Чэнь Дусю: Қытай Коммунистік партиясының негізін қалаушысы және революционер
Chen Duxiu
Чэнь Дусюй (1879-1942) – Қытай революционері, философ, Қытай Коммунистік партиясын (ҚКП) құрғандардың бірі. «Жаңа жас» журналының авторы, Троцкишіл қозғалыстың көшбасшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай саясаткері және Қытай Коммунистік партиясының негізін қалаушы (1879–1942)
Chinese politician and co founder of the Chinese Communist Party (1879–1942)
Чэнь Дуксю (t=陳獨秀; 8 қазан 1879 – 27 мамыр 1942) – қытай революциялық социалисі, педагог, философ және жазушы, 1921 жылы Ли Дажаомен бірге Қытай Коммунистік партиясын (ҚКП) құрған. 1921–1927 жылдары Коммунистік партияның бірінші бас хатшысы қызметін атқарды. Чэнь Цин әулетін құлатқан Цзиньхай революциясының және Қытай Республикасының алғашқы кезеңіндегі ғылыми және демократиялық даму үшін өткізілген төртінші мамыр қозғалысының жетекші тұлғасы болды. 1929 жылы ҚКП-ден қуылғаннан кейін Чэнь бір кезде Қытайдың троцкишіл қозғалысын басқарды. Чэньнің ата-тегі Анхуй провинциясының Анцин қаласында болған, ол сол жерде ықпалды «Жаңа жас» (New Youth) қытай тіліндегі мерзімді басылымын құрды. Цин үкіметін құлатуды қолдау мақсатында Чэнь Дуксю Анхуй және Хунань провинцияларындағы Гелаухуйден пайда болған Юэ Фэй адалдық қоғамына (t=岳王會) қосылды.
Chen Duxiu (t=陳獨秀; 8 October 187927 May 1942) was a Chinese revolutionary socialist, educator, philosopher and author, who co founded the Chinese Communist Party (CCP) with Li Dazhao in 1921. From 1921 to 1927, he served as the Communist Party's first general secretary. Chen was a leading figure in both the Xinhai Revolution that overthrew the Qing dynasty and the May Fourth Movement for scientific and democratic developments in the early Republic of China. After his expulsion from the CCP in 1929, Chen was for a time the leader of China's Trotskyist movement. Chen's ancestral home was in Anqing, Anhui, where he established the influential vernacular Chinese periodical New Youth. In order to support overthrowing the Qing government, Chen Duxiu had joined Yue Fei Loyalist Society (t=岳王會) which emerged from Gelaohui in Anhui and Hunan province.
Ертедегі республикадағы өмір
19 ғасырдың соңынан бастап Цинь әулеті отаршыл шетелдік державаларға қарсы бірқатар әскери жеңілістерге ұшырады, соңғысы – Бірінші Қытай-Жапон соғысында және 1901 жылғы Боксерлік көтеріліске жауап ретінде Қытайға басып кірген Сегіз елдің одағына қарсы соғыста. Үкіметтің жемқорлығы экономикалық дағдарысқа және халықтың кең ауқымда кедейленуіне әкеп соқты. Осы кезеңде Чэнь шетелдік империализмге де, Цинь әулетіне де қарсы революциялық қозғалыста ықпалды тұлғаға айналды. Жапонияда болған кезінен әсер алған Чэнь 1903 жылы Анхуэй патриоттық қауымдастығын, ал 1905 жылы Юэ Фэй адалдық қоғамын құрды. 1905 жылға қарай Юэ Фэй қатарына Сун Юцзин және Бо Вэньвей сияқты Циньге қарсы ақсүйектер енді. Чэнь 1911 жылғы Учан көтерілісі кезінде белсенді жазушы және саяси лидер болды, осы көтеріліс Синхай революциясын бастап, Цинь әулетінің құлауына себепкер болды. Юэ Фэй ұйымдарының филиалдары Уху мен Анцин қалаларында ашылды, Анциндегі филиалдары Цинь әскеріне сұғына кіріп, оларды қоздырды. 