Халықаралық қауіпсіздік жүйесі

Кіріспе

Ұжымдық қауіпсіздік – мемлекеттер арасындағы көпжақты қауіпсіздік жүйесі, онда мүше мемлекеттердің әрқайсысы бір мемлекетке жасалған шабуылдың барлық мемлекеттің мәселесі екенін және барлық қауіп-қатерлерге ұжымдық жауап беру қажеттігін қабылдайды. Ұжымдық қауіпсіздік Ұлттар Лигасы мен Біріккен Ұлттар Ұйымының негізгі қағидасы болды. Ұжымдық қауіпсіздік "бір мемлекетке шабуыл – барлығына шабуыл" деген тұжырымдамамен де белгілі. Дегенмен, бұл тұжырым НАТО-ның жарғысындағы ұжымдық қауіпсіздік ережесі – Солтүстік Атлантика шартының 5-бабына сілтеме жасағанда жиі қолданылады.

Алғашқы атаулары

Ұжымдық қауіпсіздік – бейбітшілікке қол жеткізудің ең үміткер жолдарының бірі және халықаралық деңгейде билікті басқарудың құнды құралы. Кардинал Ришелье 1629 жылы ұжымдық қауіпсіздік схемасын ұсынды, ол 1648 жылғы Вестфалия бейбіт шартында ішінара көрініс тапты. XVIII ғасырда, әсіресе Еуропада, ұжымдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету бойынша көптеген ұсыныстар жасалды. Ұлттардың бейбіт қоғамдастығы туралы идея 1795 жылы Иммануил Канттың «Мәңгілік бейбітшілік: философиялық очерк» еңбегінде жазылған. Кант мемлекеттер арасындағы қақтығыстарды бақылап, бейбітшілікті нығайтуға себі тигізерлік Ұлттар лигасы идеясын ұсынды. Алайда, ол әлемдік үкімет құрылмай, әр мемлекеттің азаматтарына құрметпен қарап, шетелдік қонақтарды да ақыл-ойы бар адамдар ретінде қарсы алатын еркін мемлекет деп жариялауға үміттенді. Оның басты аргументі – еркін мемлекеттердің одағы бүкіл әлемде бейбіт қоғамды дамытады: сондықтан, оның пікірінше, әлемдік үкімет емес, халықаралық қоғамдастық құратын мәңгілік бейбітшілік болуы мүмкін. Ұжымдық қауіпсіздікті нығайту үшін халықаралық ынтымақтастық XIX ғасырдағы Наполеон соғыстарынан кейін Еуропа мемлекеттері арасындағы статус-квоны сақтап, соғыстан сақтану мақсатымен құрылған Еуропа концерттерінен бастау алды. Осы кезеңде халықаралық құқық та дамыды, соғыс кезінде гуманитарлық көмек көрсету қағидаларын бекіткен алғашқы Женева конвенциялары, сондай-ақ 1899 және 1907 жылғы Гаага халықаралық конвенциялары соғыс ережелерін және халықаралық дауларды бейбіт жолмен шешуді реттеді. Ұлттар Лигасының алғысы – Парламентаралық Одақ (ПҰО) 1889 жылы бейбітшілік жақтастары Уильям Рандал Кремер мен Фредерик Пасси құрды. Бұл ұйым халықаралық сипатта болды, 1914 жылға қарай парламенттері бар 24 елдің парламент мүшелерінің үштен бірі ПҰО мүшелері болып қызмет етті. Оның мақсаты – үкіметтерді халықаралық дауларды бейбіт жолмен және төрелік арқылы шешуге ынталандыру, ал жыл сайынғы конференциялар үкіметтерге халықаралық төрелікті жетілдіруге көмектесу үшін өткізілді. ПҰО құрылымы Президент басқаратын Кеңестен тұрады, бұл кейінірек Лига құрылымына әсер етті. XX ғасырдың басында Еуропаның ірі державалары арасындағы одақтар арқылы екі күш блогы пайда болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда осы одақтар күшіне енді, нәтижесінде барлық ірі еуропалық державалар соғысқа тартылды. Бұл Еуропадағы өнеркәсіптік елдер арасындағы алғашқы ірі соғыс болды және Батыс Еуропада алғаш рет индустрияландыру нәтижелері (мысалы, жаппай өндіріс) соғысқа жұмсалды. Осы өнеркәсіптік соғыстың салдарынан бұрын-соңды болмаған зығырлар тіркелді: сегіз жарым миллион қарулы күштердің өкілдері қаза тапты, шамамен 21 миллион адам жарақат алды және шамамен 10 миллион бейбіт тұрғын қаза тапты. 1918 жылдың қарашасында соғыс аяқталған кезде оның салдары Еуропаның әлеуметтік, саяси және экономикалық жүйелеріне әсер етіп, континентке психологиялық және физикалық зиян келтірді. Әлемде соғысқа қарсы көңіл күшейді; Бірінші дүниежүзілік соғыс «барлық соғыстарды тоқтатуға арналған соғыс» деп сипатталды және оның ықтимал себептері жан-жақты зерттелді. Олардың арасында қару-жарақ жарысы, одақтар, құпия дипломатия және тәуелсіз мемлекеттердің өз мүдделері үшін соғысқа түсу еркі болды. Оларға қатысты қабылданған шаралар – қарусыздандыру, ашық дипломатия, халықаралық ынтымақтастық, соғыс жүргізу құқығын шектеу және соғысты елдер үшін тартымсыз ететін жазалар арқылы болашақ соғыстың алдын алу мақсатымен халықаралық ұйым құру болды. 1945 жылы жарияланған American Political Science Review мақаласында Фредерик Л. Шуман жаңа ұжымдық қауіпсіздік ұйымы әлемдік бейбітшілікке үлес қоса алады деген пікірлерді сынады. Шуман тарихтан әлемдік бейбітшілікті қамтамасыз ете алмаған ұжымдық қауіпсіздік ұйымдарының мысалдарын келтірді. Ол БҰҰ болып құрылатын ұйым тек АҚШ, КСРО және Ұлыбритания бірлесіп жұмыс істесе ғана әлемдік бейбітшілікті қамтамасыз ете алады, ал үш держава арасында келіспеушіліктер туса, бұл ұйым құлдырайтынын айтты.

