Ең Ұзақ Күн

Кіріспе

1962 жылы Даррил Ф. Занук түсірген эпикалық тарихи соғыс драмасы.

"Ең ұзақ күн" – 1962 жылғы Корнелиус Райанның 1959 жылғы, сол аттас кітабы негізінде түсірілген американдық эпикалық соғыс фильмі. Ол 1944 жылғы 6 маусымда Нормандияға түскен "D күні" шайқасы туралы баяндайды. Фильмді 20th Century Fox үшін Даррил Ф. Занук өндірді, ал режиссерлік жұмысын Кен Аннакин (британдық және француз эпизодтары), Эндрю Мартон (американдық эпизодтары) және Бернхард Вики (неміс сахналары) жүзеге асырды. Сценарийін Райан жазды, ал қосымша материал авторлары – Ромен Гэри, Джеймс Джонс, Дэвид Пурсалл және Джек Седдон. Фильмде Джон Уэйн, Кеннет Мор, Ричард Тодд, Роберт Митчем, Ричард Бертон, Стив Форрест, Шон Коннери, Генри Фонда, Red Buttons, Питер Лоуфорд, Эдди Альберт, Джеффри Хантер, Стюарт Уитман, Том Трайон, Род Стайгер, Лео Генн, Герт Фробе, Ирина Демик, Бурвил, Курд Юргенс, Джордж Сегал, Роберт Вагнер, Пол Анка және Арлетти сынды актерлер ойнады. Көптеген актерлер эпизодтық рөлдерде ойнады. Альберт, Фонда, Генн, Мор, Штайгер және Тодд сияқты бірнеше актерлер бұрынғы әскери қызметкерлер болды, ал Тодд "Overlord" операциясы барысында Нормандияға алғашқы болып түскен британдық офицерлердің қатарында болды және Пегас көпіріне шабуылға қатысты. Фильм жасаушылар D күніне қатысқан одақтас және держава елдерінің нақты қатысушыларын кеңесшілер ретінде шақырып, олардың көпшілігі фильмде өз рөлдерін қайта ойнады. Олардың қатарында Гюнтер Блюментритт (бұрынғы неміс генералы), Джеймс М. Гавин (америкалық генерал), Фредерик Морган (SHAEF штабының басшысының орынбасары), Джон Говард (Пегас көпіріне жасалған әуе шабуылын басқарған), Лорд Ловат (1-ші арнайы қызмет бригадасына қолбасшылық еткен), Филипп Киффер (Уистремға шабуылға өз әскерін бастаған), Мари Пьер Кёниг (басқыншылықтағы еркін француз күштеріне қолбасшылық еткен), Макс Пемсел (неміс генералы), Вернер Плюскат (басқыншылық флотын алғаш көрген неміс офицері болған майор), Йозеф "Пипс" Приллер (көк жүрек ұшқыш) және Люси Роммель (фельдмаршал Эрвин Роммельдің жесірі) болды. "Ең ұзақ күн" фильмінің премьерасы Францияда 1962 жылдың 25 қыркүйегінде, ал АҚШ-та 4 қазанда өтті. Фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланып, коммерциялық сәттілікке жетіп, сол кездегі ең табысты қара-ақ фильм болды. 35-ші "Оскар" марапаттау салтанатында фильм бес номинацияда, соның ішінде "Ең үздік фильм" номинациясында ұсынылып, "Ең үздік операторлық (қара-ақ)" және "Ең үздік арнайы эффектілер" сыйлықтарын жеңіп алды.

