Эмиль Анри Бернар: Француз суретшісі және пост-импрессионизмнің шебері

Кіріспе

Француз суретшісі (1868–1941)

Эмиль Анри Бернард (28 сәуір 1868 – 16 сәуір 1941) – француз пост-импрессионистік суретші және жазушы, Винсент ван Гог, Поль Гоген және Эжен Бохпен, ал кейінірек Поль Сезаннмен көркемдік байланыста болды. Оның ең маңызды жұмыстарының көп бөлігі 1886-1897 жылдар аралығында, жас кезінде жасалды. Ол сондай-ақ 19 ғасырдың соңындағы екі өнер бағыты – Клоизонизм және Синтетизммен байланысты. Бернардтың әдеби еңбектері, оның ішінде пьесалар, поэзия, өнер сыншылығы және қазіргі заманғы өнердің шешуші кезеңі туралы бірінші қолданған ақпараттарды қамтитын өнер тарихы туралы жазбалары көпке белгісіз.

Білім

Ол École des Arts Décoratifs мектебінде оқуын бастады. 1884 жылы ол импрессионизм және пуантилизмді зерттеген Ателье Кормонға қосылды, сондай-ақ Луи Анкетин мен Анри де Тулуз-Лотрек сияқты суретшілермен дос болды. "Суреттерінде көркемдік ұмтылыстарды көрсеткені үшін" Эколь де Бё-Арттан шеттетілген соң, ол Бриттанияны жаяу аралап, аймақтың дәстүрі мен ландшафтына ғашық болды. 1886 жылдың тамызында Бернард Понт-Авенде Гогенмен кездесті. Бұл қысқа кездесуде олар өнер туралы көп әңгімелеспеді, бірақ тағы кездесуді асыға күтті. Бернард кейін ол кезді еске алып: "Менің өзімнің шеберлігім толыққанды қалыптасқан еді", - деді. Ол өзінің стилі Гогеннің пісіп-жетілген стилінің қалыптасуына елеулі үлес қосыпты деп сенді.

18871888 жыл

Бернард 1887 жылдың қыркүйегін жағалауда өткізді, онда ол әжесінің портреті «La Grandmère» суретін салды. Ол басқа суретшілермен әңгімелесіп, Гоген туралы жақсы пікірлер айта бастады. Бернар Парижге оралып, Академия Жюлианға қатысты, Ван Гогпен кездесті, ол бұрын айтылғандай, оның жұмысына қатты әсерленді, Ван Гог, Анкетин және Тулуз-Лотректердің туындыларымен бірге Авеню Клишиде көрме өткізетін мейрамхана тапты. Ван Гог бұл топты «Школь Пети Бульвар» деп атады. Бір жылдан кейін Бернар Понт-Авенге жаяу жол тартты және Гогенді кездестірді. Олардың достығы мен өнердегі байланысы тез нығайды. Осы кезде Бернар өзінің өнері және оның қандай болуын қалағаны туралы көптеген теорияларды жасады. Ол «өте қарапайым және баршаға қолжетімді өнерді табуға құштар екенін, сондықтан оның жеке емес, ұжымдық сипатта болуын» айтты. 1888 жыл – қазіргі заманғы өнер тарихындағы маңызды жыл. 23 қазаннан 23 желтоқсанға дейін Поль Гоген мен Винсент ван Гог Арльде бірлесіп жұмыс істеді. Гоген Понт-Авеннен өзінің жаңа стилін әкелді, мысалы, «Уағыздан кейінгі көрініс: Яков періштемен күреседі» – бұл оның қыркүйек айында Ван Гогқа жіберген эскизінде де көрініс тапқан, күшті визуалды символизмге толы туынды. Ол сондай-ақ Бернардың «Понт-Авеннің кешірімі» картинасын әкелді, оны өзінің бір суретіне айырбастады және ортақ шеберхананы безендіру үшін пайдаланды. (қ. Дрюик, 2001). Бұл туынды да ерекше әсерлі болды және Эмиль Бернард тамызда Ван Гогқа жіберген суреттер жинағы арқылы Ван Гогпен танысқан стильді көрсетеді, сондықтан Ван Гог Бернардың жаңа стилін насихаттау үшін ағасына «Ашу» суретінің көшірмесін (1888 жылдың желтоқсаны) жіберді. Келесі жылы Ван Гог Эмиль Бернардтың портретін әпкесіне жазған хатында (1889 жылдың 10 желтоқсаны) әлі де жақсы есте сақтады: «ол өте ерекше, мен міндетті түрде оның көшірмесін алуым керек». Бернардың стилі тиімді және үйлесімді болды, бұл Бернар мен Гогеннің 1888 жылдың қыркүйек айының соңында Ван Гогтың сұрауы бойынша жіберген екі «портретін» салыстырудан да көрінеді: Гогеннің бастамасымен әрқайсысы екіншісінің кішкентай портретін қосатын автопортреттер. (қ. Дрюик, 2001). Эмил Бернардтың тамыз айындағы суреттерінің бірі («теңізге жақын екі әйел сөйлесіп, алдында бірнеше серуендеушілер» – Винсент ван Гогтың Бернардқа жазған хаты, Арль, 1888) Ван Гог пен Гогеннің Арльдегі Алле-де-Алискампта жұмысына да шабыттандырған сияқты. 1891 жылы ол Одилон Редон мен Фердинанд Ходлер кіретін Символист суретшілер тобына қосылды. 1893 жылы ол Египетке, Испанияға және Италияға саяхаттай бастады, содан кейін оның стилі эклектикалық болды. 1904 жылы Парижге оралып, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. 1941 жылы қайтыс болғанға дейін Эколь де Бо-Арт мектебінде сабақ берді. «Бұл шығармашылық, авангардты жас жігіт өзі құрған авангардқа қарсы күресте өзін-өзі жойды. Оның Гогенмен бәсекелестігі оны ашкерелікпен басқа жолға – классицизмге жетеледі. Бұл өзгеріс ол Таяу Шығыста тұрған кезде, үлкен дағдарыс кезінде болды. Бірақ жас Бернард Гогеннің бастамашысы ретінде маңызды рөл атқарды және ол жаңа көркемдік көріністің авторы болды».

