Ұлыбританиядағы Корольдік балет – Лондонның Covent Garden опера театрында орналасқан әйгілі балет труппасы. 1931 жылы Нинетт де Валуа құрған, қазіргі таңдағы ең ірі балет мектебі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиядағы балет компаниясы
Ballet company in the United Kingdom
Корольдік балет – Ұлыбританиядағы, Лондон, Англияда орналасқан, әлемге әйгілі британдық классикалық балет компаниясы. Ұлыбританиядағы бес ірі балет труппасының ең ірісі – Корольдік балет 1931 жылы Дам Нинетт де Валуа құрған. 1946 жылы Корольдік опера театрының тұрақты балет компаниясы болды және осы ғимараттарда арнайы салынған жайлар бар. Оның мақсаты – репертуарлық балет компаниясы мен мектебін құру болды, осылайша ол ағылшын театр режиссері және театр иесі Лилиан Бейлиспен ынтымақтастыққа түсті. Бейлис Олд Вик және Садлер Веллс театрларына ие болды және 1925 жылы де Валуаны екі сахнада да би қойылымдарын қоюға шақырды. Садлер Веллс театры 1931 жылы қайта ашылды, ал театр ғимаратында Вик Веллс балеті мен Вик Веллс балет мектебі құрылды. Бұл бүгінгі Корольдік балет, Бирмингем Корольдік балеті және Корольдік балет мектебінің алдыңғы қадамдары болды. Нинетт де Валуа Британияға оралғанға дейін, 20 ғасырдың ең танымал және ықпалды балет труппаларының бірі – «Балет Рус» тобының мүшесі болды. Компанияның негізін қалаушы Сергей Дягилевтің қайтысынан кейін 1929 жылы таратылды. Де Валуа Вик Веллс балетін құрғанда, ол компанияның бұрынғы жұлдыздарының кейбіреулерін, соның ішінде Алисия Маркова мен Антон Долинды бас бишілер ретінде, ал Тамара Карсавинаны кеңесші ретінде жұмысқа алды. Компанияның алғашқы жылдарында көркемдік және музыкалық жағынан үлкен ықпал еткен дирижер және композитор Констант Ламберт – Құрылтайшы музыкалық директоры болды. 1939 жылы «Олд Вик» театрымен байланысы үзілгеннен кейін компания «Садлерс Уэллс» балеті деп аталды, ал мектеп «Садлерс Уэллс» балет мектебіне айналды. Екеуі де 1946 жылға дейін Садлер Веллс театрында жұмыс істеді, ол кезде компания Дэвид Вебстер басшылығымен Ковент-Гардендегі жаңадан ашылған Корольдік опера театрының тұрақты балет компаниясы болуға шақырылды. Компания 1946 жылы опера театрына көшіп келді, ал олардың алғашқы қойылымы «Ұйқыдағы сұлулық» болды. Компания көшкеннен кейін мектеп 1947 жылы өз ғимаратына көшірілді. Джон Филд басшылығымен Садлерс Уэллс театры балеті деп аталған серіктес компания Садлерс Уэллс балетінің қойылымдарын жалғастыру үшін құрылды. 1955 жылы серіктес компания Садлерс Уэллспен байланысын уақытша жоғалтып, Корольдік опера театрына бас компанияның гастрольдік бөлімшесі ретінде оралды. 1956 жылы екі компанияға да, мектепке де Корольдік жарғы берілді; олар кейіннен Корольдік балет, Садлерс Уэллс Корольдік балеті және Корольдік балет мектебі деп аталды. Садлерс Уэллс Корольдік балеті 1970 жылы Садлерс Уэллс театрына оралды, сонымен бірге ел бойынша гастрольдік сапарларын жалғастырды. Алайда 1987 жылы компания Бирмингем ипподромында тұрақты балет труппасы болуға шақырылды. 1990 жылы ол Бирмингемге көшірілді, оны Бирмингем Корольдік балеті деп атады және 1997 жылы Корольдік балеттің бөлігі болуын тоқтатты, ол Корольдік опера театрынан тәуелсіз болды, ал Сэр Питер Райт көркемдік директоры болды. Бирмингем Корольдік балетінің Корольдік балетпен де, компанияның ресми мектебі болып табылатын Корольдік балет мектебімен де тығыз байланысы бар. 1964 жылы Корольдік балет Питер Бринсон басшылығымен «Баршаға арналған балет» атты балет ұйымдастырды. 1964-1979 жылдар аралығында «Барлық үшін балет» ел бойынша гастрольдік сапарлар жасап, жылына 150-ге жуық қойылым қойып, жыл сайын шамамен 70 000 адамға жетті. 1976 жылы Корольдік опера театры мектептері үшін «Матинне» бағдарламасын енгізді. Бүгінде Корольдік балет Корольдік опера театрының тұрақты балет компаниясы болып қала береді, халықаралық гастрольдерді жүргізеді және қазірде Уайт-Лодж, Ричмонд-парк және Флорал-стритте орналасқан Корольдік балет мектебінің бас компаниясы болып табылады.
