Фердинанд Альфонс Хамелен: Француз адмиралының өмірі мен қызметі
Ferdinand-Alphonse Hamelin
Фердинанд Альфонс Амелен (1796-1864) – француз адмиралы, теңіз шайқастарында болған, «Венера» фрегатымен аты шыққан. Биографиясы, қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз адмиралы (1796–1864)
French admiral (1796–1864)
Фердинанд Альфонс Хамелин (2 қыркүйек 1796 – 10 қаңтар 1864), француз адмиралы, Нормандиядағы Понт-ль-Эвеке қаласында дүниеге келді. Ол Наполеон дәуіріндегі француз теңіз күштерінің сәтті контр-адмиралы Жак Феликс Эммануэль Хамеленнің сіңілі баласы болды.
Ferdinand Alphonse Hamelin (2 September 1796 – 10 January 1864), French admiral, was born in Pont l'Évêque, Normandy. He was the nephew of Jacques Félix Emmanuel Hamelin, a successful rear admiral in the French Navy of the Napoleonic era.
Ерте мансап
Хамелен 1806 жылы өзінің ағасы Жак Феликс Эммануэль Хамеленмен бірге "Венус" фрегатында Наполеон және Француз империясы дәуірінде теңізге шықты. "Венус" 1809-1811 жылдардағы Маврикий науқаны кезінде Үнді мұхитындағы француз эскадрильясының құрамында болды, және жас Хамелинге көптеген әрекеттерге қатысу мүмкіндігі туды. Ол тағы бір, кіші кемемен бірге 1810 жылы ағылшын "Цейлон" фрегатын жаулап алды, бірақ бірден кейін Джозиас Роули (1765–1842) басқаратын "Боадицея" кемесімен ұсталды. Жас Хамелин қысқа мерзімге соғыс тұтқыны болды.
Hamelain went to sea in 1806 as cabin boy with his uncle, Jacques Félix Emmanuel Hamelin, on the frigate Vénus in the era of Napoleon and the French Empire. The Vénus was part of the French squadron in the Indian Ocean during the Mauritius Campaign of 1809 1811, and young Hamelin had an opportunity of seeing much active service. She, in company with another and a smaller vessel, captured the English frigate Ceylon in 1810, but was immediately afterwards captured herself by the Boadicea, under Commodore Josias Rowley (1765–1842). Young Hamelin was a prisoner of war for a short time.
Бірінші француз империясы құлағаннан кейінгі мансап
Ол 1811 жылы Францияға оралды. Империя құлаған кезде ол, жағаға шығарылған Наполеон офицерлерінің көпшілігінен гөрі, жақсы жағдайға ие болды. 1821 жылы ол лейтенант болды, ал 1823 жылы Ангулем герцогы басқарған Испанияға француз экспедициясына қатысты. 1828 жылы ол «Актеон» кемесінің капитаны болып тағайындалды және 1831 жылға дейін Алжир жағалауында, сондай-ақ қала мен аймақты жаулауда болды. Оның туының алғашқы басқаруы Тынық мұхитында болды, онда ол 1844 жылы Маркиза аралдары үшін Англиямен болған дау кезінде көп тәжірибелілік танытты. 1848 жылы вице-адмирал болып тағайындалды. Қырым соғысы кезінде ол Қара теңізде қолбасшылық етті және 1854 жылдың 17 қазанында адмирал Дундаспен бірлесіп Севастопольді бомбалауға қатысты. Оның ағылшын әріптесімен қарым-қатынасы тым жақсы болған жоқ. 1854 жылдың 7 желтоқсанында адмирал шеніне көтерілді. Одан кейін Францияға қайтарылып, теңіз министрі болып тағайындалды. Оның басқаруы 1860 жылға дейін жалғасты, және ол басшылығымен Италия мен Қытайға экспедициялар ұйымдастырылды; бірақ одан да маңыздысы, ол броняны қабылдау және дамытудағы белсенділігі болды. 1859 жылы «Глоир» кемесінің құрылысы темір кемелерді жасаудың үлгісін көрсетті. Наполеон III либералды оппозицияға алғашқы уақытта мойын бұрғанда, адмирал Хамелин құрбан болған министрлердің бірі болды. Ол енді ешқандай қолбасшылыққа ие болмады және 1864 жылдың 10 қаңтарында қайтыс болды.
He returned to France in 1811. On the fall of the Empire he had better fortune than most of the Napoleonic officers who were turned ashore. In 1821 he became lieutenant, and in 1823 took part in the French expedition under the Duke of Angoulême into Spain. In 1828 he was appointed captain of the Actéon, and was engaged till 1831 on the coast of Algiers and in the conquest of the town and country. His first command as flag officer was in the Pacific, where he showed much tact during the dispute over the Marquesas Islands with England in 1844. He was promoted vice admiral in 1848. During the Crimean War he commanded in the Black Sea, and co operated with Admiral Dundas in the bombardment of Sevastopol on 17 October 1854. His relations with his English colleague were not very cordial. On 7 December 1854 he was promoted to admiral. Shortly afterwards he was recalled to France, and was named minister of marine. His administration lasted till 1860, and was remarkable for the expeditions to Italy and China organized under his directions; but it was even more notable for the energy shown in adopting and developing the use of armour. The launch of the Gloire in 1859 set the example of constructing seagoing ironclads. When Napoleon III made his first concession to Liberal opposition, Admiral Hamelin was one of the ministers sacrificed. He held no further command, and died on 10 January 1864.