Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тырнақ тігу, сондай-ақ onychophagy немесе onychophagia деп аталады, бұл адамның өзінің тырнақтарын тістеудің оральдық мінез-құлқы. Оны кейде парафункционалдық әрекет деп те атайды, яғни ауызды сөйлеу, жеу немесе ішуден басқа қызметтер үшін пайдалану. Тырнақ тігу, әсіресе балалардың арасында кең таралған. Балалардың 25-35 пайызы тырнақ тігеді. Тырнақ тігудің ауыррақ патологиялық түрлері DSM IV R-де импульстік бақылаудың бұзылысы ретінде қарастырылады және DSM 5-те обсессивтік-компульсивтік және байланысты бұзылыстарға жатады. Халықаралық аурулар жіктемесінің (ICD 10) нұсқасы осы әрекетті "әдетте балалық және жасөспірім шақта басталатын басқа да мінез-құлық және эмоционалдық бұзылыстар" деп жіктейді. Дегенмен, барлық тырнақ тігу патологиялық емес, ал зияндырақ мінез-құлық пен қалыпты әрекет арасындағы шекара әрқашан анық болмайды. Тырнақ тігуді мазасыздық белгісі ретінде алғаш рет Францияда 16 ғасырдың соңында айтқан.
Nail biting, also known as onychophagy or onychophagia, is an oral compulsive habit of biting one's fingernails. It is sometimes described as a parafunctional activity, the common use of the mouth for an activity other than speaking, eating, or drinking. Nail biting is very common, especially amongst children. 25–35 percent of children bite nails. More pathological forms of nails biting are considered an impulse control disorder in the DSM IV R and are classified under obsessive compulsive and related disorders in the DSM 5. The ICD 10 classifies the practice as "other specified behavioral and emotional disorders with onset usually occurring in childhood and adolescence". However, not all nail biting is pathological, and the difference between harmful obsession and normal behavior is not always clear. The earliest reference to nail biting as a symptom of anxiety was in the late sixteenth century in France.
Белгілері мен симптомдары
Тырнақ шайнау саусақтарға зиянды әсер етеді, мысалы, инфекцияларға алып келуі мүмкін. Бұл салдарлар тырнақ шайнаудың тікелей физикалық зақымдануынан немесе қолдың инфекция жұқтыру ошағына айналуынан туындайды. Сонымен қатар, ол әлеуметтік жағдайларға да әкелуі мүмкін, мысалы, өзін-өзі шектеу және қол алысудан қашу. Сирек жағдайларда, тырнақ төсегінің зақымдануынан жылдар бойы тырнақ шайнау салдарынан тырнақтар күрт деформациялануы мүмкін. Тырнақ шайнаудың ауыз қуысының ауруларымен байланысы болуы мүмкін, мысалы, қызыл иек қабынуы және алдыңғы тістердің дұрыс жабыспауы. Тырнақ шайнау кінә мен ұят сезімін тудыруы мүмкін, өмір сапасын төмендетуі және туған-туыстар арасында немесе қоғамда стигматизацияға ұшырау қаупін арттыруы мүмкін.
Nail biting may lead to harmful effects to the fingers, like infections. These consequences are directly derived from the physical damage of biting or from the hands becoming an infection vector. Moreover, it can also have social consequences, such as withdrawal and avoiding handshakes. In rare cases, fingernails may become severely deformed after years of nail biting due to the destruction of the nail bed. Nail biting may have an association with oral problems, such as gingival injury, and malocclusion of the anterior teeth. Nail biting can be a source of guilt and shame feelings in the nail biter, a reduced quality of life, and increased stigmatization in the inner family circles or at a more societal level.
Қарым- қатынас бұзылулары
Басқа денеге бағытталған қайталанатын мінез-құлықтарға онхитилломания (тырнақ теру), экскориация бұзылысы (теріні теру), дерматофагия (теріні шағу), және трихотилломания (шашты жұлуға құштарлық) жатады, олардың барлығы тырнақ терумен бірге кездеседі. Ауыз қуысының қалыптан тыс қызметі ретінде, ол бруксизммен (тісті қысу және ұсақтау) және қаламды шағу, екі жақты тістеу сияқты басқа да әдеттермен байланысты. Балаларда тырнақ теру көбінесе назар тапшылығы және белсенділік артық синдромымен (бір зерттеуде тырнақ теру жағдайларының 75% -ы) бірге болады. Тағы бір зерттеуде тамақтану бұзылыстары бар еркектерде тырнақ теру, тамақтану бұзылыстары жоқ еркектерге қарағанда жиі кездеседі.
Other body focused repetitive behaviors include onychotillomania (nail picking), excoriation disorder (skin picking), dermatophagia (skin biting), and trichotillomania (the urge to pull out hair), and all of them tend to coexist with nail biting. As an oral parafunctional activity, it is also associated with bruxism (tooth clenching and grinding), and other habits such as pen chewing and cheek biting. In children nail biting most typically co occurs with attention deficit hyperactivity disorder (75% of nail biting cases in a study), Nail biting appeared in a study to be more common in men with eating disorders than in those without them.