Collective security is one of the most promising approaches for peace and a valuable device for power management on an international scale. Cardinal Richelieu proposed a scheme for collective security in 1629, which was partially reflected in the 1648 Peace of Westphalia. In the eighteenth century many proposals were made for collective security arrangements, especially in Europe. The concept of a peaceful community of nations was outlined in 1795 in Immanuel Kant's Perpetual Peace: A Philosophical Sketch. Kant outlined the idea of a league of nations that would control conflict and promote peace between states. However, he argues for the establishment of a peaceful world community not in a sense that there be a global government but in the hope that each state would declare itself as a free state that respects its citizens and welcomes foreign visitors as fellow rational beings. His key argument is that a union of free states would promote peaceful society worldwide: therefore, in his view, there can be a perpetual peace shaped by the international community rather than by a world government. International cooperation to promote collective security originated in the Concert of Europe that developed after the Napoleonic Wars in the nineteenth century in an attempt to maintain the status quo between European states and so avoid war. This period also saw the development of international law with the first Geneva Conventions establishing laws about humanitarian relief during war and the international Hague Conventions of 1899 and 1907 governing rules of war and the peaceful settlement of international disputes. The forerunner of the League of Nations, the Inter Parliamentary Union (IPU), was formed by peace activists William Randal Cremer and Frédéric Passy in 1889. The organization was international in scope with a third of the members of parliament, in the 24 countries with parliaments, serving as members of the IPU by 1914. Its aims were to encourage governments to solve international disputes by peaceful means and arbitration and annual conferences were held to help governments refine the process of international arbitration. The IPU's structure consisted of a Council headed by a President which would later be reflected in the structure of the League. At the start of the twentieth century two power blocs emerged through alliances between the European Great Powers. It was these alliances that came into effect at the start of the First World War in 1914, drawing all the major European powers into the war. This was the first major war in Europe between industrialized countries and the first time in Western Europe the results of industrialization (for example mass production) had been dedicated to war. The result of this industrial warfare was an unprecedented casualty level with eight and a half million members of armed services dead, an estimated 21 million wounded, and approximately 10 million civilian deaths. By the time the fighting ended in November 1918, the war had had a profound impact, affecting the social, political and economic systems of Europe and inflicting psychological and physical damage on the continent. Anti war sentiment rose across the world; the First World War was described as "the war to end all wars", and its possible causes were vigorously investigated. The causes identified included arms races, alliances, secret diplomacy, and the freedom of sovereign states to enter into war for their own benefit. The perceived remedies to these were seen as the creation of an international organization whose aim was to prevent future war through disarmament, open diplomacy, international co operation, restrictions on the right to wage wars, and penalties that made war unattractive to nations. In a 1945 American Political Science Review article, Frederick L. Schuman criticized notions that a new collective security organization could contribute to world peace. Schuman pointed to examples from history of collective security organizations that failed to facilitate world peace. He argued that the organization that would become the United Nations could only facilitate world peace if the United States, the Soviet Union, and the United Kingdom worked in unison, but that the organization would fail if there were divisions between the three powers.

