Кіріспе

Сэр Роберт Андерсон (1841 жылдың 29 мамырында дүниеге келген – 1918 жылдың 15 қарашасында қайтыс болған) 1888 жылдан 1901 жылға дейін Лондон қалалық полициясының қылмысқа қатысты екінші көмекші комиссары болды. Ол сонымен қатар барлау офицері, теолог және жазушы да болған.

Ерте өмір және білім

Андерсон Дублиндегі Маунтджой алаңында дүниеге келген. Оның әкесі Мэтью Андерсон корольдік прокуроры, Ирландия пресвитериан шіркеуінің беделді қариясы және шотландтық текті болған. Мэтью Дерри қаласының Сэмюэль Лидің қызы Мэриге үйленді. Роберт өзін "шотландтық тамыры бар, ағылшын тілінде сөйлейтін ирландтық" деп сипаттады. Оның ағасы Сэмюэл Ли Андерсон табысты адвокат болды, ол әрқашан Король атынан іс жүргізді, және ағасы сияқты ол да барлау қызметінде жұмыс істеді. Олардың қарындасы Энни XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Ирландия сот жүйесіндегі маңызды тұлға, Ирландиядағы британдық үстемдіктің жақтаушысы болған, 1-ші барон сэр Уолтер Бойдке үйленді. Энни ағасының діни дамуына үлкен әсер етті. Мектепті бітірген соң Андерсон ірі сыра зауытында оқушылыққа түсті, бірақ он сегіз айдан кейін бизнеспен айналыспауға шешім қабылдап, жұмысты тастады. Булонь-сюр-Мер мен Парижде оқығаннан кейін ол Дублиндегі Тринити колледжіне оқуға түсіп, 1862 жылы бакалавр, ал 1863 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданды. 1875 жылы Тринити колледжінен заң бакалавры дәрежесін алды.

Мансап

Андерсон адвокаттық тәжірибесімен айналыса бастады. Бірақ 1865 жылы әкесі оған фениандардың істеріне қатысты құжаттарды көрсетті, содан кейін ол да оларға қарсы операцияларға қатысып, фениандар және оларға қарсы күрес жөніндегі ең білікті сарапшыға айналды. 1867 жылдың қыркүйегінде Манчестерде фениандық түрмеден қашу кезінде полиция қызметкерінің қаза тауып, үш айдан кейін Клеркенвелл түрмесіне шабуыл жасалғаннан кейін (Манчестер шейіттеріне қараңыз) 1868 жылы ол Лондонға шақырылды. 1868 жылдың сәуір айында ол Ішкі істер министрлігіне саяси қылмыстар жөніндегі кеңесші болып тағайындалды. Дегенмен, Андерсон осы лауазымда болғанымен, фениандық қозғалыс тоқырады, ал оның жалақысын ақтау үшін ол бірнеше үкіметтік тергеулерге хатшы болып тағайындалды. 1877 жылы ол жаңа Түрме комиссиясының хатшысы болды. Алайда 1880-жылдардың басында фениандар қайтадан белсенділікке көшті және 1883 жылы Англияда бомбалау науқанын бастады. Андерсон олармен күресте аса тиімді болмады, сондықтан 1884 жылдың мамырында Ішкі істер министрлігіндегі лауазымынан кетуге мәжбүр болды, оның орнына Эдвард Дженкинсон тағайындалды. 1886 жылы ол Түрме комиссиясынан да босатылды. 1887 жылы Дженкинсон отставкаға кеткен соң, Андерсон фениандықтарға қарсы іс-қимылдарда тәжірибесі бар жалғыз адам болып қайтадан көзге түсті. Ол Скотланд-Ярдтағы Қылмыс жөніндегі көмекші комиссары Джеймс Монроға саяси қылмыстарға қатысты операцияларда көмектесу үшін шақырылды. 1888 жылы Монро отставкаға кетті (бірақ сол жылы кейін комиссар болды), ал Андерсон оның орнына көмекші комиссар болып тағайындалды, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқаратын болды. Андерсон 1901 жылы зейнеткерлікке шықты және 1901 жылдың қараша айында Патшаның туған күні құрметіне Бат орденінің командирі (KCB) атағымен марапатталды, бұрын 1896 жылы Бат орденінің серігі (CB) атанған болатын.

