АҚШ Сенаты: Тарихы мен құрылымы

Кіріспе

АҚШ Сенаты – АҚШ Конгресінің жоғарғы палатасы болып табылады, ол АҚШ Өкілдер палатасымен – төменгі палатамен – бірге АҚШ федералды үкіметінің заң шығарушы тармағын құрайды. Сенат, оның қарсы әріптесі сияқты, АҚШ Конституциясымен құрылған және алғашқы отырысын 1789 жылдың 4 наурызында Нью-Йорк қаласындағы Федералды залда өткізді. Бұл институттың тарихы осы күнге дейін, 1787 жылғы Конституциялық конвенцияда, Джеймс Мэдисонның Вирджиния жоспарында, екі палаталы ұлттық заң шығарушы орган құру ұсынысымен және Коннектикут келісімінде, кішкентай халық саны бар штаттарға Сенатта пропорционалсыз күш берген 5–4 дауыспен басталды.

Конституциялық құру

Ежелгі Рим Сенатының атымен аталған АҚШ Сенаты, АҚШ Өкілдер палатасынан гөрі ойластырылған орган ретінде құрылған. Эдмунд Рэндольф оның мүшелерін «мүмкін болса, демократияның ызасын басу үшін, Ұлыбританияның Өкілдер палатасынан кем» болуға шақырды. Джеймс Мэдисон айтқанынша, «Сенаттың мақсаты – халықтық бөлімге қарағанда салқынқандылықпен, жүйелілікпен және даналықпен іс жүргізуден тұрады». Өкілдер палатасындағы сияқты екі жылдық мерзімге емес, сенаторлар алты жылдық мерзімге қызмет етеді, бұл оларға елдің жалпы мүддесі үшін халықтың көңіл-күйін елемеуге көбірек мүмкіндік береді. Мүшелерінің азайып, мерзімдердің кезең-кезеңмен алмасуы Сенаттағы бірлестік сезімін күшейтеді. Бұрынғы британ үкіметтеріне қатысты наразылықтарына қарамастан, Конституциялық конвентке жиналған АҚШ-тың негізін қалаушы әкелерінің көпшілігі британ басқару жүйесіне зор құрмет көрсетті. Александр Гамильтон оны «әлемдегі ең жақсы» деп атады және «Америкада одан нашар нәрсе болатынына күмәнданамын» деді. Джон Адамс өзінің «АҚШ Үкімет Конституциясын қорғау» деген еңбегінде «Англия Конституциясы теория бойынша тепе-теңдікті реттеу және оның дірілдеуін болдырмау үшін адам ойлап тапқан ең ұлы құрылыс» деді. Жалпы алғанда, олар Сенатты Лордтар палатасының американдық нұсқасы деп қарады. Джон Дикинсон Сенаттың «өмірдегі мәртебесімен және мүлкімен ерекшеленетін, сондай-ақ британдық Лордтар палатасына мүмкіндігінше ұқсайтын ең көрнекті тұлғалардан» тұруы керек деді.