Теория

Ұжымдық қауіпсіздік – күш қолдану арқылы қолданыстағы тәртіпке қарсы шығуы мүмкін топтардағы кез келген мемлекеттерге қарсы барлық мемлекеттердің бірлесіп әрекет етуі арқылы барлық мемлекеттердің қауіпсіздігін қамтамасыз ету жөніндегі келісім. Бұл тек қана ұлттық мүдде үшін соғысқа түсудің өзін-өзі қолдау стратегиясына қарама-қайшы келеді. Ұжымдық қауіпсіздік мүмкін болғанымен, оның жұмыс істеуі үшін бірнеше алғышарттар орындалуы керек. Ұжымдық қауіпсіздік одақтардан да өзгеше. Ұжымдық қауіпсіздік – бұл топтағы барлық мемлекеттердің бірлескен көзқарасы, ал емес, белгілі бір мемлекеттердің біржақты идеясы. Одақтар екі топтың бір-біріне қарсы болуы түрінде құрылады, мысалы, A+B+C мемлекеттері Y+Z мемлекеттеріне қарсы; ал ұжымдық қауіпсіздік A+B+C+Y+Z мемлекеттерінің кез келгеніне қарсы бір келісімді жүзеге асыру нысанында болады. Ұжымдық қауіпсіздік ішкі реттеуге бағытталған және барлық мемлекеттердің қатысуын талап ететін болғандықтан, одақтан ерекшеленеді, ал одақ сыртқы қауіпті сейілтуге немесе азайтуға құрылады. Одақта мемлекет өзінің одақтастарын абсолютті пайда ретінде, ал жауларын заңдық міндеттемесіз салыстырмалы пайда ретінде қарастырады. Керісінше, ұжымдық қауіпсіздік бейтараптық ұстанымын қабылдайды, себебі бүкіл топ мемлекеттердің өзімшіл мүддесінен емес, жалпыға ортақ нормаларды бұзбау үшін шабуылшыны жазалауға міндетті. Ұжымдық қауіпсіздік жалпы мүдделерді жаһандық бейбітшілік үшін пайдаланады, ал одақтастар қысқа мерзімді мүдделерді қамтамасыз ету үшін ортақ қауіпке қарсы күреседі. Статус-квоны сақтауға ниетті егемен мемлекеттер бірлесіп жұмыс істейді және белгілі бір деңгейде осалдыққа келіседі, ал кейбір жағдайларда кіші мемлекеттер ұжымдық қауіпсіздікті ұйымдастыратын бас мемлекеттердің мүдделерін қабылдайды. Бұл халықаралық құқық шеңберінде халықаралық ынтымақтастық ұйымын құру арқылы жүзеге асырылады, ол ауқымы мен тиімділігі шектеулі болғанымен, халықаралық ұжымдық басқарудың бір түрін құрайды. Ұжымдық қауіпсіздік ұйымы дипломатия, билік тепе-теңдігі және жұмсақ күш жүзеге асыру үшін аренаға айналады. Егер ұжымдық қауіпсіздік ұйымы күш қолдануды заңдастырмаса, онда ол заңсыз, жағымсыз және қандай да бір түзетуді қажет етеді деп есептеледі. Ұжымдық қауіпсіздік ұйымы ғана емес, арзан қауіпсіздікті қамтамасыз етеді, сонымен қатар күштірек көршілерден қорғану үшін кіші мемлекеттердің жалғыз мүмкіндігі болып табылады, олар көршілерін теңестіру үшін басқа мемлекеттердің лагеріне қосылудың қажеті болмайды. "Ұжымдық қауіпсіздік" тұжырымдамасын