27-тарау, «Күнбаулы» (An-Naml) Құрандағы 93 аяттан тұрады. Меккеде түскен сүре, Салимон мен құмыршалар туралы әңгімесімен танымал. Исламда құмыршаларға артықшылық беріледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құранның 27-ші тарауы «Ан-Намл» (النمل) – 93 аяттан (āyāt) тұратын Құранның 27-ші сүресі. Намазға түсірілу уақыты мен жағдайларына (asbāb al nuzūl) қатысты, бұл ерте «Мекке сүресі» болып саналады, яғни ол Мединада емес, Мекеде түсірілген деп есептеледі.
27th chapter of the Qur'an
An Naml (النمل) is the 27th chapter (sūrah) of the Qur'an with 93 verses (āyāt). Regarding the timing and contextual background of the supposed revelation (asbāb al nuzūl), it is an earlier "Meccan surah", which means it is believed to have been revealed in Mecca, rather than later in Medina.
Атаудың мәні
Бұл сүре Сүлейменнің сөйлескенін түсінген құмырсқалардың атымен аталған. "Раъд" ("Найза") немесе "Аль-Анкабут" ("Ауылбарыс") сүрелері сияқты, "Құмырсқалар" сүресінде тақырыптық маңызы жоқ, ол сенушілер арасында танымал фраза болып табылады және Сүлейменнің оқиғасын еске түсіреді. Исламда құмырсқалар Сүлейменнің оқиғасымен байланысты жануарлардың ішінде ерекше мәртебеге ие. Хадис әдебиетінде Мұхаммед (с.ғ.с.) мұсылмандарға құмырсқа, ара, тоқылдақ және шыршаны өлтіруге тыйым салғаны айтылады; олардың барлығы "Намл" ("Құмырсқа") және "Ан-Нахл" ("Бал арасы") сүрелерінде кездеседі, бұл жай ғана кездейсоқтық емес. Құмырсқаның діни маңызының бір түсіндірмесі оның тарихи рөлімен үйлеседі. 1993 жылғы "Ислам энциклопедиясында" жазылғандай: Ежелгі заманнан бері құмырсқалар өздерінің тынымсыз еңбектерімен, олардың 27-ші тарауындағы (сүресінде) 93 аятты (аятты) қамтамасыз етулерімен және қоғамдарын үлгілі түрде ұйымдастыруларымен таң қалдыратын нысан болған. Бір мақсатқа бағынған мұндай кемелді ұйым исламдағы мойынсұну, яғни ибадат идеясымен жақсы үйлеседі.
The sura's name is taken from the ants whose conversations were understood by Solomon. Similar to suras ar Ra'd "the Thunder" or al Ankabut "the Spider", "The Ants" has no thematic significance in the Sura beyond it being a familiar phrase amongst believers, a reminder of the sura's story of Solomon. Ants do hold a privileged status among animals in Islam on account of the story of Solomon. Hadith literature tells of Muhammad forbidding Muslims to kill the ant, bee, hoopoe, or shrike; it is no coincidence that they are all featured in an Naml and an Nahl "the Bee". One interpretation for the ant's theological significance coincides with its role historically. As written in the 1993 edition of the Encyclopaedia of Islam:
Since early antiquity, ants have been an object of admiration on account of the feverish activity with which they provide for their 27th chapter (surah) of the Qur'an with 93 verses (ayat) sustenance and the perfect organisation of their societies. This perfect organization under one cause correlates well with the Islamic idea of obedience, or ibadah.
Негізгі түсініктер
Таухидті Құранның түсірілуінен бұрын көптеген Исраил және араб пайғамбарлары уағыздаған. «Шын мәнінде, бұл Құран, Израиль ұлдарына олар таласқан нәрселердің көп бөлігін түсіндіреді, және ол иман келтіретіндер үшін басшылық және мәрхамет болып табылады». Алланың жаратушы ретінде теңі жоқ; Аллаға серік қосатындардың барлығы ширкке бой алдырған. Алламен салыстырғанда, дүниелік білім ештеңе емес; тек құлақтары мен көздері ашықтар ғана Аллаға бет бұрады. Алланың хабарламасын қабылдамағандар Қиямет күні үмітсіз болады. Бұл – айқын ескерту. 27-ші сүреде барлық адамзат Аллаға кез келген кешігусіз бет бұруы керектігі қайтадан еске салынды.
Tawhid was preached by many Israelite prophets as well as Arabian prophets prior to Qur'anic revelation. "Truly, this Qur'an explains to the Children of Israel most of what they differ about, and it is guidance and grace for those who believe." God has no equal as a creator; all those who associate others with God are guilty of shirk. Earthly knowledge is nothing compared to God; only those with open ears and eyes will turn to God. Disbelievers of the message of God will have no hope come Judgement Day. The revelation is a clear warning. Sura 27 reiterates that all humanity must turn to God without delay.
Хронологиясы
27-ші сүре Меккелік кезеңнің ортасынан шыққан Меккелік сүре екеніне келісім бар. Тафсир әл-Жалалайн 52-55 аяттар Медина кезеңінен екенін, ал 85-аят Хижра кезінде Мединаға көшкенде түсірілгенін айтады.
