Жагуар XJ220: Орта қозғалтқышты спорт машинасының тарихы

Кіріспе

Jaguar өндірген орталық қозғалтқыштың спорттық машинасы, сол аттас компьютерлік ойын.

XJ220 V12 қозғалтқышы бар 4 дөңгелекті концепт-көлік, Jaguar қызметкерлерінің бос уақытында жұмыс істейтін бейресми тобымен жасалған. Алғашқы XJ220 концепт-көлігі 1988 жылы Англияның Бирмингем қаласында өткен Британдық халықаралық автосалонында көпшілікке таныстырылды. Оның жағымды қабылдануы Jaguar-ды машинаны өндіріске шығаруға итермеледі. Шамамен 1500 депозит, әрқайсысы 50 000 фунт стерлингтен алынды және жеткізілімдер 1992 жылға жоспарланды. Jaguar 1983 жылдан бастап V12 қозғалтқыштарын жеткізіп, 1984 жылы Ле-Манға қатысуға қолдау көрсетумен, IMSA GT Чемпионатында Jaguar қозғалтқышымен XJR 5 пайдаланатын Group 44 Racing жарыс командасына зауыттық қолдау көрсетуді бастады. Том Уолкиншоу мен Jaguar FIA C тобындағы Әлемдік спорттық автомобиль чемпионатына қатысуға келісті және XJR 6 құрамын жасады, ол Group 44 Racing қолданатын Jaguar V12 қозғалтқышымен жабдықталды. Автомобиль 1985 жылғы маусымда шығарылды. Jaguar және олардың инженерлік директоры Джим Рэндл бұл жарыс машиналары жалпы жұртшылыққа қол жетімді өнімнен тым алыс деп санады, әсіресе XJR 10 және XJR 11 жарыс машиналарында Jaguar V12 қозғалтқышын ауыстыруды талап ететін ережелерді өзгерту. Сондықтан, "C" және "D" типті машиналар сияқты, "өз үйінде" Ле-Манда жеңіске жетуге қабілетті машинаны жобалау және жасау жобасы басталды. Жобаның негізін Рэндл 1987 жылы Рождествода 1:4 масштабтағы картондан жасалған модельді жасаған кезде, ол әлеуетті B тобының жарыс машинасы болды. TWR 1980-ші жылдары осы жарыстағы V12 қозғалтқыштарының бірнешеуін жасап шығарған және олар бәсекеге қабілетті болды, бұл қозғалтқыштың 7 литрлік нұсқасы Ле-Манда жеңімпаз XJR 9 болды. Осы қозғалтқыштардың бесеуі әлі де бар, олардың барлығы құрғақ сорғы майлау жүйесімен жабдықталған. Осы бес қозғалтқыштың бірі таңдалды және құрғақ сорғы көлік құралының ауырлық орталығын төмендететіндіктен, ол өте пайдалы деп саналды. V12 қозғалтқышының көлемі XJ220 үшін 6,2 литр (6,222 куб.см) болды. XJ220 концепт-көлігіне орнатылған қозғалтқыштың титанды біліктік таяқтары болды. Тони Ролт сонымен қатар Jaguar-мен ұзақ уақыт жұмыс істеді, 1953 жылы Le Mans 24 сағаттық жарысында C типті машинамен жұмыс істейтін зауыт командасымен жеңіске жетті.