Емдеу
Ең көп таралған, арзан және қолжетімді емдеу әдісі – тырнақтарға мөлдір, ащы дәмі бар тырнақ лагын жағу. Әдетте денатоний бензоаты қолданылады, ол ең ащы химиялық қосылыс болып табылады. Ащы дәм тырнақ шайнау әдетінен сақтайды. Егер қарапайым шаралар тиімсіз болса, мінез-құлқы терапиясы пайдалы. Тырнақ шайнау әдетінен арылуға және мүмкін болса, оны пайдалырақ әдетпен алмастыруға бағытталған әдетті кері қайтару (ӘКҚ) жаттығуы балалар мен ересектерде плацебомен салыстырғанда тиімді екенін көрсетті. Балаларға жасалған зерттеуде ӘКҚ нәтижелері, ешқандай ем жасалмаған жағдайдан немесе тырнақ шайнаудың орнына басқа заттармен айналысудан жақсырақ болды. ӘКҚ-тан басқа, тітеуді қоздыратын факторларды анықтап, оларды жою үшін стимулдарды бақылау терапиясы қолданылады. Алдын ала оң нәтижелер көрсеткен басқа мінез-құлқы әдістеріне өз-өзіне көмектесу техникалары, мысалы, ажырату және білезіктерді алып тастамайтын ескерту құралы ретінде пайдалану жатады. Соңғы кезде технологиялық компаниялар қолданушылардың қолының қозғалысын бақылайтын киілетін құрылғылар мен смарт-сағат қолданбаларын жасауды бастады, бірақ әзірге ешқандай зерттеу жарияланбаған. Созылмалы тырнақ шайнаумен күресу үшін тағы бір емдеу – алдыңғы тістердің тырнақтар мен оларды қоршаған теріні зақымдауына жол бермейтін стоматологиялық құрылғыны пайдалану. Шамамен екі айдан кейін құрылғы тырнақ шайнауға деген құштарлықты толығымен басады. Дәрі-дәрмектердің тиімділігі туралы деректер өте шектеулі, сондықтан олар әдетте қолданылмайды. Тырнақ косметикасы тырнақ шайнаудың әлеуметтік салдарымен күресуге көмектеседі. Қолданылатын әдіске қарамастан, жас тырнақ шайнаушыларға емдеу бағдарламаларының тиімділігін арттыру үшін ата-аналарға білім беру пайдалы, өйткені ата-аналардың немесе басқа отбасы мүшелерінің кейбір мінез-құлқы проблеманы уақытша сақтап қалуы мүмкін. Әйелдер мен еркектер арасында байланыс байқалмаса да, эпидемиологиялық зерттеулердің нәтижелері толық сәйкес емес. Адамдар оның жағымсыз салдарына немқұрайлы қарауы немесе білмеуі салдарынан бұл мәселе жиі назардан тыс қалады, бұл диагнозын қиындатады. Психикалық бұзылысы бар ата-ананың болуы да тәуекел факторы болып табылады.
The most common treatment, which is cheap and widely available, is to apply a clear, bitter tasting nail polish to the nails. Normally denatonium benzoate is used, the most bitter chemical compound known. The bitter flavor discourages the nail biting habit. Behavioral therapy is beneficial when simpler measures are not effective. Habit reversal training (HRT), which seeks to unlearn the habit of nail biting and possibly replace it with a more constructive habit, has shown its effectiveness versus placebo in children and adults. A study in children showed that results with HRT were superior to either no treatment at all or the manipulation of objects as an alternative behavior, which is another possible approach to treatment. In addition to HRT, stimulus control therapy is used to both identify and then eliminate the stimulus that frequently triggers biting urges. Other behavioral techniques that have been investigated with preliminary positive results are self help techniques, such as decoupling and the use of wristbands as non removable reminders. More recently, technology companies have begun producing wearable devices and smart watch applications that track the position of users' hands but no research has been published so far. Another treatment for chronic nail biters is the usage of a dental deterrent device that prevents the front teeth from damaging the nails and the surrounding cuticles. After about two months, the device leads to a full oppression of the nail biting urge. Evidence on the efficacy of drugs is very limited, and they are not routinely used. Nail cosmetics can help to ameliorate nail biting social effects. Independently of the method used, parental education is useful in the case of young nail biters to maximize the efficacy of the treatment programs, as some behaviors by the parents or other family members may be helping to perpetuate the problem. Although there does not seem to be a gender correlation, results of epidemiological studies on this issue are not fully consistent. It may be under recognized since individuals tend to deny or be ignorant of its negative consequences, complicating its diagnosis. Having a parent with a mental disorder is also a risk factor.