Таратулар

Сенатқа үлестіру жүйесі Конституциялық конвенцияның ең қаушатырған талқылауы болды. Халықтың әртүрлілігіне қарамастан тең сайлау құқығына қарсы шыққан Мэдисонның жақтасы болған Гамильтон, тең өкілдіктің «әділеттілік идеясын және әрбір адамның сезімін қатты дүрліктіретінін» айтты. Мэдисон тең өкілдік талап еткендерге шақырып, конвенцияны «өздері мойындаған әділетсіз қағидадан бас тартуға» үндіді. Америка халқының көпшілігін білдіретін делегаттар жеңіске жете алатын еді, бірақ Конституциялық конвенцияда әр штаттың дауысы тең болды және мемлекет қаласа, кез келген мәселе қайта қаралуы мүмкін еді. Штаттық делегациялар бастапқыда пропорционалды өкілдікке 6:5 дауыс берді, бірақ батыс жерлеріне талаптары жоқ кішкентай штаттар мәселені қайта көтеріп, Конфедерацияның ережелерінен (бір штат, бір дауыс) жағдайды өзгертіп, статус-квоға бұрды. Соңғы дауыс беруде Сенаттағы тең үлестіруді қолдаған бес штат – Коннектикут, Солтүстік Каролина, Мэриленд, Нью-Джерси және Делавэр – елдің үштен бірін ғана құрады. Оған қарсы дауыс берген төрт штат – Вирджиния, Пенсильвания, Оңтүстік Каролина және Джорджия – жақтаушылардың санынан екі есе көп халқы бар еді. Конвент делегаты Джеймс Уилсон: «Егер біздің сайлаушыларымыз өкілдерінің дауыс бергеніндей дауыс бергенде, теңдікке қарсы 2/3, ал тек 1/3 жақтаған болар еді» деп жазды. Кейбір үлкен штаттардың Коннектикут келісімін қолдауының бір себебі – кішкентай штаттар Одаққа қосылудан бас тартады немесе Делавэрден Гуннинг Бедфорд кішісінің айтуынша, «кішкентай штаттар көбірек құрмет пен адалдық көрсететін шетелдік одақтас табуы мүмкін, олар оларға қол жеткізіп, оларға әділдік жасайды». Сенат тарихшысы Дэниел Уирлс басты альтернатива – Вирджиния жоспарының нашар жазылуы оның сәтсіздігіне себеп болғанын айтады. Делавэрден Гуннинг Бедфорд кішісі кейінірек тең өкілдікті тек өзінің штатының мүддесін қорғау үшін қолдағанын мойындады. «Кішкентай штаттардың таза мүддесіздікпен әрекет етуін күтуге бола ма? Біз қалған адамзаттан гөрі тазамыз ба?» – деп сұрады ол. «Федералист» №62-де «Конституцияның әкесі» Джеймс Мэдисон Сенаттағы тең сайлау құқығының «кіші жамандық» екенін және ол ешқандай саяси теорияға негізделмегенін ашық мойындады. «Конституцияның барлық тараптар теория емес, «достық рухы, саяси жағдайымыздың ерекшелігі қажет ететін өзара құрмет және ымыраға» негізделген бөлігіне теория стандартымен тырысу артық». 1789 жылдан бері штаттар арасындағы халық санының айырмашылығы күшейді. Коннектикут келісімі кезінде ең үлкен штат Вирджинияның халқы ең кішкентай штат Делавэрдің халқынан 12 есе көп болды. 2020 жылға қарай ең үлкен штат Калифорнияның халқы ең кішкентай штат Вайомингтің халқынан 70 есе көп. 1790 жылы Сенаттың көпшілігін сайлау үшін халықтың 30%-ы қажет болса, бүгін 17%-ы жеткілікті. Тең өкілдік мәселесі шешілгеннен кейін делегаттар органның мөлшеріне қатысты мәселені қарастырды: әр штат қанша сенаторға құқылы болады? Әр штатқа бір сенатор беру жеткіліксіз деп есептелді, себебі кворумға қол жеткізу қиын болар еді. Пенсильвания делегаттарының әр штат үш сенатор сайлайтын ұсынысы талқыланды, бірақ оның үлкен мөлшері кемшілік деп танылды. Штаттың әрқайсысына екі сенатор беру туралы ұсынысқа делегаттар дауыс бергенде, барлық штаттар осы санды қолдады.