The Royal Ballet is a British internationally renowned classical ballet company, based at the Royal Opera House in Covent Garden, London, England. The largest of the five major ballet companies in Great Britain, the Royal Ballet was founded in 1931 by Dame Ninette de Valois. It became the resident ballet company of the Royal Opera House in 1946, and has purpose built facilities within these premises. Her intention was to form a repertory ballet company and school, leading her to collaborate with the English theatrical producer and theatre owner Lilian Baylis. Baylis owned the Old Vic and Sadler's Wells theatres and in 1925 she engaged de Valois to stage dance performances at both venues. Sadler's Wells reopened in 1931 and the Vic Wells Ballet and Vic Wells Ballet School were established in premises at the theatre. These would become the predecessors of today's Royal Ballet, Birmingham Royal Ballet and Royal Ballet School. Prior to her return to Britain, Ninette de Valois had been a member of the Ballets Russes, one of the most renowned and influential ballet companies of the 20th century. The company disbanded in 1929 following the death of its founder Serge Diaghilev. When de Valois formed the Vic Wells Ballet, she employed some of the company's former stars, including Alicia Markova and Anton Dolin, who joined as Principal dancers, and Tamara Karsavina, who worked with the company as an advisor. The Founder Musical Director was the conductor and composer Constant Lambert who had considerable artistic as well as musical influence over the early years of the company. After losing the link with the Old Vic theatre, in 1939 the company was renamed Sadler's Wells Ballet and the school became Sadler's Wells Ballet School. Both continued at Sadler's Wells Theatre until 1946, when the company was invited to become the resident ballet company of the newly re opened Royal Opera House in Covent Garden, under the direction of David Webster. The company relocated to the opera house the same year in 1946, with their first production at the venue being The Sleeping Beauty. Following the relocation of the company, the school moved to its own premises in 1947. A sister company was established to continue performances at Sadler's Wells, called the Sadler's Wells Theatre Ballet, under the direction of John Field. In 1955, the sister company temporarily lost its link with Sadler's Wells and returned to the Royal Opera House as a touring unit of the main company. In 1956, a Royal Charter was granted for both companies and the school; they were subsequently renamed the Royal Ballet, Sadler's Wells Royal Ballet and the Royal Ballet School. The Sadler's Wells Royal Ballet returned to Sadler's Wells Theatre in 1970, while continuing to tour the country. In 1987, however, the company was invited to become the resident ballet company at the Birmingham Hippodrome. It relocated to Birmingham in 1990, being renamed Birmingham Royal Ballet and it ceased to be part of the Royal Ballet in 1997 when it was made independent of the Royal Opera House, with Sir Peter Wright as artistic director. Birmingham Royal Ballet retains close relationships with both the Royal Ballet and The Royal Ballet School, which is the official school of the company. In 1964 the Royal Ballet established "Ballet for All" under the direction of Peter Brinson. Between 1964 and 1979 "Ballet for All" toured throughout the country, presenting around 150 performances per annum and reaching around 70,000 people each year. In 1976 the Royal Opera House established its schools' matinee programme. Today the Royal Ballet remains the resident ballet company at the Royal Opera House, conducting its own tours internationally, and it continues to be the parent company of the Royal Ballet School, which is now based at White Lodge, Richmond Park and premises in Floral Street, which are adjacent to and have direct access to the Royal Opera House.
