Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1957 жылғы британдық фильм, режиссері Бейзил Дирден. Осы фильмге негізделген мюзикл.
1957 British film by Basil Dearden
the musical based on this film
"Жердегі ең кішкентай шоу" (АҚШ: Big Time Operators) – 1957 жылғы британдық комедиялық фильм, режиссері Бейзил Дирден, басты рөлдерде Билл Траверс, Вирджиния МакКенна, Питер Селлерс және Маргарет Рутерфорд. Сценарийін Уильям Роуз бен Джон Элдридж Уильям Роуздың түпнұсқа әңгімесі бойынша жазды.
The Smallest Show on Earth (US: Big Time Operators) is a 1957 British comedy film, directed by Basil Dearden, and starring Bill Travers, Virginia McKenna, Peter Sellers and Margaret Rutherford. The screenplay was written by William Rose and John Eldridge from an original story by William Rose.
Сюжет
Мэт пен Джин – Самарқан сияқты экзотикалық жерлерге баруды армандаған, бірақ мүмкіндігі жоқ жас жұбай. Мэттің әкесінен кинотеатр мұра болады. Олар оның тұрған қалаға келгенде, бұл үлкен әрі заманауи «Гранд» кинотеатры деп жаңылысады. Бірақ, иемденумен айналысатын адвокат Робиннен, кинотеатрдың екі теміржол көпірінің арасында орналасқан ескі, тозығы жеткен «Бижу Кинема» (халық арасында «Флепит» аталған) екенін білгенде көңілі қалады. Кинотеатрмен бірге үш ұзақ жыл қызмет еткен қызметкер келеді: Фэзаккали ханым, кассашы және бухгалтер; Куилл мырза, проекторшы; және Олд Том, комиссионер, қақпашы және билет сатушы. Робин оларға «Грандтың» иесі Хардкастл мырзаның Мэттің әкесінен «Бижуді» жақын маңдағы кинотеатрына көлік тұрағы жасау үшін 5000 фунтқа сатып алуды ұсынғанын айтады. Бірақ, олар кездескенде Хардкастл бұл ұсыныс көп бұрын, теледидар танымал болмай тұрып жасалғанын, қазір тек 500 фунт стерлинг ұсынатынын мәлімдейді. Оның орнына, Робиннің кеңесімен, олар «Бижуді» қайта ашуды жоспарлап, Хардкастлдың ұсынысын арттыруға тырысады. Алғашында олар сәттілікке жететіндей көрінеді, бірақ содан кейін Олд Том олардың сөзін байқаусызда айтып қояды, жаңалық Хардкастлға жетеді. Олар алдауды жалғастырып, ашылуға дайындалады. Бірнеше қиындықтардан кейін бизнес гүлдене бастайды, әсіресе Мэтт үзіліс кезінде балмұздақ пен тәттілер сату үшін әдемі Марлен Хоггты жұмысқа алғаннан кейін. Сатуды арттыру үшін кинотеатрдағы жылу бір фильм көрсетілімі кезінде көтеріледі, онда шөл далада су іздеп шарлаған кейіпкерлер бейнеленеді. Хардкастл оған қарсылық ретінде Куиллдің ішімдікке құмар екенін біліп, келесі фильмдер партиясына виски бөтелкесін қосады. Ол әлсіреп, фильм көрсетілімі кезінде бұзылып қалғанда, Мэтт ескі проекторды дұрыс жұмыс істете алмайды және клиенттерге ақшасын қайтаруға мәжбүр болады. Мэт пен Джин бас тартуға дайын, бірақ Олд Том тағы да тыңдап жатыр және Мэттің «Грандтың өртеніп кетуін қалағанын» естиді. Содан кейін Олд Том есіктен май құюға арналған канистраны шығарып әкетеді, ал Мэт таңертең оянғанда «Грандтың» өртеніп кеткенін көреді. Кинотеатр қайта салынып жатқанда бизнесте қалу үшін Хардкастл және оның серіктестері «Бижуді» 10 000 фунтқа сатып алуға келіседі, бірақ үш қызметкерді жұмыста қалдыру шарты қойылады. Мэт пен Джин пойызға отырғанда, Олд Том Мэтке: «Бұл жалғыз жол еді, солай емес пе?» – дейді. Сасқан Мэтт оған сөзін түсіндіруді сұрап хат жазуға шешім қабылдайды, бірақ оның орнына Самарқандтан почта карточкасын жібереді.