The apportionment scheme of the Senate was by far the most controversial debate of the Constitutional Convention. Hamilton, who was joined in opposition to equal suffrage by Madison, said equal representation despite population differences "shocks too much the ideas of justice and every human feeling." Referring to those who demanded equal representation, Madison called for the Convention "to renounce a principle which was confessedly unjust." The delegates representing a majority of Americans might have carried the day, but at the Constitutional Convention, each state had an equal vote, and any issue could be brought up again if a state desired it. The state delegations originally voted 6–5 for proportional representation, but small states without claims of western lands reopened the issue and eventually turned the tide towards the status quo from the Articles of Confederation (one state, one vote). On the final vote, the five states in favor of equal apportionment in the Senate—Connecticut, North Carolina, Maryland, New Jersey, and Delaware—only represented one third of the nation's population. The four states that voted against it—Virginia, Pennsylvania, South Carolina, and Georgia—represented almost twice as many people than the proponents. Convention delegate James Wilson wrote "Our Constituents, had they voted as their representatives did, would have stood as 2/3 against equality, and 1/3 only in favor of it". One reason a couple large states voted for the Connecticut Compromise was a fear that the small states would either refuse to join the Union, or, as Gunning Bedford Jr. of Delaware threatened, "the small ones w[ould] find some foreign ally of more honor and good faith, who will take them by the hand and do them justice". Senate historian Daniel Wirls cites the poor writing of the main alternative, the Virginia Plan, as contributing to its failure. Gunning Bedford Jr. of Delaware later admitted that he only favored equal representation because it advanced the interests of his own state. "Can it be expected that the small states will act from pure disinterestedness? Are we to act with greater purity than the rest of mankind?" In Federalist No. 62, James Madison, the "Father of the Constitution," openly admitted that the equal suffrage in the Senate was a compromise, a "lesser evil," and not born out of any political theory. "[I]t is superfluous to try, by the standard of theory, a part of the Constitution which is allowed on all hands to be the result, not of theory, but 'of a spirit of amity, and that mutual deference and concession which the peculiarity of our political situation rendered indispensable.'" Since 1789, differences in population between states have become more pronounced. At the time of the Connecticut Compromise, the largest state, Virginia, had only twelve times the population of the smallest state, Delaware. As of 2020, the largest state, California, has a population that is seventy times greater than the population of the smallest state, Wyoming. In 1790, it would take a theoretical 30% of the population to elect a majority of the Senate, today it would take 17%. Once the issue of equal representation had been settled, the delegates addressed the size of the body: to how many senators would each state be entitled? Giving each state one senator was considered insufficient, as it would make the achievement of a quorum more difficult. A proposal from the Pennsylvania delegates for each state to elect three senators was discussed, but the resulting greater size was deemed a disadvantage. When the delegates voted on a proposal for two senators per state, all states supported this number.

1789-1865 жылдар

Сенаттың алғашқы отырысы Нью-Йорктегі Федералдық залдағы екінші қабатта, көрермендерге жол берілмейтін жасырын бөлмеде өтті. Бес жыл бойы Сенат отырыстарының ешқандай жазбасы жарияланбады. Сенаттың алғашқы жылдарындағы маңызды мәселе – вице-президенттің, Сенат төрағасының қандай рөл атқаруы керек еді. Бірінші вице-президентке заң әзірлеуге және пікірсайыстарға қатысуға рұқсат берілді, бірақ бұл құқықтар тез арада алынып тасталды. Джон Адамс отырыстарды сирек қалып қойды, бірақ кейінгі вице-президенттер Сенатқа қатысуды азайтты. Негізін қалаушылар Сенатты жайлы заң шығару органы деп есептегенмен, Республиканың алғашқы жылдарында заңды қабылдауға көбірек уақыт кеткені – Палата болды. Александр Гамильтонның АҚШ Банкі және Мүліктік заң жобалары (сол кезде ол Қаржы министрі болды), екеуі де даулы болғанымен, Сенатта оңай қабылданды, бірақ Палатадан қарсылық көріп, қабылданбады. 1797 жылы Томас Джефферсон вице-президент ретінде Сенат отырыстарына тек ерекше жағдайларда ғана қатысу дәстүрін қалыптастырды. Оның жиі қатыспауына қарамастан, Джефферсон Сенаттың парламенттік процедуралар кітабымен, 1801 жылғы «АҚШ Сенатының Парламенттік практикасы туралы нұсқаулық» арқылы өзінің із қалдырды, ол әлі де қолданылып келеді. Америка Азамат соғысына дейінгі кезең Сенаттың «Алтын ғасыры» деп есептеледі. 1804 жылы халық пікірі мен президент Джефферсонның қолдауымен Палата Жоғарғы Сот судьясы Сэмюэл Чейсті 73-32 дауыспен импичментке жіберді. Сенат 18-16 дауыспен айыптауды қабылдамады. Сенат Аарон Беррдің ең жақсы қасиеттерін көрсетті, ол вице-президент ретінде импичмент процесін басқарды. Сот аяқталғаннан кейін Берр:

