Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Роберт Андерсон (1841 жылдың 29 мамырында дүниеге келген – 1918 жылдың 15 қарашасында қайтыс болған) 1888 жылдан 1901 жылға дейін Лондон қалалық полициясының қылмысқа қатысты екінші көмекші комиссары болды. Ол сонымен қатар барлау офицері, теолог және жазушы да болған.
Sir Robert Anderson (29 May 1841 – 15 November 1918) was the second Assistant Commissioner (Crime) of the London Metropolitan Police, from 1888 to 1901. He was also an intelligence officer, theologian and writer.
Ерте өмір және білім
Андерсон Дублиндегі Маунтджой алаңында дүниеге келген. Оның әкесі Мэтью Андерсон корольдік прокуроры, Ирландия пресвитериан шіркеуінің беделді қариясы және шотландтық текті болған. Мэтью Дерри қаласының Сэмюэль Лидің қызы Мэриге үйленді. Роберт өзін "шотландтық тамыры бар, ағылшын тілінде сөйлейтін ирландтық" деп сипаттады. Оның ағасы Сэмюэл Ли Андерсон табысты адвокат болды, ол әрқашан Король атынан іс жүргізді, және ағасы сияқты ол да барлау қызметінде жұмыс істеді. Олардың қарындасы Энни XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Ирландия сот жүйесіндегі маңызды тұлға, Ирландиядағы британдық үстемдіктің жақтаушысы болған, 1-ші барон сэр Уолтер Бойдке үйленді. Энни ағасының діни дамуына үлкен әсер етті. Мектепті бітірген соң Андерсон ірі сыра зауытында оқушылыққа түсті, бірақ он сегіз айдан кейін бизнеспен айналыспауға шешім қабылдап, жұмысты тастады. Булонь-сюр-Мер мен Парижде оқығаннан кейін ол Дублиндегі Тринити колледжіне оқуға түсіп, 1862 жылы бакалавр, ал 1863 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданды. 1875 жылы Тринити колледжінен заң бакалавры дәрежесін алды.
Anderson was born in Mountjoy Square in Dublin, Ireland. His father, Matthew Anderson, was Crown Solicitor, a distinguished elder in the Presbyterian Church of Ireland, and of Ulster Scots descent. Matthew married Mary, daughter of Samuel Lee of Derry. Robert described himself as "an anglicised Irishman of Scottish extraction". His elder brother Samuel Lee Anderson was a successful barrister who invariably acted for the Crown, and like his brother also acted as an intelligence officer. Their sister Annie married Sir Walter Boyd, 1st Baronet, a dominant figure among the Irish judiciary in the late nineteenth and early twentieth centuries, and a staunch upholder of British rule in Ireland. Annie played a key role in her brother's religious development. On leaving school, Anderson began a business apprenticeship in a large brewery, but after eighteen months he decided not to go into business and left. After studying in Boulogne sur Mer and Paris, he entered Trinity College, Dublin, where he graduated Bachelor of Arts in 1862, and in 1863 was called to the Irish Bar. He received a Bachelor of Laws degree from Trinity College in 1875.
