Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рикардо Лондоньо Бридж (8 тамыз 1949 жыл – 18 шілде 2009 жыл) – Колумбиялық автожарысшы. Ол 1981 жылы Бразилия Гран-присінде «Энсин» командасымен Формула-1-ге бір рет қатысуға тырысқаннан басқа, айрықша емес халықаралық мансапқа ие болды. Лондоньо Формула-1 жарысына қатысқан алғашқы колумбиялық автожарысшы болды. Медельин қаласында туған ол 1970-ші жылдарға дейін автокөлік және мотоцикл жарыстарында жарысып, көптеген жеңістерге қол жеткізді. 1979 жылы Лондоньо АҚШ-қа барып, IMSA GT чемпионатында жарысқа қатысты. Келесі жылы ол 24 сағаттық Дейтонада жалпы есепте жетінші орын алды, ал Can-Am турнирінде он екінші орынды иеленді. Лондоньо кофе өсіру және есірткі саудасынан қолдау алды, бұл оған Сильверстоун қаласында өткен британдық Формула-1 чемпионатының соңғы кезеңінде бәсекеге түсуге мүмкіндік берді, онда ол жетінші орынды алды. Тәжірибесіздігіне қарамастан, «Энсин» командасы оны 1981 жылғы Бразилия Гран-присіне, негізінен қаржылық себептермен қатыстырды. Лондоньо Гран-придің бейімделу сессиясына қатысып, Кеке Росбергке соқтығысқанға дейін жылдам уақыттарды көрсетті, сондықтан Халықаралық Автоспорт Федерациясы (Fédération Internationale du Sport Automobile) оған супер лицензия бермеді. Осылайша ол «Энсин» командасынан босатылды. Лондоньоның заңсыз қолдауы 1981 жылы «Docking Spitzey Team Toleman» командасымен Формула-2-нің үш жарысына қатысуға мүмкіндік берді, ал Pau Гран-присінде тоғызыншы орынды иеленді. 1982 жылы Can-Am маусымына қатысуына кедергі келтірген бірнеше демеушілерінің тұтқындалуына қарамастан, ол 1986 жылға дейін IMSA GT чемпионатында жарысқа қатысты, содан кейін автожарыстан шықты. Кейін Лондоньо Колумбияға оралып, есірткі саудасына байланысты заңсыз қызметтермен айналысты. 2000 жылдың желтоқсан айында Колумбия соттары оның мүлкінің көп бөлігін тәркіледі, ал тоғыз жылдан кейін ол өлтірілді.
Ricardo Londoño Bridge (8 August 1949 – 18 July 2009) was a racing driver from Colombia. He had an unremarkable international career apart from his one attempt at Formula One in the 1981 Brazilian Grand Prix with Ensign. Londoño was the first racing driver from Colombia to participate in a Formula One race weekend. Born in Medellín, he raced in stock car and motorcycle speed championships until the 1970s and claimed many victories. Londoño left for the United States in 1979 and took part in IMSA GT Championship races. The following year, he placed seventh overall in the 24 Hours of Daytona and twelfth in the Can Am standings. Londoño received support from coffee growing and drug trafficking and this enabled him to compete in the season closing British Formula One Championship at Silverstone where he finished seventh. Despite his inexperience, he was selected by Ensign to compete in the 1981 Brazilian Grand Prix mainly for financial purposes. Londoño took part in the Grand Prix's acclimatisation session and recorded fast lap times before hitting Keke Rosberg and was thus not granted a super licence by the Fédération Internationale du Sport Automobile. He was therefore dismissed from the Ensign team. Londoño's illegal support enabled him to race in three Formula Two events in 1981 with the Docking Spitzey Team Toleman and took a best result of ninth at the Pau Grand Prix. Despite the arrest of several of his sponsors which prevented him from participating in the 1982 Can Am season, he continued to drive in the IMSA GT Championship until 1986 when he withdrew from motor racing. Londoño subsequently returned to Colombia and carried out illegal activities related to drug trafficking. A majority of his property was seized by the Colombian courts in December 2000 and he was murdered nine years later.
