Трамвайлардағы ток жинау жүйесі: жер асты құбырлары арқылы ток беру, қазіргі заманғы қуат беру жүйелері, құбырлы ток жинағыш, және оның жұмыс принципі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағысты жинау – кейбір электр трамвайларында көшедегі электровагонға ток беру үшін жолдың астындағы шағын туннель – "ағыс" арқылы қолданылған ескірген жүйе. Қазіргі заманғы жүйелер жер деңгейіндегі қуат беру деп аталады.
Conduit current collection is an obsolete system that was used by some electric tramways to pass current to streetcars via a "conduit", a small tunnel under the roadway. Modern systems fall under the term ground level power supply.
Сипаттама
Қуат рельстері екі беткі рельстің арасында және астында, кабельдік вагондардағы кабель сияқты құбыр ішінде орналасқан. Құбырда бір-біріне қарама-қарсы полярлы екі "Т" қималы болаттан жасалған қуат рельстері шамамен арақашықтықта және көше бетінен шамамен төмен орналасқан. Көлікке қуат, машинаның астындағы құбырмен жүретін "ақау" (US plow) деп аталатын құрылғы арқылы жеткізілді. Ақаудың екі металл жалағы серіппелерге бекітілген, олар қуат рельстеріне қарай итеріледі. Ақау әдетте, құбырдың орналасуы өзгерген жағдайда бүйірлеме қозғалатын платформаға қосылған. Мысалы, кейбір учаскелерде кабельдік вагондарға арналған құбырдың қасында электрлік вагондарға арналған құбыр болған. Ток иілгіш кабель арқылы ақаудан платформаға, содан кейін машинаның контроллері мен моторларына жеткізілді. Жүріс рельстері электр тізбегінің бөлігі емес. Америка Құрама Штаттарында бұл машиналарды кейде "троллей" деп атаған, бірақ олар әдетте жоғары сымнан троллей жетегі арқылы қуат алмайтын.
The power rails are contained in a conduit midway between and below the two surface rails on which the cars operate, in much the same fashion as the cable for cable cars. The conduit contains two "T" section steel power rails of opposite polarity facing each other, about apart and about below the street surface. Power reached the car by means of an attachment, called a plough (US plow), that rode in the conduit beneath the car. The plough had two metal shoes attached to springs that pushed sideways against the power rails. The plough was normally connected to a platform that could slide laterally to conform with variations in the placement of the conduit. For example, some trackage had a conduit for cable cars next to the one for electric cars. The current was carried by a flexible cable from the plough through the platform to the car's controller and motors. The running rails are not part of the electrical circuit. In the United States, the cars were sometimes popularly called trolleys but did not typically draw power through a trolley pole from an overhead wire.
Қолданылуы
Конduit тогын жинау трамвайларды қуаттандырудың алғашқы әдістерінің бірі болды, бірақ ол әуе сымдарына қарағанда әлдеқайда қымбат, күрделі және проблемалы болды. Электрлік көше теміржолдары кеңінен таралған кезде, ол тек әуе желісіне рұқсат етілмеген қалаларда қолданылды, соның ішінде Лондон, Париж, Берлин, Марсель, Вена, Будапешт және Прага, сондай-ақ АҚШ-тағы Нью-Йорктегі Манхэттен және Вашингтон, округ Колумбия. Конduit тогын жинау 1885 жылы Колорадо штатының Денвер қаласында алғаш рет пайда болды, ол әлемдегі екінші электрлік көше теміржолы болды. Бұл қиын жүйе үш жылдан кейін ауыстырылды. Нью-Йорк қаласында Манхэттен аралында әуе желілеріне тыйым салынғандықтан, құбырлы вагондардың ең көп орнатылған желісі болды, бірақ Бронкстағы бірнеше троллейбус желілері Манхэттеннің солтүстік бөлігіне әуе желісі арқылы кірді. Бруклин мен Куинстен келген троллейбус желілері де сым арқылы Манхэттенге кірді, бірақ қала көшелерін пайдаланбады. Конduit жүйелерін бастапқыда қабылдаудың басты себебі эстетикалық болды, өйткені көбінесе жағымсыз деп есептелетін әуе желілеріне балама ізделді. Нью-Йоркте құбыр желілерін салу шығындары, тоқтатылған кабельдік жолдардан кабельдік шахталарды қайта жарақтандыру мүмкіндігі болғанда азайтылды. Жаңа құбырларды салудың жоғары құны Нью-Йоркке елдегі соңғы атты вагондардың біріне ие болу құрметін берді: 1917 жылға дейін жұмыс істеген Бликер-стрит желісі. Кейбір ескі фотосуреттерде рельстердің арасында екі «ойық» көрінеді. Нью-Йорк қаласында кейде бір ойық кабельдік желіге, екіншісі электрлік вагондарға арналған. Кейде екі бәсекелес желі ортақ жолды бөлісіп, әрбір вагондардың аралары үшін жеке ойықтарға ие болды. Лондон қаласында екі құбырлы жолдар кейде тар жолдағы бір жолдың екі бөлігінде қолданылды, сонда әр бағыттағы вагондар жеке құбырларды пайдаланды. Екі құбырлы жолдар деп аталатын мысалдар Йорк-роуд, Уандсворт және Лондон-стрит, Гринвичтен табылды. Нью-Йоркте Манхэттен мен Куинс арасындағы Куинсборо көпірінің сыртқы қатарларында Манхэттен вагондары үшін құбырлар орнатылған, сондай-ақ әуе желілері де болды. Құбырлар оларға құбырды алып тастау және бағаналарды көтерудің қажеті жоқ Куинс Плаза терминалына жетуге мүмкіндік берді. Кейінірек құбыр алынып тасталды және тек троллейбус сымдары қалды. Лондон қаласында Лондон округінің трамвайлары жақтаудағы құбырды сынақтан өткізді, ол Кингсленд жолының бойымен Бентли жолы мен Басинг Плейс, Хокстон арасында сыналып көрді, бірақ вагондардың салмағы мен қысымы құбырды әлсіретті, сондықтан басқа жерде сынақтан өткізілмеді. Кондуктор троллейбус бағанасын түсіріп, оны жинап алды. Аралаушының жұмысы өте білікті болды, өйткені ол аралау тірегін дұрыс орнатпаса, ол немесе аралау тірегі құбыр арнасында тұрып қалып, ұзақ кешігуге себеп болуы мүмкін. Кейбір трамвай конструкцияларына аралаумен бірге қосымша тасымалдаушы орнату қажет болды, бұл дизайнға үйренбеген аралаушылар үшін жиі қиындықтар туғызды (әсіресе трамвай өзінің қалыпты бағытынан ауытқыса). 