Беррдің көптеген сыншылары да оның өзін лайықты ұстағанын және сот процесін әділ өткізгенін мойындады. Келесі онжылдықтарда Сенаттың АҚШ-тағы беделі арта түсті. Джон Кэлхун, Дэниел Вебстер, Томас Харт Бентон, Стивен А. Дуглас және Генри Клей бірнеше президенттерден жоғары тұрды. Сэр Генри Мэн Сенатты «заманауи демократия басталғаннан бері құрылған жалғыз сәтті институт» деп атады. Уильям Эварт Гладстон Сенатты «заманауи саясаттың ең таңғажайып өнертабысы» деп айтты. Сенат тарихындағы ең маңызды пікірсайыстардың бірі – 1830 жылғы қаңтардағы Вебстер-Хейн пікірсайысы, онда Дэниел Вебстердің Жаңа Англиясының аймақтық мүдделері Роберт Й. Хейннің Оңтүстігіне қарсы қойылды. Азамат соғысына дейінгі онжылдықтарда құлдық мәселесі Сенатты толығымен шарлады, ал Палата тұрақты түрде құлдыққа қарсы болды. Мейсон-Диксон шебінің солтүстігінде құлдыққа тыйым салынғаннан бері, оңтүстік штаттарының құлдықты сақтау мүмкіндігін сақтау үшін құл және еркін штаттардың тең санын сақтауға көп күш жұмсалды. 1820 жылғы Миссури келісімі, Генри Клейдің делдалдығымен жасалған, Мэн штатын Миссуримен теңгершілікті сақтау үшін еркін штат ретінде Одаққа қабылдады. Генри Клей мен Стивен Дуглас араласқан 1850 жылғы келісім де Азамат соғысын кейінге қалдыруға көмектескен болуы мүмкін.

18651913 жыл

Азамат соғысынан кейінгі кезеңде Сенат қайта құру және ақша-кредит саясаты сияқты маңызды ұлттық мәселелермен айналысты. Үшінші партиялық жүйенің күшті саяси партияларын ескере отырып, жетекші саясаткерлер штат заң шығарушы органдарында жеткілікті қолдауға ие болып, Сенатқа сайлануға қол жеткізді. Өнеркәсіптік өсімнің бесiз бұрынғыдай кеңейген дәуірінде кәсіпкерлер бұрын жеңіске жеткен генералдарға ғана тән беделге ие болды, және көптегендері Сенатқа сайланды. 1890–1910 жылдары палатаны Нельсон Олдрич (Род-Айленд), Орвилл Х. Платт (Коннектикут), Джон Койт Спунер (Висконсин), Уильям Бойд Эллисон (Айова) және ұлттық партияның жетекшісі Марк Ханна (Огайо) бастаған бірнеше республикашылар басқарды. Олдрич 20-ғасырдың басындағы маңызды салық және тариф заңдарын, соның ішінде Федералдық резерв жүйесін әзірледі. Демократтардың арасында Мэрилендтен Артур Пу Горман ерекше көзге түсті. 1871 жылдан 1898 жылға дейін Сенат ешқандай шартты бекітпеді. Сенат өзара сауда келісімдерінің ұзақ тізімін тоқтатты, Доминикан Республикасы мен Даниялық Батыс Индияны қоса аннексиялау туралы келісімдерге кедергі келтірді, Ұлыбританиямен төрелік келісімін жеңіп, Панама каналын салу шартын қайтадан келісуге мәжбүр етті. Соңында, 1898 жылы Сенат испан-американ соғысын аяқтаған шартты ратификациялауға жақын болды, бірақ бас тартты.