Бахаулла, Майкл Джозеф Савидж, Мартин Уайт, Иммануил Кант және Вудро Вильсон ұсынған, және олар қауіпсіздік мүдделерін кең ауқымда қолдануға, "күштерді қарама-қарсы лагерьлерге бөлуден аулақ болуға және ешкімді сыртта қалдырмайтын шекаралар салудан бас тартуға" бағытталған деп санайды. "Ұжымдық қауіпсіздік" термині Біріккен Ұлттар Ұйымының және одан бұрын Ұлттар Лигасының қағидасы ретінде де айтылған. Ұжымдық қауіпсіздік жүйесін қолдану арқылы Біріккен Ұлттар Ұйымы кез келген мүше мемлекеттің бейбітшілікке қауіп төндіретін әрекеттерден бас тартуына және осылайша қақтығыстан сақтануына үміттенеді. Ұжымдық қауіпсіздік билік тепе-теңдігі және жаһандық үкімет тұжырымдамаларын біріктіреді. Алайда, ұжымдық қауіпсіздік билік тепе-теңдігімен бірдей емес, ол реализмде маңызды. Адреаттаның сөзіне сүйенсек, билік тепе-теңдігі мемлекеттің агрессияны тоқтатудағы біржақты мүдделеріне бағытталған. Мемлекеттер салыстырмалы пайдадан қорқып, әлемді қауіпсіздік дилеммасына ұшырағандай көреді, сондықтан ешбір мемлекеттің басымды болуын қаламайды және өзара тежеу тепе-теңдігіне әкеледі. Басқаша айтқанда, мемлекеттер арасындағы билік тепе-теңдігі биліктің орталықсыздануын қолдайды. Мемлекеттер өздерінің дербестігін немесе егемендігін орталық үкіметке бағындырмайды. "Жеке немесе мүдделерінің сәйкес келуіне байланысты бірігіп, мемлекеттер билік таралуына ықпал етуге және осы үлгіде өз орнын анықтауға тырысады". Тәртіп пен бейбітшілікке деген үміт бәсекелес күштердің бір-бірімен теңесіп, бірін-бірін бейтараптандыру арқылы "теңдік арқылы қорқыту" тудырады деген сенімнен туындайды. Керісінше, ұжымдық қауіпсіздікте мемлекеттер жаһандық бейбітшіліктің ұзақ мерзімді мақсатын бөліседі, бұл билік тепе-теңдігі теориясында айтылған жеке және қоғамдық мақсаттар арасындағы қатынасты өзгертеді, ол тұрақтылықты сақтауға сәтсіз аяқталады. Мысалы, ол Наполеон соғыстары мен Әлемдік соғыстар кезінде мемлекеттердің біржақты түрде күресуге дайын болмауына немесе мүмкіндігі болмауына әкеп соқты. Сонымен қатар, жаһандық үкімет тұжырымдамасы орталықтандыру туралы. Жаһандық үкімет – күш қолдану құқығына ие, жақсы орналасқан егемен мемлекет сияқты орталықтандырылған институционалдық жүйе. Бұл тұжырымдама мемлекеттерді "соғыс және бейбітшілік мәселелерінде билік пен саясат орталықтары ретіндегі мәртебесінен айырады". Осылайша, ұжымдық қауіпсіздік шабуылшыны жазалау үшін күшті біріктіретін және халықаралық қатынастарды жақсартуға, анархия жағдайында берік ережелерді қамтамасыз етуге бағытталған сенімді балама болып көрінеді.

