Кіріспе
1847 жылы Вашингтон штатының Уилла-Уилла қаласына жақын жерде американдық миссионерлерді өлтіру оқиғасы, Уитман қырғыны (Уитман өлтірулері және Вайлалапудағы трагедия деп те аталады) – 1847 жылдың 29 қарашасында американдық миссионерлер Маркус және Нарцисса Уитман, сондай-ақ тағы он бір адамның қаза болуы. Оларды қызылша індеті кезінде Уитманның медициналық көмегі салдарынан 200-ге жуық Cayuse тайпасының мүшелерін улағандығы үшін айыптаған Cayuse тайпасының шағын тобы өлтірді. Оқиға Уитман миссиясында, Уолла-Валла өзені мен Милл-Крик өзендерінің қосылған жерінде, қазіргі Оңтүстік-Шығыс Вашингтон штатындағы Уилла-Уилла маңында болды. Бұл қырғын Тынық мұхитының солтүстік-батысында АҚШ-тың қоныстануының шешуші эпизодына айналды, нәтижесінде АҚШ Конгресі Орегон аймағының аумақтық мәртебесін жариялады. Ақ қоныс аударушыларды қорғау мақсатында 1848 жылдың 14 тамызында Орегон территориясы құрылды. Қырғынның себебі дәрігер Уитманның қызылша індетінің алдын алудағы күшсіздігі деп есептеледі. Cayuse тайпасының кем дегенде үш ауылы Уитманды жүздеген Cayuse тайпасының мүшелерін өлтірген, ал қоныс аударушыларға ешқандай зиян келтірмеген кең таралған эпидемияға жауапты деп санады. Кейбір Cayuse тайпасының мүшелері қоныс аударушыларды жерлерін басып алу үшін улағандарын айыптады. Өлтіруге айыпталған бес Cayuse тайпасының мүшесі сотта өздерін қорғау үшін "жаман дәрі берген емшіні өлтіру" рулық заң екенін мәлімдеді. Аймақтағы ең ірі тері жинау операциясы болған HBC Колумбия платосындағы байланыстарын дамытуды жалғастырды. Тарихшы Камерон Аддис 1840 жылдан кейін Колумбия платосының көп бөлігі тері саудасы үшін маңызды болмай қалғанын және оның халқының көпшілігі ауыл шаруашылығына тәуелді емес екенін, бірақ саудагерлер отыз жыл бойы христиан дінін таратып келгенін айтты. Католик және протестант миссионерлері келгенде, олар христиан діні мен жергілікті нанымдардың қосындысына риза болған, егіншілікке күмәмен қараған және ақтардың ауру таратуға қабілетіне күдікпен қараған үндістермен кездесті. Жергілікті үндістер ақтармен кез келген қарым-қатынастың бөлігі ретінде сауда мен сыйлықтарды (әсіресе темекіні) күтті.
The Whitman massacre (also known as the Whitman killings and the Tragedy at Waiilatpu) refers to the killing of American missionaries Marcus and Narcissa Whitman, along with eleven others, on November 29, 1847. They were killed by a small group of Cayuse men who accused Whitman of poisoning 200 Cayuse in his medical care during an outbreak of measles that included the Whitman household. The killings occurred at the Whitman Mission at the junction of the Walla Walla River and Mill Creek in what is now southeastern Washington near Walla Walla. The massacre became a decisive episode in the U. S. settlement of the Pacific Northwest, causing the United States Congress to take action declaring the territorial status of the Oregon Country. The Oregon Territory was established on August 14, 1848, to protect the white settlers. The massacre is usually ascribed to the inability of Whitman, a physician, to prevent the measles outbreak. Cayuse in at least three villages held Whitman responsible for the widespread epidemic that killed hundreds of Cayuse while leaving settlers comparatively unscathed. Some Cayuse accused settlers of poisoning them so they could take their land. In the trial of five Cayuse accused of the killing, they used the defense that it was tribal law to kill the medicine man who gives bad medicine. After becoming the premier fur gathering operation in the region, the HBC continued to develop ties on the Columbian Plateau. Historian Cameron Addis recounted that after 1840, much of the Columbian Plateau was no longer important in the fur trade and that:
most of its people were not dependent on agriculture, but traders had spread Christianity for thirty years. When Catholic and Protestant missionaries arrived they met Indians already content with their blend of Christianity and native religions, skeptical toward farming, and wary of the whites' apparent power to inflict diseases. Local Indians expected trade and gifts (especially tobacco) as part of any interaction with whites, religious or medical.