1912 жылы Чэнь Анхуэйдің жаңа әскери губернаторының хатшысы болып тағайындалды, сонымен қатар жергілікті жоғары мектептің деканы қызметін атқарды. Ол Юэ Фэй адалдық қоғамын Анхуэй мемлекеттік мектебінің студенттерінен, көтерілісші Цинь әскерлерінен және құпия қоғам мүшелерінен тұратын ұйым құру үшін пайдаланды. Чэньнің батыс өркениеті туралы түсінігі бәсекелестік емес, теңдікке негізделген. Ол былай деп жазды: «Социализм – саяси революциядан кейін болатын әлеуметтік революция теориясы; оның мақсаты – барлық теңсіздік пен қанауды жою. Оны «қазіргі заманғы» еуропалық өркениет деп атауға болады, ол (жалғыз) «заманауи» өркениетке қарсы тұрады». Ал бұрын либералды протестант болған ол кейін христиан дініне көңілі тоймады. 1921 жылы ол протестант шіркеу мектебінде тұрып жұмыс істеді. «Шэнь Бао» газеті ғалымдарды фракцияларға (шуэйпай) бөліп қарастырды. Ол Чэнь мен Худы үкімет тарапынан қуғынға ұшыраған құрбандар ретінде бейнелесе, ал олардың қарсыластарын соғыс лордтарының одақтастары ретінде көрсетті.
From the late 19th century, the Qing dynasty suffered a series of military defeats against the colonial foreign powers, most recently in the First Sino Japanese War and the war against the Alliance of Eight Nations, which invaded China in response to the 1901 Boxer Rebellion. Government corruption resulted in economic paralysis and widespread impoverishment. During this time, Chen became increasingly influential within the revolutionary movement against both foreign imperialism and the Qing. Influenced by his time in Japan, Chen founded the Anhui Patriotic Association in 1903 and the Yue Fei Loyalist Society in 1905. By 1905, the Yue Fei included anti Qing gentry like Sun Yujing and Bo Wenwei. Chen was an outspoken writer and political leader by the time of the Wuchang Uprising of 1911, which started the Xinhai Revolution and led to the collapse of the Qing dynasty. Yue Fei branches were added in Wuhu and Anqing, with those in Anqing infiltrating and agitating within the Qing military. In 1912, Chen became secretary general to the new military governor of Anhui, while also serving as the dean of a local high school. He used the Yue Fei Loyalist Society to establish an organization of students from Anhui public school, pro rebel Qing soldiers and secret society members. Chen definition of Western civilization focused on egalitarianism rather than competition. He wrote: "socialism is, therefore, a theory of social revolution succeeding political revolution; its aim is to eliminate all inequality and oppression. We can call it 'contemporary' European civilization, which opposes the (merely) 'modern'." or liberal Protestant before becoming dissatisfied with Christianity. In 1921, he also lived and worked at a Protestant church school. The newspaper Shen Bao categorized academics into factions (xuepai). It portrayed Chen and Hu as victims of government persecution, and their opponents as allies of the warlords.
Қытай коммунистік партиясының құрылуы
1921 жылы Чэнь, Ли және басқа да көрнекті революционерлер (соның ішінде Мао Цзэдун) ҚКП-ны құрды. Топтың 1917 жылғы Ресей революциясынан шабыт алып, марксистік теорияларды мұқият зерттегені жалпыға мәлім. Чэнь Шанхайда өткен партияның бірінші съезінде қатыспаған күйінде бірінші Бас хатшы болып сайланды. Ол 1927 жылға дейін партияның сөзсіз басшысы болды және осы кезеңде оны көбінесе "Қытайдың Ленині" деп атады. Чэнь Лидің көмегімен Коммунистік Интернационалмен (Коминтерн) ынтымақтастық, бірақ кейіннен қиындықтарға толы қарым-қатынас орнатты. Келесі он жыл бойы Коминтерн ҚКП-ны кеңестік сыртқы саясат құралы ретінде пайдалануға тырысты, бұл ҚКП басшылары мен Коминтерн кеңесшілері арасында саяси келіспеушіліктерге алып келді. 1922 жылға қарай партияда, шетелдегілерді есептемегенде, 200-ге жуық мүше болды.
