Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық әңгімеші және романист Харольд Бродки (25 қазан 1930 жыл - 26 қаңтар 1996 жыл), туған аты Аарон Рой Вайнтрауб, американдық әңгімеші және романист болған.
American short story writer and novelist
Harold Brodkey (October 25, 1930 – January 26, 1996), born Aaron Roy Weintraub, was an American short story writer and novelist.
Өмір
Аарон Вайнтрауб еврей ата-анасы Макс Вайнтрауб пен Селия Глейзер Вайнтраубтың (1899-1932) екінші баласы болды. Самуэль Вайнтрауб (1928-2017) – олардың тұңғыш баласы. Анасы қайтыс болған кезде Самуил төрт жаста болды және әкесімен бірге қалуға жеткілікті еді, бірақ екі жастағы Ааронды әкесінің туысы Дорис Рубенштейн Бродки (1896-1949) және оның күйеуі Джозеф Бродки (1896-1946) асырап алды және оған Харольд Рой Бродки деген есім берді. Дорис пен Джозеф Миссури штатының Университет-Сити қаласында қызы Мэрилин Рут Бродкимен (1923-2011) бірге тұрды. Бродки өзінің асырап алған ата-анасы мен әпкесімен өмірін қысқа әңгімелерінде және «Қашқан жан» романында суреттеді. 1952 жылы Гарвард университетін «А» бағасымен бітіргеннен кейін Бродки Радклифті бітірген Джоанна Браунға үйленді, ал 1953 жылы олардың жалғыз баласы Энн Эмили Бродки дүниеге келді. Өзінің редакторы Уильям Максвеллдің, әйеліне бала кезінен таныс адамның көмегімен, Бродки «Нью-Йоркер» және басқа да журналдарға қысқа әңгімелер жазып, жазушылық жолын бастады. Оның әңгімелері екі рет О. Генри сыйлығына ие болды. Бродки өмірінің соңына дейін «Нью-Йоркер» журналының штат жазушысы болды. 1993 жылы ол «Нью-Йоркер» журналында СПИД жұқтырғанын хабарлады; кейіннен ол осы аурумен күресі туралы «Бұл жабайы қараңғылық: Өлімімнің тарихы» (1996) атты кітап жазды. 1996 жылы қайтыс болған кезде ол екінші әйелі, романист Эллен Бродки (туған аты Швамм) есімді әйелмен Нью-Йоркте тұрды. Бродкиге ВИЧ вирусы гомосексуалистік қатынастан жұқты, бірақ ол өзін гомосексуал санамады. Автор керемет әңгімелесу қабілетімен, мәтінінің күрделенуімен және көптен күткен алғашқы романы «Қашқан жанды» (1991) жазуға 32 жыл жұмсағанымен әйгілі.
Aaron Weintraub was the second child to his jewish parents Max Weintraub and Celia Glazer Weintraub (1899 1932), born in Staunton, Illinois. Samuel Weintraub (1928 2017) was their oldest child. When their mother died, Samuel was four and old enough to remain with his father but Aaron, only two years old, was adopted by his father's cousin, Doris Rubenstein Brodkey (1896 1949) and her husband, Joseph Brodkey (1896 1946) and renamed Harold Roy Brodkey. Doris and Joseph lived in University City, Missouri, with their daughter, Marilyn Ruth Brodkey (1923 2011). Brodkey would chronicle his life with his adoptive parents and sister in his short stories and his novel, The Runaway Soul. After graduating from Harvard University with an A. B. cum laude in 1952, Brodkey married his first wife, Joanna Brown, a Radcliffe graduate and, in 1953 their only child, Ann Emily Brodkey was born. With the aid of his editor, William Maxwell, a childhood friend of his wife, Brodkey began his writing career by contributing short stories to The New Yorker and other magazines. His stories received two first place O. Henry Awards. Brodkey was a staff writer for The New Yorker until the end of his life. In 1993 he announced in The New Yorker that he had contracted AIDS; he later wrote This Wild Darkness: The Story of My Death (1996), about his battle with the disease. At the time of his death in 1996, he was living in New York City with his second wife, novelist Ellen Brodkey (née Schwamm). Brodkey contracted the HIV virus from a homosexual relationship, though he reportedly did not consider himself to be gay. The author is most famous for his breathtaking conversational skills, his progressively more complex text and for taking 32 years to complete his much anticipated first novel, published in 1991 as The Runaway Soul.