1951 жылы Ұлыбритания фестивалі үшін жаңа құбыр жолдары салынды, ол 1851 жылғы Ұлы көрмені еске алды. Соңғы трамвай 1952 жылдың маусым айында тоқтатылды және 1970 жылдарға қарай барлық жолдар алынып тасталды, бірақ бұрынғы Кингсвей трамвай метросының кіреберісінде қысқа бөлігін әлі де көруге болады. Конduit тогын жинау жүйелері бірнеше ірі қалаларда қолданылды, соның ішінде Монако, Дрезден, Прага, Тур, Вашингтон және Лондон. Басқа еуропалық гибридтік трамвай желілеріне Францияның Париж, Ницца, Лион, Лилль және Бордо; Берлин, Вена және Будапешт кірді. Парижде құбыр бөлімдері жиі өте қысқа болды, сондықтан вагондар бір сапарда бірнеше рет әуе желісінен құбырға және кері ауысуы керек болды. Париждегі соңғы құбыр желісі 1936 жылы жабылды. Бордодағы соңғы құбыр вагоны 1958 жылы жүрді. Берлин, Вена және Будапешттегі құбыр жүйелері өте қысқа өмір сүрді, олар Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын әуе сымдарымен ауыстырылды.
Conduit current collection was one of the first ways of supplying power to trams, but it proved to be much more expensive, complicated, and trouble prone than overhead wires. When electric street railways became ubiquitous, it was only used in those cities that did not permit overhead wires, including London, Paris, Berlin, Marseilles, Vienna, Budapest, and Prague in Europe, and the New York City borough of Manhattan and Washington, D. C., in the United States. Conduit current collection was pioneered in 1885 in Denver, Colorado, the world's second electric street railway. The balky system was replaced three years later. New York City had the largest installation of conduit cars, due to the prohibition of overhead wires on Manhattan Island, although a few Bronx based trolley lines entered the northern reaches of Manhattan using overhead wire. Trolley lines from Brooklyn and Queens also entered Manhattan under wire, but did not use city streets. The primary reason for the initial adoption of conduit systems was for aesthetic reasons as an alternative to overhead wiring that was often objected to as being unsightly. The expense of creating conduit lines in New York was reduced where it was possible to convert the cable vaults from discontinued cable car lines. The huge cost of building new conduits gave New York the distinction of having one of the country's last horsecar lines: the Bleecker Street Line, which operated until 1917. In some old photographs, two "slots" may be seen between the rails. In New York City, sometimes one slot was used for a cable line and the other for electric cars. Occasionally, two competing lines shared a common track and had independent slots for the ploughs of the respective cars. In London, two slots were sometimes used on a single track stretch in a narrow road so that cars in each direction used separate conduits. Known as twin conduit track, examples were found in York Road, Wandsworth and London Street, Greenwich. In New York City, the Queensboro Bridge between Manhattan and Queens had tracks installed on the outer lanes with conduits for Manhattan cars in addition to overhead wires. The conduit allowed them to run to Queens Plaza terminus without need for removing the plough and raising the poles. In later years the conduit was removed and only trolley wire remained. In London, the London County Council Tramways experimented with side conduit, where the conduit was in one of the side rails. This was tried along Kingsland Road between Bentley Road and Basing Place, Hoxton, but the stresses and strains of the weight of the cars weakened the conduit, so it was not tried elsewhere. The conductor pulled down the trolley pole and stowed it. The ploughman's job was a fairly skilled one because, if he failed to locate the plough fork correctly, it or the plough could jam in the plough channel and cause lengthy delays. Some tram designs required an extra carrier to be located with the plough and these frequently caused problems for ploughmen not used to the design (particularly if the tram had been diverted from its normal route). New conduit track was laid in 1951 for the Festival of Britain, which commemorated the Great Exhibition of 1851. The last tram was withdrawn in June 1952 and virtually all the tracks had been removed by the 1970s, although a short section can still be seen at the entrance to the former Kingsway Tramway Subway. Conduit current collection systems were used in several major cities, including Monaco, Dresden, Prague, Tours, Washington, and London, Other European hybrid tramway networks included Paris, Nice, Lyon, Lille and Bordeaux in France; Berlin, Vienna and Budapest. In Paris, the conduit sections were frequently very short, requiring cars to change from overhead to conduit and back several times in one journey. The last conduit line in Paris closed in 1936. The last Bordeaux conduit car ran in 1958. The conduit systems in Berlin, Vienna and Budapest were very short lived, being replaced by overhead wires before World War I.