Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майнц архиепискобы, Зен шебері Виллигис (Willigisus; Виллигис, Виллегис; 940 – 23 ақпан 1011 ж.) 975 жылдан өмірінің соңына дейін Майнц архиепискобы және Киелі Рим империясының архиканцлері болды.
Archbishop of Mainz
the Zen master
Willigis (Willigisus; Willigis, Willegis; 940 – 23 February 1011 AD) was Archbishop of Mainz from 975 until his death as well as archchancellor of the Holy Roman Empire.
Өмір
Виллигус Саксония герцогтығында, мүмкін, Шёнинген қаласында, еркін шаруаның ұлы ретінде дүниеге келген. Ол қабілетті және зиялы жас жігіт болды, жақсы білім алды және Мейссен епископы Волкольд оны Ұлы император Оттонның қызметіне ұсынды. Шамамен 971 жылы Виллигис императордың ағасы, Кельн архиепискобы Бруно бұрын атқарған канцлер лауазымына тағайындалды. 973 жылға дейін ол Оттонның билігінің соңғы жылдарында және оның өкіметінің шыңында қызмет етті. 975 жылы император Отто II оны Майнц архиепискобы және Германияның архиканцлері етіп тағайындады. Теңдесіз тегінен шыққан Виллигиске көптеген қарсылықтармен күресуге тура келді; ол дереу Рим папасы Бенедикт VII-ге митрополит епископы ретіндегі жоғарылығын растауын сұрады. Ұзақ өтпей ол Майнц соборын салуға кірісті. Виллигис дін қызметкерлерінен де мықты білімді болуын талап етті. Ол жақсы және еркін сөйлейтін адам ретінде танымал болды. 975 жылдың наурыз айында ол папа Бенедикт VII-ден паллий алды. 976 жылдың қаңтар айында Виллигис Альзастағы Брумат қаласында Праганың алғашқы епискобы Тиетмарды (Детмарды) қасиеттілікке ие еткен болуы мүмкін, оның епархиясы оның билігіне бағынды. 983 жылы Веронадағы рейхстагта Отто II оған Рейнгау аймағындағы кең аумақтарды сыйлады, осылайша Майнц князьдік епископтығының негізін қалады. Император қайтыс болғаннан кейін, Виллигис Primas Germaniae ретінде 983 жылы Рождество күні Ахенде үш жасар ұлы Отто III-ті Rex Romanorum деп жариялап, таққа отырғызды. 991 жылы жесір император Феофану қайтыс болғаннан кейін Виллигис кәмелетке толмаған баланың қамқоршысы болды, осылайша ол Оттонның әжесі, Италияның Аделаидасымен бірге, Отто III 994 жылы ересек болғанға дейін империяның регентіне айналды. 996 жылы ол Италияға сапар шеккенде корольдың сүйемелдеушісі болды. Отто III-пен бірге ол Римдік аристократияның, Кресценций Кіші басшылығымен, папа Григорий V сайлауын қолдады және бірнеше күннен кейін өткен қасиеттілік рәсімі мен синодқа қатысты. Ол кеңесте Виллигис Прага епископы Адальберттің оралуын қатыстырып сөйледі, ол Вршовци ақсүйектерінің отбасымен және билеуші Пршемысл әулетімен туған қақтығыстарға шыдамағандықтан епархиясын екінші рет тастап кеткен еді. Киелі орын мен Виллигис арасындағы көптеген хат алмасудан кейін, ол 993 жылы қайта оралуға мәжбүр болды. 997 жылы папа Григорий V Павиядағы синодтың жарлықтарын "өзінің викарийі" Виллигиске жариялау үшін жіберді. Папалық билік әлсірегеніне қарамастан, ол Риммен жақсы қарым-қатынаста болды. Бұл қарым-қатынастар Виллигистің Гандерсхайм аббаттығындағы зайырлы канонисттер үйінің юрисдикциясы туралы Гильдесхайм епископы Бернвардпен болған дауға байланысты біршама бұзылды. 852 жылы құрылған монастырь бастапқыда Хилдесхайм епархиясындағы Брунсхаузенде орналасқан, бірақ Майнц архиепархиясының аумақтық шекарасындағы Гандерсхаймға көшірілді. Екі епископ та юрисдикцияны талап етті, бірақ папа Сильвестр II Виллигистің бастапқы қарсылығына қарамастан, ақырында Хилдесхаймді жақтады. Оның қолдауында 1000 жылы император Отто III Вормстың епископы етіп тағайындаған білімді және әділ Бурхард болды. Императордың ерте қайтысынан кейін, архиепископ Виллигис 1002 жылдың 7 маусымында Майнцте Бавария герцогы Генрих IV-ті римдіктердің патшасы ретінде таққа отырғызды, оның бәсекелесі Мейссен маркграфы Экард I өлтірілгеннен кейін. Виллигис 1007 жылы Франкфурт-на-Майндағы синодқа төрағалық етті, онда отыз бес епископ Бамберг епархиясын құру үшін папа Иоанн XVIII-нің бұйрығына қол қойды. Виллигис қасиетті деп жарияланбағанмен, рим католиктері оның мерекесін 1011 жылы қайтыс болған күні, 23 ақпанда тойлайды. Кейбір деректерде 18 сәуір деп те айтылады.