The XJ220 was developed from a V12 engined 4 wheel drive concept car designed by an informal group of Jaguar employees working in their spare time. The initial XJ220 concept car was unveiled to the public at the 1988 British International Motor Show, held in Birmingham, England. Its positive reception prompted Jaguar to put the car into production. Approximately 1,500 deposits of £50,000 each were taken and deliveries were planned for 1992. Jaguar had started to provide factory support to racing team Group 44 Racing, who were using the Jaguar engined XJR 5 in the IMSA GT Championship, supplying V12 engines from 1983 onwards and supporting a Le Mans entry in 1984. Tom Walkinshaw and Jaguar agreed to enter the FIA Group C World Sportscar Championship and developed the XJR 6, which was powered by the same Jaguar V12 engine used by Group 44 Racing. The car was launched during the 1985 season. Jaguar and their Director of Engineering, Jim Randle, felt these racing cars were too far removed from the product available to the general public, especially with the rule changes that mandated the replacement of the Jaguar V12 engine in the forthcoming XJR 10 and XJR 11 racing cars. Therefore, a project was initiated to design and build a car capable of winning Le Mans "in house", just as the C Type and D Type had done. The groundwork for the project was undertaken by Randle over Christmas 1987, when he produced a 1:4 scale cardboard model of a potential Group B racing car. TWR had manufactured a number of these racing V12 engines during the 1980s and they had been raced competitively, with a 7 litre version of this engine featuring in the Le Mans winning XJR 9. Five of these engines still existed, all of which were fitted with dry sump lubrication. One of five of these engines was chosen and considered to be especially useful as the dry sump would lower the vehicle's centre of gravity. The displacement of the V12 was set at 6.2 litres (6,222 cc) for the XJ220. The engine fitted to the XJ220 concept had titanium connecting rods. Tony Rolt also had a long involvement with Jaguar, winning the 1953 24 Hours of Le Mans with the factory works team driving the C Type.

Өндірістік нұсқасы

Jaguar XJ220-ді өз күштерімен жасауға мүмкіндік болмады, себебі бар инженерлік ресурстар XJ және XJS модельдерінде жұмыс істеуге бағытталған еді. Jaguar мен TWR-дың 1987 жылы жарыс машиналарын өндіру үшін құрылған JaguarSport Ltd. деген бірлескен кәсіпорны болды. Jaguar компаниясының басшылығы келісімшарт негізінде TWR және JaguarSport XJ220 үшін жауапты болатыны туралы шешім қабылдады. JaguarSport XJ220 жобасын әзірлеу және құрастыру үшін Project XJ220 Ltd. деген жаңа компания құрды. Porsche-тің техникалық сипаттамалары Jaguar-ға жақын болды, олардың ішінде толық жетек және сәнді интерьер бар еді. Қарсылығында, артқы жетектегі Ferrari өте қарапайым интерьерге ие болды, онда кілем, есік тұтқалары мен радио болған жоқ. Қозғалтқышты ауыстыру шешімі қозғалтқыштың салмағы мен габариттеріне, сондай-ақ экологиялық эмиссияларға байланысты болды. Ықшам V6 қозғалтқышын пайдалану XJ220-нің дөңгелек базасын қысқартуға және салмағын азайтуға мүмкіндік берді. V12 қозғалтқышы эмиссия стандарттарын бірден қанағаттандыра алмайтыны анықталған соң, ол толығымен жоққа шығарылды. V64V бастапқыда атмосфералық болғандықтан, мәжбүрлі индукцияны қолдау үшін қозғалтқыштың барлық бөліктерін қайта жасау қажет болды. Осы өзгерістердің ішінде көлемін 3,5 литрге дейін арттыру, ішкі құрамдастарды нығайту және екі Garrett TO3 турбокомпрессорларын орнату болды. JV6 қозғалтқышы алғаш рет JaguarSport XJR 10 және XJR 11 жарыс машиналарын қуаттандырды; оның ықшам өлшемдері мен жеңіл салмағы оны XJ220 үшін өте қолайлы кандидат етті. V64V қозғалтқышы жарыс машинасының қозғалтқышы ретінде қысқа, бірақ сәтті мансапқа ие болды. XJ220-нің эгзостық жүйесі екі катализатордан тұрады, олар қозғалтқыштың қуатын төмендетіп тұрады. Италиядағы Нардо рингінде сынақ жүргізу кезінде бір XJ220-ден катализаторлар алынып тасталды және айналу шегі 7900 айналымға дейін көтерілді; бұл өзгерістер машинаның қуатын арттырды және машина 1990 жылғы Ле-Ман жеңімпазы Мартин Брундль басқаруымен максималды жылдамдыққа жетті. Алайда, басқа трассаларда нәтижелер өзгеше болды; Road & Track журналы тегіс жолда сынағанда максималды жылдамдық тек құрады, бұл сол шарадағы Bugatti EB 110-нан және 1987 жылы сол жерде сынақтан өткен Ruf CTR-дан төмен болды. V64V қозғалтқышының қосымша артықшылығы – оның осындай қуатты бензиндік қозғалтқыш үшін өте үнемді болуы еді, Jaguar мәлімдемесіне сәйкес, ол жеткізе алатын еді. Керісінше, Jaguar седанының ең кішкентай қозғалтқышы бар XJ6 3.2 шамамен ғана жүре алатын еді. AP Racing диаметрімен біліктік берілген ілеспелі механизмді ұсынды.

