Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бойн виадугі (Tarbhealach na Bóinne) – 30 метрлік (98 фут) биіктіктегі теміржол көпірі немесе виадук, ол Дрогеда қаласынан Бойн өзені арқылы өтеді және Дублин–Белфаст бағытындағы негізгі теміржол желісін қамтамасыз етеді.
The Boyne Viaduct (Tarbhealach na Bóinne), a 30 metre high (98 ft) railway bridge, or viaduct, that crosses the River Boyne in Drogheda, carrying the main Dublin–Belfast railway line.
Тарих
Виадукты ирланд азаматы, инженер сэр Джон Бенджамин Макнил бірнеше жыл бұрын Ұлыбританияның Галвей қаласындағы Королева колледжінде Уильям Биндон Блад жасаған жаңа математикалық кернеуді есептеу әдісін пайдалана отырып жобалаған. Көпірдің құрылысы 1853 жылы басталып, 1855 жылы аяқталды. Салынған кезде ол әлемдегі осындай типтегі жетінші көпір болды және сол заманның кереметтерінің бірі саналды. Оның салынуына дейін теміржол жолаушылары Бойн өзенінің екі жағындағы станциялардан Дрогеда қаласы арқылы өтуге мәжбүр болды, дейін 1853 жылдың мамыр айында виадук аяқталғанға дейін пойыздарға өзеннен өтуге мүмкіндік берген уақытша ағаш көпір салынды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдықтар бұл виадукты Ирландияға неміс басқындығына жауап ретіндегі британдық жоспарлардың маңызды бөлігі деп санады. 2005 жыл виадуктың 150 жылдығы болды, сол мерекеге орай Iarnród Éireann және Ирландия теміржолын сақтау қоғамы Дрогеда теміржол станциясы мен Дундалк арасында бу локомотивімен арнайы рейс ұйымдастырды.
The viaduct was designed by the Irish civil engineer Sir John Benjamin Macneill using new mathematical stress analysis developed just a few years before by William Bindon Blood at Queen's College, Galway. Construction began on the bridge in 1853 and was completed in 1855. It was the seventh bridge of its kind in the world when built, and considered one of the wonders of the age. Before its construction, railway passengers had to make their way through the town of Drogheda from the stations on either side of the River Boyne until the construction of a temporary wooden bridge, which allowed trains to cross the river from May 1853 until the completion of the viaduct. During World War II, the viaduct was identified by the British as being of great strategic importance as part of the British plans for a counter attack following a German invasion of Ireland. 2005 marked the 150th anniversary of the viaduct, and Iarnród Éireann and the Railway Preservation Society of Ireland ran a special service operated by a steam locomotive between Drogheda railway station and Dundalk.
Сипаттама
Виадуктың оңтүстік жағында он екі, солтүстігінде тағы үш тас аркасы бар. Ол тік қисық бұрылысқа жақын орналасқан, сондықтан пойыздар жақындағанда жылдамдығын төмендету қажет. Пратттың орталық фермалық көпірі бастапқыда екі жолды алып жүретін үш темір аралықтан тұрды. 1930 жылдары көпір жаңартылғанда, темір конструкцияны алып тастамас бұрын, бастапқы көпірдің ішінде темір конструкцияны алмастыратын жаңа болат арқалықтар салынды. Бұл пойыздардың жаңарту процесі кезінде үздіксіз жүруіне мүмкіндік берді, бірақ жаңа көпір енді екі жолды қабылдауға жеткіліксіз болды. Солтүстік және оңтүстік бағыттарындағы жолдар бір-бірімен келісіп орналастырылды, бір рельс қарама-қарсы бағыттағы жолдардың арасында жатты, себебі стрелкалық механизмдер мен бір жол виадуктің солтүстік жағында сигналдық будканы қажет ететін еді. 1932 жылы өзен үстіндегі үш аралық қазіргі темір фермалармен ауыстырылды. Бұлар "Motherwell Bridge Engineering Company" компаниясымен, бас инженер Г. Б. Хоуденнің басшылығымен салынды. 1990 жылдары жолдар қайта жаңартылғанда, бір жолды жүргізу енгізілді, ал келісіп орналасқан жолдар виадук үстіндегі бір жолмен және әр жағында стрелкалық механизмдермен алмастырылды. Бұл құрылыс Ұлттық сәулеттік мұра тізіміне мұра нысаны ретінде енгізілді.
The viaduct comprises twelve stone arches on the south side and a further three on the north. It is located near a tight curve, which necessitates the slowing of trains as they approach. The central Pratt truss bridge was originally made of three iron spans that originally carried two tracks. When the bridge was refurbished in the 1930s, new steel girders replacing the ironworks were constructed inside the original bridge before the iron structure was removed. This allowed trains to continue running throughout the renewal process; however, the new bridge was no longer wide enough to carry two tracks. The northbound and southbound tracks were interlaced so that one rail lay between the tracks in the opposite direction, as points and a single track would have required a signal cabin on the north side of the viaduct. In 1932, the three spans over the river were replaced with the current iron trusses. These were built by the "Motherwell Bridge Engineering Company" with G. B. Howden as the chief engineer. When the tracks were relaid in the 1990s, singling was introduced, and the interlaced tracks were replaced with a single track over the viaduct and points at each side. The structure has been listed by the National Inventory of Architectural Heritage as a heritage structure.