Кіріспе

Жан де Мён (немесе де Мёнг, ʒɑ̃ də mœ̃) (шамамен 1240 – 1305) – француз жазушысы, ең әйгілісі – «Роман де ла Роза» романының жалғасын жазуы. Оның өмірінің көп бөлігі Парижде өткен сияқты, ол Сен-Жак көшесінде мұнарасы, ауласы және бағы бар үйге ие болған. 1305 жылы бұл үй марқұм Жан де Мённың үйі деп сипатталды, кейін белгілі Адам д’Андели оны доминикандықтарға сыйлады. Өлеңдегі Манфред пен Конрадиннің өліміне жасалған сілтемеге сүйене отырып, оның жазылу мерзімі әдетте 1268–1285 жылдар аралығында белгіленеді. Манфред пен Конрадин 1268 жылы Анжу графы Карлдың (1285 жылы қайтыс болған) бұйрығымен өлім жазасына кесілген, ал Карл Сицилияның қазіргі королі ретінде сипатталған. М. Ф. Гильон («Жан Клопинель», 1903) осы өлеңді негізінен саяси сатира ретінде қарастырып, оны 13 ғасырдың соңғы бес жылына жатқызады. Бұл пікірді кейіннен Чарльз Дальберг та қолдады.

Басқа жұмыстар

Жан де Мён 1284 жылы Вегецийдің "De re militari" трактатын француз тіліне "Le livre de Végèce de l'art de chevalerie" деп аударды. Ол сонымен қатар Абелард пен Хелоизаның хаттарын француз тілінде алғаш рет жасампаздықпен аударды. Ұлттық кітапханадағы осы аударманың 14 ғасырдағы қолжазбасында Петрархтың түсіндірмелері кездеседі. Боэцийдің "De consolatione philosophiae" еңбегін аудармас бұрын Филипп IV-ге жазған хатында ол бұрынғы еңбектерін тізбектеп көрсетті, олардың екеуі жоғалып кеткен: Риволькстік Эльредтің "De spirituali amicitia" (De spirituelle amitié) және Гиральд Камбернсистің "Topographia Hibernica" немесе "De Mirabilibus Hiberniae" (Gerald de Barri) еңбегінен аударған "Ливер дес Мервель д'Хирланд" (Livre des merveilles d'Hirlande). Оның соңғы өлеңдері, әлбетте, "Тәулеті" мен "Кодицилі" болып табылады. "Тәулет" моноримді төрттіктер түрінде жазылған және қоғамның әртүрлі топтарына арналған кеңестерді қамтиды.