Jaguar were unable to develop the XJ220 in house as the available engineering resources were committed to working on the XJ and XJS models. Jaguar and TWR had an existing joint venture, JaguarSport Ltd. formed in 1987 to produce racing cars. Jaguar's board made the decision that subject to contractual agreement, TWR and JaguarSport would be responsible for the XJ220. JaguarSport formed a new company, Project XJ220 Ltd., specifically to develop and build the XJ220. The Porsche's specifications were closer to the Jaguar's, with all wheel drive and a luxurious interior. By comparison, the rear wheel drive Ferrari had a very basic interior, with no carpets, door handles or a stereo. The decision to change the engine was based on engine weight and dimensions, as well as environmental emission considerations. Use of the shorter V6 engine design allowed the wheelbase of the XJ220 to be shortened and its weight to be reduced; the V12 engine was definitively ruled out when it was determined it would have difficulty at simultaneously meeting emissions legislations. As the V64V was originally naturally aspirated, it was necessary to redesign all parts of the engine to accommodate forced induction. A few of the changes included increasing the displacement to 3.5 litres, strengthening the internals and adding two Garrett TO3 turbochargers. The JV6 engine would first be used in the JaguarSport XJR 10 and XJR 11 racing cars; its compact dimensions and low weight made it an ideal candidate for the XJ220. The V64V engine chosen had a short but successful career as a purpose designed racing car engine. The XJ220's exhaust system consists of two catalytic converters, which reduce the power output of the engine. During testing at the Nardò Ring in Italy, one XJ220 had its catalytic converters removed and its rev limit increased to 7,900 rpm; these modifications increased the car's power output by and the car was then driven by 1990 Le Mans Winner Martin Brundle to a top speed of Owing to the circular nature of the track, some (including the British car magazines Top Gear and Autocar) say a speed of is equivalent to on a straight, level road. However, on other tracks it performed differently; when top speed was tested on a straight level road by Road & Track it only amounted to , it was slower than the Bugatti EB 110 at the same event and the Ruf CTR tested there in 1987. The V64V engine had the additional benefit of being very economical for such a powerful petrol engine, according to Jaguar it was capable of achieving In contrast, the Jaguar saloon having the smallest engine of the time, the XJ6 3.2 could only achieve around
AP Racing provided an diameter clutch.