In 1921, Chen, Li and other prominent revolutionaries (including Mao Zedong) founded the CCP. It has been generally asserted that the group had diligently studied Marxist theories, inspired by the Russian Revolution of 1917. Chen was elected (in absentia) as the first General Secretary at the first party congress in Shanghai. He remained the undisputed leader of the party until 1927, and was often referred to as "China's Lenin" during this period. Chen, with Li's assistance, developed a cooperative – and later troublesome – relationship with the Communist International (Comintern). Over the next decade, the Comintern sought to use the CCP as tools of Soviet foreign policy, leading to policy disagreements between CCP leaders and Comintern advisors. By 1922, the party had only about 200 members, not counting those overseas.
Коммунизмді таратуға арналған кейінгі әрекеттер
1921 жылы Қытай Коммунистік партиясы құрылғаннан кейін, Чэнь Цзюньминнің шақыруын қабылдап, 16 маусым оқиғасынан кейін Гуанчжоудағы білім беру кеңесінде қызмет етті. Бірақ Гуанчжоу Гоминьданға қайта басып алынғанда бұл лауазым жойылды. Коминтерннің басшылығымен Чэнь және қытай коммунистері 1922 жылы Сунь Ятсенмен және Гоминьданмен (КМТ немесе Ұлттық партия) одақ құрды. Чэнь Гоминьданмен ынтымақтастықтың тиімділігіне көңіл көнбесе де, Коминтерннің бұйрығын еріксіз орындады. Гоминьданмен ынтымақтастықты жалғастыра отырып, 1924 жылдың қаңтар айында партияның Орталық комитетіне сайланды. 1927 жылы Шанхай қырғынынан кейін ол және Мао Цзэдун, Михаил Бородин сияқты жоғары лауазымды коммунистер Уханьдағы Ван Цзинвэйдің ұлттық үкіметімен тығыз ынтымақтастық жасап, Ван режимін түрлі коммунистік бағытталған саясаттарды қабылдауға көндірді. Ухань үкіметінің кейінгі жер реформасы саясаты КМТ-ға адал генералдардың Ван режиміне шабуыл жасап, оны басуына себепкер болды. Чэнь 1927 жылы Бас хатшы лауазымынан кетуге мәжбүр болды, себебі ол 12 сәуір оқиғасы кезінде Коминтерннің қарусыздану туралы бұйрығына наразылық білдірді, бұл мыңдаған коммунистердің қазасына әкелді – бұл 1927 жылғы Шанхай қырғыны деп белгілі болды, сондай-ақ Коминтерннің шаруалар көтерілісіне жаңа бағытталуымен келіспеді.
Soon after the founding of the Chinese Communist Party, in 1921, Chen accepted an invitation from Chen Jiongming to serve on the education board in Guangzhou in the aftermath of the June 16 Incident, but this position dissolved when Guangzhou was recaptured by the Kuomintang. At the direction of the Comintern, Chen and the Chinese Communists formed an alliance with Sun Yat sen and the Kuomintang (KMT or Nationalist Party) in 1922. Although Chen was not convinced of the utility of collaborating with the Kuomintang, he reluctantly carried out the Comintern's orders to do so. Pursuing collaboration with the Kuomintang, he was elected into that party's Central Committee in January 1924. In 1927, after the Shanghai massacre, he and other high ranking Communists, including Mao Zedong and Mikhail Borodin, collaborated closely with Wang Jingwei's Nationalist government in Wuhan, convincing Wang's regime to adopt various proto Communist policies. The Wuhan government's subsequent land reform policies were considered provocative enough to influence various KMT aligned generals to attack Wang's regime, suppressing it. Chen was forced to resign as General Secretary in 1927, due to his public dissatisfaction with the Comintern order to disarm during the April 12 Incident, which had led to the deaths of thousands of Communists – now known as the Shanghai massacre of 1927, and because of his disagreement with the Comintern's new focus on peasant rebellions.