The Longest Day is a 1962 American epic war film based on Cornelius Ryan's 1959 non fiction book of the same name about the D Day landings at Normandy on June 6, 1944. The film was produced by Darryl F. Zanuck for 20th Century Fox, and is directed by Ken Annakin (British and French exteriors), Andrew Marton (American exteriors), and Bernhard Wicki (German scenes). The screenplay was written by Ryan, with additional material written by Romain Gary, James Jones, David Pursall and Jack Seddon. The film features a large international ensemble cast that includes John Wayne, Kenneth More, Richard Todd, Robert Mitchum, Richard Burton, Steve Forrest, Sean Connery, Henry Fonda, Red Buttons, Peter Lawford, Eddie Albert, Jeffrey Hunter, Stuart Whitman, Tom Tryon, Rod Steiger, Leo Genn, Gert Fröbe, Irina Demick, Bourvil, Curd Jürgens, George Segal, Robert Wagner, Paul Anka and Arletty. Many of these actors played roles that were essentially cameo appearances. Several cast members had seen action as servicemen during the war, including Albert, Fonda, Genn, More, Steiger and Todd, the latter having been among the first British officers to land in Normandy in Operation Overlord and participate in the assault on Pegasus Bridge. The filmmakers employed several actual Allied and Axis D Day participants as consultants, many of whom had their roles re enacted in the film. These included Günther Blumentritt (a former German general), James M. Gavin (an American general), Frederick Morgan (Deputy Chief of Staff at SHAEF), John Howard (who led the airborne assault on the Pegasus Bridge), Lord Lovat (who commanded the 1st Special Service Brigade), Philippe Kieffer (who led his men in the assault on Ouistreham), Marie Pierre Kœnig (who commanded the Free French Forces in the invasion), Max Pemsel (a German general), Werner Pluskat (the major who was the first German officer to see the invasion fleet), Josef "Pips" Priller (the hot headed pilot) and Lucie Rommel (widow of Field Marshal Erwin Rommel). The Longest Day premiered in France on September 25, 1962, and in the United States on October 4. It received positive acclaim from critics and was a significant commercial success, becoming the highest grossing black and white movie at the time. At the 35th Academy Awards, the film was nominated for five Oscars, including Best Picture, and won awards for Best Cinematography (Black and White) and Best Special Effects.

Сюжет

Докудрама стилінде түсірілген фильм (әр түрлі қатысушыларды анықтайтын субтитрлермен) D күніне дейінгі күндерді көрсетеді, бұл Ла-Манш арнасының екі жағындағы оқиғаларды бейнелейді. Одақтастардың қай жерге түсетіні және Вермахттың қалай қарсы тұруы керек екені туралы неміс жоғарғы басшылығында пікір келіспеушіліктері бар, бірақ қатты дауылды ауа райының салдарынан қауіптің дереу туындауы күтілмейді. 1944 жылдың 5 маусымында, әскерін күтіп тұруды қаламаған ШАЭФ-тің Бас қолбасшысы генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр, біршама үміт беретін ауа райы болжамын алғаннан кейін, келесі күні Нормандия арқылы Францияға басып кіру жоспарларын іске асыру туралы шешім қабылдайды. 6 маусымның таң атысында одақтас әскерінің әуе десант бөлімдері маңызды нысандарды басып алуға жіберіледі, ал француз қарсыласы басып кірудің басталғаны туралы хабарға ден қояды. Британдық әскерлер Пэгасус көпірін бақылауға планерлермен келеді, американдық парашютистер Сайнт-Мер-Эглизе айналасына шашырап, басып кіру үшін өте маңызды болатын жолды қорғауға түседі, ал француз қарсыласы мен SOE агенттері тыңшылық және саботаж жұмыстарын жүргізеді. Неміс командирлері бұл оқиғалардың Довер бұғазындағы одақтастардың басып өтуінен назарды аудару үшін жасалған алдау екендігіне күмәнданады (Қайраттылық операциясына қараңыз), онда неміс штабының жоғары лауазымды шенеуніктері басып кіру осы жерден басталады деп үнемі болжаған. Күн шығысымен бірге одақтас әскерлері Нормандияның бірнеше жағалауына қонды және ішкі аймаққа жылжуға тырысады, әсіресе Омаха жағалауында қиындықтарға тап болады. Екі жалғыз Люфтваффе ұшқышы жағажайларды шабуылдайды, содан кейін ұшып кетеді. АҚШ-тың уақытша рейнджерлер тобы Пойнт-дю-Хоктегі артиллерияға шабуыл жасайды, бірақ қарулардың істен шыққандығын анықтайды. Еркін француз күштері Уистремдегі неміс бекінісін қиратады. Бетонды кедергіні бұзғаннан кейін, Омаха жағалауындағы американдық әскерлер алға жылжи бастайды және Францияны қайтарып алу және соңында Германияны жаулау үшін одақтас әскерлерге қосылады.