Әдеби мансап
Бродкидің мансабы 1958 жылы жарық көрген кезде сыншылардың кеңінен мақтауына ие болған «Бірінші махаббат және басқа қайғылар» атты әңгімелер жинағымен басталып кетті. Алты жыл өткен соң ол өзінің алғашқы романы үшін Random House компаниясымен келісімшартқа отырды, ол алғаш «Жануарлар партиясы» (кейде «Жануарлар бұрышы» деп те аталды) деп аталатын. Аяқталмаған роман 1970 жылы Farrar, Straus & Giroux компаниясына, содан кейін 1979 жылы Knopf компаниясына қайта сатылды. Paris Review журналындағы сұхбатта айтылғандай, «Бұл туынды редакторлар үшін құнды нәрсеге айналды; ол баспагерлер арасында үздіксіз өсіп келе жатқан гонорар туралы қауесеттермен жылжыды, кітап каталогтарында жарық көретін туынды ретінде жарнамаланды («Жануарлар партиясы»), кеңейтіліп, қайта-қайта өңделді, оның жарық көруі діни мағынасы жоқ кез келген оқиғадан гөрі ұзақ күтілген оқиға сияқты болды». 1983 жылы Saturday Review журналы «Жануарлар партиясы» туралы «қазір 4000 беттен тұрады және 1973 жылдан бері әр жыл сайын «келесі жылы» жарық көретіні хабарланды» деп жазды. Осы кезеңде Бродки көптеген әңгімелер жариялады, олардың көпшілігі The New Yorker журналында жарық көрді. Бұл әңгімелерде қайта-қайта кездесетін кейіпкерлер – әрине, автобиографиялық Уайли Силенович және оның асырап алған отбасы туралы болды, және олар романның бөліктері ретінде жарияланды. Knopf компаниясының редакторы Гордон Лиш аяқталмай жатқан романды «осы ғасырдың ең қажетті американдық туындысы» деп атады. Әдебиет сыншысы Харольд Блум: «Егер ол баспаға қатысты мәселелерін шеше алса, ол өз заманының ұлы жазушыларының бірі ретінде танылатын болады» деді. Бродки баспа ісімен қатар, осы кезеңде NBC телеарнасы үшін пилоттық сценарийлер жазып, Корнелл университетінде оқытушы болып жұмыс істеп, күнкөрісін тапты. «Жануарлар партиясынан» алынған үш ұзақ әңгіме «Әйелдер мен періштелер» (1985) жинағына енді, ал одан да көп әңгімелер, оның ішінде осы үш әңгіме 1988 жылғы «Шамалы классикалық үлгідегі әңгімелер» жинағында жарық көрді. Бродки оларды романнан шығаруға шешім қабылдаған сияқты, себебі 1991 жылы ол Уайлидің жас өмірін көрсететін өте ұзақ роман – 835 беттен тұратын «Қашқан жан» романын жариялағанда, «Шамалы классикалық үлгідегі әңгімелер» жинағынан ешқандай материал енгізілмеді. Роман жаңа атаумен «Жануарлар партиясы» немесе болашақта жарық көретін көп томдық туындының бірінші томы болуы мүмкін. Бродки соңғы нұсқаны қолдаған пікірлер айтты. Бродкидің екінші романы «Дінсіз достық» 1994 жылы жарық көрді.