Маомен қақтығыс
1925 жылы Чэнь Мао Цзэдунмен «Қытай қоғамындағы сыныптарды талдау» атты мақаласы бойынша қайшылыққа түсті. Мао Чэньнің Қытайға қатысты талдауларына қарсы шықты. Чэнь Қытайдағы революциялық күрес негізінен жұмысшыларға бағытталуы керек деп есептесе, Мао шаруалардың басымдығы туралы теория қалыптастыра бастады. Хан Суиннің «Өлімге әкелетін гүл» еңбегінде айтылғандай, Чэнь «Маоның талдауындағы пікірлерге қарсылық білдірді, коммунистік партияның радикалды жер реформасын және ауылдық жерлерді күшті ұйымдастыру қажеттігін жоққа шығарды, сондай-ақ мақаланы орталық басқару органдарында жариялаудан бас тартты». Маоның марксизмді түсіндіруінің қытай шаруаларын және жұмысшыларын революцияға жетелеудегі маңыздылығын мойындағанымен, Чэнь Маоның буржуазияның маңызды рөлін мойындамауына қарсы болды, осы рөлді Чэнь қамтамасыз етуді үміттенеді. Өмірінің соңғы жылдарында Чэнь Сталиннің диктатурасын сынап, тәуелсіз сот жүйесі, оппозициялық партиялар, еркін баспасөз және бос сайлау сияқты түрлі демократиялық институттардың маңызды және құнды екенін айтты. Чэньнің Маоның коммунизмді түсіндіруіне қарсылығы себепті, Мао Чэньнің Қытайды тарихи материалистік тұрғыдан дұрыс талдай алмайтынына сенді. Бұл дау-жанжал ақырында Чэнь мен Маоның достығы мен саяси байланысына нүкте қойды.
Chen came into conflict with Mao Zedong in 1925 over Mao's essay "An Analysis of Classes in Chinese Society". Mao opposed Chen's analyses of China. While Chen believed that the focus of revolutionary struggle in China should primarily concern the workers, Mao had started to theorize about the primacy of the peasants. According to Han Suyin in Mortal Flower, Chen "opposed the opinions expressed [in Mao's analysis], denied that a radical land policy and the vigorous organization of the rural areas under the Communist party was necessary, and refused the publication of the essay in the central executive organs of publicity." Although he recognized the value of Mao's interpretation of Marxism in inciting the Chinese peasants and labourers to revolution, Chen opposed Mao's rejection of the strong role of the bourgeoisie that Chen had hoped to achieve. During the last years of his life, Chen denounced Stalin's dictatorship, and held that various democratic institutions, including independent judiciaries, opposition parties, a free press, and free elections, were important and valuable. Because of Chen's opposition to Mao's interpretation of Communism, Mao believed that Chen was incapable of providing a robust historical materialist analysis of China. This dispute would eventually lead to the end of Chen and Mao's friendship and political association.
Партиядан шығарылған
Коммунистік партия мен Гоминьдан арасындағы ынтымақтастық 1927 жылы күйрегеннен кейін, Коминтерн Ченді кінәлады және оны жүйелі түрде барлық басшылық лауазымдарынан шеттетуге кірісті. 1929 жылдың қараша айында ол партиядан шығарылды. Содан кейін Чен Леон Троцкийдің Халықаралық солшыл оппозициясымен байланыс орнатты. Чен сияқты, Троцкий да Коминтерннің көптеген саясатына қарсы болды және ұлтшылдармен ынтымақтастық жасауға бағытталған Коминтерннің әрекеттерін ашық сынады. Чен ақырында Қытайдағы троцкистердің өкіліне айналды, партия ішінде қолдау мен ықпалын қайтаруға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Чен Мао Цзэдун ұсынған "Жаңа демократия" және "Төрт класс блогы" сияқты шараларға қарсы тұруын жалғастырды. 1920 жылдардың соңындағы коммунистік қозғалыстан кейін Чэнь Дуксю мен Леон Троцкий арасында Батыста көпке белгісіз болған күрделі қарым-қатынас қалыптасты. Олардың қарым-қатынасы Қытайдағы троцкизмнің дамуын көрсетеді және Қытай мен Кеңес Одағының коммунистері арасындағы қарым-қатынасты түсінуге көмектеседі. Қажетті ресурстардың жетіспеуіне байланысты, жұртшылық Чэнь Дуксю мен Леон Троцкийдің арасындағы қарым-қатынасты толыққанды түсінбеді. Бүгінгі таңда бұл жағдай бірнеше себептерге байланысты жақсарды. Біріншіден, Чэнь Дуксю туралы қытайша басылған материалдар көбейді. Екіншіден, 1980 жылы "Леон Троцкийнің эмиграциялық құжаттары" жарияланды, оның ішінде хаттар, жеке жазбалар, қолжазбалар және көптеген жарияланбаған деректер бар.