Willigus was born in the Duchy of Saxony, possibly at Schöningen, the son of a free peasant. The able and intelligent young man received a good education, and was recommended by Bishop Volkold of Meissen to the service of Emperor Otto the Great. About 971, Willigis was appointed chancellor, an office formerly held by the emperor's brother Archbishop Bruno of Cologne. Until 973 he served Otto throughout the last years of his reign and at the height of his power. In 975 Emperor Otto II made him Archbishop of Mainz and Archchancellor for Germany. Of humble origin, Willigis had to cope with many objections; he immediately had Pope Benedict VII confirm his supremacy as metropolitan bishop. Soon he started to build the great Cathedral of Mainz. Willigis demanded solid learning in his clergy too. He was known as a good and fluent speaker. In March 975 he received the pallium from Pope Benedict VII. In January 976 Willigis probably consecrated the first Bishop of Prague, Thietmar (Dětmar) at Brumath in Alsace, whose diocese was put under his jurisdiction. At the 983 Reichstag of Verona, Otto II vested him with large territories in the Rheingau region, thereby laying the foundations for the Prince Bishopric of Mainz. Upon the emperor's death, Willigis as Primas Germaniae, on Christmas 983 crowned his three year old son Otto III Rex Romanorum at Aachen. After the Dowager Empress Theophanu died in 991, Willigis became guardian of the minor, thus making him, together with Otto's grandmother, Adelaide of Italy, de facto regent of the Empire until Otto III came of age in 994. In 996 he was in the retinue of the King on his journey to Italy. Together with Otto III he pushed the election of Pope Gregory V against the resistance of the Roman nobility led by Crescentius the Younger and was present at the consecration and at the synod convened a few days later. In this council Willigis strongly urged the return of Bishop Adalbert of Prague, who, unable to bear the conflicts with the Vršovci noble family and the ruling Přemyslid dynasty, had left his diocese for a second time, to which, after much correspondence between the Holy See and Willigis, he had once already been forced to return in 993. In 997 Pope Gregory V sent the decrees of a synod at Pavia to Willigis, "his vicar", for publication. He was on friendly terms with Rome, though the papacy stood at its nadir. These relations were somewhat disturbed by the dispute of Willigis with Bishop Bernward of Hildesheim about jurisdiction in the house of secular canonesses at Gandersheim Abbey. The immediate monastery established in 852 was originally situated at Brunshausen in the Diocese of Hildesheim, but was transferred to nearby Gandersheim within the territorial limits of the Archdiocese of Mainz. Both bishops claimed jurisdiction, until Pope Sylvester II finally declared in favour of Hildesheim, against Willigis' initial resistance. His protégé was the scholarly and just Burchard, who was appointed Bishop of Worms by Emperor Otto III in 1000. Upon the Emperor's early death, Archbishop Willigis on 7 June 1002 crowned the Duke of Bavaria Henry IV as King of the Romans at Mainz, after the assassination of his rival Margrave Eckard I of Meissen. Willigis presided at the 1007 synod at Frankfurt am Main, where thirty five bishops signed the bull of Pope John XVIII for the erection of the Diocese of Bamberg. Though Willigis has never been canonized, Roman Catholics celebrate his feast on 23 February, the day of his death in 1011. It has also been alternatively given as 18 April.
Құрылысшы
Ол өзінің епархиясында көпірлер салу, жолдар жасау және сауданы дамыту арқылы еңбек етті. Майнцте ол собордың құрылысын бастады және оны 1009 жылғы 29 тамызда Тұрлық Мартиннің құрметіне қасиеттеп берді, бірақ сол күні апатты жағдайда өрт сөндірілмей кетті. Виллигис дереу қайта құруға бұйрық берді. Виллигис ескі Санкт-Виктор колледж шіркеуін қалпына келтіруге үлкен көмек көрсетті және Санкт-Стефан шіркеуін салдырды. Ол сондай-ақ Нассаудағы Брунен және Сесбахтағы шіркеулерді салды. Діни қызметкерлерге зор қамқорлық жасады және Блейденштадттағы, Дисибоденбергтегі және Тюрингиядағы Йекабургтегі Киелі Ферруций монастырына айтарлықтай көмектесті. Собор әлі қайта салынбағандықтан, ол Санкт-Стефан шіркеуінде жерленді.
In his diocese he laboured by building bridges, constructing roads, and fostering commerce. In Mainz he initiated the construction of the cathedral and consecrated it on 29 August 1009, dedicating it in honor of St. Martin of Tours, but on the same day, disastrously, it was destroyed by fire. Willigis immediately gave orders for reconstruction. Willigis greatly helped the restoration of the old collegiate church of St. Victor and built that of St. Stephan. He also built churches at Brunnen in Nassau and Seesbach. He showed great solicitude for the religious, and substantially aided the monasteries of St. Ferrutius at Bleidenstadt, of Disibodenberg, and of Jechaburg in Thuringia. Because the cathedral had not yet been rebuilt, he was buried in the Church of St Stephan.
Шығармалары
Officium et miracula Sancti Willigisi, ред. В. И. Герриер (Дж. Дёбнер, 1869)
Officium et miracula Sancti Willigisi, ed. V. I. Guerrier (J. Deubner, 1869)