Актерлік құрам

Ескерту: Шен бойынша тізімделген кейіпкерлер.

Америка

АктерРольКеректілеріГенри Грейс (Ален Свифт дубляжы) Генерал Дуайт Д. ЭйзенхауэрӘлемдік экспедициялық күштердің (АХК) Жоғарғы штабының Жоғарғы қолбасшысыАлександр НоксЛейтенант генерал Уолтер Беделл СмитШтаб бастығы, АХКНиколас СтюартЛейтенант генерал Омар Н. БрэдлиКомандир, 1-ші армияЖохан МейлонРеар адмирал Алан Г. КиркКомандир, Батыс әскери-теңіз күштерінің Бас штабы, АҚШ 8-ші флотыМел ФеррерОрман генерал-майор Роберт ХейнсАХК-нің көмекші командиріЭД О'БрайенОрман генерал-майор Рэймонд О. БартонКомандир, 4-ші жаяу әскер дивизиясыГенри Фонда Бригадия генерал-майор Теодор Рузвельтмонд-младший 4-ші жаяу әскер дивизиясының көмекші командиріРоберт Митчман Бригадия генерал-майор Кота Норман 29-шы жаяу әскер дивизиясының көмекші командиріРоберт РайанПолковник Евгений М. Каффи, 1-ші инженерлік бригаданың командиріЭдди АльбертПолковник Ллойд ТомпсонКотаның лагеріндегі көмекшісі, 29-шы жаяу әскер дивизиясыДжон УэйнПолковник-лейтенант Бенджамин Х. Вандерворт2-ші батальон, 505-ші парашютші жаяу әскер полкінің командиріБилл НагиМайор 505-ші парашютші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны офицеріФред ДурМайор Столц, 2-ші рейнджер батальонының штаб бастығыРод ШтайгерКомандир-лейтенант Жозеф Уизроу, "Саттерли" кемесінің командиріСтив ФоррестКапитан Хардинг, 505-ші парашютші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны штаб бастығыРэй ДантонКапитан Фрэнк, 29-шы жаяу әскер дивизиясының штаб бастығыСтюарт УитманЛейтенант Шин, 2-ші батальон, 505-ші парашютші полкінің десантшысыТом ТрайонЛейтенант Уилсон, 2-ші батальон, 505-ші парашютші жаяу әскер полкінің десантшысыГарри КоллинзКездейсоқ Ширан, USS Satterlee кемесінің байланыс офицеріДжеффри Хантер (Джефф Хантер ретінде көрсетілген) Сержант Джон Х. Фуллер (кейін лейтенант болып тағайындалды), 299-шы инженерлік жауынгерлік батальонының жауынгерлік инженеріТони МордентеУайман, 82-ші әуеде десантталған дивизияның асханашысыБоб СтилПаракорпораль Александр, 82-ші әуеде десантталған дивизияның десантшысыРичард БеймерҚатардағы Артур "Голланд" Шульц, 82-ші әуеде десанттық дивизияның десантшысыРед БаттонсҚатардағы Джон Стил, 2-ші батальон, 505-ші парашютші жасақ полкінің десантшысыСал МинеоҚатардағы Мартини, 82-ші әуеде десанттық дивизияның десантшысыРодди МакдаулҚатардағы Моррис, 4-ші жаяу әскер дивизиясының сарбазыДжордж СегалҚатардағы Воль, 2-ші рейнджер батальонының сарбазыРоберт ВагнерҚатардағы Келлер, 2-ші рейнджер батальонының сарбазыПол АнкаҚатардағы Лоуэлл, 2-ші рейнджер батальонының сарбазыМарк ДэймонҚатардағы Харрис, 29-шы жаяу әскер дивизиясының сарбазыПитер ХелмЖауынгерлік сарбаз, 29-шы жаяу әскер дивизиясыФабианҚатардағы Форте, 2-ші рейнджер батальонының сарбазыТомми СэндсҚатардағы Хант, 2-ші рейнджер батальонының сарбазыЖозеф ЛоуРейнджер қатардағы сержант Жозеф Т. Лоу, 505-ші жауынгерлік ұрыс тобының 22 жастағы қатардағы сарбазыМикки НоксӘуеші Луис, зақымдалған көзі бар құлаған ұшқышРон РэнделлЖо Уильямс, соғыс тілшісі

