Кіріспе
Құранның 53-тарауы: Нәжм (النجم, ; Жұлдыз) – Құранның 62 аяты бар 53-тарау (сүре). Бұл сүре Алланың барлық жұлдыздарға, олар көкжиектің астына түсіп, жасырынған кезде ант ететінімен басталады. Сүре, «жұлдыздар» (нажм) деп айтылған 1-аяттан атын алған. Бұл сүре Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) хабарының Алладан келгендігін растайды және оның Мираж кезінде көкке көтерілгенін айтады (1-аяттан бастап). Сүре, мүшріктердің қасиетті әйелдер мен періштелер туралы айтқандарын жоққа шығарады (19-аяттан бастап), сондай-ақ Алланың күші туралы бірнеше шындықты келтіреді. Сүре соңында Қиямет күнінің жақын екендігі туралы ескерту береді. Тафсир ибн Катир мен көптеген хадистерге сәйкес, бұл сүре оқылатын кезде мұсылмандардың сәжде жасауын талап ететін алғашқы сүре болып ерекшеленеді. Бұл сүре алғаш рет Меккеде оқылғанда, оны тыңдаған барлық мұсылман және мүшріктер (бір адамнан басқа) сөздерінің әсерінен Құдайға сәжде еткен.
An Najm (النجم, ; The Star) is the 53rd chapter (surah) of the Quran, with 62 verses (āyāt). The surah opens with the oath of the Divine One swearing by every one of the stars, as they descend and disappear beneath the horizon, that Muhammad is indeed God's awaited Messenger. It takes its name from Ayat #1, which mentions "the stars" (najm). The surah confirms the divine source of the Prophet's message and refers to his ascension to heaven during the Night Journey (Ayah#1 ff.). The surah refutes the claims of the disbelievers about the goddesses and the angels (ayah#19 ff. ), and lists several truths about God's power. It closes with a warning of the imminent Day of Judgement. The surah is distinguished as being the first that required Muslims to prostrate, or perform sajdah, when it is recited, according to Tafsir Ibn Kathir and a number of hadiths. The surah claims that, when it was first narrated byin Mecca, all Muslims and non Muslims who heard the recitation (except one man) prostrated to God upon its completion due to the effect that the words had upon them.
1-18 Мұхаммед пайғамбардың аянды ақиқаттылығы
Бұл сүредегі алғашқы он сегіз аят Құранның ең ерте аяты болып саналады. Бұл аяттар Мұхаммед пайғамбардың болашақ көрулерінің дұрыстығын көрсетеді. Сүре құлаған жұлдызға ант ете отырып басталады: "Сендердің досың" – Мұхаммедті білдіреді, ол есінен шыққан жоқ, және ол өз ықыласымен сөйлемейді. Бұл үзінді көру процесін ең жоғары көкжиектен бастап, содан кейін төменге қарай, "екі садақ" қашықтығына дейін жақындау арқылы сипаттайды. Үзінді пайғамбардың жүрегі "көргенін өтірік айтпағанын" мәлімдеп, көрудің дұрыстығын растаумен аяқталады.
49-шы сүре
Сондай-ақ, сүре 49-аятта Сириус жұлдызына сілтеме жасалады, онда ол الشِّعْرَى (аш ши‘ра немесе аш шира; жетекші) деп аталады. Аятта былай делінген: "وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَى", "Ол – Сириус (қуатты жұлдыз) Раббысы". Ибн Катир (1373 ж. ө.к.) өзінің түсіндірмесінде "бұл – арабтардың бір тобы құлшылық ететін, Мирзам әл-Жауза (Сириус) деп аталатын жарқын жұлдыз" деді.