Шасси

Өндірістік модель шасси үшін тұжырымдамалық автомобильдегідей Alcan-мен біріктірілген алюминийлі ұялы құрылымды көлік технологиясын (ASVT) пайдаланды. Шасси дизайнында аспапты орнату нүктелері ретінде қызмет еткен және алдыңғы соқтығыс кезінде энергияны сіңіретін құрылымды қамтамасыз еткен екі тіктөртбұрышты бөлімшелі рельстер болды; олар интегралды дөңгелек қоршауының құрамында шасси мен монококтың бөлігі ретінде жоғары жылдамдықтарда сәтті сынақтан өтті, бұл автомобильге қосымша құрылымдық беріктік берді және XJ220-ның қатаң соқтығыс сынақтарынан оңай өтуіне мүмкіндік берді. Jaguar жарыс машиналарын қуаттандырған JV6 қозғалтқыштарын швейцариялық инженер Макс Хайдегер жасаған, бірақ XJ220 бағдарламасы үшін қажетті қозғалтқыштар санын жеткізу оның мүмкіндігінен асып түсетіні есептелді. TWR компаниясы өндірістік автомобильдер үшін қозғалтқыштардың дизайнын, әзірлеуін, құрастыруын және сынауын басқару үшін TWR Road Engines бөлімін құрды. XJ220-де қолданылған JV6 қозғалтқышы Хайдегердің XJR жарыс машиналарын үшін жасаған қозғалтқыштарымен көп ортақ емес еді, ол өнімділікке және әсіресе еуропалық шығарынды талаптарына қатысты ерекше жағдайларға сәйкес жасалған, ал жарыс қозғалтқыштары мұндай талаптарды орындауға міндетті емес еді. FF Developments компаниясына, қорапты және артқы осьтің құрастыру жұмыстарына қатысты жобалау жұмыстарынан өзге, осы компоненттерді өндіру жауапкершілігі берілді. Алюминий шасси компоненттері мен кузов панельдері Ковентридегі Abbey Panels зауытында өндіріліп, құрастырылды, содан кейін ақ кузов Bloxham-дағы құрастыру зауытына жеткізілді. Автомобиль, шасси және кузов компоненттерін қоса алғанда, шамамен 3000 уникалды бөліктен тұрады. Бірінші тапсырыс 1992 жылдың маусым айында орындалды және өндіріс күніне орташа есеппен бір автомобильді құрады.

Гиннес рекордтары

1991 жылы Техас штатындағы Форт-Стоктон полигонында Jaguar компаниясы өндіріске дейінгі XJ220 моделінің (шасси нөмірі 004) жоғары жылдамдық сынақтарын жүргізіп, сол кездегі кез келген серийлік автомобильден жоғары максималды жылдамдыққа қол жеткізді.