Мансап
Андерсон адвокаттық тәжірибесімен айналыса бастады. Бірақ 1865 жылы әкесі оған фениандардың істеріне қатысты құжаттарды көрсетті, содан кейін ол да оларға қарсы операцияларға қатысып, фениандар және оларға қарсы күрес жөніндегі ең білікті сарапшыға айналды. 1867 жылдың қыркүйегінде Манчестерде фениандық түрмеден қашу кезінде полиция қызметкерінің қаза тауып, үш айдан кейін Клеркенвелл түрмесіне шабуыл жасалғаннан кейін (Манчестер шейіттеріне қараңыз) 1868 жылы ол Лондонға шақырылды. 1868 жылдың сәуір айында ол Ішкі істер министрлігіне саяси қылмыстар жөніндегі кеңесші болып тағайындалды. Дегенмен, Андерсон осы лауазымда болғанымен, фениандық қозғалыс тоқырады, ал оның жалақысын ақтау үшін ол бірнеше үкіметтік тергеулерге хатшы болып тағайындалды. 1877 жылы ол жаңа Түрме комиссиясының хатшысы болды. Алайда 1880-жылдардың басында фениандар қайтадан белсенділікке көшті және 1883 жылы Англияда бомбалау науқанын бастады. Андерсон олармен күресте аса тиімді болмады, сондықтан 1884 жылдың мамырында Ішкі істер министрлігіндегі лауазымынан кетуге мәжбүр болды, оның орнына Эдвард Дженкинсон тағайындалды. 1886 жылы ол Түрме комиссиясынан да босатылды. 1887 жылы Дженкинсон отставкаға кеткен соң, Андерсон фениандықтарға қарсы іс-қимылдарда тәжірибесі бар жалғыз адам болып қайтадан көзге түсті. Ол Скотланд-Ярдтағы Қылмыс жөніндегі көмекші комиссары Джеймс Монроға саяси қылмыстарға қатысты операцияларда көмектесу үшін шақырылды. 1888 жылы Монро отставкаға кетті (бірақ сол жылы кейін комиссар болды), ал Андерсон оның орнына көмекші комиссар болып тағайындалды, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқаратын болды. Андерсон 1901 жылы зейнеткерлікке шықты және 1901 жылдың қараша айында Патшаның туған күні құрметіне Бат орденінің командирі (KCB) атағымен марапатталды, бұрын 1896 жылы Бат орденінің серігі (CB) атанған болатын.
Anderson began to practice as a barrister. However, in 1865, his father showed him papers relating to the trials of Fenians and he too became involved in the operations against them, becoming the foremost expert on the Fenians and operations against them. In 1868, he was called to London, following the murder of a policeman in Manchester during a Fenian jailbreak in September 1867 (see Manchester Martyrs) and the bombing of Clerkenwell Gaol in another rescue attempt three months later (see Clerkenwell Outrage). In April 1868, he was attached to the Home Office as adviser on political crime. However, although Anderson remained in this post, Fenianism became more or less dormant, and to justify his salary he was appointed secretary to several government inquiries. In 1877, he was appointed secretary to the new Prison Commission. In the early 1880s, however, the Fenians began operations again and in 1883, they commenced a bombing campaign in England. Anderson was not particularly effective in combating them, and in May 1884 he was forced to resign his Home Office post, to be replaced by Edward Jenkinson. In 1886, he was also removed from the Prison Commission. In 1887, Jenkinson resigned, and Anderson was once again the only man available with experience in anti Fenian activities. He was asked to assist James Monro, Assistant Commissioner (Crime) at Scotland Yard, in operations related to political crime. In 1888, Monro resigned (although he became Commissioner later that year), and Anderson replaced him as Assistant Commissioner, the post he was to hold for the rest of his career. Anderson retired in 1901, and was appointed Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) in the King's Birthday Honours List in November 1901, having been appointed Companion of the Order of the Bath (CB) in 1896.
Жарақатты жұқтырушы Джек туралы тергеу
Қылмыстық тергеу департаменті (CID) Джек-Жарқау өлтірулері бойынша тергеуді жаңа ғана бастаған еді, ол бұл істі тым әрі кетіп сенсацияландырылған деп ойлады. Қызмет бағасы жоғарылатылғаннан кейін бірден дәрігердің кеңесімен Андерсон Швейцарияға демалысқа кетіп, тарихындағы ең үлкен сынақ кезінде Метрополитен полициясын басшысыз қалдырды. Бір айдан соң, Жарқау өлтірулеріне байланысты жағымсыз жариялылық күшейгендіктен оны қайта шақырып алды. Ол кейін былай деп жазды: «Ағылшыздар қорқынышқа берілгенде, олардың барлық шама-шегі мен ақыл-санасы жоғалады. Егер ақымақтық нақты болса, сол кісі өлтірулер туралы айтылған мен жазылған ақымақтық «Дредноут» кемесін батырар еді». Сондай-ақ ол құрбандардың «түн ортасынан кейін Шығыс көшелерінде мас адамдарды немесе өздері сияқты әлсіз ер адамдарды іздеу үмітімен жүретін, төмендеген әйелдердің өте шағын тобына» жататынын жазды. Ол кісі өлтірушіні ұстауға Метрополитен полициясына жетекшілік етпеді.