Сергеев
Өзінің қалыптасу кезеңінде Садлер Веллз балеті Кеңес Одағынан тыс алғашқы балет труппаларының бірі болып, Мариус Петипа мен Лев Ивановтың балеттерін толыққанды қойылымдар түрінде сахналады. Бұл балеттер Императорлық Ресей балетінің репертуарындағы маңызды туындылар еді. Жаңа құрылған труппасымен осы балеттерді сахналау үшін де Валуа Императорлық балеттің бұрынғы режиссері Николай Сергеевті шақырды. Ол Петипаның "Ұйқыдағы Әйгері", Петипа мен Ивановтың "Аққу көлі" және "Жаңқабықтар биі", Петипа мен Чечеттидің "Коппелия" және Петипаның "Жизель" қойылымдарын сахналады. 20 ғасырдың басында Санкт-Петербургте жазылған хореографиялық нотацияның көмегімен жасалған бұл туындылар сол кезден бері Корольдік балеттің репертуарына еніп келеді. Қазір труппа Питер Райттың 1984 жылғы "Жаңқабықтар биі" қойылымын пайдаланады, онда Сергеевтің нотациясының кейбір бөліктері қолданылады. Сергеевтің Лондонда осы балеттерді қайта жаңғыртуы дәстүрлі классикалық балет репертуарының негізі саналды және олардың бүкіл әлемде қайта қойылуына ықпал етті. Сергеев балеттің бүкіл әлемде танымалдылығына зор үлес қосты деп есептеледі. Оның хореографиялық нотациясы және оған қатысты материалдар Гарвард университетінің кітапханасының театр коллекциясындағы Сергеев жинағында сақталған.
During its formative years, the Sadler's Wells Ballet would become one of the first ballet companies outside the Soviet Union to stage full productions of ballets by Marius Petipa and Lev Ivanov, which were central to the repertory of the Imperial Russian Ballet. To stage these ballets with her newly formed company, de Valois employed Nicholas Sergeyev, a former régisseur of the Imperial. He staged productions of Petipa's The Sleeping Beauty; Petipa and Ivanov's Swan Lake and The Nutcracker; Petipa and Cecchetti's production of Coppélia; and Petipa's Giselle. Created with the aid of choreographic notation written in St Petersburg at the turn of the 20th century, these works have been included in the repertoire of the Royal Ballet ever since. The company now uses Peter Wright's 1984 production of The Nutcracker, which uses some of Sergeyev's notation. Sergeyev's revivals of these ballets in London are regarded as the foundation point of the traditional classical ballet repertoire, and led to their being restaged throughout the world. Sergeyev is considered to have made one of the most significant contributions to the popularity of ballet worldwide. His choreographic notation and other materials relating to it have been preserved in the Sergeyev Collection, part of the theatre collection of the Harvard University Library.