Collective security can be understood as a security arrangement in which all states cooperate collectively to provide security for all by the actions of all against any states within the groups which might challenge the existing order by using force. That contrasts with self help strategies of engaging in war for purely immediate national interest. While collective security is possible, several prerequisites must be met for it to work. Collective security also contrasts with alliances by different ways. Collective security is based on the perspective of all together in a group against any of them, rather than on unilateral idea of some against specific others. Alliances have the form of two groups against each other, such as states A+B+C against states Y+Z; however, collective security takes the form of conducting one agreement between A+B+C+Y+Z against any of them. It is different from an alliance since collective security is made to focus on internal regulation required universal membership, but alliance is made to deter or reduce an outside threat as an exclusive institution. In an alliance, a state would see its allies as an absolute gain and its enemies as a relative gains without legal obligation. In contrast, collective security follows the case of neutrality, as the whole group is required to punish the aggressor in the hope for it not to violate general norms, which are beyond the states' control, rather than by their self interest. The opposite of short term interest where allies fight against a common threat, collective security tends to use universal interests for global peace. Sovereign nations eager to maintain the status quo willingly co operate and accept a degree of vulnerability and, in some cases for minor nations, also accede to the interests of the chief contributing nations organizing the collective security. It is achieved by setting up an international co operative organisation under the auspices of international law, which gives rise to a form of international collective governance, despite being limited in scope and effectiveness. The collective security organisation then becomes an arena for diplomacy, the balance of power, and the exercise of soft power. The use of hard power by states, unless legitimized by the collective security organisation, is considered illegitimate, reprehensible, and necessitating remediation of some kind. The collective security organisation not only gives cheaper security but also may be the only practicable means of security for smaller nations against more powerful threatening neighbours without needing to join the camp of the nations that balance their neighbours. The concept of "collective security" was pioneered by Baháʼu'lláh, Michael Joseph Savage, Martin Wight, Immanuel Kant, and Woodrow Wilson and was deemed to apply interests in security in a broad manner to "avoid grouping powers into opposing camps, and refusing to draw dividing lines that would leave anyone out." The term "collective security" has also been cited as a principle of the United Nations and earlier the League of Nations. By employing a system of collective security, the United Nations hopes to dissuade any member state from acting in a manner likely to threaten peace and thus avoid a conflict. Collective security selectively incorporates the concept of both balance of power and global government. However, collective security is not the same as the balance of power, which is important in realism. According to Adreatta, the balance of power focuses on a state's unilateral interests in stopping aggression. Since states look at the world as having a security dilemma because of the fear of relative gain, a state does not want any state to become predominant and so causes a mutually restraining equilibrium. In other words, the balance of power between states supports the decentralization of power. States are separate actors and do not subordinate their autonomy or sovereignty to a central government. "Singly or in combinations reflecting the coincidence of interests, States seek to influence the pattern of power distribution and to determine their own places within that pattern." The expectations of order and peace come from the belief that competing powers will somehow balance and thereby neutralize one another to produce "deterrence through equilibration." In contrast, under collective security, states share the long term goal of global peace, reversing relationship between individual and community goals mentioned in the balance of power theory, which fails to maintain stability. For example, it led to break down of war during the case of Napoleonic Wars and the World Wars, when states unilaterally decided to be unwilling or unable to fight. At the same time, the concept of global government is about centralization. Global government is a centralized institutional system that possesses the power use of force like a well established sovereign nation state. The concept strips states of their "standing as centers of power and policy, where issues of war and peace are concerned" Thus, collective security seems to be more reliable alternative since it gathers power as a team to punish the aggressor, and it is an attempt to improve international relations and to provide solid rules under anarchy.