Bernard spent September 1887 at the coast, where he painted La Grandmère, a portrait of his grandmother. He continued talking with other painters and started saying good things about Gauguin. Bernard went back to Paris, attended Académie Julian, met with van Gogh, who as already stated was impressed by his work, found a restaurant to show the work alongside van Gogh, Anquetin, and Toulouse Lautrec's work at the Avenue Clichy. Van Gogh called the group the School of Petit Boulevard. One year later, Bernard set out for Pont Aven by foot and saw Gauguin. Their friendship and artistic relationship grew strong quickly. By this time Bernard had developed many theories about his artwork and what he wanted it to be. He stated that he had "a desire to [find] an art that would be of the most extreme simplicity and that would be accessible to all, so as not to practice its individuality, but collectively " Gauguin was impressed by Bernard's ability to verbalize his ideas. 1888 was a seminal year in the history of Modern art. From 23 October until 23 December Paul Gauguin and Vincent van Gogh worked together in Arles. Gauguin had brought his new style from Pont Aven exemplified in Vision after the Sermon: Jacob Wrestling with the Angel, a powerful work of visual symbolism of which he had already sent a sketch to van Gogh in September. He also brought along Bernard's Le Pardon de Pont Aven which he had exchanged for one of his paintings and which he used to decorate the shared workshop. see in: (ref. Druick 2001) This work was equally striking and illustrative of the style Émile Bernard had already acquainted van Gogh with when he sent him a batch of drawings in August, so much so that van Gogh made a watercolor copy of the Pardon (December 1888) which he sent to his brother, to recommend Bernard's new style to be promoted. The following year van Gogh still vividly remembered the painting in his written portrait of Émile Bernard in a letter to his sister Wil (10 December 1889):" it was so original I absolutely wanted to have a copy." Bernard's style was effective and coherent as can also be seen from the comparison of the two "portraits" Bernard and Gauguin sent to van Gogh at the end of September 1888 at the latter's request: self portraits at Gauguin's initiative each integrating a small portrait of the other in the background. (ref. Druick 2001)