1913-1945 жылдар

Сенат Вудро Вильсон президенттігі кезінде бірнеше маңызды өзгерістерге ұшырады, олардың ең маңыздысы – 1913 жылы 17-ші түзетуді қабылдау болды. Бұл түзету штаттық заң шығарушы органдармен тағайындаудың орнына сенаторларды халықтың тікелей дауысымен сайлауға мүмкіндік берді. Вудро Вильсон президент болған кезде тағы бір өзгеріс – филибюстерді жабық дауыс беру арқылы шектеу енгізілуі болды. Филибюстер республиканың алғашқы кезеңінде қолданылған, бірақ 19 ғасырдың көп бөлігінде сирек кездесетін. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста сауда кемелерін қаруландыруға қарсылық көрсетуге жауап ретінде шектелді. Сол кезде жұртшылық, Өкілдер палатасы, Сенаттың көп бөлігі және президент сауда кемелерін қаруландыруды қалаған, бірақ Уильям Дженнингс Брайан бастаған 20-ға жуық сенатор АҚШ кемелерін қарусыз қалдыруға күш салды. Вильсон бұл топты "еркіндікке бой алдырмайтын адамдар тобы" деп айыптады. Вильсон президенттігі кезінде Сенатта көпшілік көшбасшысы лауазымы да құрылды. Осыған дейін Сенаттың басшысы әдетте комитет төрағасы немесе Дэниел Вебстер мен Нельсон Олдрич сияқты сөзді шешендікпен қолданатын, тәжірибелі немесе бай адам болған. Алайда, жаңа ресми басшылық құрылымына қарамастан, Сенат көшбасшысының бастапқыда төрағалық етушінің танысуынан басқа ешқандай билігі болған жоқ. Демократтар солтүстік либералдық және оңтүстік консервативтік топтарға бөлінгендіктен, Демократиялық көшбасшының билігі оның лауазымына сәйкес келмеді. Ребекка Фелтон 1922 жылдың 21 қарашасында Джорджия штатының сенаторы болып ант берді және бір күн қызмет етті; ол Сенатта қызмет еткен алғашқы әйел болды. 1923 жылдан 1937 жылға дейін Демократиялық партияның жетекшісі болған Арканзас штатының сенаторы Джозеф Т. Робинсон, демократтарды басқарудың орнына, президенттің мүддесі үшін Сенатпен жұмыс істеуді өз міндеті деп санады, президент кім болғанына қарамастан. Кулидж бен Гувер президент болған кезде ол оларға республикалық заңнаманы қабылдауға көмектесті. Робинсон "Масл-Шолс" мемлекеттік кәсіпорнының жұмысын тоқтатуға, "Гувер тарифін" қабылдауға көмектесті және Сенаттың "Энергия тресті" бойынша тергеуін тоқтатып тастады. Гувер фермерлерге арналған құрғақшылықтан көмек көрсету бағдарламасын ұсынғанда Робинсон өз ұстанымын өзгертті. Албен Баркли Робинсонның осы қадамын "ақылды заң шығарушы орган жасауы мүмкін ең ұятты көрініс" деп атады. Франклин Рузвельт президент болған кезде Робинсон жаңа президентті Кулидж бен Гуверге қарағандай адалдықпен қолдады. Робинсон жүз күн ішіндегі заң жобаларын соншалықты жылдам қабылдады, тіпті Уилл Роджерс: "Конгресс енді заң қабылдамайды, олар заң жобаларының қасынан ғана өтеді" деп әзілдеді. 1932 жылы Арканзас штатының сенаторы Хэтти Каравей Сенатқа сайланған алғашқы әйел болды. 1937 жылы Сенат Рузвельттің "сотты кеңейту" жоспарына қарсы шығып, дефицитті азайтуға шақырды.