Балет бишісі
Корольдік балет – әлемдегі аса сирек кездесетін, төрт бишіні «прима балерина ассолута» деп мойындаған балет труппаларының бірі. Олардың үшеуі Корольдік балет мектебінде оқыған. Алғашқысы – Алисия Маркова, оны Серж Дягилевтің «Ресей балеті» құрамында Нинетт де Валуа тәрбиелеген. Ол Корольдік балеттің негізін қалаушы бишілерінің бірі болуға шақырылды. Ол труппаның алғашқы прима балеринасы болып тағайындалды, ал кейін «прима балерина ассолута» дәрежесіне ие болды. Марго Фонтейн Корольдік балет мектебінде оқып, өмірінің соңына дейін осы труппада биледі. 60 жылдық мерейтойына сыйлық ретінде королева Елизавета II оны «прима балерина ассолута» деп тағайындады. Филис Спира 1959 жылы Корольдік балет мектебіне қабылданды және Корольдік балеттің гастрольдік труппасына өтті. Кейіннен ол туған Оңтүстік Африкасына оралды, онда 1984 жылы президент оны «прима балерина ассолута» деп тағайындады. Ең соңғысы – Алессандра Ферри, ол Корольдік балеттің жоғары мектебінде білімін аяқтап, Корольдік балетте мансабын бастады. Труппада төрт жыл билегеннен кейін, ол кейіннен Миландың Ла Скала театры балетінің «прима балерина ассолутасы» болып тағайындалды. Басқа да «прима балерина ассолуталар» қонақ биші ретінде Корольдік балетте өнер көрсетті, олардың ішінде француз балеринасы Иветта Шавире және грузин балеринасы Нина Ананияшвили бар.
The Royal Ballet is one of the few ballet companies in the world to have employed four dancers considered to be prima ballerina assoluta, including three who studied at the Royal Ballet School. The first was Alicia Markova who, having been mentored by Ninette de Valois as a member of Serge Diaghilev's Ballets Russes, was invited to become one of the founder dancers of the Royal Ballet. She was designated the company's first Prima ballerina, and was later recognised as a Prima ballerina assoluta. Margot Fonteyn trained at the Royal Ballet School and spent her entire career with the company. As a gift for her 60th birthday, she was appointed Prima ballerina assoluta by Queen Elizabeth II. Phyllis Spira joined the Royal Ballet School in 1959, graduating into the Royal Ballet touring company. She later returned to her native South Africa, where she was appointed Prima ballerina assoluta by the President in 1984. The most recent is Alessandra Ferri, who completed her training at the Royal Ballet Upper School and began her career with the Royal Ballet. After dancing with the company for four years, she was later appointed prima ballerina assoluta of La Scala Theatre Ballet in Milan. Other prima ballerina assoluta have also appeared with the Royal Ballet as guest dancers, including: the French ballerina Yvette Chauvire and the Georgian ballerina Nina Ananiashvili.
Басты бишілер
АтауыҰлтыТренингБасқа компаниялар (қонақ қойылымдары бар) Мэтью Болл Корольдік балет мектебі Уильям Брэйсвелл Корольдік балет мектебі Бирмингем Корольдік балеті Рис Кларк Корольдік балет мектебі Сезар Корралес Канаданың Ұлттық балет мектебі ABT Студия компаниясы Ағылшын Ұлттық балеті Лорен Катхбертсон Корольдік балет мектебі Рёичи Хирано Сецуко Хирано балет мектебі Фуми Канеко Джин Каору балет мектебі Джин Каору балет компаниясы Сара Лэмб Бостон балет мектебі Бостон балеті Майара Магри Петитте Данс мектебі Корольдік балет мектебі Стивен МакРэй Хилари Каплан Корольдік балет мектебі Вадим Мунтагиров Корольдік балет мектебі Ағылшын Ұлттық балеті Ясмин Нагди Корольдік балет мектебі Марианэла Нуньес Колон театрының балет мектебі Корольдік балет Американдық балет театры Ла Скала театрының балеті Анна Роуз О'Салливан Корольдік балет мектебі Наталия Осипова Мәскеу мемлекеттік хореография академиясы Большой балет Американдық балет театры Михайловский театры Марселино Самбэ Лиссабон Ұлттық консерваториясы Корольдік балет мектебі Аканэ Такада Хироми Такахаси балет студиясы Большой балет академиясы