ActorRoleNotesHenry Grace(dubbed by Allen Swift)Gen. Dwight D. EisenhowerSupreme Commander, Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF)Alexander KnoxLieutenant Gen. Walter Bedell SmithChief of Staff, SHAEFNicholas StuartLieutenant Gen. Omar N. BradleyCommander, 1st ArmyJohn MeillonRear Admiral Alan G. KirkCommander, Western Naval Task Force, U. S. 8th FleetMel FerrerMajor Gen. Robert HainesAssistant Commander, SHAEFEdmond O'BrienMajor Gen. Raymond O. BartonCommander, 4th Infantry DivisionHenry FondaBrigadier Gen. Theodore Roosevelt Jr. Assistant Commander, 4th Infantry DivisionRobert MitchumBrigadier Gen. Norman CotaAssistant Commander, 29th Infantry DivisionRobert RyanBrigadier Gen. James M. GavinAssistant Commander, 82nd Airborne DivisionJohn CrawfordCol. Eugene M. CaffeyCommander, 1st Engineer Special BrigadeEddie AlbertCol. Lloyd ThompsonAide de camp to Cota, 29th Infantry DivisionJohn WayneLieutenant Col. Benjamin H. VandervoortCO, 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry RegimentBill NagyMaj. LanceXO, 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry RegimentFred DurMaj. StoltzXO, 2nd Ranger BattalionRod SteigerLieutenant Cmdr. Joseph Witherow Jr. Commander, USS SatterleeSteve ForrestCapt. HardingXO, 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry RegimentRay DantonCapt. FrankXO, 29th Infantry DivisionStuart WhitmanLt. SheenParatrooper, 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry RegimentTom TryonLt. WilsonParatrooper, 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry RegimentGary CollinsEnsign SheeranBridge officer, USS Satterlee Jeffrey Hunter (credited as Jeff Hunter)Sgt. John H. Fuller (later field promoted to Lieutenant)Combat engineer, 299th Engineer Combat BattalionTony Mordente WymanCook, 82nd Airborne DivisionBob SteeleCorporal AlexanderParatrooper, 82nd Airborne DivisionRichard BeymerPvt. Arthur 'Dutch' SchultzParatrooper, 82nd Airborne DivisionRed ButtonsPvt. John SteeleParatrooper, 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry RegimentSal MineoPvt. MartiniParatrooper, 82nd Airborne DivisionRoddy McDowallPvt. MorrisInfantryman, 4th Infantry DivisionGeorge SegalPvt. WohlInfantryman, 2nd Ranger BattalionRobert WagnerPvt. KellerInfantryman, 2nd Ranger BattalionPaul AnkaPvt. LowellInfantryman, 2nd Ranger BattalionMark DamonPvt. HarrisInfantryman, 29th Infantry DivisionPeter HelmYoung Pvt. who loses his rifle Infantryman, 29th Infantry DivisionFabianPvt. ForteInfantryman, 2nd Ranger BattalionTommy SandsPvt. HuntInfantryman, 2nd Ranger BattalionJoseph LoweRanger Pvt. Sgt. Joseph T. Lowe of the 505th Infantry Battle Group was a 22 year old PFC with the Fifth Ranger Battalion on the dayMickey KnoxAirman LouisDowned airman with damaged eyeRon RandellJoe WilliamsWar correspondent