Алғашқы байланыс
Келесі жылы Уиттман әйелі Нарцисса, механик Уильям Грей және миссионерлер Генри Сполдинг пен Элиза Харт Сполдингпен бірге келді. Әйелдер Тынық мұхитының солтүстік-батысына құрлықпен алғашқы ақ американдық әйелдер болып келді. HBC бас факторы доктор Джон Маклауглин миссионерлерге Колумбия платосында қоныстанбауға кеңес берді, бірақ олардың сапарына материалдық қолдау көрсетті. Ол әйелдерге сол қыста Форт-Ванкуверде тұруға рұқсат берді, ал ерлер Вайлалаппу миссиясын салуға кірісті. Колумбия платосындағы бобёрлардың саны азайғандықтан, британдықтардың тері саудасы шектелді. Дегенмен, ХБК-ның бұрынғы онжылдықтардағы әрекеттері Кайузелердің миссионерлерге деген көзқарасын қалыптастырды. Уитман ашуланды, себебі Кайузелер әрқашан сауда-саттыққа басымдық берді. Олар одан Форт Нез Перседегі бағалармен салыстырылатын бағамен бобёр терілерін сатып алуын сұрады. Бірінші қыста азық-түлік қорын толықтыру үшін Уитман Кайузелерден бірнеше жылқы сатып алды. Вайлалапу шаруашылығының алғашқы жыртылу жұмыстары негізінен Кайузе билеушісі мен Форт Нез Персестен алынған жұмыс малдарымен жасалды. Келесі қыста Үмтиппе қайтадан төлем талап етті, сондай-ақ ауру әйеліне медициналық көмек сұрады. Ол Уитманға: «Дәрігер, сіз бізге зиянды дәрілер әкелдіңіз; бізді өлтіруге келдіңіз және жерімізді ұрлап алдыңыз. Маған жыл сайын төлейтін болдыңыз, бірақ ештеңе бермедіңіз. Жақсырақ кетіңіз, әйелім өлсе, сіз де өлесіз» деді. Кайузе басшысы Грейдің Вайлалапудағы ғимараттар үшін ағаш кесуіне кедергі келтірді. Ол миссионерлер жинаған ағаш пен отын үшін ақы талап етті. Бұл шаралар ағаш ресурстарын пайдалануды кешіктіру мақсатында жасалды, себебі Уилламет аңғарындағы бір қоныс аударған адам ақсүйекке жақын жерде сауда бекетін ашуды ұсынған. Жиі айтылатын шағым – Уитман бидайды отарлаушыларға сатса, ал Кайузе жер иелеріне бермей, олар оның ұн тегірменін пайдаланғаны үшін ақы төлеуге мәжбүр болды. Бұл ABCFM мен католик миссионерлері арасында сахаптықтарды христиан дініне өткізу үшін ұзаққа созылған бәсекелестіктің бастауы болды. Бланше мен Демерс сауда бекетінде бір күн болғанда, валла-валла және каюзалардың жиналған тобына уағыз айтты. Кейін Бланше Уитман жергілікті тұрғындарды олардың қызметіне қатысудан тыйған деп мәлімдеді. Бәсекелес миссионерлер Кайузе билеушісі Таватойдың назарына ұмтылды. Ол католик діни қызметкерлері Нез Персес бекінісінде алғашқы мисса өткізген кезде қатысты. Демерс 1839 жылдың жазында екі аптаға сауда бекетіне оралды. Таватойдың бір ұлы осы уақытта крещение алды және Пьер Хрисолог Памбрун оның куәгері болып тағайындалды. Сонымен қатар, басшы католиктерге Пэмбрун өзі үшін салған кішкентай үйді діни қызметтер үшін пайдалануға берді. Уитман Кайузелерге олардың христиан дініне қатысты түсініктері дұрыс емес екенін айтуын жалғастырды. Уитман 1840 жылы Аса Боуэн Смит ұсынғандай Вайлалапу миссиясын жабуға қарсы болды, себебі ол «католиктер Калифорниядан солтүстікке дейінгі [Тынық мұхиты] жағалауын біріктіруіне мүмкіндік береді» деп ойлады. Бұл талапқа қарамастан, 1845 жылы кеңес ABCFM миссионерлерінің шіркеулеріне ешқандай Кайузе ресми түрде қосылмағанын мойындады. Генри Сполдинг және басқа католиктерге қарсы дін қызметкерлері кейін Уитманды өлтіруді католик діни қызметкерлері бастады деп мәлімдеді. Олардың айтуынша, католиктер Кайузелерге Уитман олардың халқына ауру әкелгенін және шабуылға итермелегенін айтқан болуы мүмкін. Сполдинг пен басқа протестанттық дін қызметкерлері католиктер Уитман сатқысы келмеген протестанттық миссияны өздеріне алғысы келгенін айтты. Олар әкесі Пьер Жан Де Сметті осындай провокацияларға қатысқан деп айыптады.