NameNationalityTrainingOther companies (inc. guest performances) Matthew Ball Royal Ballet School William Bracewell Royal Ballet School Birmingham Royal Ballet Reece Clarke Royal Ballet School Cesar Corrales Canada's National Ballet School ABT Studio Company English National Ballet Lauren Cuthbertson Royal Ballet School Francesca Hayward Royal Ballet School Ryoichi Hirano Setsuko Hirano Ballet School Fumi Kaneko Jinushi Kaoru Ballet School Jinushi Kaoru Ballet Company Sarah Lamb Boston Ballet School Boston Ballet Mayara Magri Petite Danse School Royal Ballet School Steven McRae Hilary Kaplan Royal Ballet School Vadim Muntagirov Royal Ballet School English National Ballet Yasmine Naghdi Royal Ballet School Marianela Núñez Colón Theatre Ballet School Royal Ballet School American Ballet Theatre La Scala Theatre Ballet Anna Rose O'Sullivan Royal Ballet School Natalia Osipova Moscow State Academy of Choreography Bolshoi Ballet American Ballet Theatre Mikhaylovsky Theatre Marcelino Sambé National Conservatory of Lisbon Royal Ballet School Akane Takada Hiromi Takahashi Ballet Studio Bolshoi Ballet Academy
Сэр Фредерик Эштон
Фредерик Эштон – Корольдік балеттің негізін қалаушы хореографы болды. Бұрын Рамберт балетінде биші болған Эштон, 1931 жылы компания құрылғанда Корольдік балетке хореограф ретінде қосылғанға дейін Мари Рамберт ханымның жетекшілігімен хореографтық мансабын бастады. Ол компанияның көптеген алғашқы туындыларын жасады және 1946 жылы Корольдік опера театрында «Ұйқыдағы әдемі қыз» қойылымымен олардың алғашқы көрсетілімін сахнаға қойды. Эштон 1963 жылдан 1970 жылға дейін Корольдік балеттің көркемдік директоры болып тағайындалды, содан кейін ол осы лауазымнан зейнетке шықты. Ол халықаралық аренада хореограф ретінде жұмысын жалғастырды, ал оның соңғы туындысы 1986 жылы Корольдік опера театрында Корольдік балет мектебінің гала-концерті үшін «Балалар сюитасы» болды. Оның көптеген балеттері бүгінгі күні әлемнің жетекші би топтарында қойылып жүр және Корольдік балеттің репертуарында маңызды орын алады.
Sir Frederick Ashton was the founder choreographer of the Royal Ballet. Previously a dancer with the Ballet Rambert, Ashton started his career as a choreographer under the direction of Dame Marie Rambert, before joining the Royal Ballet as its associate choreographer when the company was founded in 1931. He created the majority of the company's early works and staged their first performance at the Royal Opera House, a production of The Sleeping Beauty in 1946. Ashton was appointed artistic director of the Royal Ballet from 1963 to 1970, when he retired from the post. He continued to work as a choreographer internationally, with his final work being the Nursery Suite, for a gala performance by the Royal Ballet School at the Royal Opera House in 1986. His numerous ballets have since been staged by leading dance companies worldwide and feature strongly in the programming of the Royal Ballet today.
Сэр Кеннет Макмиллан
Сэр Кеннет Макмиллан (11 желтоқсан 1929 – 29 қазан 1992) – британдық балет бишісі және хореограф. Ол 1970–1977 жылдары Лондондағы Корольдік балеттің көркемдік жетекшісі болды. Өте талантты биші болғанымен, Макмиллан ең көп танылғаны – оның хореографиясы, әсіресе Корольдік балетпен жұмысы арқасында. Ол Америка балет театрында (1956–1957) және Берлиндегі Deutsche Operде (1966–1969) да жұмыс істеді. 1970 жылы ол Фредерик Эштоннан кейін Корольдік балеттің директоры болып тағайындалды және жеті жыл қызмет еткен соң, балет қою мен әкімшілік талаптарының арасындағы қайшылықты теңестіруге тырылып шаршап, қызметтен кетті. 1992 жылы қайтыс болғанға дейін Корольдік балеттің бас хореографы болып қызмет етті.