Кастинг

Джек Лорд бастапқыда Леви фильмді өндіріп жатқанда, фильмде басты рөлге шақырылған болатын. Поп-жұлдыздар Пол Анка, Томми Сэндс және Фабиан фильмде Рейнджерлер ретінде бірге ойнайды. Мел Феррер бастапқыда генерал Джеймс М. Гавин рөлін ойнауға келісімшартқа қол қойды, бірақ кестедегі келіспеушіліктерге байланысты рөлден алынды. Бұрынғы президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің фильмде өзін ойнауы мүмкін деген әңгімелер болды, және ол қатысуға келісім білдірді. Алайда, гримерлер оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегідей жас көрсетуге тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады, сондықтан рөл 1930 жылдардың ортасынан бері киноиндустрияда жұмыс істеп келе жатқан декоратор Генри Грейске берілді. Оның актерлік тәжірибесі болмады, бірақ Грейс жас Эйзенхауэрге өте ұқсас еді (дегенмен, дауысы басқа болғандықтан, оның сөздерін басқа актер дубляждады). Сент-Мер-Эглис қаласында 82-ші әуе десант дивизиясының жеке сарбазы Джон Стил (Red Buttons ойнаған) жергілікті тұрғындардың естелігі ретінде шіркеу мұнарасынан асылған манекен арқылы бейнеленген, ол сол жерге парашютпен қазақстандық түрде қонған еді. 2001 жылғы «Клеопатра: Голливудты өзгерткен фильм» деректі фильмінде Ричард Бертон мен Родди Макдауэлл, Римде түсірілім кезінде бірнеше апта бойы жұмыссыз қалғандықтан, қатты жалыққандықтан, Занукқа телефон соғып, «Ең ұзақ күні» фильмінде «қандай да бір» рөлді ойнауды өтінді. Олар өздері түсірілім орнына ұшып келді және әрқайсысы бір күн ішінде тегін камео түсірді. Бұл фильм Шон Коннеридің Джеймс Бонд рөліне шақырылғанға дейінгі соңғы фильмі болды. Герт Фребе (сержант Каффеканне) және Курд Юргенс (генерал Гюнтер Блюментрит) кейіннен Бондтың жаулары – Аурик Голдфингерді («Голдфингер») және Карл Стромбергті («Мені жақсы көрген тыңшы») ойнады. Коннери 1977 жылғы «А Bridge Too Far» фильмінде генерал-майор Рой Уркхартты ойнады, бұл фильм де Корнелиус Райанның кітабына негізделген. Сол сияқты, Вольфганг Прейс «Ең ұзақ күні» фильмінде генерал-майор Макс Пемселді, ал «А Bridge Too Far» фильмінде фельдмаршал Герд фон Рундштедтті ойнады. Сержант Каффеканне (Герт Фребе) есімінің неміс тіліндегі мағынасы – «кофе құмырасы», ол оны әрқашан өзімен бірге алып жүреді. Занук фильмге 2000-нан астам әскери қызметкерлерді массовка ретінде шақырды. Генри Фонда мен Джон Уэйн үш жылдан кейін «Зыянды жол» фильмін түсіру үшін қайтадан бірікті, ол Пёрл-Харборға шабуылдан кейінгі АҚШ Әскери-теңіз күштері туралы фильм болды. Фильмдегі трюктерді орындағандардың бірі – француз еврейі Роберт Вайнштейн (1936–2019) болды, ол өлім лагерінен аман қалды. Қартайған шағында ол Стефани Кругтың көмегімен өмірбаянын жазды. «Vent printanier» кітабы L'Harmattan баспасынан шықты, ал екінші басылымы «L'orphelin du Vel' D'Hiv» деп аталды. Онда Вайнштейн өмірінің толық деректерін, соның ішінде осы фильмдегі жұмысын баяндайды.