Қабылдау және сату

1988 жылы XJ220 концептісі туралы баспасөз жариялымдары өте жағымды болды және 1989 жылы XJ220-ды шектеулі өндіріске енгізу шешіміне ықпал етті. Автомобильдің өндірістік үлгісі алғаш рет 1991 жылғы қазан айында Токио автосалонында көпшілік назарына ұсынылды. Алғашқы автомобиль 1991 жылдың күзінде баспасөз қарауына жіберілді. Performance Car журналының сарапшысы Джон Баркер автомобильдің өнімділігімен, жүрісімен және тұрақтылығымен әсерленді, былай деп жазды: «V6 қозғалтқышының дыбысы керемет, икемді жүрісімен үйлесіп, біз қандай жылдамдықпен келе жатқанымызды сезіндірмейді. Мен жылдамдық көрсеткішіне қарасам, 170 миль/сағат көрсеткішіне сенуге қиналамын». Баркер сондай-ақ автомобильдің инженерлік шешімдеріне риза болды, «Бұл автомобиль катализатормен жабдықталған, толық homologaцияланған және Volvo сатылымға шығар алдында өткен сынақтардың барлығынан өтті» деді. Autocar журналының қорытындысы: «Қазіргі таңда XJ220 барлық басқа жылдам автомобильдерді салыстыруға мүмкіндік беретін стандартты ұсынады. Аз ғана адам XJ220-ға ие болып, оны пайдаланатын болса, олардың ең жетілген суперкарға ие екендігі жеткілікті». 1994 жылғы наурыз айында жарық көрген Car журналындағы салыстыру сынағында сарапшылар «керемет жылдамдық, сыртқы түрі және тамаша кабинасын» жоғары бағалады, бірақ оның үлкендігі, есіктердің толық ашылмауы және басқаруы сынға ұшырады: «Егер біздің жолдарда одан да қауіпті нәрсе болса, мен оны табуға тілектес емеспін, себебі XJ220 бастапқыда күшті төменгі бағыттағы тұрақсыздықтан соң, күшті және жылдам қозғалысқа ие». Ең көңіл көшіргені – қозғалтқыш, ол «біреудің тоңған шегелерді бір-біріне соғып, металл шелекке құйып жатқандай» дыбыс шығарды. Бәсекелес Bugatti EB 110 сарапшыларды әсерлі қалдырса, XJ220 көңіл көшірді: «Jaguar көнеріп, жаны жоқ: ол циникалық маркетингтік тәжірибе сияқты көрінеді және оның тазалығы мен үйлесімділігінің жоқтығында сезіледі». Автомобиль журналистері оның үлкендігіне сын көзбен қарады, екі орындық автомобильге арналған орынның жоқтығына, жолдарда немесе қозғалысты шектеуші құрылғылар арқылы ыңғайлы жүруге тым кең екендігіне назар аударды. ABS-сыз нашар тежегіш жүйе, бағыттың нашар тұрақтылығы және «көрудің нашарлығы» да ұнамады. Ең көп сынға ұшыраған – төмен айналымдардағы мінез-құлқы, қозғалтқыш дыбысы «Magimix арқылы құйылған гайкалар мен бұрандалар» сияқты сөздермен сипатталды. Экономикалық дағдарыс және өндірістік үлгіге енгізілген күрт өзгерістер көптеген депозит салған адамдардың сатып алуын аяқтамауына себеп болды. Келісімшарттарды индекстеу мәселені одан әрі ушықтырып, 1990 жылдың басы мен 1992 жылдың ортасы аралығында сатып алу бағасына шамамен 200 000 фунт стерлинг қосылды. McLaren F1 да ұқсас нашар сатылым көрсеткіштеріне ие болды, McLaren-нің 300 дана сату мақсатына қарағанда бар болғаны 71 автомобиль сатылды. McLaren F1 бағдарламасы 28 GTR жарыс үлгілерін сату және қызмет көрсету арқасында аз ғана пайда тапты. Jaguar клиенттері келісімшарттан бас тартқан жағдайда, олар келісімшарттарынан бас тартуға мүмкіндік алды, бірақ 1995 жылға қарай бұл мәселе сотқа дейін жетті, өйткені сатып алушылар техникалық ерекшеліктердегі өзгерістер келісімшарттарды жарамсыз деп есептеді. Jaguar келісімшартта көрсетілген автомобильдің техникалық ерекшеліктері жеткізілген автомобильге сәйкес келетінін нақты дәлелдермен көрсетті және сот төрағасы Джон Дональдсон Jaguar пайдасына шешім шығарды. XJ220 кейінгі автокөлік баспасөз мақалаларында пайда болды; Evo журналының сарапшысы Дэвид Вивиан 2009 жылы XJ220 мен Lamborghini Murciélago арасындағы салыстыру сынағын жазып, «күлкілі жылдамдықпен жүру өте оңай көрінеді» деп түсіндірді және V12 қозғалтқышын V6 турбокомпрессорлы қозғалтқышқа ауыстыру шешімі «қазір көбірек қабылдауға ие болар еді» деп мойындады. Бірақ Lamborghini айдау тәжірибесін әлдеқайда жақсы көрсетті: «XJ220-ден кейін ол өте шапшаң», «ең үлкен айырмашылық, және ол үлкен, LP640-ты жүргізу қаншалықты қызықты, қызықты және қол жетімді».