Ауыл шаруашылығы
Уитман және оның миссионерлік әріптестері жақын жатқан плато халықтарын еуропалық-американдық үлгідегі егіншілікпен айналысуға және қарапайым шаруашылықтарға қоныстануға шақырды. Бұл мәселе олардың ABCFM хатшысы, пастор Дэвид Гринге жолдаған хаттарында жиі кездесетін тақырып еді. 1838 жылы Уитман Каюз тайпасының тамақтану әдеттерін және өмір салтын өзгерту жоспарлары туралы жазды. Ол қызығушылық танытқан Каюз тайпасына ауыл шаруашылығы құралдарын беруді сұрады, сондай-ақ бидайды өңдеу үшін диқандық ұнтақтағышқа қажетті жабдықтар да керек еді. Уитман бұл диқандық құралдардың Каюз тайпасын Вайлаптуға жақын жерде тұруға ынталандыратынына сенді. Әлемдік міндеттерден азат болу үшін Уитман станциясында жұмыс істеуге және Каюз тайпасына кеңес беруге фермерді жалдауды сұрады. 1840 жылы Уильям Грей миссиялық бақшадағы үлкендерінің уланғаны туралы ескертті. Бұл Каюз тайпасы өнімді алып, оны қорғау үшін жасалған. Грей «оларды жеген үндістердің сәл ауырып қалуы үшін аз ғана у қостым» деді. 1940 жылдары тарихшылар қызылша эпидемиясын Вайлаптудағы кісі өлтірудің басты себебі деп санамайтын болды. Роберт Хайзер: «Тарихшылар ашудың себебін іздеу кезінде қызылша эпидемиясы, Уитман қырғынының маңызды факторы ретінде азайтылды» деді. Оқиғаға қатысқан Каюз тайпасы бұрын Вайлапту миссиясында тұрған. 1847 жылы Вайлаптуға келген көптеген жаңа адамдардың арасында ирокез және ақ нәсілдің араласып туған Джо Льюис болды. Шығыстағы кемсітушілікке ашуланған Льюис жергілікті Каюз тайпасы арасында наразылық тудыруға тырысты, ол Уитман миссиясын тонауға мүмкіндік беретін жағдай жасауды үміттенеді. Ол Каюз тайпасына қызылша эпидемиясы кезінде оларды емдеуге тырысқан Уитман оларды құтқаруға емес, улауға тырысатынын айтты. Колумбия платосындағы тайпалар дәрігер немесе шаман науқас өлген жағдайда жаза ретінде өлтірілуі мүмкін деп сенді. Каюз тайпасы Уитманды көптеген өлімге жауапты деп санады және оның өмірін алуға құқылы деп ойлады. Каюз тайпасы оның оларды стрихнинмен емдегенінен қорқып, немесе Гудзон шығанағы компаниясының біреуі Уитман оны тайпаға бергеннен кейін дәріге стрихнин қосып жібергенін ойлады. Каюз тайпасы сыртқа шығып, сыртта жұмыс істеп жатқан ақ адамдар мен балаларға шабуыл жасады. Нарцисса Уитманды өлімге алып келген жарақаттан тапты. Ол шабуылдан кейін бірнеше сағат бойы өмір сүрді, кейде оның уайымға толы сөздеріне жауап берді. Шабуыл кезінде Нарциссамен бірге басқа бөлмеде болған Кэтрин Сейгер кейіннен естеліктерінде: «Тилукаикт дәрігердің бетін соншалықты қатты кесіп тастады, оның сыртқы келбетін тану мүмкін емес еді» деп жазды. Тағы да Эндрю Роджерс, Джейкоб Хоффман, Л. В. Сондерс, Уолтер Марш, Джон және Фрэнсис Сейгер, Натан Кимболл, Исаак Гиллиленд, Джеймс Янг, Крокет Бьюли және Амос Сэйлс қаза тапты. Үйде жұмыс істеп жүрген ағаш шебері Питер Холл, қырғыннан құтылып, Форт-Валла-Валлаға жетіп, дабыл қағып, көмекке шақырды. Ол сол жерден Ванкувер фортына жетуге тырысты, бірақ ешқашан жетпеді. Холл Колумбия өзенінде суға батып кеткен немесе ұсталып, өлтірілген болуы мүмкін деп болжанады. Басшы «Сақалды» қырғынды тоқтатуға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Ол Уитман миссиясына қарай аттанған кезде жылап жатқан күйінде табылған. Каюз тайпасы 54 миссионерді тұтқынға алып, Мэри Энн Бриджер және аман қалған бес Сагер баласының ішінде кепіл талап етті. Тұтқындардың бірнешеуі тұтқында қайтыс болды, оның ішінде Хелен Мар Мик, көбінесе қызылша сияқты аурулардан қайтыс болды. Генри мен Элиза Сполдингтің қызы, сондай-ақ Элиза, қаза болған кезде Вайлаптуда болды. Каюз тілінде сөйлейтін он жасар Элиза тұтқында аудармашы болып жұмыс істеді. Ол Гудзон шығанағы компаниясының қызметкері Питер Скене Огден арқылы ата-анасына қайтарылды. Қаза болғаннан бір ай өткен соң, 29 желтоқсанда, бас директор Джеймс Дугластың бұйрығымен Огден аман қалған 49 тұтқынды қайтару үшін 62 жамылғы, 62 мақталы көйлек, 12 Гудзон шығанағы мылтығы, 22 қолшапан, 300 оқ-дәрі және 15 қалыңдық темекі алмастырды. Гудзон шығанағы компаниясы американдық қоныс аударушылардан кепіл үшін есеп алмады, сондай-ақ соңғылары компанияға ақша төлемеді.
