11 ғасырдағы Англо-саксон графы Тостиг Годвинсонның өмірі мен трагедиясы
Tostig Godwinson
Тостиг Годвинсон – 11 ғасырдағы Англия графы, Харольд Годвинсонның інісі. Норвегия корольдігінің Англияға шапқынына қатысып, Стэмфорд-Бридж шайқасында қаза болды. Тарих, генеология.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
11 ғасырдағы англосаксондық графы Тостиг Годвинсон (1029 – 25 қыркүйек 1066) – Нортумбрияның англосаксондық графы және король Гарольд Годвинсонның інісі. Ағасы тарапынан елден қуылғаннан кейін Тостиг норвегиялық король Харальд Хардраданың Англияға басып кіруіне қолдау көрсетті және 1066 жылы Стэмфорд Көпірі шайқасында Хардрадамен бірге қаза тапты.
11th century Anglo Saxon earl
Tostig Godwinson ( 102925 September 1066) was an Anglo Saxon Earl of Northumbria and brother of King Harold Godwinson. After being exiled by his brother, Tostig supported the Norwegian king Harald Hardrada's invasion of England, and was killed alongside Hardrada at the Battle of Stamford Bridge in 1066.
Өмірбаян
Тостиг – ағылшын-саксондық дворян Годвин, Уэссекс графы мен даниялық басшы Торгиль Спраклиннің қызы Гыта Торкелсдотирдің үшінші ұлы болған. 1051 жылы ол Фландрия графы Бальдуин IV-нің екінші әйелі Нормандиялық Элеонорадан туған жалғыз қызы Фландриялық Джудитке үйленді. 1086 жылы «Соңғы сот кітабында» (Domesday Book) Тостиг графына тиесілі болған жиырма алты село немесе қалашық тіркелген. Олар қазір Англияның солтүстік-батысындағы Камбрия графтығының құрамына кіретін Хоугун иелігін құрады.
Tostig was the third son of the Anglo Saxon nobleman Godwin, Earl of Wessex and Gytha Thorkelsdóttir, the daughter of Danish chieftain Thorgil Sprakling. In 1051, he married Judith of Flanders, the only child of Baldwin IV, Count of Flanders by his second wife, Eleanor of Normandy. In 1086, the Domesday Book recorded twenty six vills or townships as being held by Earl Tostig, forming the Manor of Hougun which now forms part of the county of Cumbria in north west England.
Нортумбрия графы
XIX ғасырда Эдвард Август Фриман, Англия королі Эдвард Исповедник Англияны "нормандастыру" саясатын жүргізіп, Годвиндер әулетінің ықпалын азайтуға тырысқан деген гипотеза ұсынған. 1051 жылы граф Годвиннің Эдвардтың саясатына қарсылығы Англияны азамат соғысының алдына жеткізді. Нәтижесінде, Годвиндердің қарсылығы Эдвардты 1051 жылы оларды елден қууға мәжбүр етті. Фриманның қуғын-сүргін туралы түсіндірмесі көп сынға ұшырады, себебі ол Годвиндер мен король арасындағы қарым-қатынасты толыққанды түсіндірмейді. Шет елге қуылған Годвиндер отбасы, оның ішінде Гыта мен Тостиг, Суэйн мен Гирт, оның қарындасының күйеуі Фландрия графынан қорғаныш іздеді. Олар келесі жылы қарулы күштермен Англияға оралды, қолдау алып, Эдвардтан Тостигтің графтығын қайтаруды талап етті. Үш жыл өткен соң, 1055 жылы, граф Сивардтың қайтысынан кейін Тостиг Нортумбрия графы болды. Ол өзінің күйеу ағасы Эдвард Исповедникпен тығыз қарым-қатынаста болды және 1061 жылы Йорк архиепископы Элдредпен бірге Рим папасы Николай II-ні Римде кездестірді. Тостиг Нортумбрияны басқаруда қиындықтарға тап болған сияқты. Ол Нортумбрияның үстем таптары арасында ешқашан танымал болған емес, олар даниялық шапқыншылар мен соңғы викингтер шабуылынан аман қалған англосаксондықтардың қосындысынан тұрған. Тостиг өзінің билігіне қарсылық көрсеткендерге қатысты қатал болды, тіпті Нортумбрияның жетекші отбасыларының бірнеше мүшесін өлтірді. 