The Criminal Investigation Department (CID) was then just starting the investigation into the Jack the Ripper murders, which he thought were grossly over sensationalized. Almost immediately after being promoted, Anderson went on vacation in Switzerland on doctor’s orders, leaving the Metropolitan Police leaderless during the biggest challenge in its history. He was called back after a month because of increased bad publicity over the Ripper murders. About which, he later wrote, “When the stolid English go in for a scare, they take leave of all moderation and common sense. If nonsense were solid, the nonsense that was talked and written about those murders would sink a Dreadnought.” He also wrote that the victims “belonged to a very small class of degraded women who frequent the East End streets after midnight, in hope of inveigling belated drunkards, or men as degraded as themselves”. He did not lead the Metropolitan Police to capture the killer.
Дін
Андерсон дінге берілген христиан отбасында өсті, бірақ жасөспірім шағында сеніміне күмән келтірді. Оның қарындасы Энни, кейін Леди Бойд, 1859–1860 жылдардағы Ирландиялық евангелистік қайта жанданудың ықпалына түсті және оны Дублинде пастор Джозеф Денхэм Смит өткізген құлшылықтың біріне баруға көндірді, бірақ ол әсерленбеді. Бірақ келесі жексенбі күні кешке ол өз шіркеуінде болған құлшылыққа қатысып, пастор Джон Холлдың (кейін Нью-Йорктан) уағызын тыңдады. Андерсон кейін сол уағызда Холл күнәнің кешірілуі мен мәңгілік өмірді Құдайдың рақымымен берілген сый ретінде, ешқандай шектеусіз және шартсыз қабылдауға болатынын батыл түрде жариялағанын жазды. Оның уағызы маған қатты әсер етті, бірақ мен оның ілімін Киелі кітапқа қайшы деп есептедім. Сондықтан мен оны ғибадатханадан шыққанда тоқтатып, үйге қарай бара жатып онымен таласты. Соңында ол менің қолымды жіберді, тротуарда маған қарап, өзінің ізгі хабары мен шақыруын үлкен салтанатпен қайталады. «Мен сендерге Мәсіхтің құлы ретінде және Оның атынан айтамын: егер сендер Оны қабылдасаңдар, осы жерде және қазір өмір табасыңдар. Мәсіхті қабылдайсыңдар ма, әлде одан бас тартасыңдар ма?» деді ол. Біраз үнсіздіктен кейін – қанша уақытқа созылғанын білмеймін – мен: «Құдайдың атымен, мен Мәсіхті қабылдаймын!» деп айғайладым. Біз арамызда тағы бір сөз айтпадық, бірақ тағы бір үзілістен кейін ол менің қолымды қысып, мені тастап кетті. Мен жүрегімде Құдайдың тыныштығымен үйге қайттым». Ол өз заманының ең көрнекті библейлік ғалымдарымен, соның ішінде Джеймс Мартин Грей, Сайрус Скофилд, А. С. Диксон, Хораций Бонар және Э. В. Буллинджермен тығыз байланыста болды. Ол сондай-ақ Ирландия батысында Джон Нельсон Дарбимен бірге уағыздады. Андерсон Плимут бауырларының мүшесі болды, алдымен Дарбимен, содан кейін Ашық бауырлар тобымен, кейін өзінің пресвитериандық тамырларына оралды. Ол көптеген теологиялық еңбектер жазды: Ч. Х. Сперджон Андерсонның «Адам тағдыры» кітабын «осы тақырып бойынша ең құнды еңбек» деп атады. Бүгінде ол өзінің «Келе жатқан князь» кітабымен танымал, төменде сілтемесі берілген, онда ол Даниял кітабының 9:24 тарауындағы болжамды түсіндірді. Даниял яһудилердің Мәсіхінің (Парсы патшасы Артаксеркстің) Иерусалимді қайта құру және қалпына келтіру туралы бұйрығынан кейін 483 жылдан кейін келетінін айтты. Андерсонның есептеулері Иса Мәсіхтің Иерусалимге халықтың ықыласымен кіргенін көрсетті, Лұқа 19-да, бұл Даниялдың болжаған Жеңіспен кіруі деп белгіленді.