After the collaboration between the Communist Party and the KMT fell apart in 1927, the Comintern blamed Chen, and systematically removed him from all positions of leadership. In November 1929, he was expelled. Afterwards, Chen became associated with the International Left Opposition of Leon Trotsky. Like Chen, Trotsky opposed many of the policies of the Comintern, and publicly criticized the Comintern's effort to collaborate with the Nationalists. Chen eventually became the voice of the Trotskyists in China, attempting to regain support and influence within the party, but failed. Chen continued to oppose measures like "New Democracy" and the "Bloc of Four Classes" advocated by Mao Zedong. After the communist movement in the late 1920s, Chen Duxiu and Leon Trotsky started to have a complex relationship that was not known in the west. Their relationship reveals the developments of Trotskyism in China and deepen the understanding of the relationship between the Communists of China and Soviet Union. Due to lack of related resources, the public did not have a full understanding of the relationship between Chen Duxiu and Leon Trotsky. Nowadays, this situation has already improved a lot by following reasons. Firstly, more printed Chinese materials about Chen Duxiu are available. Secondly, in 1980, the "Exile papers of Leon Trotsky" which includes letters, personal notes, manuscripts, and many unpublished resource were accessible.
Соңғы жылдар
1932 жылы Чэнь 1927 жылдан бері тұрған Шанхай халықаралық бейтарап аймағының үкіметімен тұтқындалып, Нанкинге жіберілді. 1933 жылы ол ұлтшыл үкімет тарапынан 15 жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ 1937 жылы Екінші Қытай-Жапон соғысы басталгасын шартты түрде босатылды. Чэнь 1930 жылдардағы қырқыстардан аман қалған Коммунистік партияның алғашқы көшбасшыларының бірі болды, бірақ ол өзі құрған партияда бұрынғыдай беделге ие бола алмады. Өмірінің соңғы он жылында ол танылмастыққа ұшырады. Ол босатылған кезде Ченді қолдағандар да, оған қарсы Коминтерн жақтастары да қаза болды немесе Коммунистік партия мүшелері арасында құрметін жойды. Қытай Коммунистік партиясы 1934-1935 жылдардағы Ұзақ жорыс кезінде солтүстікке қашып, тазалаудан құтылды, осы кезде Мао Цзэдун жетекші ретінде көзге түсті. Коммунистердің тірі қалуы үшін Қытайдың жаңадан қалыптасқан өнеркәсіптік жұмысшы табы шоғырланған қалалардан қашуға, шалғай ауылдық жерлерде пана табуға және шаруаларды қолдауға мүкіндік алды; бұл Маоның Ченмен болған пікір таласындағы позициясын растады. Мао және коммунистердің жаңа буыны Қытайдағы партияны келесі елу жыл бойы басқарды. 23 тамызда Чэнь түрмеден босатылып, Гоминьдан тарапынан келіп түскен бірнеше қызмет ұсыныстарынан бас тартты. Ол соғысқа қатысудың маңыздылығына қарамастан, "Чжан Кайшы менің көптеген серіктерімді өлтірді. Ол сондай-ақ менің екі ұлымды да өлтірді. Біздің арамызда ешқандай келісім жоқ" деді. 1937 жылдың тамызында Чэнь Нанкиндегі Қытай Коммунистік партиясы кеңсесінің басшыларымен кездесті. Бұл Луо Хан мен Йе Цзяньиннің Ченді партияға қайта қабылдауға тырысуына әкелді. Қыркүйекте Мао Ченге, егер ол Троцкизмнен бас тартып, Жапонияға қарсы