1063 жылдың соңында немесе 1064 жылдың басында Тостиг Орманың ұлы Гамал мен Дольфтың ұлы Ульфті, Гамал оған қауіпсіздік кепілдігімен келген кезде өлтірді. "Вита Эдварди" Тостигке көңіл жарық көрінеді және ол "Нортумбриялықтарды өзінің билігінің ауыр жүгімен басып тастады" деді. Ол көбінесе король Эдвардтың оңтүстіктегі сарайынан алыс болды және, мүмкін, шабуыл жасаған шотландтарға қарсы көшбасшылық танытпады. Олардың королі Тостигтің жеке досы болды, ал Тостигтің танымалдылығына жетіспеушілік оларға қарсы күресу үшін жергілікті жасақтарды жинауды қиындатты. Ол негізгі күш ретінде көптеген даниялық жалдамалы әскерлерді (хаускарлдарды) пайдаланды, бұл қымбат және наразылық тудырған саясат (кейін хаускарлдардың басшылары көтерілісшілер тарапынан өлтірілді). Сонымен қатар, жергілікті пікірлер оның танымалдығына әсер еткен болуы мүмкін. Тостиг Англияның оңтүстігінен келген, солтүстіктен мүлдем өзгеше мәдениеттің өкілі болды, онда көптеген жылдар бойы оңтүстік граф болған ешкім болған жоқ. 1063 жылы Нортумбрияның шатасқан саяси жағдайында оның танымалдылығы күрт төмендеді. Нортумбрияның көптеген тұрғындары даниялықтар болды, олар Англияның басқа бөліктеріне қарағанда төмен салық төледі. Дегенмен, Уэльстегі соғыстарға қаржы жұмсау қажет болды, ал Тостигтің сайлаушылары осы соғыстардан ең көп пайда көрді. Тостиг осы соғыстарда маңызды қолбасшы болды, солтүстікке шабуыл жасады, ал оның ағасы Гарольд Годвинсон оңтүстіктен келді.
In the 19th century, the antiquarian Edward Augustus Freeman posited a hypothesis claiming that Edward the Confessor, King of England, was pursuing a policy of "Normanisation" of England and, by doing so, was reducing the influence of the House of Godwin. In 1051, Earl Godwin's opposition to Edward's policies had brought England to the brink of civil war. Eventually, the Godwins' opposition convinced Edward to banish them in 1051. Freeman's explanation of the banishment has many critics, as it does not explain fully the relationship between the Godwins and the king. The banished Godwin family, including Gytha and Tostig, together with Sweyn and Gyrth, sought refuge with his brother in law the Count of Flanders. They returned to England the following year with armed forces, gaining support and demanding that Edward restore Tostig's earldom. Three years later in 1055, Tostig became the Earl of Northumbria upon the death of Earl Siward. He was on intimate terms with his brother in law, Edward the Confessor, and in 1061 he visited Pope Nicholas II at Rome in the company of Ealdred, archbishop of York. Tostig appears to have governed in Northumbria with some difficulty. He was never popular with the Northumbrian ruling class, a mix of Danish invaders and Anglo Saxon survivors of the last Norse invasion. Tostig was said to have been heavy handed with those who resisted his rule, including murdering several members of leading Northumbrian families. In late 1063 or early 1064, Tostig had Gamal son of Orm and Ulf son of Dolfin assassinated when Gamal visited him under safe conduct. The Vita Edwardi, otherwise sympathetic to Tostig, states that he had 'repressed [the Northumbrians] with the heavy yoke of his rule'. He was frequently absent from the court of King Edward in the south, and, possibly, showed a lack of leadership against the raiding Scots. Their king was a personal friend of Tostig, and Tostig's unpopularity made it difficult to raise local levies to combat them. He resorted to using a strong force of Danish mercenaries (housecarls) as his main force, an expensive and resented policy (the housecarls' leaders were later slaughtered by rebels). In addition, it is likely that local biases played a part in his unpopularity. Tostig was from the south of England, a distinctly different culture from the north, which had not had a southern earl in several lifetimes. In 1063, still immersed in the confused local politics of Northumbria, his popularity apparently plummeted. Many of the inhabitants of Northumbria were Danes, who had enjoyed lesser taxation than in other parts of England. Yet, the wars in Wales, of which Tostig's constituents were principal beneficiaries, needed to be paid for. Tostig had been a major commander in these wars attacking in the north while his brother Harold Godwinson marched up from the south.
