Ұлттық кіріс есебіндегі жинақ-инвестициялық тепе-теңдік
Saving identity
Ұлттық табыс есебіндегі «жинақталған инвестиция теңдігі» ұғымы: экономикадағы жинақтар жаңа инвестицияларға (жабдық, қорлар) бағытталатынын көрсетеді. Бюджеттік артық, шетел капиталы да маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сақтау сәйкестігі немесе жинақтау инвестициясы сәйкестігі – ұлттық табыс есебінде экономикадағы жинақталған соманың жаңа физикалық машиналарға, жаңа қорларға және осы сияқты салаларға инвестицияланған сомаға тең болатынын көрсететін ұғым. Нақтырақ айтқанда, ашық экономикада (сыртқы сауда және капитал ағыны бар экономикада) жеке жинақтар, мемлекеттік жинақтар (мемлекеттік бюджеттің профициті немесе дефициттің теріс көрсеткіші) және ішкі шетелдік инвестициялар (шеттен капитал түсуі) жеке физикалық инвестицияларға тең болуы керек. Басқаша айтқанда, инвестицияның ағын айнымалысы жеке отандық жинақтар, мемлекеттік жинақтар (профицит) және шетелдік жинақтар (шеттен капитал түсуі) комбинациясымен қаржыландырылуы тиіс. Бұл – «сәйкестік», яғни бұл анықтама бойынша рас. Бұл сәйкестік тек инвестицияға қасақана және қасақана емес қор жинақтарудың да кіретіні анықталғандықтан ғана дұрыс. Егер тұтынушылар көбірек жинап, аз жұмсауға шешім қабылдаса, сұраныстың төмендеуі кәсіпорындардың қорларының көбеюіне әкеледі. Қорлардағы өзгерістер кәсіпорындар инвестицияны арттыруға ниеттенбесе де, жинақ пен инвестицияны теңгерімге келтіреді.
The saving identity or the saving investment identity is a concept in national income accounting stating that the amount saved in an economy will be the amount invested in new physical machinery, new inventories, and the like. More specifically, in an open economy (an economy with foreign trade and capital flows), private saving plus governmental saving (the government budget surplus or the negative of the deficit) plus foreign investment domestically (capital inflows from abroad) must equal private physical investment. In other words, the flow variable investment must be financed by some combination of private domestic saving, government saving (surplus), and foreign saving (foreign capital inflows). This is an "identity", meaning it is true by definition. This identity only holds true because investment here is defined as including inventory accumulation, both deliberate and unintended. Thus, should consumers decide to save more and spend less, the fall in demand would lead to an increase in business inventories. The change in inventories brings saving and investment into balance without any intention by business to increase investment.]]
Ашық экономиканың бірегейлігі
Ашық экономикада ұқсас өрнек кездеседі. Ұлттық табыс теңдігі:
In an open economy, a similar expression can be found. The national income identity is:
Бұл теңдеуде – сауда балансы (экспорттан импортты қысқандағы айырма). Жеке жинақтар бұрынғыдай , демек, қайтадан біріктіру (бір жағынан шешіп, екінші жағымен теңестіру арқылы) келесіні береді:
In this equation, is the balance of trade (exports minus imports). Private saving is still , so again combining (by solving for on one side and equating) gives:
Қажетті және жоспарланбаған инвестициялар
Жоғарыда келтірілген теңдеулерде – жоспарлы және жоспарсыз (жоспарсыз инвестиция – бұл жоспарсыз қор жинақталуы) жалпы инвестиция көлемі. Осы түсіндірме бойынша, жоғарыдағы теңдеулер өзіндік теңдіктер болып табылады: олар кез келген сыртқы айнымалылардың мәніне қарамастан, анықтамасы бойынша автоматты түрде орындалады. Егер тек жоспарлы инвестиция ретінде қайта анықталса, онда жоғарыда аталған теңдеулердің бәрі енді өзіндік теңдіктер емес, керісінше тауар нарығындағы тепе-теңдік жағдайын көрсетеді.
In the above equations, is total investment, both intended and unintended (with unintended investment being unintended accumulation of inventories). With this interpretation of , the above equations are identities: they automatically hold by definition regardless of the values of any exogenous variables. If is redefined as only intended investment, then all of the above equations are no longer identities but rather are statements of equilibrium in the goods market.