Ерте мансап
Рикардо Лондоньо 1949 жылғы 8 тамызда Колумбияның Медельин қаласында дүниеге келген. Оның жарыс мансабы Колумбияның автокөлік және мотоцикл жарыстарынан басталды. Колумбияның сол дәуірінде Лондоньоның қызметінің ауқымы белгісіз, бірақ сол кездегі бірнеше мерзімді басылымдар оның елде көптеген жарыстарда жеңіске жеткенін көрсетеді, бұл оған 1970-ші жылдары мотоцикл және автокөлік жарыстарында түрлі санаттарда ұлттық чемпион атанды. Ол Колумбияның астанасы Боготаның шетіндегі есірткі саудасының ортасында болды және алғаш рет есірткі бароны Пабло Эскобармен кездесті. 1979 жылы Лондоньо Солтүстік Америкаға көшіп, IMSA GT чемпионатында Себрингтің 12 сағаттық жарысына және Дейтонаның 250 мильдік жарысына қатысты. Себрингте ол Джон Ганн мен Джордж Гарсеспен Porsche 935 Turbo көлігін бөлісіп, финиш сызығына жетпеді. Лондоньо Дейтонада сол көлікпен 18-ші орынды иеленді және жүргізушілер чемпионатында 45-ші орынға таңғылды. 1980 жылы Лондоньо Маурисио де Нарваез және Альберт Наонмен бірге Дейтонада жарысты, үштік жалпы есепте жетінші, ал GTO класында екінші орынды алды. Сол жылы Калидегі автосалон, спорттық жабдықтар жеткізуші және жеке серіктестерден қаржы алып, ол Can Am маусымының он жарысының тоғызына өзінің Londoño Bridge Racing Team командасымен және Lola T530 машинасымен қатысты. Лондоньо маусым бойы бәсекеге қабілетті болды және Mosport Park-та бесінші орынды алып, алты рет топ ондыққа кірді. Беннет оны «ұсынысты» деп атады. Лондоньо жаттығу кезінде ауыр апатқа ұшырады, бірақ оның командасының механиктері жарысқа дейін көлігін жөндеп үлкерді. Сол жылы Ensign Racing Formula One командасы негізгі демеушісі кеткеннен кейін қаржылық қиындыққа тап болды. Маусымның бірінші жарысынан кейін, АҚШ-тың Батыс Гран-приінен кейін, Ensign иесі Мо Нунн команданың жағдайын түзетуге көмектесетін жүргізушіні іздеді. Лондоньоға Халықаралық Автоспорт Федерациясы (Fédération Internationale du Sport Automobile) суперлицензия бермеді, өйткені оның командасы қажетті ақпаратты ұсынбады және ол Росбергпен болған апатқа кінәлі деп танылды. Суперлицензиядан бас тарту Формула-1 коммерциялық құқығының иесі Берни Экклстоун Лондоньоның Медельин картелімен және Эскобармен байланысын анықтағаннан кейін болды. Оның командасы ол әкелген ақшаны сақтап, машинаны төртінші орында аяқтаған Марк Сюрерді таңдады.
Ricardo Londoño was born on 8 August 1949 in the Colombian city of Medellín. His racing career began in the Colombian Stock Car and Motorcycle Speed Championships. The extent of Londoño activities in this era of Colombia is rather obscure but several periodicals of that time indicate that he won many races in the country, allowing him to become the national champion in various categories in motorcycle and stock car racing in the 1970s. In his period, he was caught up in the centre of drug trafficking activity that was taking place in the outskirts of the Colombian capital Bogotá and met the drug lord Pablo Escobar for the first time. Londoño moved to North America in 1979 and took part in the 12 Hours of Sebring and the Daytona 250 Miles in the IMSA GT Championship. He shared Porsche 935 Turbo with John Gunn and George Garces in Sebring and failed to finish. Londoño used the same car to finish 18th in Daytona and placed 45th in the Drivers' Championship. In 1980, Londoño raced at Daytona alongside Mauricio de Narváez and Albert Naon and the trio came seventh overall and second in the GTO class. That same year, with finance from a car dealership in Cali, a sports equipment supplier and private partners, he partook in nine out of ten races of the Can Am season with his own team, Londoño Bridge Racing Team and drove a Lola T530. Londoño was competitive throughout the season and took six top ten finishes with a best result of fifth at Mosport Park. Bennett called him "promising". Londoño suffered a major accident in practice but his team's mechanics repaired his car in time for the race. That same year, the Ensign Racing Formula One team had severe financial difficulties after its main sponsor left. After the first race of the season, the United States Grand Prix West, Ensign's owner Mo Nunn sought a driver to help redress the team's situation. Londoño was not granted his super licence by the Fédération Internationale du Sport Automobile as his team had not provided the necessary information and he was judged to have caused the crash with Rosberg. The refusal of him being granted a super licence was also attributed to Formula One's commercial rights owner Bernie Ecclestone discovering Londoño's links with the Medellín Cartel and Escobar. His team kept the money he brought to them but elected to draft Marc Surer who finished the car in fourth place.