The Senate underwent several significant changes during the presidency of Woodrow Wilson, the most profound of which was the ratification of the 17th Amendment in 1913, which provided for election of senators by popular vote rather than appointment by the state legislatures. Another change that occurred during the presidency of Woodrow Wilson was the limitation of the filibuster through the cloture vote. The filibuster was first used in the early Republic, but was seldom seen during most of the 19th century. It was limited as a response to the filibuster of the arming of merchant ships in World War I. At that time, the public, the House, the great majority of the Senate, and the president wanted merchant ships armed, but less than 20 Senators, led by William Jennings Bryan fought to keep US ships unarmed. Wilson denounced the group as a "group of willful men". The post of Senate Majority Leader was also created during the Wilson presidency. Before this time, a Senate leader was usually a committee chairman, or a person of great eloquence, seniority, or wealth, such as Daniel Webster and Nelson Aldrich. However, despite this new, formal leadership structure, the Senate leader initially had virtually no power, other than priority of recognition from the presiding officer. Since the Democrats were fatally divided into northern liberal and southern conservative blocs, the Democratic leader had even less power than his title suggested. Rebecca Felton was sworn in as a Senator for Georgia on November 21, 1922, and served one day; she was the first woman to serve in the Senate. Joseph T. Robinson of Arkansas, the Democratic leader from 1923 to 1937, saw it as his responsibility not to lead the Democrats, but to work the Senate for the president's benefit, no matter who the president was. When Coolidge and Hoover were president, he assisted them in passing Republican legislation. Robinson helped end government operation of Muscle Shoals, helped pass the Hoover Tariff, and stymied a Senate investigation of the Power Trust. Robinson switched his own position on a drought relief program for farmers when Hoover made a proposal for a more modest measure. Alben Barkley called Robinson's cave in "the most humiliating spectacle that could be brought about in an intelligent legislative body." When Franklin Roosevelt became president, Robinson followed the new president as loyally as he had followed Coolidge and Hoover. Robinson passed bills in the Hundred Days so quickly that Will Rogers joked "Congress doesn't pass legislation any more, they just wave at the bills as they go by. In 1932 Hattie Caraway of Arkansas became the first woman elected to the Senate. In 1937 the Senate opposed Roosevelt's "court packing" plan and successfully called for reduced deficits.

1945 жылдан бастап

1950 жылдардың басындағы Сенаттағы ең әйгілі оқиға – Висконсин сенаторы Джозеф Маккартидің коммунист деп күдіктелгендерге қатысты жүргізген тергеулері болды. Ұзақ жылдар бойы сөзсіз билік құрғаннан кейін, Маккарти өзінің айыптауларын дәлелдей алмағандықтан беделінен түсті, ал айыптаулар одан да күрделене түсті, тіпті АҚШ Армиясының жетекшілеріне де күмән келтірді. 1954 жылы Сенат Маккартиді кінәлады. Сенаттың алғашқы тарихында көпшілік көшбасшысының ресми өкілеттіктері шектеулі болды. Бірақ 1937 жылы көпшілік көшбасшысына сөз беруде басымдық беретін ереже жасалды. Осы ережемен бірге Сенаттағы көпшілік көшбасшысы талқылауға қойылатын заң жобаларының күн тәртібін анықтауда үлкен бақылауға ие болды. Линдон Бейнс Джонсон Сенатта жетекші болып тұрған кезеңде, көшбасшы комитеттерге мүшелерді тағайындау құқығына ие болды. 1971 жылы сенатор Джейкоб К. Джавиц Паулет Деселлді Сенаттың алғашқы әйел жетекшісі ретінде тағайындады. 2009 жылы Кэти Альварес Сенаттың алғашқы әйел заң шығару жұмыскері атанды.

