Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия парламентінің мүшесі
Member of the Parliament of England
Уолтер Хангерфорд, 1-ші Хангерфорд бароны (1378 – 9 тамыз 1449) – ағылшын рыцарі және жер иесі, 1400-1414 жылдары Халықтар палатасының мүшесі, ол спикер болды, содан кейін адмирал және пэр. Ол жүз жылдық соғыста көзге түсті, көптеген шайқастарда, соның ішінде 1415 жылғы Азенкур шайқасында күресті. 1415 жылы ол Констанц кеңесіне Англия елшісі ретінде қатысты. 1417 жылы ол флот адмиралы тағайындалды. Генрих V қайтыс болғанда, ол Генрихтің өсиетін орындаушы және Глостердің қамқорлық кеңесінің мүшесі болды. Ол 1435 жылы Аррастағы конференцияға қатысты және 1436 жылдың қаңтарынан 1449 жылы қайтыс болғанға дейін Лордтар палатасының мүшесі болды, Хангерфорд бароны ретінде отырды. 1426-1432 жылдары ол Лорд-бас қазынашы қызметін атқарды. Хангерфордтың қазынашы лауазымы Ұлы алтын аштығы және Англиядағы Ұлы құлдыраудың басталу кезінде болды.
Walter Hungerford, 1st Baron Hungerford (1378 – 9 August 1449) was an English knight and landowner, from 1400 to 1414 a Member of the House of Commons, of which he became Speaker, then was an Admiral and peer. He won renown in the Hundred Years' War, fighting in many engagements, including the Battle of Agincourt in 1415. He was an English envoy at the Council of Constance in 1415. In 1417 he was made admiral of the fleet. On the death of Henry V he was an executor of Henry's will and a member of Protector Gloucester's council. He attended the conference at Arras in 1435, and was a Member of the House of Lords sitting as Baron Hungerford from January 1436 until his death in 1449. From 1426 to 1432, he served as Lord High Treasurer. Hungerford's tenure as Treasurer occurred during the Great Bullion Famine and the beginning of the Great Slump in England.
Шығу тегі
Ол Уилтширдегі Фарли қамалының сэр Томас Хангерфордтың (1398 жылы қайтыс болған) жалғыз тірі ұлы және мұрагері болды, Англия Парламентінің тізілімінде Төменгі палата спикері қызметін атқарған алғашқы адам ретінде жазылған. Оның анасы – әкесінің екінші әйелі, Джоан Хасси (1412 жылы қайтыс болған), Холбруктан сэр Эдмунд Хассидің қызы және мұрагері.
He was the only surviving son and heir of Sir Thomas Hungerford (died 1398) of Farleigh Castle in Wiltshire, the first person to be recorded in the rolls of the Parliament of England as holding the office of Speaker of the House of Commons. His mother was his father's second wife, Joan Hussey (died 1412), daughter and heiress of Sir Edmund Hussey of Holbrook.
Мансап
Оның әкесі Ричард II (1377–1399) патшалығының соңында Ланкастерлік іске берік қолдау көрсеткен, Джон Гонттың үй шаруашылығында үй басқарушы болып қызмет еткен. 1399 жылы король Генрих IV таққа отырғанда Уолтер рыцарь атағын алды және Норфолк герцогинясы Маргареттің жерінен жылына 40 фунт стерлингтік үлеске ие болды. Ол 1400 жылдың қазанында, 1404, 1407, 1413 және 1413–14 жылдары қаңтарда Уилтширден парламент депутаты болып сайланды, ал 1409 жылы Сомерсеттен парламент депутаты болды. Ол 1413/14 жылдың 29 қаңтарынан бастап, депутаттық қызметін аяқтаған соңғы парламентте, Коммуналар палатасының спикері болды. 1405 жылы Уилтширдің шерифі болып тағайындалды, осы қызметінде Уилтширден парламент депутаты ретінде өзін таңдағанын жариялады, сондай-ақ 1414 жылы Сомерсет пен Дорсет шерифі болды. Хангерфорд батырлығымен танымал болды. 1401 жылы ол Франциядағы ағылшын армиясымен бірге болды және Кале қаласының сыртындағы жекпе-жекте француз королін жеңгендігі айтылады. Ол шайқаста да, турнирде де өзгелерден ерекше көзге түсіп, айтарлықтай сыйлықтар алды. Оның қызметінің есімінен 1403 жылы Уилтширдегі Марлборо қаласы мен қамалынан жылына жүз марка төленді және Уилтширдің шерифі болып тағайындалды. 1414 жылдың 22 шілдесінде ол Рим патшасы Зигмундпен одақ шаруалары бойынша келісімдер жүргізу үшін елші болып тағайындалды және 1414–15 жылдары Констанс кеңесіне ағылшын елшісі ретінде қатысты. 1415 жылдың күзінде Хангерфорд жиырма қарулы және алпыс атты садақшымен бірге король Генрих V-ті Францияға сүйемелдеді. Ол Агинкур шайқасының алдында ағылшынның он мың садақшысы болмағанына өкініш білдірген офицер болуы мүмкін, бұл корольден атышулы сөгіс алды. Шекспирдің "Генрих V" пьесасында бұл офицер Вестморленд графы болып көрсетілген. Ол Агинкур шайқасында батыл шайқасты, бірақ ол Орлеан герцогы Карлді тұтқынға алды деген әңгіме расталмады. 