Ұлттар Лигасы

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қазіргі замандағы ұжымдық қауіпсіздікті қамтамасыз етудің алғашқы ірі саясаты 1919 және 1920 жылдары Ұлттар Лигасының құрылуы болды. Ұлттар Лигасының уставының ережелері шешім қабылдау және ұжымдық әрекеттер үшін нашар жүйе құрады. Палмер мен Перкингтің сөзінше, АҚШ-тың Лигаға қосылмауы және Лигадан тыс кеңес Одағының күшеюі ұжымдық қауіпсіздікті сақтаудағы сәтсіздіктің басты себептерінің бірі болды. Сонымен қатар, Ұлттар Лигасының ұжымдық қауіпсіздігінің сәтсіздігіне мысал – Маньчжурия дағдарысы, онда Жапония Қытайдың бір бөлігін басып алды, ал екеуі де Лига мүшелері еді. Басып алудан кейін Лига мүшелері Жапонияның шығуына немесе қатаң жазаларға ұшырауына шақыратын резолюция қабылдады. Әрбір елдің вето құқығы болғандықтан, Жапония дереу резолюцияға вето қойды, бұл Лиганың жауап беру мүмкіндігін шектеді. Бір жылдық талқыдан кейін Лига басып алуды айыптайтын резолюцияны қабылдады, бірақ мүшелерін оған қарсы шараларға міндеттемедемеді. Жапондықтар Лигадан шығып, жауап берді. 1935 жылы Абиссиния дағдарысы болды, онда фашистік Италия қазіргі Эфиопия болып табылатын Абиссиния империясына шабуыл жасады. Ұқсас процесте санкциялар қабылданды, бірақ Италия кез келген қатаң резолюцияға вето қоятын еді. Бұған қоса, Ұлыбритания мен Франция Муссолинидің Екінші дүниежүзілік соғыстағы Орталық державаларға қосылмағандықтан, Италия үкіметін Гитлерге қарсы ықпал ету үшін қолға алуға тырысты. Осылайша, Ұлыбритания да, Франция да Италия үкіметіне қатаң санкциялар салған жоқ. Екі жағдайда да АҚШ-тың қатысуынсыздық басқыншы мемлекеттерге қарсы экономикалық ықпал етуге болатын тағы бір маңызды державадан айырды. Лиганың әрекетсіздігі оны әлсіз деп сынға түсірді және оның көптеген жетекші мүшелері еуропалық болғандықтан, Еуропа мәселелеріне көбірек мән береді деген пікір тудырды, бұл Гитлердің Еуропаны басып алу жоспарларына кедерес келтірмеді. Абиссиния императоры Хайле Селассие ұжымдық қауіпсіздікті қолдауын жалғастырды, өйткені ол оның тиімсіздігінің себебі принципте емес, оның қағидаларын сақтауға міндеттенгендердің ұжымдық міндеттемелерінде екенін түсінді. Соғысқа дейінгі жылдары ұжымдық қауіпсіздіктің белсенді жақтасы – кеңес Сыртқы істер министрі Максим Литвинов болды. 1938 жылдың қыркүйегіндегі Мюнхен келісімінен және 1939 жылдың наурызында Чехословакияның қалған бөлігін Германияның басып алуына сыртқы державалардың бейтараптығынан кейін, Батыс державалары Германияның агрессиясына қарсы Кеңес Одағымен ұжымдық қауіпсіздікке қатысуға дайын емес екендігін көрсетті. Кеңес Сыртқы саясаты қайта қаралып, Литвинов 1939 жылдың мамыр айының басында Сыртқы істер министрі лауазымынан алынды, бұл Литвиновтың ізбасары Вячеслав Молотовтың 23 тамызда Германиямен Молотов-Риббентроп келісімін жасасуына мүмкіндік берді. Еуропадағы соғыс бір аптадан кейін, 1 қыркүйекте Польшаға шабуыл жасаумен басталды. Осылайша, ұжымдық қауіпсіздік мемлекеттердің немесе халықаралық қауымдастықтың бірлесіп әрекет етуге дайындығының жетіспеуіне байланысты әрқашан жұмыс істемей қалуы мүмкін (Mingst 1999).