Ескертпелерге сілтеме

108-ші Конгресс, 2-ші сессия → Сенат құжаты 108–222 ; ; ;
1-том: Билікке жол (1982) (1-басылым). ; ; 2-том: Өрлеу жолдары (1990) (1-басылым). ; ; 3-том: Сенат шебері (2002) (1-басылым). ; ; ; 4-том: Биліктің табысуы (2013) (1-басылым). ; ; ; (толық жиынтық және тек 4-том); (4-том). ; ; ;
(автор Кеннесоу мемлекеттік университетінен). → Джонсон АҚШ Капитолийлік жас парламентшілер мектебінде оқыды (11-сыныпқа дейін); Маккинли технологиялық жоғары мектебін бітірді (1974); Корнелл (B. S.; 1978); Боуи мемлекеттік университеті (M. S.).

Институционалдық зерттеулер

Брэйди, Дэвид В. және Мэтью Д. МакКаббинс, редакторлар. Конгресстегі партия, процесс және саяси өзгерістер: Конгресс тарихының жаңа көзқарастары (2002)
Купер, Джон Милтон, Jr. Әлемнің жүрегін бұзу: Вудро Вильсон және Ұлттар Лигасы үшін күрес. (Кембридж университеті Баспасөз, 2001).
Фейнман, Рональд Л. Прогрессивизмнің құлдырауы: батыс республикалық сенаторлар және Жаңа мәміле (Джонс Хопкинс университетінің баспасы, 1981)
Фельдман, Гейб. "Сенатордың өлімі: 20 ғасырдағы АҚШ сенаторларының өмір сүру ұзақтығы және өлім себептері". Американдық қоғамдық денсаулық журналы 93.5 (2003): 771–771. Онлайн.
Финли, Кит М. Түсті кешіктіру: Оңтүстік сенаторлар және азаматтық құқықтармен күрес, 1938–1965 (LSU Press, 2008).
Гудвин, Джордж. "Конгрестегі қызмет мерзімі жүйесі". Американдық саяси ғылымдар журналы 53.2 (1959): 412–436.
Гулд, Льюис Л. Ең эксклюзивті клуб: Заманауи АҚШ Сенатының тарихы (2005) – ғалым Хармон, Ф. Мартиннің соңғы толыққанды тарихы.
Хармон, Ф. Мартин. Президенттер мен сенаторлар: Американы қалыптастырған қақтығыстар мен бәсекелестік (2021) үзінді.
Эрнон, Джозеф Мартин. Мінездегі профильдер: АҚШ Сенатындағы өршілдік және батырлық, 1789–1990 (Sharpe, 1997).
Хойбек, Ч. Х. Бұқаралық демократияға жол: Бастапқы ниет және он жетінші түзету. (Transaction Books, 1995).
Хант, Ричард. (1998). "Конгресс жазбаларын сыныпта пайдалану", OAH тарих журналы, 12 (жаз): 34–37.
Джонсон, Роберт Дэвид. Бейбітшіл прогрессивистер және американдық сыртқы қатынастар. (Гарвард университеті Баспасөз, 1995). 1920-1930 жылдарда.
Когер, Грегори. "Сенаттағы партиялық үкімет және көнегелік реформа, 1918–1925". Саясат журналы 68.3 (2006): 708–719.
Мальсбергер, Джон В. Обструкциядан қалыптылыққа: Сенат консерватизмінің өзгеруі, 1938–1952. (Susquehanna университеті Баспасөз, 2000).
Паулос, Майкл Харольд және Конден Смит Хансен. Рид Смут тыңдаулары: Мормон сенаторының тергеуі және американ дінінің өзгеруі (2022) – алғашқы мормон сенаторы.
Ричи, Дональд А. Пресс-галерея: Конгресс және Вашингтон тілшілері. (Гарвард UP, 1991).
Ричи, Дональд А. АҚШ Конгресі: Студенттерге арналған анықтамалық (Oxford UP, 2001).
Ричи, Дональд А. Вашингтондан хабарлау: Вашингтон баспасөз корпусының тарихы (Oxford UP, 2005).
Ротман, Дэвид Дж. Саясат және билік; АҚШ Сенаты, 1869–1901 (Гарвард UP, 1966) – толыққанды ғылыми тарих. Онлайн.
Свифт, Элейн К. Американдық Сенаттың жасалуы: Конгрестегі қайта құрушы өзгерістер, 1787–1841. Мичиган университеті Баспасөз, 1996.
Вирлс, Дэниел және Вирлс, Стивен. АҚШ Сенатының ойлап табуы (Джонс Хопкинс UP, 2004) үзінді.
Зелизер, Джулиан Э. Капитолий төбесінде: Конгрессті реформалау күресі және оның салдары, 1948–2000 (2006) Онлайн.