1416 жылдың мамырында ол Кельн архиепискобы Теодорихтің елшілерімен дипломатиялық келіссөздер жүргізді, ал 1417 жылдың қарашасында Франциядан келген елшілермен жұмыс істеді. 1417 жылы ол Бедфордтың 1-ші герцогы Джон Ланкастердің басшылығымен Флот адмиралы болды, ал 1418 жылы король Генрих V-тің Руан қамалын қоршауында болды. 1418 жылдың қарашасында ол Корольдің үй шаруашылығының басқарушысы болып тағайындалды және Нормандиядағы Хомет бароны (қазіргі Ле Хомет) атағын алды. Ол 1419 жылғы бейбіт келіссөздерге қатысты және 1421 жылдың 3 мамырында Гартер орденінің рыцары болып тағайындалды. Хангерфорд король Генрих V-тің өсиетінің орындаушысы болды, ал 1422 жылы Глостер герцогы Хамфридің кеңесінің мүшесі болды. 1424 жылы ол жас король Генрих VI-ның үй шаруашылығының басқарушысы болды, ал 1425/26 жылдың 7 қаңтарында парламентке барон Хангерфорд ретінде шақырылды. Оған өліміне дейін шақырулар жалғасты. Хангерфорд епископ Стаффордтың орнына Англияның қазынашысы болды, 1426 жылдың наурыз айында епископ Бофорттың Ұлы мөрді тастауы Глостерді жоғарғы билікке ие етті. Ол 1430 жылдың желтоқсанында Парижде Генрих VI-ның таққа отыруында Карвер ретінде қызмет етті, бірақ Генрих VI-ның 1431 жылдың ақпанында Франциядан оралғаннан кейін министрлік алмасу кезінде ол қазынашылық қызметінен шеттеді. Ол 1435 жылы Аррас конференциясына қатысты.
His father had been strongly attached to the Lancastrian cause at the close of the reign of King Richard II (1377–1399), having been steward in the household of John of Gaunt. On the accession of King Henry IV in 1399, Walter was knighted and was granted an annuity of £40 out of the lands of Margaret, Duchess of Norfolk. He served as Member of Parliament for Wiltshire in October 1400, in 1404, 1407, 1413, and in January 1413–14, and served as Member of Parliament for Somerset in 1409. He served as Speaker of the House of Commons from 29 January 1413/14, the last parliament in which he served as an MP. He was appointed Sheriff of Wiltshire for 1405, during which term he pronounced his own selection as MP for Wiltshire, and as Sheriff of Somerset and Dorset for 1414. Hungerford won renown as a warrior. In 1401 he was with the English army in France, and is said to have defeated the French king in a duel outside Calais. He distinguished himself in battle and tournament, and received substantial rewards. In consideration of his services he was granted in 1403 one hundred marks per annum, payable by the town and castle of Marlborough in Wiltshire, and was appointed Sheriff of Wiltshire. On 22 July 1414 he was nominated ambassador to treat for a league with Sigismund, King of the Romans, and as the English envoy attended the Council of Constance in 1414–15. In the autumn of 1415, with twenty men at arms and sixty horse archers, Hungerford accompanied King Henry V to France. He can probably be identified correctly as the officer who on the eve of the Battle of Agincourt expressed regret that the English had not ten thousand archers, which drew a famous rebuke from the king. In Shakespeare's Henry V, however, this officer is the Earl of Westmoreland. He fought bravely at the Battle of Agincourt, but the legend that he took Charles, Duke of Orléans prisoner is not substantiated. He was employed in May 1416 in diplomatic negotiations with ambassadors of Theodoric, Archbishop of Cologne and in November 1417 with envoys from France. In 1417 he was made Admiral of the Fleet under John of Lancaster, 1st Duke of Bedford, and in 1418 was with King Henry V at the Siege of Rouen. In November 1418 he was designated Steward of the King's Household, and was granted the barony of Hommet in Normandy (today Le Hommet). He took part in the peace negotiations of 1419 and on 3 May 1421 was installed as a Knight of the Garter. Hungerford was an executor of the will of King Henry V, and in 1422 became a member of the council of Humphrey, Duke of Gloucester, the Lord Protector. In 1424 he was made Steward of the Household of the infant King Henry VI, and on 7 January 1425/6 was summoned by writ to Parliament as Baron Hungerford. The summons was continued to him until his death. Hungerford became Treasurer of England in succession to Bishop Stafford, when Bishop Beaufort's resignation of the Great Seal in March 1426 7 placed Gloucester in supreme power. He acted as Carver at Henry VI's coronation in Paris in December 1430, but on the change of ministry which followed Henry VI's return from France in February 1431–2, he ceased to be Treasurer. He attended the conference at Arras in 1435.