Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Париждегі мұражай, Франция
Museum in Paris, France
the museum in Paris
Париждегі Пикассо мұражайы – Париждің Мараис ауданындағы Торриньи көшесінде орналасқан Сале қонақ үйіндегі өнер галереясы. Ол испан суретшісі Пабло Пикассоның (1881–1973) туындыларына арналған. Мұражай коллекциясына 5000-нан астам өнер туындысы (суреттер, мүсіндер, сызбалар, керамика, гравюралар, литографиялар және жазбалар) және Пикассоның жеке архивінен ондаған мың мұрағаттық материалдар кіреді, оның ішінде суретшінің фотоархиві, жеке құжаттары, хат алмасуы және авторлық қолжазбалары бар. Заттардың көп бөлігі Пикассоның отбасы тарапынан оның қайтысынан кейін, 1905 жылдан 1973 жылға дейін Францияда тұрған суретшінің өсиетімен сыйға тартылды.
The Musée Picasso is an art gallery located in the Hôtel Salé in rue de Thorigny, in the Marais district of Paris, France, dedicated to the work of the Spanish artist Pablo Picasso (1881–1973). The museum collection includes more than 5,000 works of art (paintings, sculptures, drawings, ceramics, prints, engravings and notebooks) and tens of thousands of archived pieces from Picasso's personal repository, including the artist's photographic archive, personal papers, correspondence, and author manuscripts. A large portion of items were donated by Picasso's family after his death, in accord with the wishes of the artist, who lived in France from 1905 to 1973.
Ғимарат
Жинақты қамтитын жеке үй 1656 және 1659 жылдар аралығында Пьер Обер, Фонтенэ сеньоры үшін салынған. Ол салық жинаушы болған және габель немесе тұз салығын жинау арқылы байыған (ғимараттың атауы «тұзды» дегенді білдіреді). Архитекторы Бурж қаласынан шыққан Жан Булье де Бурж, сондай-ақ Булье де Бурж; мүсіндік жұмыстарын Гаспар мен Балтазар Марси ағайындылары және Мартин Дежардин орындаған. Бұл үй Маре аймағындағы ең әдемі тарихи үйлердің бірі саналады. Сарай бірнеше рет сатылым немесе мұрагерлік арқылы қожайындарын ауыстырған, бірақ онда Венеция Республикасының елшілігі (1671), содан кейін Франсуа де Неуфвилль, Виллеруа герцогы орналасқан; ол Франция революциясы кезінде мемлекетке өткен; 1815 жылы Балзак оқыған мектепке айналдырылған, ал 1829 жылы Ecole Centrale des Arts et Manufactures орналасқанға дейін. Бұрын мұнда қалалық École des Métiers d'Art та болған. 1964 жылы Париж қаласы сатып алып, 1968 жылы тарихи ескерткіш мәртебесі берілген. Сарайды 1974-1980 жылдары Бернар Витри мен Бернар Фонкверни қалпына келтірген. Сале үйі Пикассо мұражайы үшін азаматтық және ұлттық деңгейдегі пікірталастардан кейін таңдалды. Ғимарат жобасын кім жасайтынын анықтау үшін конкурс өткізілді. 1976 жылы ұсынылған төрт жобаның ішінде Роланд Симунеттің жобасы таңдалды. Роланд Кастро, GAU (Архитектура және қала құрылысы тобы), Жан Монге және Карло Скарпа да өз ұсыныстарын берген. Көбінесе сарайдың ішкі бөлігі (үлкен өзгерістерге ұшыраған) бұрынғы кеңдігіне қайта келтірілді. Бұл Ренуар, Сезанн, Дега, Руссо, Серат, де Кирико және Матисс сияқты суретшілердің туындыларынан құралған Пикассоның жеке өнер коллекциясымен толықтырылды. Сонымен қатар, онда Пикассоға үлкен әсер еткен Иберия қола бұйымдары мен Африка өнерінің бай коллекциясы бар. Мұражайда Пикассоның жетпіс жасқа толғаннан кейін салған көптеген картиналары да қойылған.
