Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1951 жылы Айзек Азимовтың ғылыми фантастикалық әңгімесі
1951 science fiction short story by Isaac Asimov
"C Chute" – американдық жазушы Айзек Азимовтың ғылыми фантастикалық әңгімесі. Алғаш рет 1951 жылдың қазан айында Galaxy Magazine журналында жарияланған, кейіннен Азимовтың "Nightfall and Other Stories" (1969) және "The Best of Isaac Asimov" (1973) жинақтарына енген. Азимовтың шетелдік жаратылыстарды бейнелейтін сирек әңгімелерінің бірі. Әңгімеде ғарыш кемесі жаулап алынғанда, шетелдік жаратылыстар тарапынан тұтқындалған адамдар тобының басынан өткен оқиғалар баяндалады. Әңгіменің негізгі мәні – түрлі өмірден келген және әртүрлі мақсаттары бар тұтқындардың өзара әрекеттесуі мен топтық психологиясы. Азимов пен редактор Хорас Л. Голд арасындағы осы әңгімеге байланысты пікір алмасу Азимовтың "Маймыл саусағы" әңгімесіне шабыт берді.
"C Chute" is a science fiction short story by American writer Isaac Asimov. It was first published in the October 1951 issue of Galaxy Magazine and later appeared in Asimov's collections Nightfall and Other Stories (1969) and The Best of Isaac Asimov (1973). One of the few Asimov stories that feature aliens, the story deals with a group of people imprisoned by an alien race when their spaceship is captured. The emphasis of the story is on the interactions and group psychology of the prisoners, all of whom have differing backgrounds and motivations. An argument between Asimov and the editor Horace L. Gold over this story was the inspiration for Asimov's story "The Monkey's Finger".
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Жердегі алғашқы жұлдызаралық соғыста Жерге бет алған азаматтық көлік Клорос жаратылыстарына түсіп қалады – олар хлормен тыныс алатын, саналы тіршілік иелері. Клоростың екеуі кемені басып алады, ал алты адам әскери тұтқын ретінде кемеде қалады. Адамдар не істеу керектігі туралы келісе алмай, тіпті төбелесіп те қалады. Пікірлер зор қақтығысқа дейін, жағдайға пассивті қанағаттануға дейін жетеді. Бұрын Клорос қонағы болған Стюарт, апатта қолдары зақымданғанда оларға протездік қолдар сыйлаған болатын, Клоростар химия саласында шебер (сондықтан атмосфераны оңай сақтап, тұтқындарды тамақпен қамтамасыз ете алады), бірақ инженерлік істе оларға жетіспеушілік бар, сондықтан соғыста пайдалану үшін адамдардың кемелерін ұрлауды жөн көреді. Тек Маллен, ұялшақ, инабатты, бойы аласа бухгалтер ғана кемені қайта бақылауға алуға тырысады. Ол C люгі арқылы (қалыпты жағдайда ғарышқа жерлеу үшін мәйіттерді шығаруға қолданылатын "қаза тапқандар люгі" деген сөздің қысқартылған түрі) шығып, навигациялық бу құбырлары арқылы басқару бөлмесіне өтеді. Ол екі Клоросты оттегімен шашып өлтіреді. Күтпеген батыр Маллен, өзінің батылдыққа, ашуға немесе қорқынышқа емес, 17 жылдан бері көрмеген Жерге (әсіресе туған қаласы Ричмонд, Вирджинияға) деген сағынышына қана екенін мойындайды, және соғысты тұтқында күту мүмкіндігіне қарсы тұра алмайтынын айтады, өйткені ол үйде болуға асығып тұрған.
During Earth's first interstellar war, a civilian transport traveling to Earth is captured by the Kloros, a chlorine breathing race of intelligent beings. The ship is commandeered by two Kloros, along with six human civilians as prisoners of war. The humans cannot agree on what they should do, some even coming to blows. Opinions range from a violent counteroffensive to passive acceptance of their situation. Stuart, who has previously spent time as a guest of the Kloros, where he was provided with prosthetic hands when his own were damaged in an accident, posits that the Kloros are masters of chemistry (thus easily able to maintain an atmosphere and provide food for the captives) but less proficient at engineering, hence prefer to steal human ships to use in the war. Only Mullen, a shy, mild mannered, short bookkeeper, is willing to make an attempt to take back control of the ship, which he does by exiting via the C Chute (short for "casualty chute", normally used for launching corpses for burial in space) and entering the control room via the navigational steam tubes. He kills the two Kloros by spraying them with oxygen. An unlikely hero, Mullen admits that he was not motivated by bravery, anger, or fear, but rather homesickness for Earth (specifically his hometown, Richmond, Virginia), which he has not seen for 17 years, and that he could not face the prospect of waiting out the war in captivity when on the cusp of returning home.