After World War I, the first large scale attempt to provide collective security in modern times was the establishment of the League of Nations in 1919 and 1920. The provisions of the League of Nations Covenant represented a weak system for decision making and collective action. According to Palmer and Perking, they pointed failure of the United States to join the League of Nations and the rise of the Soviet Union outside the League as one of major reasons for its failure to enforce collective security. Moreover, an example of the failure of the League of Nations' collective security was the Manchurian Crisis, when Japan occupied part of China, both of which were League members. After the invasion, members of the League passed a resolution that called for Japan to withdraw or face severe penalties. Since every nation had a veto power, Japan promptly vetoed the resolution, severely limiting the League's ability to respond. After one year of deliberation, the League passed a resolution condemning the invasion without committing its members to any action against it. The Japanese replied by quitting the League. The Abyssinia Crisis occurred in 1935, when Fascist Italy invaded the Abyssinian Empire, now Ethiopia. In a similar process, sanctions were passed, but Italy would have vetoed any stronger resolution. Additionally, Britain and France sought to court Italy's government as a potential deterrent to Hitler since Mussolini had not yet joined the Axis powers of World War II. Thus, neither Britain nor France put any serious sanctions against the Italian government. In both cases, the absence of the United States deprived it of another major power that could have used economic leverage against either of the aggressor states. Inaction by the League subjected it to criticisms that it was weak and concerned more with European issues since most leading of its members were European, and it did not deter Hitler from his plans to dominate Europe. Abyssinian Emperor Haile Selassie continued to support collective security, as he assessed that impotence lay not in the principle but its covenantors' commitment to honor its tenets. One active and articulate exponent of collective security during the immediate prewar years was Soviet Foreign Minister Maxim Litvinov. After the Munich Agreement in September 1938 and the passivity of outside powers in the face of German occupation of the remainder of Czechoslovakia in March 1939, Western powers were shown not to be prepared to engage in collective security with the Soviet Union against aggression by Germany. Soviet foreign policy was revised, and Litvinov was replaced as foreign minister in early May 1939 to facilitate the negotiations that led to the Molotov–Ribbentrop Pact with Germany, which was signed by Litvinov's successor, Vyacheslav Molotov, on August 23. The war in Europe broke out a week later with the invasion of Poland, which started on September 1. Thus, collective security may not always work because of the lack of commitment and the unwillingness of states or the international community to act in concert (Mingst 1999).

Біріккен Ұлттар Ұйымы

1945 жылғы Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысында Ұлттар Лигасының Келісімінен гөрі шешім қабылдау және ұжымдық әскери қимыл туралы күштірек ережелер бар, бірақ ол ұжымдық қауіпсіздіктің толыққанды жүйесі емес, ұжымдық қимыл мен мемлекеттер жүйесінің үздіксіз жұмыс істеуі арасындағы тепе-теңдікті көрсетеді, соның ішінде ірі державалардың ерекше рөлдері сақталған. БҰҰ-ның ұжымдық қауіпсіздік жүйесіндегі мемлекеттер өз мүдделеріне қарай, белгілі бір қақтығыстарда БҰҰ-ның әрекеттерін қолдауға немесе қарсы болуға таңдайды. БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің тұрақты мүшелерінің вето құқығы және артық көмек немесе жәрдем көрсету салдарынан, Кеңес мүшелері үшін өз мүдделерін ілгерілету платформасы ретінде қарастырылуы мүмкін, бұл мемлекеттерді бір жақты әрекет етуге және Қауіпсіздік Кеңесінің қаулыларын бекітпеуге немесе бұзуға итермеледі. Ирак дағдарысы осыған нақты мысал: "Ирак пен Таяу Шығыс аймағындағы тұрақтылық арқылы бейбітшілік пен қауіпсіздіктің жаһандық мүддесін іздеудің орнына, үстемдік құруға бағытталған мүшелер өздерінің зор экономикалық, дипломатиялық және әскери ресурстарын жинап, Иракты жаулап алып, оны Иракты қайта құру бағдарламасы аясындағы өздерінің экономикалық мүдделеріне қызмет ететін, бұрын-соңды болмаған кондоминиалдық режимге бағындырды" (Эке, 2007).