Anderson was brought up in a devout Christian home, but in his late teens, he had doubts about his faith. His sister Annie, later Lady Boyd, was influenced by the Irish Evangelical Revival of 1859–1860 and persuaded him to attend one of the services held in Dublin by the Reverend Joseph Denham Smith, but he was not particularly impressed. The following Sunday evening, however, he attended a service in his own church and heard the Reverend John Hall (afterwards of New York). Anderson later wrote that in that sermon Hall text=boldly proclaimed forgiveness of sins, and eternal life as God's gift in grace, unreserved and unconditional, to be received by us as we sat in the pews. His sermon thrilled me, and yet I deemed his doctrine to be unscriptural. So I waylaid him as he left the vestry, and on our homeward walk I tackled him about his heresies At last he let go my arm, and, facing me as we stood upon the pavement, he repeated with great solemnity his gospel message and appeal. 'I tell you,' he said, 'as a minister of Christ, and in His name, that there is life for you here and now if you will accept Him. Will you accept Christ, or will you reject Him?' After a pause – how prolonged I know not – I exclaimed, 'In God's name I will accept Christ.' Not another word passed between us; but after another pause he wrung my hand and left me. And I turned homewards with the peace of God filling my heart." He was especially close to some of the greatest biblical teachers of his day, including James Martin Gray, Cyrus Scofield, A. C. Dixon, Horatius Bonar and E. W. Bullinger. He also preached with John Nelson Darby in the West of Ireland. Anderson was a member of the Plymouth Brethren, first with Darby then with the Open Brethren party, before returning to his Presbyterian roots. He wrote numerous theological works: C. H. Spurgeon commented that Anderson's book Human Destiny was "the most valuable contribution on the subject" that he had seen. Today he is best known for his book, The Coming Prince, linked below, in which he explained the prophecy of the Book of Daniel 9:24. Daniel said the Jewish Messiah would come 483 years after the commandment (of Artaxerxes, king of Persia) to rebuild and restore Jerusalem. Anderson's calculations showed that Jesus Christ rode into Jerusalem to public acclaim, Luke 19, known as the Triumphal Entry, on the precise day that was prophesied by Daniel.
Жеке өмір және өлім
1873 жылы ол Дрогеданың 9-шы графы Понсонби Мурдың қарындасы Леди Агнес Александрина Мурға үйленді. Олардың бес баласы болды. 1918 жылы Андерсон 77 жасында испан тұмауынан көз жұмды. Олар Кенсал Грин зиратында жерленген. Парламент палатасының отырысында У. Х. Смит Андерсонның "өзіне жүктелген міндеттерді үлкен қабілетпен және халыққа деген толық адалдықпен орындағанын" айтты. Реймонд Блэтвейт "Ұлы ойлар" еңбегінде: "Сэр Роберт Андерсон – ел білмейтін үлкен қарызға батқан адамдардың бірі" деп жазды.
In 1873, he married Lady Agnes Alexandrina Moore, sister of Ponsonby Moore, 9th Earl of Drogheda. They had five children. In 1918, Anderson died from the Spanish flu, aged 77. They are buried in Kensal Green Cemetery. On the floor of the House of Commons, W. H. Smith stated that Anderson "had discharged his duties with great ability and perfect faithfulness to the public". Raymond Blathwayt, in Great Thoughts, wrote: "Sir Robert Anderson is one of the men to whom the country, without knowing it, owes a great debt".