By the 1940s, historians no longer considered the measles epidemic as a main cause of the murders at Waiilaptu. Robert Heizer said that "This measles epidemic, as an important contributing factor to the Whitman massacre, has been minimized by historians searching for the cause of the outrage." The Cayuse involved in the incident had previously lived at the Waiilatpu mission. Among the many new arrivals at Waiilatpu in 1847 was Joe Lewis, a mixed race Iroquois and white "halfbreed". Bitter from discriminatory treatment in the East, Lewis attempted to spread discontent among the local Cayuse, hoping to create a situation in which he could ransack the Whitman Mission. He told the Cayuse that Whitman, who was attempting to treat them during a measles epidemic, was not trying to save them but to poison them. The Columbia Plateau tribes believed that the doctor, or shaman, could be killed in retribution if patients died. It is likely that the Cayuse held Whitman responsible for the numerous deaths and therefore felt justified to take his life. The Cayuse feared that he had treated them with strychnine, or that someone from the Hudson's Bay Company. had injected strychnine into the medicine after Whitman had given it to the tribe. The Cayuse men rushed outside and attacked the white men and boys working outdoors. Narcissa found Whitman fatally wounded. He lived for several hours after the attack, sometimes responding to her anxious reassurances. Catherine Sager, who had been with Narcissa in another room when the attack occurred, later wrote in her reminiscences that "Tiloukaikt chopped the doctor's face so badly that his features could not be recognized." Additional persons killed were Andrew Rodgers, Jacob Hoffman, L. W. Saunders, Walter Marsh, John and Francis Sager, Nathan Kimball, Isaac Gilliland, James Young, Crocket Bewley, and Amos Sales. Peter Hall, a carpenter who had been working on the house, managed to escape the massacre and reach Fort Walla Walla to raise the alarm and get help. From there he tried to get to Fort Vancouver but never arrived. It is speculated that Hall drowned in the Columbia River or was caught and killed. Chief "Beardy" tried in vain to stop the massacre, but did not succeed. He was found crying while riding toward the Whitman Mission. The Cayuse took 54 missionaries as captives and held them for ransom including Mary Ann Bridger and the five surviving Sager children. Several of the prisoners died in captivity, including Helen Mar Meek, mostly from illness such as the measles. Henry and Eliza Spalding's daughter, also named Eliza, was staying at Waiilatpu when the massacre occurred. The ten year old Eliza, who was conversant in the Cayuse language, served as interpreter during the captivity. She was returned to her parents by Peter Skene Ogden, an official of Hudson's Bay Company. One month following the massacre, on December 29, on orders from Chief Factor James Douglas, Ogden arranged for an exchange of 62 blankets, 62 cotton shirts, 12 Hudson's Bay rifles, 22 handkerchiefs, 300 loads of ammunition, and 15 fathoms of tobacco for the return of the 49 surviving prisoners. The Hudson's Bay Company never billed the American settlers for the ransom nor did the latter ever offer cash payment to the company.