Brodkey's career began promisingly with the short story collection First Love and Other Sorrows, which received widespread critical praise at the time of its 1958 publication. Six years later he signed a book contract with Random House for his first novel, tentatively titled "A Party of Animals" (it was also referred to as "The Animal Corner"). The unfinished novel was subsequently resold to Farrar, Straus & Giroux in 1970, then to Knopf in '79. As a Paris Review interview noted, "The work became something of an object of desire for editors; it was moved among publishing houses for what were rumored to be ever increasing advances, advertised as a forthcoming title (Party of Animals) in book catalogs, expanded and ceaselessly revised, until its publication seemed an event longer awaited than anything without theological implications." In 1983 the Saturday Review referred to "A Party of Animals" as "now reportedly comprising 4,000 pages and announced as forthcoming 'next year' every year since 1973." During this period, Brodkey published a number of stories, most of them in The New Yorker, that dealt with a set of recurring characters—the evidently autobiographical Wiley Silenowicz and his adoptive family—and which were announced as fragments of the novel. His editor at Knopf, Gordon Lish, called the novel in progress "the one necessary American narrative work of this century." Literary critic Harold Bloom declared: "If he's ever able to solve his publishing problems, he'll be seen as one of the great writers of his day." In addition to publishing, Brodkey earned a living during this period by writing television pilot scripts for NBC, and teaching at Cornell University. Three long stories from "A Party of Animals" were collected in Women and Angels (1985), and a larger number, including those three, appeared in 1988's Stories in an Almost Classical Mode. Brodkey had apparently decided to omit them from the novel, for when, in 1991, he published The Runaway Soul, a very long novel (835 pages) dramatizing Wiley's early life, no material from Stories in an Almost Classical Mode was included. The novel seems to be either "A Party of Animals" under a new title or the first volume of an eventual multivolume work. Brodkey made some comments that suggested the latter. Brodkey's second novel, Profane Friendship, appeared in 1994.
Сын
Карьерасының басынан бері Бродкидің қарсыластары көбейді. "Christian Science Monitor" журналындағы "Бірінші махаббат" кітабына шолу жазып, Мелвин Мэддокс "өмірлік құштарлық пен бұзылмаған қақтығыс сезімінің жоғалып кеткенін" айтты. Бұл әңгімелер тым тегіс, тым сақты жасалған сияқты. Олар әр тасы орнында тұрған жапон бағының көркемдік туындылары. "The Atlantic Monthly" журналының бір рецензенты Бродкидің "The New Yorker" журналының сәнге айналдырған минорлық тонда жұмыс істеуге бейім суретші екеніне шағымданды. Kirkus Reviews журналы "Шамадан тыс классикалық үлгідегі әңгімелерді" "аяқсыз шағымдану" деп атады. "The New Criterion" журналында Брюс Бауэр кітаптың тонының "өте мақтаншыл және өзіне бейім" екенін айтты. Ол былай деп жазды: "Бродки балалық шағы мен жастық шағының трагедиялық естеліктеріне соншалықты бейім, олар туралы пропорция сезімі жоққа шығады. Бір әңгімеден кейін бірінде, ол әрбір ақылға сыймайтын егжей-тегжейлі нәрседен соңғы маңызды тамшыны сығып алуға тырысады." Кристофер Леманн Хаупт "The New York Times" газетінде жазғандай, "Жолдан шыққан жанға кіру – бір айға созылған үй кешінде болуға және есікте қонақ иесімен кездесіп, ол сіздің бетіңізге тығылып, сөйлей бастауына ұқсайды." Леманн Хаупт кітапты "жалған философиялық ойлармен" және "парадоксалды емес өнермен" толы деп тапты, ал проза "сөздерге толы, қайталанатын, артық сөздермен тығырылған, күмәнді мағыналы, шаршататын және жай ғана жаман" болды. "The American Scholar" журналында Майкл Дирда романның "толыққанды, басылмайтын жалықтыруын" сынады. "The Baltimore Sun" газетінде Бренда Браккер "Бродкинің сантиметрмен өліп бара жатқанын бақылау, ақырында, шаршатады" деп жазды. 1993 жылы Бродки "The New Yorker" журналында СПИД-ке шалдыққандығын жариялағаннан кейін бірнеше апта өткен соң, Пулитцер сыйлығының иегері, ақын Ричард Ховард "The New Republic" журналында бұл жариялаудың "манипулятивті сауда-саттық, жалған өзін-өзі насихаттау және өлімді жариялыққа айналдыратын өнерлік артықшылықты қатыгездікпен растау" екенін жазды. Венди Штайнер "The New York Times" газетінде Бродкидің "Құрғақ жердегі теңіз шайқастары" атты эсселер жинағына шолу жазып, антологияда "кейбір өте жақсы сөйлемдер болғанымен", басқалары "айтуға келмейтін" екенін айтты, мысалы: "Көлік жақсы символ бола алмайды, өйткені ол емес, егіс сабады, емес, жыламайды." Сонымен қатар, "Бродкидің философиялық ойлауы деконструкциямен ақылға сыймайтын нәрселер мен адасқан сенімдер арасында ауытқып жатады." Kirkus Reviews бұл "өзіне бейім, сөз көп" эсселерде "Бродки өзін де, The New Yorker-ді де пародиялап көрсетеді" деп шағымданды. Аталған мысалдардың ішінде "Оскар марапаттары туралы ескірген жаңа журналистика стиліндегі мақала", "1992 жылғы президенттік сайлаудың маңызсыз талдауы" және "The New Yorker" журналының "Қаладағы әңгімелер" бөліміне арналған "бағалы емес виньеткалар" бар. Сюзи Линфилд "The New York Observer" үшін жазған кітап туралы шолуында: "Егер сіз өзіңізді қандай да бір себеппен Нью-Йорк зиялысы деп есептесеңіз, Құрғақ жердегі теңіз шайқастары сізді тайпадан бөлінуге итермелейді" деп жазды. "Бродки жаман болса, ол өте жаман, және ол өте жаман, өте жиі. "Теңіз шайқастары" қателіктерге, артық сөздерге, дұрыс емес мәлімдемелерге және ақымақ, жалған немесе түсініксіз сөздерге толы."