Жарақатты жұқтырушы Джек туралы тергеу

Қылмыстық тергеу департаменті (CID) Джек-Жарқау өлтірулері бойынша тергеуді жаңа ғана бастаған еді, ол бұл істі тым әрі кетіп сенсацияландырылған деп ойлады. Қызмет бағасы жоғарылатылғаннан кейін бірден дәрігердің кеңесімен Андерсон Швейцарияға демалысқа кетіп, тарихындағы ең үлкен сынақ кезінде Метрополитен полициясын басшысыз қалдырды. Бір айдан соң, Жарқау өлтірулеріне байланысты жағымсыз жариялылық күшейгендіктен оны қайта шақырып алды. Ол кейін былай деп жазды: «Ағылшыздар қорқынышқа берілгенде, олардың барлық шама-шегі мен ақыл-санасы жоғалады. Егер ақымақтық нақты болса, сол кісі өлтірулер туралы айтылған мен жазылған ақымақтық «Дредноут» кемесін батырар еді». Сондай-ақ ол құрбандардың «түн ортасынан кейін Шығыс көшелерінде мас адамдарды немесе өздері сияқты әлсіз ер адамдарды іздеу үмітімен жүретін, төмендеген әйелдердің өте шағын тобына» жататынын жазды. Ол кісі өлтірушіні ұстауға Метрополитен полициясына жетекшілік етпеді.

Дін

Андерсон дінге берілген христиан отбасында өсті, бірақ жасөспірім шағында сеніміне күмән келтірді. Оның қарындасы Энни, кейін Леди Бойд, 1859–1860 жылдардағы Ирландиялық евангелистік қайта жанданудың ықпалына түсті және оны Дублинде пастор Джозеф Денхэм Смит өткізген құлшылықтың біріне баруға көндірді, бірақ ол әсерленбеді. Бірақ келесі жексенбі күні кешке ол өз шіркеуінде болған құлшылыққа қатысып, пастор Джон Холлдың (кейін Нью-Йорктан) уағызын тыңдады. Андерсон кейін сол уағызда Холл күнәнің кешірілуі мен мәңгілік өмірді Құдайдың рақымымен берілген сый ретінде, ешқандай шектеусіз және шартсыз қабылдауға болатынын батыл түрде жариялағанын жазды. Оның уағызы маған қатты әсер етті, бірақ мен оның ілімін Киелі кітапқа қайшы деп есептедім. Сондықтан мен оны ғибадатханадан шыққанда тоқтатып, үйге қарай бара жатып онымен таласты. Соңында ол менің қолымды жіберді, тротуарда маған қарап, өзінің ізгі хабары мен шақыруын үлкен салтанатпен қайталады. «Мен сендерге Мәсіхтің құлы ретінде және Оның атынан айтамын: егер сендер Оны қабылдасаңдар, осы жерде және қазір өмір табасыңдар. Мәсіхті қабылдайсыңдар ма, әлде одан бас тартасыңдар ма?» деді ол. Біраз үнсіздіктен кейін – қанша уақытқа созылғанын білмеймін – мен: «Құдайдың атымен, мен Мәсіхті қабылдаймын!» деп айғайладым. Біз арамызда тағы бір сөз айтпадық, бірақ тағы бір үзілістен кейін ол менің қолымды қысып, мені тастап кетті. Мен жүрегімде Құдайдың тыныштығымен үйге қайттым». Ол өз заманының ең көрнекті библейлік ғалымдарымен, соның ішінде Джеймс Мартин Грей, Сайрус Скофилд, А. С. Диксон, Хораций Бонар және Э. В. Буллинджермен тығыз байланыста болды. Ол сондай-ақ Ирландия батысында Джон Нельсон Дарбимен бірге уағыздады. Андерсон Плимут бауырларының мүшесі болды, алдымен Дарбимен, содан кейін Ашық бауырлар тобымен, кейін өзінің пресвитериандық тамырларына оралды. Ол көптеген теологиялық еңбектер жазды: Ч. Х. Сперджон Андерсонның «Адам тағдыры» кітабын «осы тақырып бойынша ең құнды еңбек» деп атады. Бүгінде ол өзінің «Келе жатқан князь» кітабымен танымал, төменде сілтемесі берілген, онда ол Даниял кітабының 9:24 тарауындағы болжамды түсіндірді. Даниял яһудилердің Мәсіхінің (Парсы патшасы Артаксеркстің) Иерусалимді қайта құру және қалпына келтіру туралы бұйрығынан кейін 483 жылдан кейін келетінін айтты. Андерсонның есептеулері Иса Мәсіхтің Иерусалимге халықтың ықыласымен кіргенін көрсетті, Лұқа 19-да, бұл Даниялдың болжаған Жеңіспен кіруі деп белгіленді.

Жеке өмір және өлім

1873 жылы ол Дрогеданың 9-шы графы Понсонби Мурдың қарындасы Леди Агнес Александрина Мурға үйленді. Олардың бес баласы болды. 1918 жылы Андерсон 77 жасында испан тұмауынан көз жұмды. Олар Кенсал Грин зиратында жерленген. Парламент палатасының отырысында У. Х. Смит Андерсонның "өзіне жүктелген міндеттерді үлкен қабілетпен және халыққа деген толық адалдықпен орындағанын" айтты. Реймонд Блэтвейт "Ұлы ойлар" еңбегінде: "Сэр Роберт Андерсон – ел білмейтін үлкен қарызға батқан адамдардың бірі" деп жазды.