Сот
Бірнеше жылдан кейін, Кейузе соғысы деп аталатын кезекті зорлық-зомбылықтан соң, бірқатар қоныс аударушылар мәселенің әлі шешілмегенін мәлімдеді. Жаңа губернатор, генерал Митчелл Ламберцен, Уитман миссиясындағы өлтірулерді жасағандардың өзін тапсыруын талап етті. Бас басшы, олардың ақтарды не үшін өлтіргенін және Кейузе соғысы салдарынан өз халқының шығыны миссияда өлгендерден көп болғанын түсіндіруге тырысты. Бұл түсіндірме қабылданбады. Ақырында, бастапқы оқиғаға куә болған тайпа басшылары Тилуакикт пен Томахас, сондай-ақ тағы үш Кайузе адамы Орегон қаласына (сол кезде Орегонның астанасы) кісі өлтіргені үшін сотталуға келісті. Орегон Жоғарғы сотының судьясы Орвилл С. Пратт сот отырысын жүргізді, ал АҚШ прокуроры Эмори Холбрук сот ісінде айыптаушы болды. Ұзақ сот процесінен кейін, туысқандар кінәлі деп танылды; Хирэм Стрейт он екі қазыдан тұратын қазылар алқасының төрағасы ретінде үкімді жариялады. Жаңадан тағайындалған аумақтық маршал Джозеф Мик, өзінің қызы Хеленнің өлімі үшін кек алу ниетімен, осы іске де қатысты. Үкімге қатысты пікірлер қарама-қайшы болды, себебі кейбір куәгерлердің куәлік беру үшін шақырылғандардың өлтіру кезінде болмағанына сенгендер болды. 1850 жылдың 3 маусымында Кайузе бестігі – Тилуакикт, Томахас, Киамасампкин, Иаиахалакис және Клокомас көпшілік алдында дарға асылды. Айзек Килл дарға асушы болып қызмет етті. Көрермендердің бірі былай деп жазды: "Біз әр замандағы батырлар туралы оқыдық, бірақ осы үндістер көрсеткендей батылдық бар екеніне ешқашан оқыған емеспіз, немесе сенбедік. Олар айыпталудың өзінде сотталуға түсетінін және Орегон қаласының өркениетті қаласында өлім жазасына кесілетінін білген."
Мерейтойына арналған еске алу
«Батысты қалай жеңді: Пионерлік панно», 1923 жылдың 6-7 маусымында және 1924 жылдың 28-29 мамырында Вашингтон штатының Уолла-Уалла қаласында қойылды. Уитман колледжінің президенті Стивен Пенроуз бұл шараны Уитман қырғынының 75 жылдығын атап өту мақсатымен ұйымдастырған болатын, ол тез арада үлкен Уолла-Уалла қауымдастығының қолдауын алды. Ол аллегориялық сипаттағы театрлық қойылым ретінде сахналанды және шекаралық кезеңнің басты әлеуметтік тақырыптарын, мысалы, тағдырды бейнеледі. Уитман қырғыны төрт бөлімнен тұратын қойылымның шағын, бірақ маңызды бөлігі ретінде ұсынылды: «Ақ адамның келуі», «Индей соғыстары», «Уолла-Уалланың салынуы» және «Болашақ». Бұл жобаға Вашингтон, Орегон және Айдахо штаттарынан 3000 ерікті қатысты. Панноны Перси Джуетт Беррелл қойды. «Бүгінгі панно – біздің демократиямыздың драмасы!» деді Беррелл. Ол панноның артықшылықтарын, «бірлік», «қоғамдық [өнер]», «рух» сияқты ұғымдарды атап мақтады. Панноның табысы, бір жағынан, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында театр өнерінің танымал болуымен байланысты болды, ол әлемдік көрмелер мен аркадалар сияқты басқа да әсем шаралармен ортақ белгілерге ие болды. Ортақ белгілерге қатысушылардың көп саны, сахналардың көптігі және идеологиялық идеялардың