From the beginning of his career, Brodkey accrued detractors. Reviewing First Love for The Christian Science Monitor, Melvin Maddocks wrote that "a sense of vital, untampered with conflict is missing. These stories seem too patly, too cautiously worked out. They are Japanese garden fiction with every pebble in place." A critic for The Atlantic Monthly similarly complained that Brodkey "appears to be the kind of artist committed to working in the minor key which The New Yorker has made fashionable." Kirkus Reviews called Stories in an Almost Classical Mode an "endless kvetch." In The New Criterion, Bruce Bawer found the book's tone to be "extraordinarily arrogant and self obsessed." He further wrote, "Brodkey is so fixated upon the tragic memories of his childhood and youth that he has virtually no sense of proportion about them. In one story after another, he offers up pages of gratuitous detail, straining, it seems, to squeeze every last drop of significance out of every last inane particular." "Entering The Runaway Soul," wrote Christopher Lehmann Haupt in The New York Times, "is like arriving at a monthlong house party and being accosted at the door by your host, who sticks his mouth in your face and begins to talk." Lehmann Haupt found the book to be replete with "bogus philosophizing" and "paradoxical non art," with prose that was "verbose, repetitive, overstuffed with adverbs, of questionable sense, tedious and just plain ugly". In The American Scholar, Michael Dirda criticized the novel's "consummate, unmitigated tedium." Regarding This Wild Darkness, Brenda Bracker in The Baltimore Sun criticized the "long and self indulgent stretches of the author's much touted mystical prose" and wrote that "watching Brodkey watch himself die by inches becomes, ultimately, tedious." Several weeks after Brodkey announced in The New Yorker in 1993 that he was suffering from AIDS, the Pulitzer Prize winning poet Richard Howard wrote in The New Republic that the disclosure was "a matter of manipulative hucksterism, of mendacious self propaganda and cruel assertion of artistic privilege, whereby death is made a matter of public relations." In reviewing Brodkey's essay collection Sea Battles on Dry Land for The New York Times, Wendy Steiner wrote that although the anthology "does contain some very good sentences," others were "unspeakable," e. g. "'A car simply is too weak and too complex to be a good symbol, since neither does it plow, and it does not weep either." Moreover, "Brodkey's philosophizing alternates between deconstruction rivaling nonsense and delusional pieties." Kirkus Reviews complained that in these "self involved, prolix" essays, "Brodkey seems to be parodying both himself and The New Yorker." Among the offending examples cited were "a superannuated New Journalism style piece on the Academy Awards," "pompously irrelevant analyses of the 1992 presidential campaign," and "preciously insubstantial vignettes" for The New Yorker's "Talk of the Town" section. "If, for some reason, you consider yourself a New York intellectual, Sea Battles on Dry Land might encourage you to secede from the tribe," wrote Susie Linfield in her review of the book for The New York Observer. "When [Brodkey] is bad, he is very, very bad, and he is very, very bad quite often. Sea Battles is filled with whoppers: misstatements, overstatements, nonstatements and statements that are silly, false or incomprehensible."