Стивен Саут – британдық автожарысшы (1952 ж.т.). 1977 ж. BRDC Vandervell British F3 чемпионы. McLaren командасымен Формула-1-де өнер көрсеткен, бірақ жарақат салдарынан мансабы аяқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жарыс жүргізушісі (туған 1952)
British racing driver (born 1952)
Стивен Саут (19 ақпан 1952 жылы Харроу, Миддлсекс қаласында туған) – Англиядан шыққан бұрынғы жарыс жүргізушісі. Ол Харроу округінің ұлдар мектебінде оқыған. Ол негізінен 1977 жылғы BRDC Vandervell Британдық F3 чемпионатында жеңіске жеткенімен белгілі. Оның Формула-1-дегі жалғыз қатысуы 1980 жылғы АҚШ-тың Батыс Гран-приінде болды, онда жарақат алған Ален Просттың орнына Макларен командасы үшін шықты, бірақ Саут ілікпеді. Сол жылы Канаданың Квебек провинциясындағы Тройс-Ривьер трассасында «Кан-Ам» жарысына дайындық кезінде болған апаттан кейін оның бір аяғының бөлігі ампутацияланды, соның салдарынан оның мансабы аяқталды.
Stephen South (born 19 February 1952 in Harrow, Middlesex) is a British former racing driver from England. He was educated at Harrow County School for Boys. He is chiefly known for winning the 1977 BRDC Vandervell British F3 Championship. His only Formula One entry was at the 1980 United States Grand Prix West with McLaren standing in for Alain Prost who was injured, but South failed to qualify. His career was ended later that year when part of one leg was amputated after an accident during practice for a Can Am race at the Circuit Trois Rivières in Quebec, Canada.
Мансап
Саут, бұрынғы ағылшын картинг чемпионы, Формула Фордтағы алғашқы жылдары көзге түсті. Формула Фордтағы дебюттік маусымында Саут 1973 жылы жақсы нәтижелер көрсетті, 5 жарыста жеңіске жетіп, Wella for Men чемпионатында 3-орынды, ал BOC сериясында 4-орынды иеленді, Rayrace International командасының Ray 73F машинасын жүргізді. Бұл сәттілік 1974 жылы да жалғасты, ол 11 жарыста жеңіске жетіп, BOC чемпионатында 2-орынды алды, қайтадан Rayrace командасы үшін, олардың Ray 74F машинасын пайдаланып. 1975 жылы Rayrace командасы Формула 3-ке көтеріліп, Саутты да өздерімен бірге алып кетті. Айнтриде 3-орын, Брэндс-Хатчта екі рет 5-орын және Франциядағы Круа-ан-Тернуадағы жарыста үміттендірген стартқа қарамастан, олардың Ray RB3 75 машинасы бәсекеге қабілетті болмады, сондықтан машинаны March 753-ке ауыстырды. Маусым соңында Саут маусымның соңғы жарысында Тракстонда подиумға көтерілді. 1977 жылы Саут үшінші маусымда Формула 3-те қалды, Team BP командасының March 763 машинасына ауысты. Бұл дұрыс шешім болды, ол BRDC Vandervell Британдық F3 Чемпионатының және BARC BP Super Visco Британдық F3 Чемпионатының ашылу жарыстарында, тиісінше, Сильверстоун мен Тракстонда жеңіске жетті. Маусым соңына дейін Саут Брэндс-Хатчта (Инди трассасы) екі рет, Снеттертон мен Мэллори Паркте тағы төрт жеңіске жетті. Бұл жеңістер мен подиумға тағы сегіз рет көтерілуі Саутқа BRDC Vandervell Британдық F3 Чемпионатының атағын және Дерек Дейлиден кейінгі BARC BP Super Visco Британдық F3 Чемпионатында екінші орынды сыйлады. Бірақ Silverstone-дағы жарыста олардың March 763 машинасы бұзылып қалғандықтан, ол екі титулдың иегері болуы мүмкін еді. Бұл оған JAF Гран-присіне қатысуға мүмкіндік берді. Формула 2-дегі алғашқы жарысында Саут жетінші орынды иеленді. 1978 жылы Саут F2 машиналарында барлығы алты рет жарысты, Хоккенхаймдағы Еуропалық Формула 2 жарысында 4-орынды алды. Бұл Рон Деннистің Project Four командасына оны толық маусымға шақыруға жеткілікті болды. Ол осы сенімге лайық болды, Хоккенхаймда өткен Рейн Покальренен жарысында екі рет "pole position" алып, жеңіске жетті. Тұрақты жарыс қорытындысы бойынша 6-орын алғандықтан, Сауттың Гран-при болашағы талқыланды. Сауттың әлемдік мотор спортының ең жоғары деңгейінде даңқ табу мүмкіндігі, Marlboro Team McLaren командасында Ален Просттің орнына шыққанда келді. Саут F2-де Toleman Group Motorsport командасымен жарысуға дайын болғанымен, ол АҚШ Гран-присінде McLaren-ді таңдады. M29 машинасы бәсекеге қабілетсіз болды және Саут Лонг-Бич көшелерінде машинаны біліктілікке өткізе алмады, ол командаласы Джон Уотсоннан шамамен төрт секунд қалып қойды. Оңтүстік екі айдан кейін Голден Стейт Raceway (қазір Сонома Raceway), Калифорния, АҚШ-та 1980 жылғы SCCA Citicorp Can Am Challenge-тің ашылу кезеңінде қайта пайда болды. Ол Пол Ньюманның Budweiser демеушілігімен Newman Racing командасына қосылды. Моспорт Паркте 2-орын алғаннан кейін, "Роуд Америка" трассасында "pole position" алып, көшбасшылыққа шыққаннан кейін, "Труа-Ривьер" трассасында өткен Молсон Гран-присіне дайындық кезінде жаттығу барысында ауыр апатқа ұшырады. Осы апаттан алған ауыр жарақаттар салдарынан сол аяғы ампутацияланды, осылайша оның мансабы аяқталды. 2008 жылы ол бірнеше тарихи моторспорт шараларында көрінді.