Адам Смит
Адам Смит бұл туралы «Халықтардың байлығы» атты еңбегінде айтады және ол жалпы тепе-теңдік және жалпы артық өндіріс дауы мәселесіне қатысты. Жалпы тепе-теңдік моделінде экономиканың қалыпты жұмыс істеуі үшін жинақтар инвестициялармен тең болуы керек. Капиталистердің жинақтауы мен ұқыптылығы капиталдың артуына алып келеді, бұл өнімділігі жоғары мемлекетке ұласады. Смит пайданы үнемдеуді қасиет деп санайды. Смит жалақы қоры мен капиталға инвестиция арасындағы оң байланысқа мысал ретінде отарлық Америка Құрама Штаттарын келтіреді. Ол Англия Америкадағы кез келген елге қарағанда бай экономика дейді, бірақ нағыз байлық жалақы қорының нарығында және халықтың өсу қарқынында деп есептейді. Колонияларда Англияға қарағанда жалақы мөлшері жоғары, себебі тіршілік көріктік заттар мен қажеттіліктерге жұмсалатын қаражат аз, бұл экономиканың «иелері» арасында адам капиталы үшін күшті бәсекеге әкеледі, нәтижесінде жалақы мөлшері артып, жалақы қоры ұлғаяды. Осы құбылыстың мәні – Адам Смит жинақ пен инвестицияның теңдігіне сенуінің себебі. Жалақының өсуі және жұмыс берушілер арасындағы бәсекелестік капиталдың тұрақты түрде келуінің нәтижесі, ол еңбек күшінің өсу қарқынымен тең немесе одан да жоғары.
Adam Smith notes this in The Wealth of Nations and it figures into the question of general equilibrium and the general glut controversy. In the general equilibrium model savings must equal investment for the economy to clear. The accumulation of saving and parsimony of capitalists leads to greater increases in capital which leads to a more productive state. Smith advocates this parsimony of profit as a virtue. Smith provides the example of the colonial United States for the positive relationship between the wage fund and investment in capital. He says that England is a much more wealthy economy than anywhere in America; however, he believes that the true wealth lies within the market for wage funds and the growth rate of the population. The colonies have a much higher wage rate than England due to a lower cost of provisions and necessities to survive, which result in a higher competition for human capital among the “masters” of the economy, which in turn raises the wage rate and increases the wage fund. The core of this phenomenon is why Adam Smith believes in the saving investment identity. The reason why wages go up and there is competition between employers is the result of a constant influx of capital that is equal to or greater than the rate at which the amount of labor increases.
Дэвид Рикардо
Рикардоның жинақтау-инвестиция теңдігіне қатысты көзқарасы Смиттің көзқарасынан неліктен ерекшеленетінін түсіну үшін, ең алдымен Рикардоның рента туралы анықтамасын қарастыру қажет. Бұл рента қоғамға жаңа құндылық қосбайды, бірақ жер иелері пайда табуға ұмтылғандықтан және халық саны өсу кезеңінде артып келе жатқандықтан, жұмысшылардың күнкөрісіне жетерлік азық-түлік беретін жерлер ізделіп табылады, соның салдарынан осы жерлерден алынатын пайда төмендеп, рента да төмендейді. Бұл Рикардоның жинақтау-инвестиция теңдігі туралы сенімінің негізі. Ол Смитпен үнемдеудің және қарақылдық болудың қадірлі екендігіне келісті, сондай-ақ жинақтау мен инвестиция тең екендігін мойындады, бірақ халық саны азайғанда табыс та азаяды деген тұжырымды енгізді. Табыстың төмендеуі Рикардоның «тұрақты күй» деп атаған жағдайға алып келеді, яғни, ең төменгі пайда деңгейіне жеткенде жаңа инвестициялар (яғни, қосымша капитал жинақтау) тоқтатылады. Пайда оң болғанша капитал қоры артады, ал жұмыс күшіне деген сұраныстың өсуі орташа жалақыны уақытша арттырады. Бірақ жалақы күнкөріс деңгейінен асып кеткенде халық саны артады. Халық санының өсуі көбірек азық-түлікпен қамтамасыз етуді қажет етеді, сондықтан импортқа тәуелді болмау үшін егістік жерлердің сапасы нашарлауына (төменгі рента) көшуге тура келеді. Осы процесте рента өсіп, пайда төмендейді, нәтижесінде тұрақты күйге жетеді.
To understand why Ricardo’s view of the saving investment identity differed from Smith’s, one must first examine Ricardo’s definition of rent. This rent adds no new value to society, but since land owners are profit seeking, and since population is increasing in this time of growth, land that yields beyond the value of sustenance for workers is sought out and the return on those pieces of land suffers and lower rent. This is the basis for what Ricardo believed about the saving investment identity. He agreed with Smith that parsimony and saving was a virtue, and that saving and investment were equal, but he introduced the notion that returns diminish as population decreases. The diminished rate of return results in something Ricardo calls the stationary state, which is when eventually a minimum profit rate is reached at which new investment (i. e., additional capital accumulation) ceases. As long as profits are positive, the capital stock is increasing, and the increased demand for labor will temporarily increase the average wage rate. But when wage rates rise above subsistence population increases. A larger population requires a greater food supply, so that, barring imports, cultivation must be extended to inferior lands (lower rent). As this occurs, rents increase and profits fall, until ultimately the stationary state is reached.