Sir Kenneth MacMillan (11 December 1929 – 29 October 1992) was a British ballet dancer and choreographer. He was artistic director of the Royal Ballet in London between 1970 and 1977. Although a talented dancer, MacMillan is best known for his choreography, and particularly for his work with the Royal Ballet. He also worked with the American Ballet Theatre (1956–7) and the Deutsche Oper, Berlin (1966–69). He succeeded Frederick Ashton as Director of the Royal Ballet in 1970 and resigned after seven years, frustrated at balancing the conflicting demands of creating ballets with administration. He continued as Principal Choreographer to the Royal Ballet until his death in 1992.
Уэйн Макгрегор
Корольдік балеттің резидент-хореографы болып тағайындалғанға дейін Уэйн Макгрегор өзін жүлделі биші, хореограф және режиссер ретінде қалыптастырған еді. Оның Корольдік балет үшін жасаған алғашқы хореографиясы – 2000 жылы Вивиана Дурантеге арналған Fleur de Peux жеке туындысы. Бұл Корольдік балеттен 2001 жылы Symbiont(s), 2003 жылы Qualia және 2005 жылы Engram сияқты қосымша тапсырыстар алуға әкелді. Ол сондай-ақ 2001 жылы Корольдік балет және өзінің Random Dance компаниясының бірлескен жобасы аясында brainstate балетін жасады. Макгрегор 2006 жылы Корольдік балеттің резидент-хореографы болып тағайындалды, бұл лауазымға он алты жыл ішінде алғаш рет адам тағайындалғандықтан, және заманауи би саласынан таңдалған тұңғыш хореограф болды.
Prior to his appointment as Resident Choreographer of the Royal Ballet, Wayne McGregor has already established himself as an award winning dancer, choreographer and director. His first choreography for the Royal Ballet, was Fleur de Peux, a solo work created in 2000 on Viviana Durante. This led to further commissions by the Royal Ballet, including Symbiont(s) in 2001, Qualia in 2003 and Engram in 2005. He also created the ballet brainstate in 2001, as a collaboration between the Royal Ballet and his own company, Random Dance. McGregor was appointed Resident Choreographer of the Royal Ballet in 2006, the first person to hold the post in sixteen years, and the first to be selected from the world of contemporary dance.
Фонтейн-Нұреев
1962 жылы 21 ақпанда «Жизель» қойылымында алғаш рет бірге өнер көрсеткен Марго Фонтейн мен Рудольф Нуреев барлық уақыттағы ең ұлы балет серіктестігі деп есептеледі. Бұл серіктестік екі бишінің де барлық уақыттағы ең танымал балет билерінің қатарына енуіне әкелді және қазіргі таңда Патшалық балет тарихындағы ең сәтті кезең деп саналатын шақтың шыңы болды. 1963 жылы 12 наурызда бұл жұп Сер Фредерик Эштонның «Маргарита мен Арманд» балетінің тұңғыш көрсетілімін жасады, ол олар үшін жазылған және олардың визиттік карточкасына айналған туынды болды. Франц Листтің фортепиано музыкасымен қойылған балет Маргаританың өлім төсегінде жатқан сәтінен басталады, ал оқиға Арман оны соңғы рет құшақтап алуына дейін флэшбэк арқылы айтылады. Эштон бұл шығарманы Фонтейн үшін арнайы жоспарлаған, және ол Фонтейннің актерлік шеберлігінің шыңы ретінде мақтауға ие болды, премьера кешінде киімдерін тігіп шығаруға жиырма бір фотограф қатысты және жиырма бір рет иықтан түсірілді. Фонтейн мен Нуреевтің қатысуымен балеттің соңғы қойылымы 1977 жылы Лондон Колизейінде өткен гала-концертте сахналанды, және ол 2003 жылға дейін қайта қойылмады. Фредерик Эштонның бұл балетті Фонтейн мен Нуреевтен басқа бишілердің орындауына қарсы болғанына қарамастан, ол Корольдік балеттің үш бөлімнен тұратын балеттік кешінде, Нуреевтің шәкірті Сильвия Гилем мен Корольдік балет жұлдызы Джонатан Коуптің орындауымен қайта жаңғыртылды. Фонтейн мен Нуреев серіктестігі Фонтейннің 1979 жылы 60 жасында Корольдік балеттен зейнеткерлікке шыққанға дейін көп жылдар бойы сақталды. 