Біріккен майданды қолдаса, партияға қайта қосыла алатынын мәлімдеді. Чэнь ҚКП Орталық Комитетіне жауап хатында оның қарсылық позициясына келісетінін, бірақ Троцкизмнен бас тартпайтынын білдірді. Бұл ҚКП-ға қайта оралуға жасалған соңғы тыраш әрекет болды. Содан кейін Чэнь 1938 жылдың жазына дейін түрлі қалаларға сапар шекті, содан кейін соғыс астанасы Чунцзинге келді және орта мектепте сабақ берді. Денсаулығы нашарлағандықтан және жақын достары азайғандықтан, Чэнь Дуксю кейіннен Чунцзиннің батысындағы кішкентай қала – Цзянцзиньге зейнеткерлікке шықты, ол 1942 жылы 62 жасында қайтыс болды. Бүгінде ол туған жері Анцинде жерленген.
In 1932, Chen was arrested by the government of the Shanghai International Settlement, where he had been living since 1927, and extradited to Nanjing. In 1933, he was sentenced to 15 years in prison by the Nationalist government, but was released on parole in 1937 after the outbreak of the Second Sino Japanese War. Chen was one of the few early leaders of the Communist party to survive the turmoil of the 1930s, but he was never able to regain any influence within the party he had founded. For the last decade of his life, he faded into obscurity. At the time that he was released, both the supporters of Chen and the pro Comintern leaders who opposed him had either been killed or had fallen out of favor with the Communist membership. The Chinese Communist Party managed to survive the purges only by fleeing to the northern frontier in the Long March of 1934–1935, during which Mao Zedong emerged as leader. If only for sheer survival, the Communists had to flee the cities where China's fledgling industrial working class was concentrated, seek refuge in remote rural areas, and there mobilize the support of peasants; this was naturally taken as a vindication of Mao's position in his debate with Chen. Mao and this new generation of Communists would lead the party in China for the next fifty years. On 23 August, Chen was released from prison and refused multiple offers of positions from the Kuomintang. He said that despite the importance of the war effort, "Chiang Kai shek killed many of my comrades. He also killed my two sons. He and I are absolutely irreconcilable." In August 1937, Chen met with the heads of the Chinese Communist Party Office in Nanjing. This led to a concerted attempt by Luo Han and Ye Jianying to allow Chen to return to the Party. In September Mao responded saying that Chen could rejoin the party if he agreed to publicly renounce Trotskyism and express support for the United Front against Japan. Chen responded by letter to the Central Committee of the CCP that he agreed with its line of resistance but would not renounce Trotskyism. This was the end of the last serious attempt to rejoin the CCP. Chen then travelled from place to place until the summer of 1938, when he arrived at the wartime capital of Chongqing and took a position teaching at a junior high school. In poor health and with few remaining friends, Chen Duxiu later retired to Jiangjin, a small town west of Chongqing, where he died in 1942 at the age of 62. Today, he is buried at his birthplace of Anqing.