Sura 27 is agreed to be a Meccan surah from the middle of the Meccan period. Tafsir al Jalalayn notes that some exceptions exist: ayat 52 55 are from the Medinan period; aya 85 was revealed during the Hijra to Medina.
Нолдеке хронологиясы
Шығыстанушы Теодор Нольдеке хронологиясы бойынша 27-ші сүре 114 сүренің ішінде 68-ші орында тұрады. Ол оны Екінші Мекке кезеңінің 21 сүресінің қатарына жатқызады («Мұхаммед Меккеде» дегенді қараңыз). (Мекке кезеңі б.з. 610-622 жылдары аралығында болған деп есептеледі.) Нольдеке «Ан-Намл» сүресінен бұрын «Аль-Исра» және одан кейін «Аль-Кахф» сүрелері келгенін айтады. Бұл үш сүренің барлығы да яһуди дініне, әсіресе Мұса пайғамбардың хикаяларына сілтеме жасайды.
Orientalist Theodor Nöldeke's chronology places Sura 27 as 68th out of 114. He places it amongst the 21 suras of the Second Meccan Period (See Muhammad in Mecca). (The Meccan period is estimated to be from 610 to 622 CE.) Nöldeke estimates an Naml to be preceded by al Isra' and followed by al Kahf. All three suras use allusions to Judaism and the stories of Moses in particular.
Мысыр хронологиясы
Стандартты исламдық египеттік хронология бойынша «Нәмл» сүресі 114 сүренің ішінде 48-ші орында тұрады. Осы ретте ол «әл-Қасас» («Мысал») сүресінен бұрын, ал «аш-Шу’ара» («Ақындар») сүресінен кейін келеді, бұл рет стандартты «Османдық Құранда» сақталған (Құран тарихына қараңыз). «Тафсир әл-Жалалайн» көрсеткендей, бұл сөздер кейде Алланың құпиялары – сенуге шақыратын белгілер ретінде түсіндіріледі.
Standard Islamic Egyptian chronology places an Naml as 48th out of 114. In this order, it comes before al Qasas "the Story" and after ash Shu'ara "the Poets", following its order in the standard 'Uthmanic Qur'an (see History of the Qur'an). As evident in Tafsīr al Jalālayn, these words are sometimes interpreted as mysteries of God – signs to believe.
Түсіндірудің тікелей түрі
Мәтінді хронологиялық оқығанда, сүре ескерту арқылы аяқталады. Бұл мәтінді түсінудің толыққанды дұрыс жолы. Тафсир әл-Жалалайн осы түсінікпен келіседі, 91-93 аяттарға сілтеме жасап, пайғамбардың міндеті тек ескерту екенін айтады. Сақина тәрізді құрылымда, шығарманың орталық нүктесі ортада орналасқан, алдыңғы және артқы жағынан параллель мәлімдемелермен қоршалған. (Бұл параллель мәлімдемелер бір-бірін толықтыруы, қарама-қарсы қоюы немесе растауы мүмкін. Көптеген интерпретациялар бар.) 27-ші сүрені былай түсіндіруге болады:
According to a chronological reading of the text, the Sura ends on a bold note of warning. This is a perfectly valid reading of the text. Tafsīr al Jalālayn concurs with this reading, suggesting in reference to ayat 91 93 that the prophet's duty is only to warn; In ring structure, the focal point of the piece is found in the center, surrounded front and back by parallel statements. (Such parallel statements could elaborate on one another, contrast each other, or affirm one another. Multiple interpretations exist.) One could interpret Sura 27 as follows:
1. Құранның мақсатын қайталап ескерту арқылы жариялау. 2. Перғауын Мұсаның белгілерін елемеді. 3. Сот күнінің алдын ала хабар беру белгілері. 4. Сүлеймен Алланың нығметін сезініп, өзін сенуші ретінде арнайды. 5. Шиба патшайымы Сүлейменге жомарттықпен қарайды және оған жақсы қарымта жасады. Ол сенімсіздіктен тәубеге келіп, содан кейін тәухидке бет бұрды. 6. Алла пайғамбарларын жатқан соң, Содом және Самуд халқынан кек алады, соның нәтижесінде сенбеушілерді толықтай жоққа шығарады. 7. Сақина тәрізді құрылымнан алынған қорытынды түсіндірме: Сенімсіздікті Алланың шексіз күші, қастерлі қасиеттері және барлық нәрсені білуі арқылы айыптау.
1. Declaration of Qur'an through a reiterative warning of its purpose. 2. Moses's signs are ignored by Pharaoh. 3. An indication of signs with a foretelling of judgement. 4. Solomon, realizing God's blessings, dedicates himself as a Believer. 5. The Queen of Sheba is generous with Solomon, and deals well with him. She converts from disbelief, then devotes herself to tawhid. 6. After rejecting their prophets, God destroys the Sodomites, and the people of Thamud, leading to a general declaration of abandonment for disbelievers. 7. The conclusive interpretation from ring structure: A rebuke of disbelief through a declaration of God's omnipotence, omnipresence, and omniscience.