Jack Lord was originally cast in a starring role in the film when Levy was producing it. Pop stars Paul Anka, Tommy Sands, and Fabian appear together as Rangers in the film. Mel Ferrer was originally signed to play the role of Gen. James M. Gavin, but was recast due to a scheduling conflict. There were discussions about having former President Dwight D. Eisenhower play himself in the film, and he indicated his willingness to participate. However, it was decided that makeup artists couldn't make him appear young enough to play his World War II era self, so the role went to Henry Grace, a set decorator who had been in the film industry since the mid 1930s. He had no acting experience, but Grace was a dead ringer for the younger Eisenhower (though his voice differed, so someone else dubbed his lines). In Sainte Mère Église, Pvt. John Steele from the 82nd Airborne (played by Red Buttons) has been memorialized by the local population with a dummy hanging from a parachute from the church tower on which he accidentally landed. According to the 2001 documentary Cleopatra: The Film That Changed Hollywood, Richard Burton and Roddy McDowall, having not been used for several weeks while filming in Rome, were so bored that they phoned Zanuck begging to do "anything" on The Longest Day. They flew themselves to the location and each filmed their cameos in a day for free. The film marked the last film appearance of Sean Connery before he was cast in the role of James Bond. Gert Fröbe (Sgt. Kaffeekanne) and Curd Jürgens (Gen. Günther Blumentritt) later played Bond villains Auric Goldfinger (Goldfinger) and Karl Stromberg (The Spy Who Loved Me), respectively. Connery played Maj. Gen. Roy Urquhart in the 1977 film A Bridge Too Far, which was also based on a book by Cornelius Ryan. Likewise, Wolfgang Preiss played Maj. Gen. Max Pemsel in The Longest Day and Field Marshal Gerd von Rundstedt in A Bridge Too Far. Sgt. Kaffeekanne's (Gert Fröbe) name is German for "coffee pot", which he always carries. Zanuck hired more than 2,000 active soldiers for the film as extras. Henry Fonda and John Wayne would team up again three years later to make In Harm's Way, a movie about the US Navy set after the attack on Pearl Harbor. One of the stuntmen on the film was Robert Weinstein (1936–2019), a French Jew who narrowly avoided the death camps. In his seventies, he wrote his memoirs with the help of Stéphanie Krug. Vent printanier was published by L'Harmattan, and was subsequently renamed L'orphelin du Vel' D'Hiv for its second edition. In it, Weinstein recounts the details of his life, including his work on this film.

Түсірілім

Фильм бірнеше француздық локацияларда түсірілді, соның ішінде Ре аралы, Сен-Флорандағы Салечья жағажайы, Порт-ан-Бессин-Хуппан (Уистремді алмастыру үшін), Булонь-Билланкурдағы Булонь студиясы, сондай-ақ Пегас көпірінің нақты орны (Беновиль маңында), Сен-Мер-Эглиз және Пуант-дю-Ок. Омаха жағалауына шабуыл көрінесіндегі түсірілім кезінде американдық солдаттар рөліндегі массовка актерлары суға секіруден тартынды, себебі судың тым суық болатынынан қорқып еді. Роберт Митчем, генерал Норман Кота рөлінде, олардың тартыншақтығына ашуланып, бірінші болып суға секірді, сосын актерлар оның үлгісімен ілесе бастады. Фильмде қолданылған Руперт манекендері (парашюттік манекендер) нақты алдау үшін қолданылған қарапайым мата немесе кендір қаптарға қарағанда әлдеқайда күрделі және шынайы болды. Америкалық парашютшілердің киімдері киген манекендер Сен-Мер-Эглиз эпизодын түсіруде пайдаланылды. Герд Освальд – Сен-Мер-Эглизге парашютпен түсу көрінесінің титрде көрсетілмеген режиссері, ал Даррил Ф. Занук америкалық және британдық кейіпкерлермен түсірілген кейбір ішкі көрінестердің режиссері екенін өзі айтты. Эльмо Уильямс – шайқас эпизодтарының атқарушы продюсері және үйлестірушісі. Кейін ол Занук үшін тарихи Екінші дүниежүзілік соғыс фильмін – «Тора! Тора! Тора!» (1970) түсірді. Онда 1941 жылы Жапонияның Перл-Харборға жасаған күтпеген шабуылы бейнеленді, сонымен қатар докдрама стилі қолданылды.

