Кіріспе
Лондондағы бұрынғы теміржол станциясы – Лондон Некрополисі теміржолының Уотерлоодағы (Лондон) соңғы станциясы болды. Лондон Некрополисі теміржолы 1854 жылы Лондонның қолдағы зираттары мен бейіттердегі тығыздыққа байланысты ашылды. Оның мақсаты – теміржолдың жаңа технологиясын пайдаланып, мүмкіндігінше көп қабірлерді жаңа салынған Бруквуд бейіттеріне (Суррей, Бруквуд) көшіру болды. Бұл орын Лондоннан жеңіл жететін, бірақ марқұмдардың қоғамдық гигиенаға қауіп келтірмейтіндей алыс болатын. Станцияның екі орны болды: біріншісі 1854 жылдан 1902 жылға дейін, екіншісі 1902 жылдан 1941 жылға дейін жұмыс істеді. Оның Бруквуд бейітіне жеке тармағы болғанымен, Лондон Некрополисі теміржолының көп бөлігі Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолының (LSWR) қазіргі тармағымен өтті. Осыдан келіп, LSWR-дың жақында ашылған Уотерлоо мост станциясының (қазіргі Лондон Уотерлоо) жанындағы Уотерлоода орын таңдалды. Ғимарат қайғырған адамдардың қажеттілігі үшін арнайы салынған. Онда көптеген жеке күту залдары болды, оларды жерлеу рәсімдерін өткізуге де пайдалануға болады, сондай-ақ табуттарды платформа деңгейіне көтеру үшін гидравликалық лифт орнатылған. Қазіргі теміржол аркалары мәйіттерді сақтау үшін пайдаланылды. 1899 жылы станцияның орналасқан жері Уотерлоо станциясын кеңейтуге кедергі келтірді. Ұзақ келіссөздерден кейін LSWR, бейіт пен теміржолдың иесі – Лондон Некрополисі компаниясымен келісімге келді: қолдағы орынға LSWR Лондон Некрополисі теміржолын қайта жабдықтады және Вестминстер көпір жолында жаңа станциямен қамтамасыз етті. Бұл жаңа ғимарат басқа жерлеу бюроларынан гөрі мүмкіндігінше тартымды болу үшін жобаланды. 1902 жылы теміржол жаңа ғимаратқа көшірілді, ал ескі станция бұзылды. 1941 жылдың 16 сәуірінде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде станция әуе шабуылынан ауыр зақым көрді. Ғимараттың көп бөлігі қирады, ал станцияға баратын жолдар қолдануға жарамсыз болды. Бірнеше жерлеу пойыздары жақын маңдағы Уотерлоо станциясынан қатынай берсе де, Лондонның соңғы станциясы енді пайдаланылмады. Соғыс аяқталғаннан кейін Лондон Некрополисі компаниясы Лондон Некрополисі теміржолын қайта ашудың қаржылық жағынан тиімді емес екенін шешті, ал станция ғимаратының қалған бөлігі кеңсе ретінде сатылды. Бұл қалдықтар ашылғаннан бері өзгеріссіз, сол күйінде сақталған.