1970 жылы Фредерик Эштон Корольдік балеттің көркемдік директоры қызметінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Нуреевтің оның орнын басатыны туралы көптеген ұсыныстар түсті. Алайда, бұл лауазым Кеннет Макмилланға берілді, ал Нуреев көп ұзамай Корольдік балеттен бас биші ретінде халықаралық аренада қонақ биші ретінде жұмыс істеу үшін кетіп, кейін 1983 жылы Париж опера балетінің көркемдік директоры болды. Фонтейн мен Нуреев өмірінің көп бөлігін сахнада да, сахнадан тыс да бірге өткізді және Фонтейннің 1991 жылы қайтыс болғанға дейін жақын достар болды. Нуреев бұл серіктестік туралы «бір дене, бір жан» деп биледік деген сөздерді айтқан.
First performing together with the Royal Ballet in Giselle on 21 February 1962, Margot Fonteyn and Rudolf Nureyev would form what has been called the greatest ballet partnership of all time. The partnership would lead to both dancers being noted amongst the most famous ballet dancers of all time and came at the peak of what is now widely regarded as the most successful period in the Royal Ballet's history. On 12 March 1963, the couple premiered Sir Frederick Ashton's Marguerite and Armand, the first ballet created for them and one that become their signature piece. Performed to a piece of piano music by Franz Liszt, the ballet starts with Marguerite on her deathbed, and the story is told in flashback until the moment Armand arrives to hold her for the last time before she dies. Ashton had planned the piece specifically for Fonteyn, and it was critically acclaimed as Fonteyn's dramatic peak, with fifty photographers attending the dress rehearsal and twenty one curtain calls at the premiere performance. The final performance of the ballet starring Fonteyn and Nureyev was staged at a gala at the London Coliseum in 1977 and it was not performed again until 2003. Against the wishes of Frederick Ashton that it not be performed by any other dancers than Fonteyn and Nureyev, it was revived as part of a Royal Ballet triple bill, starring Nureyev's protegee Sylvie Guillem and the Royal Ballet star Jonathan Cope. The Fonteyn Nureyev partnership lasted for many years until Fonteyn's retirement from the Royal Ballet in 1979, aged 60. In 1970 after Frederick Ashton retired as artistic director of the Royal Ballet, there were many calls for Nureyev to be announced as his successor. However, Kenneth MacMillan was given the position, and Nureyev left the Royal Ballet as a Principal soon after to be a guest dancer internationally, later becoming artistic director of the Paris Opera Ballet in 1983. Fonteyn and Nureyev had a lifelong relationship both on and offstage and were close friends until Fonteyn's death in 1991. Nureyev is quoted as saying of the partnership that they danced with "one body, one soul".