Ағасы Гарольд пен Нортумбрияның хандары
1065 жылы 3 қазанда Йорк пен Йоркширдің қалған аймақтары Йоркке шабуыл жасап, қаланы басып алды. Олар Тостигтің шенеуніктері мен қолдаушыларын өлтіріп, одан кейін Тостигтің заңсыз әрекеттері үшін заңнан тыс деп жариялады және Мерсия графы Эдвиннің кіші інісі Моркарды шақыртты. Солтүстік көтерілісшілер король Эдуардқа өздерінің мәселесін білдіру үшін оңтүстікке бет бұрды. Нортгемптонда граф Эдвин мен оның әскерлері оларға қосылды. Олармен король Эдуардтың келіссөздер жүргізу үшін жіберген графы Харольд кездесті, сондықтан ол өзінің әскерін әкелмеді. Корольдің оң қолы болған Харольд Нортгемптондағы көтерілісшілермен сөйлескеннен кейін, Тостигтің Нортумбрияны сақтап қала алмайтынын, әрине, түсінген болар. Ол Оксфордқа қайтып келгенде, 28 қазанда патшалық кеңес жиналатын болды, ол, бәлкім, бұл мәселеде шешімін қабылдаған болар.
On 3 October 1065, the thegns of York and the rest of Yorkshire descended on York and occupied the city. They killed Tostig's officials and supporters, then declared Tostig outlawed for his unlawful actions and sent for Morcar, younger brother of Edwin, Earl of Mercia. The northern rebels marched south to press their case with King Edward. They were joined at Northampton by Earl Edwin and his forces. There, they were met by Earl Harold, who had been sent by King Edward to negotiate with them and thus did not bring his forces. After Harold, by then the king's right hand man, had spoken with the rebels at Northampton, he likely realized that Tostig would not be able to retain Northumbria. When he returned to Oxford, where the royal council was to meet on 28 October, he had probably already made up his mind.
Шөгу мен көтеріліс
Харольд Годвинсон патша Эдуард Мойындаушыны бүлікшілердің талаптарына келісуге көндірді. Тостиг қысқа уақыттан кейін, мүмкін қараша айының басында, Эдуардтың бұйрығымен қызметтен шеттетілуін қабылдамағаны үшін заңнан тыс деп жарияланды. Бұл екі Годвинсон арасындағы шешуші қақтығыс пен жаулыққа әкелді. Патша мен оның кеңесінің отырысында Тостиг Харольдты бүлікке ұйытқы болды деп айыптады. Харольд Нормандияның Вильгельмінен келіп тұрған қауіпке қарсы Англияны біріктіруге тырысты, өйткені Вильгельм Англия тағын басып алу ниетін ашық білдірген. Ғалымдардың пікірінше, Харольд солтүстікте бейбітшілік пен адалдықты сақтау үшін бауырласын елден қуған. Бірақ Тостиг кек алу жоспарын жасады. Тостиг отбасымен және адал тегндерімен бірге, қарындасының күйеуі, Фландрия графы Бальдуин V-ке паналады. Ол Нормандияға сапар шегіп, әйелімен туысқан Вильгельмпен одақ құруға тырысты. Бальдуин оған флот ұсынды, және ол 1066 жылдың мамыр айында Уайт аралына қонды, онда ол ақша және азық-түлік жинады. Ол жағалау бойымен Сандвичке дейін шабуыл жасады, бірақ король Харольд құрлық және теңіз күштерін жұмылдырғанда, кері шегінуге мәжбүр болды. Солтүстікке қарай жылжығаннан кейін, ағасы Гиртті өзіне қосылуға көндіруге тырысқан әрекеті сәтсіз аяқталды, ол Норфолк пен Линкольнширге шабуыл жасады. Графтар Эдвин мен Моркар оны жеңіске ұшыратты. Оның жауынгерлері оны тастап кеткен соң, ол өзінің одақтасы, Шотландия королі Малкольм III-ке қашты. Тостиг 1066 жылдың жазын Шотландияда өткізді. Ол Норвегия королі Харальд III Хардрадамен байланысқа шығып, оны Англияға басып кіруге көндірді. Сагалардың бірінде ол Норвегияға кемемен сапар шегіп, Норвегия королі мен оның сарайына үлкен әсер еткені, Даниямен ұзақ және нәтижесіз соғыстан кейін шаршаған Хардраданы Англия тағы үшін әскер жинауға ықпал еткені айтылады. Хардраданың көмегімен Тостиг Хамбер өзенімен жоғары көтеріліп, Фулфорд шайқасында Моркар мен Эдвинді жеңді.