Жазу стилі
Чен өзінің мақалалары қоғамның қажеттіліктерін көрсетуі керек деп ойлады. Ол қоғамның прогресіне әлеуметтік әлсіздіктер мен кемшіліктерді дәл баяндамайынша қол жеткізу мүмкін емес деп сенді. Ченнің мақалалары әрқашан көркем және әсерлі болды. Ол Қытайдың дәстүрлі шенеуніктерін жемқорлыққа және басқа да бұрмашылықтарға кінәлі деп сынады. Қытайдағы консерваторлардың үнемі шабуылдарына ұшырап, ол төрт рет Жапонияға қашуға мәжбүр болды. Қытайда ол өмірінің көп бөлігін француз концессиясында және Шанхай халықаралық бейтарап аймағында өткізді, ресми қысымсыз жазу және ғылыми жұмыстарын жүргізу үшін. Ченнің мақалалары көпшіліктің назарын аударуға тырысты және гипербола қолдану арқылы пікірталас тудырды. Ол Қытайдағы артта қалушылық пен жемқорлыққа қарсы күресті. "Жаңа жастық" журналында ол көпшіліктің қызығушылығын ояту үшін псевдонимдермен түрлі мақалалар жазып, пікірталастар ұйымдастырды. Ченнің басылымдарында оқырмандардың пікіріне ерекше мән берілді. "Жаңа жастық" журналында форумдар мен азаматтардың бағаналары болды. Әр нөмірде орташа есеппен 6 хат жарияланды. Мақтау не қарсылыққа қарамастан, Чен барлығын жазуға шақырды. Ол сондай-ақ журналистикада ұжымдық жұмыстың маңызды екенін ойлады, сондықтан Ху Ши және Лу Сюнь сияқты көптеген талантты авторлар мен журналистерден көмек сұрады.
Chen felt that his articles should reflect the needs of society. He believed that the progress of society could not be achieved without those who accurately report social weaknesses and sicknesses. Chen's articles were always expressive. He criticized the traditional Chinese officials as corrupt and guilty of other wrongdoings. He was under constant attack from conservatives in China, and had to flee to Japan four times. In China, he spent much of his life in the French Concession and the Shanghai International Settlement in order to pursue his writing and scholarly activities free from official harassment. Chen's articles strove to attract publicity, and often arouse discussion by using hyperbole. He lashed out against the backwardness and corruption in China. In New Youth, he wrote various articles using pseudonyms to form "discussions", in order to arouse public interest. Chen's publications emphasized the responses from their audience. In New Youth there were forums and citizens' columns. On average, there were 6 letters from the public in each issue. Whether in praise or strong opposition, Chen encouraged all to write. He also thought that teamwork was very important in journalism, and consequently asked for help from many talented authors and journalists, including Hu Shih and Lu Xun.
Аньхой Сухуа Бао
1904 жылғы 31 наурызда Чэнь Фан Цзиву және Ву Шоупен бірлесіп Токиода «Аньхой Сухуа Бао» газетін құрды. Газеттің мақсаты – революциялық идеяларды халыққа түсінікті, оқуға оңай қытай тілінде тарату болды. Чэнь газеттің бас хатшысы ретінде жұмыс істеген кезде, таралымы жарты жыл ішінде мың данадан үш есеге артып, сол кездегі ең танымал газеттердің біріне айналды. 1904 және 1905 жылдары барлығы жиырма үш нөмір жарық көрді. Әр нөмір 40 беттен, шамамен 15 000 сөзден тұрды. Бірақ, саяси қысымға байланысты 1905 жылы газет жабылды. Чэнь «Аньхой Сухуа Бао» газетін шығару арқылы үш мақсатқа қол жеткізуді көздеді: Аньхой провинциясының тұрғындарына Цин әулетінің саясаты туралы ақпарат беру, газет оқырмандарына қарапайым тілде білім тарату және революциялық идеяларды насихаттау. Чэньнің пікірінше, көптеген қытай халқы отбасының мемлекеттен маңыздырақ екеніне сенеді, бұл олардың саяси оқиғаларға деген қызығушылығын шектейді. Сондай-ақ, ол қытай халқының тым сенімсіз екенін байқады. Чэнь «Аньхой Сухуа Бао» газеті арқылы қытай халқын саясатқа қатысуға шақырды. Он алтыншы нөмірінен бастап газетке қосымша 16 баған қосылды, ең танымал тақырыптары – әскери жаңалықтар, қытай философиясы, гигиена және астрономия болды. Осы қосымша тақырыптардың көбін Чэнь өзі жазды. Оның псевдонимі Сан'ай (三爱/三愛) болды. Осы атпен кем дегенде 50 мақала жарияланды.