Matt and Jean are a young couple with a longing, but not the means, to visit exotic places such as Samarkand. Matt inherits a cinema from a great uncle. When they arrive in the town where he lived, they mistakenly assume that it is the large and modern "Grand" cinema. They are disillusioned to learn from Robin, the solicitor dealing with the estate, that the cinema involved is the old decrepit "Bijou Kinema" (nicknamed "the Fleapit"), which is sandwiched between two railway bridges. Along with the cinema come three long time employees: Mrs. Fazackalee, the cashier and bookkeeper; Mr. Quill, the projectionist; and Old Tom, the commissionaire, doorkeeper and usher. Robin informs them that the Grand's owner, Mr. Hardcastle, had offered to buy the Bijou from Matt's great uncle for £5000 in order to construct a car park for his nearby cinema. However, when they meet, Hardcastle says that offer had been made many years ago, before television became so popular, and now only offers them £500. Instead, on Robin's advice, they pretend they plan to reopen the Bijou in order to persuade Hardcastle to raise his offer. At first, they seem to be succeeding, but then Old Tom inadvertently lets slip their overheard plan and the news gets back to Hardcastle. They decide to carry on with their bluff and go through with the opening. After a few mishaps, the business flourishes, especially after Matt employs the curvaceous Marlene Hogg to sell ice creams and other treats at the interval. To increase sales, the heat in the cinema is turned up during the showing of a film where parched characters crawl across a desert. Hardcastle counters by slipping a bottle of whisky into the next shipment of film reels for Quill, who has a drinking problem. He eventually succumbs to the temptation, and when the film breaks during a showing, Matt is unable to work the antiquated projectors properly and has to refund the customers' money. Matt and Jean are ready to give up, but Old Tom is eavesdropping again, and hears Matt say that he had often wished the Grand would burn to the ground. Old Tom is then seen carrying a can of fuel oil out of the door, and Matt wakes up the next morning to find that the Grand has indeed burned down. In order to stay in business while the cinema is being rebuilt, Hardcastle and his business partners agree to pay £10,000 for the Bijou, with the condition that he must keep the three staff on as employees. As Matt and Jean are leaving on the train, Old Tom tells Matt that "It were the only way, weren't it?" Alarmed, Matt decides to write him a letter asking him to clarify his remark, but instead they send him a postcard from Samarkand.
Өндіріс
Бижу Кинема нақты ғимарат емес еді; сыртқы және ішкі көріністерінің бәрі де декорациялар болған. Сыртқы қасбеті Лондонның NW6 ауданындағы Крайстчерч даңғылында, Килберн метро станциясының жанында екі теміржол көпірінің арасында салынды. Жақын кадрлар мен ішкі көріністер үшін Шеппертон студиясындағы көшірме пайдаланылды. Лондондағы Гаумонт сарайы, Хаммерсмит (кейін Хаммерсмит Одеоны, қазір Хаммерсмит Аполло деп аталады) Ричмондтағы Одеондағы интерьерлерімен Grand Cinema бәсекелесінің сыртқы түсірілімдері үшін қолданылды. Стаффордширдегі Лонгтон, Стоук-он-Трент қаласының ретроспективті проекциясы теміржол вагонындағы соңғы сахналар үшін пайдаланылды. Фильмде көрсетілген үнсіз фильм – "Comin' Thro the Rye" (1923), Алма Тейлордың басты рөлде ойнаған туындысы. AllMovie сайтында ол көрермендердің қатарында аты-жөні көрсетілмеген көрермендердің бірі ретінде тізілген.
The Bijou Kinema was not a real building; both the exterior and interior were sets. The exterior facade was constructed between two railway bridges in Christchurch Avenue, London NW6, next to Kilburn tube station. A replica at Shepperton Studios was used for close up shots and interior scenes. The Gaumont Palace, Hammersmith in London (subsequently called the Hammersmith Odeon, and now the Hammersmith Apollo) was used for the exterior shots of the rival Grand Cinema with interiors at the Odeon in Richmond. Back projection shots of Longton, Stoke on Trent, in Staffordshire were used for the final scenes in the railway carriage. The silent film shown in the film is Comin' Thro the Rye (1923), starring Alma Taylor, who is listed by AllMovie as one of the uncredited viewers in the audience.