Кевин О'Хар
Бұрынғы Бирмингем Корольдік балетінің бас бишісі және Корольдік балеттің әкімшілік директоры Кевин О’Хар 2012 жылдың тамызында Моника Мейсонды Корольдік балет директоры лауазымынан алмастырды. 2009 жылдан бері компанияның әкімшілік директоры болған О’Хар 2000 жылы биден зейнеткерлікке шығып, кейіннен Корольдік Шекспир компаниясымен және Бирмингем Корольдік балетінің компания менеджері ретінде жұмыс істеді. Бұл мен үшін зор мәртебе. Моника Мейсонның шабыттандырған басшылығымен Корольдік балет соңғы он жылда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Мен компания үшін де, жалпы би өнері үшін де осындай амбициялық мақсаттар қоямын. Мен 21-ғасырдың ең дарынды өнер шеберлерін – әлемдік деңгейдегі бишілерді, хореографтарды, суретшілерді және музыканттарды – бір сахнада біріктіруді жоспарлап отырмын. Мен қазір қол жетімді барлық дәстүрлі және жаңа платформаларды пайдаланып, көрермендерімізді классикалық репертуармен және Корольдік балеттің ерекше мұрасымен таныстыруға тырысамын. Жаңа туындылармен және жас таланттармен көрермендерді қуантуды жалғастырғым келеді және әлемдегі жетекші хореографтардың екеуі – Уэйн Макгрегор мен Кристофер Уилдонның – маған және директордың орынбасары Жаннета Лоренске қосылуға келіскендеріне өте қуаныштымын. Уэйн де, Кристофер де компанияға қатысты менің қызықты жоспарларымды бөліседі".
Former Birmingham Royal Ballet Principal dancer and Royal Ballet Administrative Director Kevin O'Hare succeeded Monica Mason as Director of The Royal Ballet in August 2012. Administrative Director of the company since 2009, O'Hare retired from dancing in 2000 and subsequently worked with the Royal Shakespeare Company and as Company Manager of Birmingham Royal Ballet. This is a great honour for me. Under Monica Mason's inspired leadership The Royal Ballet has had a great ten years. I am equally ambitious for the Company and dance in general. I plan to bring together the most talented artists of the 21st century to collaborate on the same stage – world class dancers, choreographers, designers, and musicians. I will aim to use all the traditional and new platforms now available to engage our audiences in our classic repertoire, and The Royal Ballet's unique heritage. I want to continue to invigorate audiences with new work and emerging talents and I am thrilled that Wayne McGregor and Christopher Wheeldon – two of the world’s leading choreographers – have agreed to join me and Jeanetta Laurence, Associate Director to become part of the senior artistic team. Both Wayne and Christopher share my exciting ambitions for the Company."
Манчестердегі Корольдік опера театры
2008 жылы Корольдік опера театры мен Манчестер қалалық кеңесі Манчестердегі Корольдік опера театры деп аталатын жаңа жобаны жоспарлау кезеңдерін бастады. Бұл ұсыныс бойынша Манчестердегі Палас театры 80 миллион фунт стерлингтік қайта жаңартудан өтуі тиіс еді, бұл оған Корольдік балет және Корольдік опера қойылымдарын қабылдауға мүмкіндік берер еді. Ұсыныстар Корольдік опера театрының Солтүстік Англиядағы компаниялар үшін бекітілген базасы болуын көздеген. Бұл ұсынысты сол кездегі Мәдениет, Олимпиада, БАҚ және спорт министрі Энди Бернхам депутат мақұлдады және бірнеше мемлекеттік органдар қолдады. Тәуелсіз есепте жобаның құны 100 миллион фунт стерлингті құрайтыны, ал жаңа орынның жылдық жұмыс шығындарына тағы 16 миллион фунт стерлинг қажет екені көрсетілген. 2010 жылы жобаның кең ауқымды өнер саласын қаржыландыруды қысқарту шараларының аясында тоқтатылғаны туралы хабарланды.
In 2008 the Royal Opera House and Manchester City Council began the planning stages of a new development known as Royal Opera House, Manchester. The proposal would have seen the Palace Theatre in Manchester receiving an £80 million refurbishment, to allow it to receive productions by both the Royal Ballet and Royal Opera. The proposals would have established the Palace Theatre as a designated base for the Royal Opera House companies in the North of England. The proposals were approved by the then Secretary of State for Culture, Olympics, Media and Sport, Andy Burnham MP, and was accepted by a number of public bodies. An independent report suggested that the cost of the project would be £100 million with another £16 million needed annually for running costs of the new site. In 2010 it was announced that the project was being shelved as part of larger arts funding cuts.