Press coverage of the XJ220 concept in 1988 was overwhelmingly positive and contributed to the decision in 1989 to put the XJ220 into limited production. The production version of the car was first shown to the public in October 1991, at the Tokyo Motor Show. The first car was launched for press review in Autumn 1991. Performance Car reviewer John Barker was also impressed with the performance as well as the ride and stability of the car, writing "The V6 has a rumbly, loping note which, in league with a remarkably supple ride, belies the speed we are travelling at. I glance to the speedo and have trouble believing that it is indicating 170 mph." Barker was also impressed with the engineering, saying "this car is catalysed, fully homologated and has passed the same tests that a Volvo needs before going on sale", going on to discuss how the vehicle looked at home on the racetrack thanks to the design. Autocars verdict was "Right now, the XJ220 gives us a standard by which all other fast cars can be compared. For the few who will actually own and, hopefully, use their XJ220s, the fact that they are in command of the most accomplished supercar ever made should suffice." In a comparison test published in the Car March 1994 issue, the testers liked the "sheer blistering pace, looks and a superb cabin" but its size, the doors not opening far enough and handling were criticised: "If there's a more evil device on our roads, I wouldn't like to find it, for the XJ220 suffers from immense initial understeer followed by violent and snappy pendulous oversteer." Most disappointing was the engine, at idle it sounded "like someone's clanking a bucket of rusty nails together". While its rival, the Bugatti EB 110, impressed the testers, the XJ220 disappointed: "The Jaguar is outmoded and lacks soul: it looks like a cynical marketing exercise and feels it in its lack of purity and coherence." Motoring journalists have been critical of its size, being too big for a two seater with virtually no luggage space, too wide to fit through traffic restrictors or to drive comfortably on most roads. underwhelming brakes without ABS, poor directional stability and "terrible visibility" were also disliked. Most criticised was the behavior at low revs, the engine sound was described with words like "a pail of nuts and bolts being poured through a Magimix", The recession combined with the drastic changes to the production version left many of those who placed a deposit unable to complete the purchase. The index linking of contracts exacerbated the issue, and added almost £200,000 to the purchase price between early 1990 and mid 1992. The McLaren F1 suffered from similarly poor sales performance, with just 71 cars sold against McLaren's target of 300. McLaren's F1 program eventually turned a small profit due to the sale and servicing of the 28 GTR racing variants produced. Jaguar customers attempting to withdraw from their contracted purchases were given the option to buy themselves out of their contracts, but by 1995, the issue had resulted in legal action as buyers claimed the specification changes rendered any contracts void. Jaguar produced evidence clearly demonstrating that the vehicle specification shown in the contract matched the vehicle that was delivered and the presiding judge, John Donaldson, quickly ruled in Jaguar's favour. The XJ220 appeared in later motoring press articles; Evo journalist David Vivian, writing a head to head test between the XJ220 and the Lamborghini Murciélago in 2009, commented that "going ludicrously fast seems trivially easy" and acknowledged that the decision to change the V12 engine for a turbocharged V6 engine "would garner more acceptance now". The Lamborghini delivered the far better driving experience however: "After the XJ220, it’s almost absurdly agile", "the big difference, and it is massive, is how much more exciting, entertaining and accessible the LP640 is to drive."

Жарыс

1993 жылы Autosport International автосалонында жарысқа арналған нұсқасы таныстырылды; XJ220 C деген атаумен, ол FISA GT жарыстарында бақ сынасу үшін құрастырылды. Вин Перси басқарған XJ220 C өзінің алғашқы жарысында – Silverstone трассасындағы BRDC National Sports GT Challenge кезеңінде жеңіске жетті. 1993 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысына жаңа құрылған Grand Touring класында үш XJ220 C машинасы қатысты. Джон Нильсен, Дэвид Брабхам және Дэвид Коултард GT класын жеңіп, Porsche-ді екі айналыммен озыстырды; ал қалған екі машина қозғалтқыш бұзылуынан жарыстан шықты. Бірақ, бұл жеңіс даулы түрде қатализаторларсыз жұмыс істегені үшін Jaguar XJ220 C дисквалификацияланғаннан кейін күшін жойды. Автокөліктер тексеруден өтіп, бірінші күнді біліктілендіруден кейін, бас төреші Ален Берто Jaguar катализаторларды қолданбағанын мәлімдеді. Автокөліктер IMSA GT санатында тіркелген еді және Берто олардың катализаторлармен жұмыс істеуі тиіс екенін айтты. Ричард Пайпер, Тифф Ниделл және Джеймс Уивер түнде қозғалтқыш істен шыққанға дейін төртінші орында тұрды, нәтижесінде жарыс аяқталды, ал екінші XJ220 C жолдан шығып кетіп, жарыстан шықты. 1993 жылы итальяндық GT чемпионатына жеңіл модификацияланған XJ220 да қатысты, бірақ зауыттың қолдауы болмады; ол Martini түсімен жарысты. Бұл қатысу зауыттың Ле-Манға қатысуынан бұрын болды. XJ220 C 1993 жылдың жазында ESPN телеарнасында көрсетілген "Fast Masters" жарыс сериясында АҚШ-та таныстырылды, онда 50 жастан асқан шақырылған жүргізушілер іріктеу форматында бақ сынасты. Жарыс, ұйымдастырушылар таңдаған овалды трассаға жарамсыз болған автокөліктердің жабысқақ дифференциалдарының нәтижесінде бірнеше апатқа әкелген, көңіл көтеруге айналды. TWR XJ220 S деп аталатын тағы алты автомобильді жасады, олардың алдыңғы және артқы бөліктері бір бөліктен жасалған көміртек талшығымен күшейтілген полимерден жасалған. Қозғалтқыш күйінде болды. XJ220 S модельдері түпнұсқадағы жасырын фараларды алып тастап, олардың орнына плексигласпен жабылған фараларды орнатты. S модельдері XJ220 C жарыс машинасының жолға шығарылған нұсқалары болғандықтан, нәтижесінде kevlar орындықтары және былғарыдан жасалған әрлеулерді алып тастау арқылы жарысқа бағытталған қарапайым интерьерге ие болды. Autocar журналының жазушысы Колин Гудвин 1995 жылдың маусым айында Миллбрук сынақ алаңында XJ220 S-ті сынап, орташа жылдамдықпен айналым рекордын орнатты.