South, a former English Kart Champion, was the star during his early years in Formula Ford. In his first year of Formula Ford, South was 1973's big find, winning 5 races on his way to finishing 3rd in the Wella for Men Championship and 4th in the BOC series, driving Rayrace International's Ray 73F. This success continued into 1974, where he won 11 races and took 2nd place in the BOC championship, again for Rayrace, using their Ray 74F car. For 1975, the Rayrace team moved up into Formula Three, taking South with them. Despite a promising start, with 3rd place at Aintree, two 5th place at Brands Hatch and again at Croix en Ternois in France, their Ray RB3 75, was not competitive, so they changed the car to a March 753. By the end of the season, South was back on the podium at Thruxton, at the final race of the season. 1977 saw South remain in Formula Three for a third season, switching to Team BP's March 763. This proved to be a wise move, with him winning the opening races of both the BRDC Vandervell British F3 Championship and the BARC BP Super Visco British F3 Championship at Silverstone and Thruxton, respectively. Before the end of the season South picked up another four victories at Brands Hatch (Indy circuit) twice, Snetterton and Mallory Park. These wins and eight more trips to the podium, took South to the BRDC Vandervell British F3 Championship title, and second place BARC BP Super Visco British F3 Championship behind Derek Daly. But for an accident between the pair wrecking South's March 763 at Silverstone, he may have taken both titles. This led to an opportunity to race in the JAF Grand Prix. In his first Formula Two event, South finished seventh. 1978 saw South race only six times every time in F2 machinery, with a best finish of 4th place in the European Formula Two event at Hockenheim. It was enough for Ron Dennis's Project Four team to sign him for the whole season. He repaid the faith with two poles and a win in the Rhein Pokalrennen, held at Hockenheim. His sixth place in the final standings, meant South's Grand Prix future was the topic of conversation. South's chance for glory in the world's major category came when he substituted for Alain Prost at Marlboro Team McLaren. Although South was set to take a drive with Toleman Group Motorsport in F2, he opted for the McLaren in the United States GP West. The M29 was hopelessly uncompetitive, and South was unable to qualify the car around the streets of Long Beach, lapping almost four seconds slower than his team mate John Watson. South reappeared two months later at Golden State Raceway (now Sonoma Raceway), California, USA for the opening round of the 1980 SCCA Citicorp Can Am Challenge. He had signed for Paul Newman's Budweiser sponsored Newman Racing. After a second place at Mosport Park, and scoring pole and leading at Road America before a spin, South crashed badly during practice for the Grand Prix Molson, held on the Circuit Trois Rivières. His lower left leg was amputated due to severe injuries from this accident, thus ending his career. In 2008 he was seen at a handful of historic motorsport meetings.
Өмірбаян Стивен Саут: Бұрынғы жағдай
Даррен Банкс жазған Стивен Сауттың өмірбаяны 2017 жылдың наурыз айында жарық көрді. Кітапта ол авторымен мансабын аяқтаған оқиға туралы шыншыл әңгімелеседі. Банкс оның мансабындағы негізгі тұлғалармен де сұхбаттасты, кітапта сол дәуірден бұрын жарияланбаған көптеген фотосуреттер бар. Баспагер – Performance Publishing Ltd.
The biography of Stephen South, written by Darren Banks, was published in March 2017. In it, he speaks to the author candidly about the accident that ended his career. Banks also interviewed key figures from his career, and the book contains many never before seen photos from the period. It's published by Performance Publishing Ltd.