Шығару

Фильм Францияда 1962 жылдың 25 қыркүйегінде, АҚШ-та 4 қазанда, ал Ұлыбританияда 23 қазанда тұңғыш рет көрсетілді. Премьерадан түскен қаражат Солк биологиялық зерттеулер институтына және Халықаралық құтқару комитетіне қайырымдалық ретінде берілді. "The Longest Day" фильмі Fox компаниясының қажетті кассалық табысын әкелді, $7,5 миллиондық бюджетке қарсы $30,5 миллиондық дүниежүзілік кинопрокаттан түсім болды. АҚШ-тың бірнеше қаласында фильмнің арнайы көрсетілімдері өтті, онда D күніне қатысқан ер адамдар әскери әріптестерімен бірге фильмді көруге шақырылды. Мұндай көрсетімдердің бірі Огайо штатының Кливленд қаласындағы Гипподром театрында өтті. Фильмдегі неміс және француз тіліндегі кейіпкерлердің эпизодтары олардың ана тілінде де, ағылшын тілінде де түсірілді. Сол кездегі британдық және американдық соғыс фильмдерінің арасында ерекшелік ретінде, шетел тілдеріндегі фильм ағылшын тіліндегі субтитрлермен бірге алғашқы көрсетілім кезінде көбірек тамашаланды. Фильмнің толық ағылшын тіліндегі нұсқасы 1960 жылдардың соңында қайта шығарылған кезде кеңінен қолданылды. 1969 жылы фильм қайта көрсетілгенде, АҚШ кинопрокатында бірінші орынға шығып, алғашқы аптада $501,529 түсім жинады. Дүниежүзілік кинопрокатта 544 кинотеатрда қайта көрсетілген алғашқы төрт күнде $2,846,627 түсім болды.

Үй медиасы

Фильм 1989 жылы кең экранды форматта және стерео-сараунд дыбысымен лазерлік дискіде жарық көрді. Фильмнің түсті нұсқасы 1994 жылы, D-Day шабуылының 50 жылдығына орай VHS форматында шығарылды. Фильмнің түпнұсқа қара-ақ нұсқасы 2001 жылғы 6 қарашада DVD форматында жарық көрді. 2008 жылы 20th Century Fox фильмді Blu-ray форматында шығарды.

Қабылдау

Фильм Нью-Йорктегі Уорнер театрында көрсетілгеннен кейін бір күн өткен соң, The New York Times газетінің Bosley Crowther былай деп мәлімдеді: «Фильмнің жалпы әсері – зор деректі баяндама, қызықты, көңілді, ирониялық, қайғылы жеке ерекшеліктермен көркемделген. Variety оны «қатты және таңғажайып соғыс эпопеясы» деп сипаттады, ол «осы керемет шабуыл үшін қажетті жалпы логистикаға қатысты, ірі масштабтағы жартылай көркемделінген деректі фильм ретінде көрінеді». Ричард Л. Коу The Washington Post газетінде фильмді «көңілді, көзді алаңдататын, фантастикалық картина» деп атады, ол «экрандағы ең ірі шайқас эпопеясы ретінде танылуы керек», оның жалғыз сын-пікірі «Гитлер ұйықтау таблеткасын қабылдамағанда Нормандияға қону сәтті болмас еді деген неміс сенімін көрсетудегі перспективаның болмауы [ ] «Ең Ұзақ Күн» осы неміс сеніміне, қаншалықты мықты болса да, дұрыс пропорция беруге одан да көп көңіл бөлген болуы керек еді». Брендан Гилл The New Yorker журналында фильмді «аудиовизуалды шынайылықтың шедеврi» деп атады, бірақ «менің эмоцияларым көбінесе қозғалған жоқ, мен өзімді ұялтқандай болдым, бірақ мен жалықтым» деп мойындады. Ол былай деп жалғастырды: «Мырза Занук осы макеттік деректі фильмді қабылдауды мен үшін одан да қиындатты, оны көптеген белгілі актерлермен толтырып, олардың көпшілігі соншалықты шағын эпизодтарда ойнайды, көрермендер лезде тану ойынына тартылады». Monthly Film Bulletin газетінде былай делінген: «Ең Ұзақ Күн – келісіммен екіге бөлінген монумент. Ең жақсы жағдайда, бұл бүкіл операцияға жұмсалған зор және мұқият ұйымдастырудың, шудың қатты салмағының, көптеген адамдардың қаза болғанының және ауылды жалғыз кезіп жүрген солдаттардың жеке шатасуы мен қайғысының күшті сезімін береді [ ] Бірақ фильм, ең алдымен, тамаша, сондықтан оның көптеген жұлдыздары бар, көбінесе айтуға тіпті бір сөз жоқ, және көбінесе ойнауға нақты рөл жоқ». Rotten Tomatoes веб-сайтында фильмге 23 рецензия негізінде 87% мақұлдау көрсеткіші берілген, орташа бағасы 7.8/10.