Brady, David W. and Mathew D. McCubbins, eds. Party, Process, and Political Change in Congress: New Perspectives on the History of Congress (2002)
Cooper, John Milton, Jr. Breaking the Heart of the World: Woodrow Wilson and the Fight for the League of Nations. (Cambridge U. Press, 2001). Feinman, Ronald L. Twilight of progressivism: the western Republican senators and the New Deal (Johns Hopkins University Press, 1981)
Feldman, Gabe. "Death of a senator: Life expectancy and causes of death in 20th century US senators." American journal of public health 93.5 (2003): 771 771. online
Finley, Keith M. Delaying the Dream: Southern Senators and the Fight Against Civil Rights, 1938 1965 (LSU Press, 2008). Goodwin, George. "The seniority system in Congress." American Political Science Review 53.2 (1959): 412 436. Gould, Lewis L. The Most Exclusive Club: A History Of The Modern United States Senate (2005) the latest full scale history by a scholar
Harmon, F. Martin. Presidents versus Senators: Conflicts and Rivalries That Shaped America (2021) excerpt
Hernon, Joseph Martin. Profiles in Character: Hubris and Heroism in the U. S. Senate, 1789–1990 (Sharpe, 1997). Hoebeke, C. H. The Road to Mass Democracy: Original Intent and the Seventeenth Amendment. (Transaction Books, 1995). Hunt, Richard. (1998). "Using the Records of Congress in the Classroom," OAH Magazine of History, 12 (Summer): 34–37. Johnson, Robert David. The Peace Progressives and American Foreign Relations. (Harvard U. Press, 1995). in 1920s and 1930s
Koger, Gregory. "Cloture reform and party government in the Senate, 1918–1925." Journal of politics 68.3 (2006): 708 719. Malsberger, John W. From Obstruction to Moderation: The Transformation of Senate Conservatism, 1938–1952. (Susquehanna U. Press 2000). Paulos, Michael Harold and Konden Smith Hansen. The Reed Smoot Hearings: The Investigation of a Mormon Senator and the Transformation of an American Religion (2022) the first Mormon Senator
Ritchie, Donald A. Press Gallery: Congress and the Washington Correspondents. (Harvard UP, 1991). Ritchie, Donald A. The Congress of the United States: A Student Companion (Oxford UP, 2001). Ritchie, Donald A. Reporting from Washington: The History of the Washington Press Corps (Oxford UP, 2005). Rothman, David J. Politics and power; the United States Senate, 1869 1901 (Harvard UP, 1966) richly detailed scholarly history online
Swift, Elaine K. The Making of an American Senate: Reconstitutive Change in Congress, 1787–1841. U. of Michigan Press, 1996. Wirls, Daniel and Wirls, Stephen. The Invention of the United States Senate (Johns Hopkins UP, 2004) excerpt
Zelizer, Julian E. On Capitol Hill: The Struggle to Reform Congress and its Consequences, 1948–2000 (2006) online