One of Émile Bernard's drawings from the August batch (" a lane of trees near the sea with two women talking in the foreground and some strollers" – Vincent van Gogh in a letter to Bernard – Arles 1888) also appears to have inspired the work van Gogh and Gauguin did on the Allée des Alyscamps in Arles. In 1891 he joined a group of Symbolist painters that included Odilon Redon and Ferdinand Hodler. In 1893 he started traveling, to Egypt, Spain and Italy and after that his style became more eclectic. He returned to Paris in 1904 and remained there for the remainder of his life. He taught at the École des Beaux Arts before he died in 1941. "[ ] this creative, avant garde young man destroyed himself in a fight against that same avant garde he had helped to create. His rivalry with Gauguin led him out of spite along a different path: classicism. This change took place when he was living in the Middle East, in a period of great crisis. But the fact remains that the young Bernard played an essential part as an initiator for Gauguin, and that he was the inventor of a new artistic vision."

Стил мен өнер туралы теориялар: Клоизонизм және Символизм

Бернард сурет салу стилін қалың формалармен, қараңғы контурлармен бөлініп тұратындай теориялық тұрғыдан сипаттады, бұл клоизонизм деп аталды. Оның жұмысында геометриялық бейімділіктер байқалды, бұл Поль Сезаннның ықпалын көрсетті, сондай-ақ ол Поль Гогенмен және Винсент ван Гогпен бірлесіп жұмыс істеді. Көптеген адамдар осы "closisonisme" техникасы үшін Бернардтың досы Анкетин лайық деп санайды. 1887 жылдың көктемінде Бернард пен Анкетин "неоимпрессионизмге қарсы шықты". Бернардтың Сезаннның туындыларына да әсер еткені мүмкін. Бірақ Бернард былай деді: "Бриттанияда болғанда, мені "көрерліктің артық жақтары шындықпен жауып, көзімізді ақыл-ойымыздан гөрі басып тастайды деп түсіндім. Оны түсіну үшін көрерлікті қарапайымдау керек. Бір жағынан, оның жоспарын салу керек". "Мен қолданатын алғашқы тәсіл – табиғатты ең жоғары деңгейде қарапайымдау. Мен сызықтарды тек негізгі контрасттарға дейін, ал түстерді призманың жеті негізгі түсіне дейін азайтамын. Стильді, зат емес, стильді көру керек. Абстрактілі мағынаны, объективті емес, көрсету керек. Екінші тәсіл – ойға және естелікке жүгіну, тікелей атмосферадан өзіңді алып тастау. Ішкі естелік пен ұғымға көбірек жүгіну. Мен сол жерде өзімді көбірек білдірдім, табиғаттың алдында тұрсам да, өзімді сипаттадым. Сыртқы түрінде жасырылған мағына бар еді". Бернард пен Гогеннің туындыларында символизм мен діни мотивтер кездеседі. 1889 жылдың жазында Бернард Ле-Пульдуда жалғыз қалды және көптеген діни полотноларды салуды бастады. Ол осы туындыларды жасаумен қатар коммерциялық жұмыспен айналысуға мәжбүр болғанына ренжіді. Бернард символизм стилімен қарым-қатынасы туралы көптеген хаттарда, мақалаларда және мәлімдемелерде жазды. Ол оның христиандық мәні бар, құдайдың тілі екенін айтты. Бернард "көрінбейтін нәрсе көрінетін арқылы білдіріледі" деп сенді, ал діни символизмнің бұрынғы әрекеттері сәтсіз аяқталды. Бұл символизм кезеңі сұлулықтың мәнін білдірді, бірақ сұлулықта шындықты таба алмады. Ренессансқа дейінгі өнер көрінетін нәрсеге емес, көрінбейтін нәрсеге, идеяға, пішінге немесе нақтылыққа емес, негізделген. Символдарды салу рухани сипатта болды. Барлық нәрсе, яғни символдар, түрлі діни сенімдер мен доктриналардың салдарынан ұмытылды. Бернард 1890 жылы символизмді қайта жандандыру арқылы осыны іске асыруға тырысты. Жаңа символизм туралы идеясында ол негізделген өнерді сақтауға баса назар аударды, Бернардтың пікірінше, шынайылықты қамтамасыз ету үшін импрессионизмді азайту, Жорж Пьер Серат сияқты оптикалық иллюзиялар жасамай, нақты символды қарапайымдау қажет. Оның тұжырымы бойынша, шындық техника арқылы емес, идея арқылы табылады.