The hôtel particulier that houses the collection was built between 1656 and 1659 for Pierre Aubert, seigneur de Fontenay, a tax farmer who became rich collecting the gabelle or salt tax (the name of the building means "salted"). The architect was Jean Boullier from Bourges, also known as Boullier de Bourges; sculpture was carried out by the brothers Gaspard and Balthazard Marsy and by Martin Desjardins. It is considered to be one of the finest historic houses in the Marais. The mansion has changed hands several times by sale or inheritance although the occupants have included the Embassy of the Republic of Venice (1671), then François de Neufville, duc de Villeroi; it was expropriated by the State during the French Revolution; in 1815 it became a school, in which Balzac studied; before housing the Ecole Centrale des Arts et Manufactures in 1829. It also housed the municipal École des Métiers d'Art. It was acquired by the City of Paris in 1964, and was granted historical monument status in 1968. The mansion was restored by Bernard Vitry and Bernard Fonquernie of the Monument historique in 1974–1980. The Hotel Salé was selected for the Musée Picasso after some contentious civic and national debate. A competition was held to determine who would design the facilities. The proposal from Roland Simounet was selected in 1976 from amongst the four that were submitted. Other proposals were submitted by Roland Castro and the GAU (Groupement pour l'Architecture et l'Urbanisme), Jean Monge, and Carlo Scarpa. For the most part, the interior of the mansion (which had undergone significant modifications) was restored to its former spacious state. This is complemented by Picasso's own personal art collection of works by other artists, including Renoir, Cézanne, Degas, Rousseau, Seurat, de Chirico and Matisse. It also contains some Iberian bronzes and a good collection of African art, by which Picasso was greatly inspired. The museum also contains a large number of works that Picasso painted after his seventieth birthday.
Жұмыстардың таныстырылуы
Мұражайда бірнеше тақырыптық көрмелер бар, бірақ мұражай көбінесе хронологиялық тәртіппен ұйымдастырылған, картиналар, суреттер, мүсіндер және гравюралар қойылған. Қосымша ақпарат беру үшін фотосуреттер, қолжазбалар, газет кесінділері де көрсетіледі. 1985 жылдан бері мұражай 1000-нан астам экспонат сатып алды. Экономикалық дағдарыс және мәдениетке қаржыландыруды қысқарту кезеңінде, ұзақ жылдар бойы директор болған Анн Балдассари шетелде көрмеге шығарылған өнер туындыларын экспорттау арқылы жаңартуға 41 миллион доллар тартуға қол жеткізді. Музей қайта ашылғаннан кейін жылдық бюджетінің 60 пайызынан астамын өзі қаржыландыруы күтілуде.
There are a few rooms with thematic presentations, but the museum largely follows a chronological sequence, displaying painting, drawings, sculptures and prints. Other items include photographs, manuscripts, newspaper clippings and photographs to provide additional contextual information. Since 1985 more than 1,000 exhibits have been bought by the museum. In a period of economic crisis and government cutbacks on funding for culture, longtime director Anne Baldassari still managed to raise $41 million for the makeover by exporting artworks for exhibition abroad. Upon re opening, the museum is expected to finance more than 60 percent of its annual budget.
Басқару
2014 жылы Балдассари Францияның мәдениет министрі Орели Филиппетти оның басқаруына қатысты күшейіп келе жатқан сыннан кейін қызметтен алынған. Жаңа директор Лоран Ле Бон 52 миллион еуроға бағаланған, бес жылдық, кешігулер мен құнның өсуімен қиын өткен жөндеуден соң 2014 жылдың қыркүйегінде мұражайды қайта ашты.
In 2014, Baldassari was dismissed by Aurélie Filippetti, the French minister of culture, after mounting criticism of her management. New director Laurent Le Bon reopened the museum in September 2014 following a €52 million five year renovation dogged by delays and escalating costs.
Кеңейту
Қазіргі жүріп жатқан құрылыс жұмыстары аяқталған соң, музейдің қоғамдық кеңістігі шамамен үш есеге артып, 58 000 шаршы футқа жуық болады, бұл қызметкерлердің кеңселерiн жаңадан сатып алынған ғимаратқа көшiру арқасында мүмкін болады.
By the end of the ongoing construction work, the museum's public space was to nearly triple, to around 58,000 square feet, by moving staff offices to a newly purchased building.