таралуы жатты. Панно еуропалық қоныс аударушылардың батыс жерлерін жаулап алудағы үстемдігіне Құдайдың құдайылық қамқорлығы себеп болды деген ойды қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Шығыс Вашингтонда, Сиэтл мен Портленд порттарынан 250 миль қашықтықта орналасқан Уолла-Уалла қаласына 1923-24 жылдары жету оңай болған жоқ. Бірақ жергілікті кәсіпкерлер Сауда палатасымен бірлесіп, аймаққа арнайы пойыз қызметін ұйымдастырды, онда «сапарға қосылғысы келетіндердің барлығы үшін ұйықтайтын вагондар» болды, билет бағасы 24,38 долларды құрады. Пойыз соңғы қойылымнан кейінгі таңға дейін амфитеатрға жақын тұрақтап, «осылайша саяхатшыларға тұру үшін ыңғайлы жағдай жасалды». Батыс Вашингтон Автомобиль клубы автокөлік жүргізушілерді Снокуалми жотасы арқылы сапар жасауға шақырды, себебі жол жағдайы жақсы болды. «Бізге Мемлекеттік тас жол комиссиясының техникалық қызмет көрсету бөлімі келесі аптада жолдың барлық қиыршық тас жолдарына сыпырушылар жіберіп, панно туристерінің ыңғайы үшін жолға жаңа бетін салуды жоспарлап отырғаны туралы хабарланды».
Мұра және мифтер
Соңғы зерттеулер Уитман трагедиясы туралы мифтердің пайда болуын түсінуге көмектесті. 2021 жылы Блейн Харден «Миссиядағы кісі өлтіру» деген кітабын жариялап, Уитман трагедиясы мифін трагедиядан қашып құтылған, өзін өзі дәріптеуге бейім Генри Хармон Сполдинг қалай жасағанын зерттеді. Сполдингтің «мерзімді түрде санасыздыққа ұшырауы» және «бірге жұмыс істеген миссионерлер оның тұрақсыз, өшпенді және жалықтыратын мінез-құлқы туралы көптеген хаттар жазды» дегеніне қарамастан, ол 1871 жылы АҚШ Сенатын Уитман туралы ресми брошюра басып шығаруға көндіре алды. Сполдинг Уитманның 1842 жылы жылқымен елді аралап, президент Джон Тайлерді британдықтардың, католиктердің және жергілікті американдықтардың Орегонды «ұрлау» жоспары туралы ескерткенін жалған мәлімдеді. Ол сондай-ақ, британдықтар мен католиктер Каюс тайпасын Уитманды өлтіруге итермелегенін айтты. Бұл мифтер 1901 жылы жоққа шығарылды, бірақ Вашингтон штаты 1953 жылы Уитманның мүсінін АҚШ Капитолийіне жіберді. 2021 жылы Уитман колледжі өз спортшылары үшін «миссионерлер» деген лақап атауын қолдануды тоқтатты. Колледждер мен қалалар Уитманның мүсіндерін алып тастау мәселесін талқылады. Уалла-Уалла қаласы (ВА) мүсінді алып тастауды қарастырып жатыр, ал 2021 жылы губернатор Джей Инсли Статуялар залындағы Уитманның мүсінін алып тастау және оны тайпалық шарттарды қорғаушы Билли Франк-младшийдің мүсінімен ауыстыру туралы заңға қол қойды. Ұлттық саябақтар қызметінің (NPS) алғашқы американдық үнді директоры Чак Самстың ықпалымен Уитман колледжі Кейузе тайпасының мүшелері тұратын Уматилла резервациясының студенттеріне бес толық стипендия ұсынатынын жариялады. Уитман миссиясы Ұлттық тарихи ескерткіші 1936 жылы миссия орналасқан жерді және оны қоршаған аумақты сақтау үшін құрылды. 1997 жылы NPS тарихи оқиғаны «Уитман трагедиясы» деп атауды тоқтатты және оны «Ваилалаппудағы қайғылы оқиға» деп атады.