Кіріспе

Монфорт-Ламоридің иесі Амори де Монфорт (1192 – 1241) – Лестердің 5-ші графы Симон де Монфорт пен Аликс де Монтморенсидің ұлы, Лестердің 6-шы графы Симон де Монфорттың ағасы. Амори әкесінің француздық иеліктерін, ал оның інісі Саймон Лестер графының ағылшын титулын мұраға алды.

Альбигендердің крест жорығы

1209 жылы оның әкесі Альбигендік крест жорығына қатысты. Амори оған оңтүстікте қашан қосылғаны белгісіз, бірақ оның анасы әкесіне күштер жеткізіп келген 1210 жылдың көктемінде қосылуы мүмкін. Ол 24 маусымда 1213 жылы Кастельнауарда өте салтанатты рәсімде рыцарь атанып, 25 маусымда 1218 жылы Тулузада қаза тапқанға дейін әкесінің басшылығымен шайқасты. Әкесінің мұрагері ретінде ол Тулуза графтығын (әкесінің крест жорығындағы рөлі үшін Ремонд VI Тулузадан алған сыйлығы) және Лангедоктағы басқа да титулдар мен жерлерді мұраға алды. 1224 жылы ол Лангедоктағы титулдары мен жерлерін VIII Людовик патшаға өткізді. Бұған жауабында Монфорт-л-Амори графтыққа дейін көтерілді, ал бірнеше жылдан кейін, 1230 жылы Амори өзінің ағасы Матье II Монморенсиден Францияның констеблі лауазымын иеленді.

Лестер округі

Оның әкесі Лестер графлығын анасы Амиси де Бомоннан, Роберт III де Бомонның қызынан мұра еткен. Ол қайтыс болғаннан кейін Амори Лестер графы болды, бірақ француз патшасының адал серігі болғандықтан, ол бір уақытта Англия короліне қарасты бола алмады. 1230 жылға қарай Амори және оның жалғыз тірі қалған ағасы Саймон әкесінің мұрасын бөлісуге келісті: Амори Франциядағы Монфорт-л-Амуриді сақтап қалды, ал Саймон Англиядағы Лестерді алды. Дегенмен, бұл мәселеге шамамен он жыл кетті: тек 1239 жылдың 11 сәуірінде Амори Англиядағы құқықтарынан ресми түрде бас тартты, және король Генрих III Саймонды Лестер графы деп мойындады.

Барондардың крест жорығы

1239 жылы ол Наварраның Теобальд I, Бургундияның герцогы Гуг IV және патшалықтың көптеген көрнекті ақсүйектерімен бірге Киелі жерге барондардың крест жорығына аттанды. Король Людовик IX крест жорығына қатыспады, бірақ Амориге Флер-де-Лис алып жүруге рұқсат беріп, экспедицияға корольдық мәртебе берді. 1239 жылдың 13 қарашасында Генрих Бар басқаратын қазалы шайқаста тұтқынға түсіп, Генрих қаза тапты. Ол келесі 18 айды Каир түрмелерінде өткізді, онда ол басқа тұтқындарға қарағанда ауыррақ жазаланды, себебі ол сұлтанға қалған тұтқындардың кім екенін айтпады. 1241 жылдың 23 сәуірінде Корнуоллдық Ричард пен Египет сұлтаны басқаруымен крестшілер Дамаск сұлтанына қарсы одақ құрғаннан кейін, ол басқа француз тұтқындарымен бірге босатылды. Сол жылы ол үйіне қайта жолда Орантода қайтыс болды және Папаның бұйрығымен Санкт-Петер базиликасына жерленді. Өлім алдындағы өтініші бойынша, оның жүрегі Монфор-л-Амури маңындағы Оут-Брюер аббатханасына жеткізілді, онда Шартр епископы Обри Ле Корну оны мүсінге салды.