Harold Godwinson persuaded King Edward the Confessor to agree to the demands of the rebels. Tostig was outlawed a short time later, possibly early in November, because he refused to accept his deposition as commanded by Edward. This led to the fateful confrontation and enmity between the two Godwinsons. At a meeting of the king and his council, Tostig publicly accused Harold of fomenting the rebellion. Harold was keen to unify England in the face of the grave threat from William of Normandy, who had openly declared his intention to take the English throne. It was likely that Harold had exiled his brother to ensure peace and loyalty in the north. Tostig, however, plotted vengeance. Tostig, along with his family and some loyal thegns, took refuge with his brother in law, Baldwin V, Count of Flanders. He travelled to Normandy and attempted to form an alliance with William, who was related to his wife. Baldwin provided him with a fleet and he landed in the Isle of Wight in May 1066, where he collected money and provisions. He raided the coast as far as Sandwich but was forced to retreat when King Harold called out land and naval forces. He moved north and after an unsuccessful attempt to get his brother Gyrth to join him, he raided Norfolk and Lincolnshire. The Earls Edwin and Morcar defeated him decisively. Deserted by his men, he fled to his ally, King Malcolm III of Scotland. Tostig spent the summer of 1066 in Scotland. He made contact with King Harald III Hardrada of Norway and persuaded him to invade England. One of the sagas claims that he sailed for Norway, and greatly impressed the Norwegian king and his court, managing to sway a decidedly unenthusiastic Hardrada, who had just concluded a long and inconclusive war with Denmark, into raising a levy to take the throne of England. With Hardrada's aid, Tostig sailed up the Humber and defeated Morcar and Edwin at the Battle of Fulford.
Стемфорд көпірінің шайқасы
Хардраданың әскері мен Тостиг Йоркке басып кірді, бейбіт түрде тапсырғаннан кейін кепілдерді алып, жабдықтауларын қамдады. Король Гарольд Годвинсон ағылшын әскерімен Лондоннан солтүстікке асығып, 1066 жылдың 25 қыркүйегінде Стамфорд Бриджде ағасы Тостигті күтпеген шабуылға ұшыратты. Хардрада, Тостиг және олардың көптеген жауынгерлері қаза тапты. Тостиг жалдаған норвегиялықтар мен фламандтық жалдамалы әскерлердің көпшілігі қарусыз болды және тек жеке қарулары ғана болды. Күн қатты ыстық болды және олар қарсылық күтпеген еді. Бұған қоса, Хардраданың 11 мыңдық әскері екіге бөлініп кеткен, көптегені Риколлдан шақырымда орналасқан норвегия кемелерін күзетіп тұрды.
Hardrada's army and Tostig invaded York, taking hostages after a peaceful surrender, and acquiring provisions. King Harold Godwinson raced northward with an English army from London and, on 25 September 1066, surprised his brother Tostig at Stamford Bridge. Hardrada, Tostig and many of their men were killed. The Norwegians and the Flemish mercenaries hired by Tostig were largely without armour and carried only personal weapons. The day was very hot and they had not expected resistance. Moreover, Hardrada's 11,000 man force had been split, with many guarding the Norse ships beached miles away at Riccall.
Салдары
Стемфорд Бриджде қайтыс болғаннан кейін Тостигтің денесі Йорк Минстерде жерленді. Тостигтің екі ұлы Норвегияға қашып кетті, ал оның әйелі Юдит Бавария герцогы Велфке үйленді. Жеңімпаз Гарольд, Тостиг пен Хардрадамен болған бұрынғы шайқастан әлі шаршаған әскерлерінің басында, он тоғыз күннен кейін Гастингс шайқасында нормандықтардан жеңіліс көрді. Скули Тостиссон Конгсфостре. Ол Норвегия королі Инге II және герцог Скуле Бардсонның бес буын атасы, сондай-ақ Эстрид Бьорнсдоттердің аналық желісінен бес буын атасы. Кетил Тостиссон.
After his death at Stamford Bridge, Tostig's body was buried at York Minster. Tostig's two sons fled to Norway, while his wife Judith married Duke Welf of Bavaria. The victorious Harold, at the head of troops still exhausted by their previous fight with Tostig and Hardrada, would go to confront and suffer defeat at the hands of the Normans at the Battle of Hastings nineteen days later. Skuli Tostisson Kongsfostre. He was the great great grandfather of King Inge II of Norway and Duke Skule Bårdsson, and the matrilineal great great grandfather of Estrid Bjørnsdotter. Ketil Tostisson.