Сыни қабылдау
Заманауи сын-пікірлерде «Нью-Йорк Таймс» газеті оны «тамаша есімсіз кейіпкерлерге толы [ ] Маргарет Рутерфордтың кассирі, Питер Селлерстің проекторшысы және Бернард Майлстың қақпашысы – аса бағалы туындылар» деп атады. Леонард Мальтин оны «Сүйкімді, көбінесе қызықты комедия» деп сипаттады. «The Monthly Film Bulletin» журналында былай деп жазылған: «Бұл қуанышты идеяның (бәлкім, 1953 жылғы «Женевьева» фильміне қарызды) салмағын Бернард Майлз, Маргарет Рутерфорд және Питер Селлерс көтеріп жүр. Барлық қызығы оларда – мүмкін емес, шатаң, керемет, өмірден асқан музыкалық зал триосы [ ] және ең жақсы көріністер оларға ғана арналған. Питер Селлерстің қуаныштан биі, проекция кабинасындағы мас күйі, Маргарет Рутерфордтың «Бижудың» есеп жүйесін меңгеруі және марқұм иесіне деген адалдығы, Бернард Майлстың ақымақтық ұялшақтығының таңғажайып көріністері – бәрі де керемет және берік дәстүрде; сондай-ақ, осындай әртүрлі және эксцентрикалық актерлердің осыншалықты біртекті команда құрауы таң қалдырады. Олардың әрқайсысы ақымақтық пен қайғыны бір сәтте ажырату мүмкін емес ету қабілетіне ие. [ ]. Осы үшеуден басқа, фильм – британдық комедияның нашар үлгісі, стереотиптік кейіпкерлер мен жағдайлар, сондай-ақ рөлін дұрыс таба алмаған басты рөлдердегі актерлер бар; олардың ешқайсысы да комедиялық немесе драмалық шешімге толыққанды жарамайды. «Радио Таймс» газеті былай деп жазды: «Шағын кинотеатрларды мадақтап, бұл сүйкімді комедия киноға барудың жансыз мультиплекстердегі конвейерлік жүйеден гөрі маңыздырақ болған күндерді еске түсіріп, көңілді естеліктер сыйлайды. [ ] Актерлік құрамы ғана фильмді көруге лайық етеді, ал проекторшы Питер Селлерс, пианист Маргарет Рутерфорд және қақпашы Бернард Майлздің үнсіз кезеңнің даңқын қайта жаңғыртуы – әдемі көрініс». Лесли Хэлливелл фильмді былай бағалады: «Көптеген ашық әзіл-сықақ пен ескі кинотеатрларға деген сезімталдықпен, бірақ сенімсіздікпен, аз сюжетпен және фарс пен шындық арасындағы шекараның шатасқандығымен толған комедия». «Британдық дыбыстық фильмдер: студиялық жылдар 1928–1959» кітабында Дэвид Куинлан фильмді «жақсы» деп бағалап, былай деп жазды: «Қысқа комедия кейіпкерлік актерлерінен көп күлкі әкеледі».
In contemporary reviews The New York Times called it "a little package of nonsense [ ] populated by wonderfully wacky characters [ ] Margaret Rutherford's cashier, Peter Sellers' projectionist and Bernard Miles' doorman are gems". Leonard Maltin called it a "Charming, often hilarious comedy". The Monthly Film Bulletin wrote: "The whole weight of this gay idea (which owes something, perhaps, to Genevieve [1953]) is carried by Bernard Miles, Margaret Rutherford and Peter Sellers. All the fun is in them – an impossible, loony, genial, larger than life music hall trio [ ] and the best scenes are exclusively theirs. Peter Sellers' little dance of joy and his drunken subsidence in the projection booth, Margaret Rutherford's mastery of the Bijou's accounting system and her devotion to the late proprietor, Bernard Miles's startling displays of idiot shyness, are all in an excellent and robust tradition; and it is remarkable that such different and eccentric performers should have formed a team so homogeneous. They each have the gift of making absurdity and pathos momentarily indistinguishable. [ ]. Outside these three, the film is a rather poor example of conventional British screen comedy, with stock characters and situations, and "straight" leads who don't quite know whether to play it straight or comic; and are as much out of their depth either way." The Radio Times wrote, "In praise of fleapits everywhere, this charming comedy will bring back happy memories for anyone who pines for the days when going to the pictures meant something more than being conveyor belted in and out of a soulless multiplex [ ] The cast alone makes the movie a must see, and the sequence in which projectionist Peter Sellers, pianist Margaret Rutherford and doorman Bernard Miles relive the glories of the silent era is adorable." Leslie Halliwell reviewed the film as: "Amiable caricature comedy with plenty of obvious jokes and a sentimental attachment to old cinemas but absolutely no conviction, little plot, and a very muddied sense of the line between farce and reality." In British Sound Films: The Studio Years 1928–1959 David Quinlan rated the film as “good” and wrote: "Too short comedy gets lots of laughs from its character stars.''