Bernard theorized a style of painting with bold forms separated by dark contours which became known as cloisonnism. His work showed geometric tendencies which hinted at influences of Paul Cézanne, and he collaborated with Paul Gauguin and Vincent van Gogh. Many say that it was Bernard's friend Anquetin, who should receive the credit for this "closisonisme" technique. During the spring of 1887, Bernard and Anquetin "turned against Neo Impressionism." It is also likely that Bernard was influenced by the works he had seen of Cézanne. But Bernard says "When I was in Brittany, I was inspired by "everything that is superfluous in a spectacle is covering it with reality and occupying our eyes instead of our mind. You have to simplify the spectacle in order to make some sense of it. You have, in a way, to draw its plan." "The first means that I use is to simplify nature to an extreme point. I reduce the lines only to the main contrasts and I reduce the colors to the seven fundamental colors of the prism. To see a style and not an item. To highlight the abstract sense and not the objective. And the second means were to appeal to the conception and to the memory by extracting yourself from any direct atmosphere. Appeal more to internal memory and conception. There I was expressing myself more, it was me that I was describing, although I was in front of the nature. There was an invisible meaning under the mute shape of exteriority." Symbolism and religious motifs appear in both Bernard and Gauguin's work. During the summer of 1889, Bernard was alone in Le Pouldu and began to paint many religious canvasses. He was upset that he had to do commercial work at the same time that he wanted to create these pieces. Bernard wrote about his relationship with the style of symbolism in many letters, articles, and statements. He said that it was of a Christian essence, divine language. Bernard believed that it "It is the invisible express by the visible," and those previous attempts of religious symbolism failed. That period of symbolism represented the nature of beauty, but did not find the truth in the beauty. Art until the renaissance was based on the invisible rather than the visible, the idea, not the shapes or concrete. The history of the painting of symbols was spiritual. Everything, meaning symbols, were forgotten with the paganist ideas and doctrines. That is what Bernard was attempting to accomplish with the rebirth of symbolism in 1890. In his idea of the new symbolism, he concentrated on maintaining a grounded art, more authentic in Bernard's mind meant reducing impressionism, not creating an optical trip like Georges Pierre Seurat, but simplifying the actual symbol. His concept was that through ideas, not technique, the truth is found.

Ықпал

Эмил Бернардтың үлкен өкініші, Пауль Гоген оны сурет символикасына әсер еткен адам ретінде есімдерін атаған емес (мысалы, оның өлімінен кейін жақында жарияланған бельгиялық басылымның (1942) таңдамал хаттарына қоса берілген өзінің жазбаларын қараңыз). 2001/2002 жылдары Чикаго Өнер институты мен Амстердам Ван Гог мұражайы бірлесіп «Ван Гог және Гоген: Оңтүстік шеберханасы» көрмесін ұйымдастырды, ол Эмил Бернардтың үлесін жаңаша көрсетті. (Друк 2001-ге сілтеме)

Эмил Бернардтың шәкірттерінің бірі – швед суретшісі Иван Агуэли.

Хаттар

Оның басқа суретшілермен хат алмасуы өнер тарихы үшін зор маңызға ие. Ван Гог, Гоген және Бернар идеялар мен өнер туындыларын бөлісіп алмасты. Ван Гог пен Гогеннің Бернарға жіберген көптеген хаттары тарихшыларға суретшілердің өмірі мен олардың туындыларымен байланысы туралы толыққанды көзқарас ұсынады. Винсент ван Гогқа, Пол Гогенге, Одилон Редонға, Пол Сезаннга, Элемир Буржға, Леон Блойға, Г. Аполлинареге, Жорис Карл Хюйсмансқа, Генри де Груға Эмиль Бернардың хаттары, Бельгияның «Жаңа шолу» басылымы, Брюссель, 1942 жыл. Нейл МакУильям (ред.), Эмиль Бернар. Les Lettres d'un artiste (1884–1941), «Les Presses du réel», Дижон, 2012, суретшінің өмірінің барлық кезеңін қамтитын 430 хаттан құралған жинақ.