On 31 March 1904, Chen founded Anhui Suhua Bao, a newspaper that he established with Fang Zhiwu and Wu Shou in Tokyo to promote revolutionary ideas using vernacular Chinese, which was simple to understand and easy for the general public to read. While Chen was the chief secretary of the newspaper, its circulation increased from only a thousand copies to more than three times that figure in less than half a year, becoming one of the most popular vernacular Chinese newspapers in print at that time. During 1904 and 1905, a total of twenty three issues were published. Each issue had 40 pages – about 15,000 words. However, due to political pressures, the paper was barred from publishing in 1905. Chen had three main objectives in publishing Anhui Suhua Bao: to let his countrymen in Anhui keep abreast of the politics of the Qing dynasty; to spread knowledge to the paper's readers through vernacular Chinese; and, to promote revolutionary ideas to the public. Chen believed that most Chinese believed that the importance of the family was greater than that of the state, and that this limited their interest in political events. He also found Chinese people in general to be excessively superstitious. Chen urged Chinese people to participate in politics through the publication of Anhui Suhua Bao. After its sixteenth issue, the newspaper added an extra 16 columns; the most popular were on military events, Chinese philosophy, hygiene, and astronomy. Almost all of these additional topics were written by Chen. His pen name was San'ai (三爱/三愛). At least 50 articles were published under this name.
Токионың "Джианин" журналы
1914 жылдың басында Чэнь Жапонияға барып, Жаң Шижао баспасынан шыққан "Токио Цзяин" журналында редактор және жазушы болып жұмыс істеді. Чэнь бірде "Патриотизм және өзіндік сана" (爱国心与自觉/愛國心與自覺) деген мақала жазды, ол патриотизмнің күшті сезімін жеткізді және адамдарды өз еркіндігі үшін күресуге шақырды. Ол өз елін жақсы көретіндер оны қорғау үшін бар күшін жұмсауы керектігін, сондай-ақ өз азаматтарының құқықтары үшін күресуі керектігін айтты. Осы топ адамдар бір мақсатқа үйлесімді түрде жұмыс істеуі тиіс. Бұл мақала Юань Шикай үкіметі үшін қауіпті болды, себебі ол қытай халқының өзіндік санасын оятуға тырысты. Алдын ала журнал барлығы 10 нөмір шығып, кейін жабылды. 1925 жылы журнал Бейжіңде "Токио Цзяин" апталығы деген жаңа атаумен қайта жаңғыртылды.
In early 1914, Chen went to Japan, where he worked as an editor and writer in the Tokyo Jiayin Magazine, which was published by Zhang Shizhao. Chen once wrote an article entitled "Self Consciousness on Patriotism" (爱国心与自觉/愛國心與自覺) which conveyed a strong sense of patriotism and encouraged people to fight for their freedom. It promoted the idea that those who love their country should spare no pains to protect it, and should fight for the rights of its citizens. This group of people should work together towards the same goal harmoniously. The article was threatening to Yuan Shikai's government, as it tried to arouse the self consciousness of the Chinese people. This preliminary magazine was released for 10 issues in total, before it was prevented from publishing. The magazine was resumed in 1925 in Beijing with the new name Tokyo Jiayin Weekly.
"Жаңа жастар" журналы
1915 жылы Чэнь Шанхайдың француз концессиясында "Жастар журналы" (青年杂志/青年雜誌) атты ықпалды ай сайын шығатын журнал бастады, кейін ол "Жаңа жас" (新青年, сөзбе-сөз "Жаңа жас") деп аталды. Чэнь Дуксю: "Көптеген адамдар пікірінше, қытай, үнді және еуропа мәдениеттері арасындағы айырмашылықтар көбінесе этникалық айырмашылықтарға байланысты, сондықтан олар мәдениетке ғана шектелмейді."
In 1915, Chen started an influential monthly periodical in the French Concession of Shanghai, The Youth Magazine (青年杂志/青年雜誌), which was later renamed New Youth (新青年, literally New Youth). Chen Duxiu said "In many people’s estimation, the differences among Chinese, Indian, and European culture are almost entirely differences in ethnicity, and thus are not limited to those of culture.”