A racing version was introduced at the 1993 Autosport International motor show; given the model name XJ220 C, it was built to compete in FISA GT racing. The XJ220 C driven by Win Percy won its first race, a round of the BRDC National Sports GT Challenge at Silverstone. Three works XJ220 Cs were entered in the 1993 24 Hours of Le Mans race, in the newly created Grand Touring Class. John Nielsen, David Brabham and David Coulthard won the GT class, beating Porsche by two laps; the other two cars retired, both through engine failure. However, the class win was revoked when the Jaguar XJ220 C was controversially disqualified for failing to run with catalytic converters. The Jaguars had passed scrutiny and completed the first day of qualifying when senior steward Alain Bertaut complained that Jaguar were not running catalytic converters. The cars had been entered under the IMSA GT category and Bertaut claimed that they needed to run with catalysts. Richard Piper, Tiff Needell and James Weaver were holding fourth position until an engine failure during the night, ending their race, whilst the second XJ220 C retired after leaving the road. A lightly modified road going XJ220 was also entered in the Italian GT Championship in 1993, although without factory support; where it raced in Martini livery. This entry predated the factory's Le Mans entry. The XJ220 C was promoted in the United States in the made for TV "Fast Masters" racing series at Indianapolis Raceway Park, airing on ESPN in the summer of 1993 and featuring invited drivers over 50 years old in an elimination format. The competition became a farce due to the cars' viscous Limited slip differentials proving ill suited for the oval track the organizers had chosen, producing strange handling characteristics that resulted in several crashes. TWR developed a further six road cars called the XJ220 S, featuring one piece carbon fibre reinforced polymer front and rear bodywork; the engine was tuned to The XJ220 S models did away with the hidden headlamps of the original and instead opted for perspex covered lights. The S models were essentially road going versions of the XJ220 C race car and as a result featured a much simpler race orientated interior with kevlar seats and the removal of the leather trim. Colin Goodwin, a writer for Autocar, tested an XJ220 S in June 1995 at Millbrook Proving Ground and set the lap record at an average speed of .

Jaguar XJ220 Pininfarina

Jaguar XJ220 Pininfarina – Бруней сұлтаны мен оның інісі, принц Джефри үшін 1995 жылы жасалған ерекше XJ220. Олар қымбатты көліктер негізінде бірнеше сирек және бірегей түрде өзгертілген автомобильдерге тапсырыс берген. Бұл машина Pininfarina компаниясымен модификацияланды, ал қайта жобаланған кузовы Coggiola компаниясы жасады. Өзгерістердің ішінде бекітілген фаралар, жаңа артқы шамдар, қайта жобаланған қос қанатты артқы спойлер және жаңа интерьер жиынтығы бар. Көлік қою жасыл түспен боялған.