The day after the film opened at the Warner Theatre in New York City, Bosley Crowther of The New York Times declared: "The total effect of the picture is that of a huge documentary report, adorned and colored by personal details that are thrilling, amusing, ironic, sad [ ] It is hard to think of a picture, aimed and constructed as this one was, doing any more or any better or leaving one feeling any more exposed to the horror of war as this one does". Variety described it as "a solid and stunning war epic" that "emerges as a sort of grand scale semi fictionalized documentary concerning the overall logistics needed for this incredible invasion". Richard L. Coe of The Washington Post called the film "a tingling, eye gripping, fantastic picture" that "must rank as the screen's most massive battle epic", his only criticism being "the lack of perspective in depicting the German belief that the Normandy landings might not have succeeded had Hitler not taken a sleeping pill [ ] 'The Longest Day' should have taken infinitely more care to put this German belief, however strongly held, into proper proportion". Brendan Gill of The New Yorker called the film "a tour de force of audio visual verisimilitude," but confessed that "my emotions were hardly ever engaged, and I ended, rather to my embarrassment, by being bored". He continued: "Mr. Zanuck made it all the harder for me to take this mock documentary seriously by stuffing it with innumerable celebrated actors, most of whom make such fugitive appearances that the audience finds itself engaged in a distracting game of instant identification". The Monthly Film Bulletin stated: "The Longest Day is a monument split down the middle by compromise. At its best, what comes across very strongly is the feeling of immense and careful organisation that went into the whole D Day operation, the sheer crippling weight of noise, the simple fact that a lot of people died, and the sense of personal confusion and dismay of soldiers wandering alone through the countryside [ ] But the film is, first and foremost, a spectacle, and therefore it has stars—a multitude of them, often with barely a line to speak, and usually with no real part to play". On review aggregator website Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 87% based on 23 reviews, with an average score of 7.8/10.

Марапаттар

Жыл Сыйлық санаты Номинант(тар) Нәтиже Ref. ( Сілтеме) 1962 35-ші «Оскар» сыйлығы Ең үздік фильм Даррил Ф. Занук Ең үздік көркемдік безендіру, Ақ-қара Тед Хаворт, Леон Барсак, Винсент Корда және Габриэль Бешир Ең үздік операторлық, Ақ-қара Жан Бургуан және Уолтер Воттиц Ең үздік фильм монтажы Сэмюэл Э. Битли Ең үздік арнайы эффекттер Роберт Макдональд және Жак Маумонт «Алтын глобус» сыйлығы Ең үздік фильм – Драма Даррил Ф. Занук Ең үздік операторлық, Ақ-қара Анри Персин, Уолтер Воттиц және Жан Бургуан «Эдди» сыйлығы Ең үздік монтаждалған көркем фильм – Драмалық Сэмюэл Э. Битли «Дэвид ди Донателло» сыйлығы Ең үздік шетелдік туынды Даррил Ф. Занук Америка Режиссерлер гильдиясының сыйлығы Көркем фильмдегі ең үздік режиссура Кен Аннакин, Эндрю Мартон және Бернхард Уики