London Necropolis railway station was the terminus at Waterloo, London, of the London Necropolis Railway. The London Necropolis Railway was opened in 1854 as a reaction to severe overcrowding in London's existing graveyards and cemeteries. It aimed to use the recently developed technology of the railway to move as many burials as possible to the newly built Brookwood Cemetery in Brookwood, Surrey. This location was within easy travelling distance of London, but distant enough for the dead not to pose any risk to public hygiene. There were two locations for the station; the first was in operation from 1854 to 1902, the second from 1902 to 1941. Although it had its own branch line into Brookwood Cemetery, most of the route of the London Necropolis Railway ran on the existing London and South Western Railway (LSWR). Consequently, a site was selected in Waterloo, near the LSWR's recently opened London terminus at Waterloo Bridge station (now London Waterloo). The building was specifically designed for the use of mourners. It had many private waiting rooms, which could also be used to hold funeral services, and a hydraulic lift to raise coffins to platform level. Existing railway arches were used for the storage of bodies. In 1899 the location of the terminus was blocking the expansion of Waterloo station. After much negotiation, the LSWR reached agreement with the London Necropolis Company, the owners of the cemetery and the railway: in return for the existing site, the LSWR re equipped the London Necropolis Railway and supplied it with a new station on Westminster Bridge Road. This new building was designed to contrast with other funeral directors' premises by being as attractive as possible. In 1902 the railway moved into the new building, and the earlier station was demolished. On 16 April 1941, during World War II the station was heavily damaged in an air raid. Much of the building was destroyed and the tracks to the station were rendered unusable. Although some funeral trains continued to run from nearby Waterloo station, the London terminus was never used again. Following the end of the war the London Necropolis Company decided that reopening the London Necropolis Railway was not financially worthwhile, and the surviving part of the station building was sold as office space. This remnant remains intact, and relatively unaltered since its opening.
Өмірбаян
XIX ғасырдың бірінші жартысында Лондон халқы екі еседен астамға өсті, 1801 жылы миллионнан аспайтын адамнан 1851 жылы шамамен екі жарым миллионға жетті. Қаладағы қайтыс болғандар жергілікті шіркеулердің ішінде және төңірегінде жерленді. Жерлеу орындарының шектеулі болуына байланысты, ескі қабірлер үнемі қазылып, жаңа жерлеулерге орын ашылатын. Халық санының қарқынды өсуіне қарамастан, зираттарға бөлінген жер көлемі шамамен 300 акр (0,5 шаршы миль; 1,2 км²) көлемінде өзгеріссіз қалды және бұл жер 200-ге жуық кішкентай учаскеге тарап орналасқан. Жақында ғана жерленген қабірлердің де ішіндегілері шығарылып, шашыратылуға мәжбүр болды, жаңа қабірлерге орын ашу үшін. Шіріген денелер су көздерін ластады, нәтижесінде қала холера, шешек, қызылша және тиф сияқты жұқпалы аурулардың індеттеріне жиі ұшырады. 1842 жылы құрылған Корольдік комиссия мәселені зерттеп, Лондонның зираттары тым толып кеткендігіне және жаңа қабір қазу үшін ескі қабірді бұзудың қажеттігіне тоқтады. 1848-49 жылдары Лондонда 14 601 адам холерадан көз жұмып, жерлеу жүйесі толыққанды құлдырап кетті. Холера эпидемиясынан кейін туған халық алаңдаушылығы мен Корольдік комиссияның қорытындылары нәтижесінде 1851 жылы Метрополиядағы қайтыс болғандарды жерлеу туралы заңды өзгерту туралы акт (Жерлеу Актісі) қабылданды. Бұл актіге сәйкес, Лондонның сол кездегі құрылыс аймақтарында жаңа жерлеуге тыйым салынды.
Лондон некрополі компаниясы
Сэр Ричард Браун мен Ричард Спрай Лондонның қайтыс болғандарын көму мәселесін шешу үшін қолданылып келе жатқан механикаландырылған құрлық көлігінің технологиясын пайдалануды ұсынды. Браун мен Спрай Лондоннан шамамен 37 шақырым қашықтықтағы, Уокингке жақын орналасқан Бруквудта Бруквуд қорымын немесе Лондон некрополін аталатын үлкен жер учаскесін сатып алуды жоспарлады. Бұл қашықтықтағы жер қаланың болашақтағы өсуінің ең жоғары деңгейінен асып түсетіндей болды, бұл кез келген қауіптің ықтималдығын едәуір төмендетті. 1838 жылы Лондонды Уокингке қосып берген Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) мәйіттерді және аза тұтушыларды Лондоннан осы жерге оңай да арзан жеткізуге мүмкіндік берді. Бруквуд Лондоннан алыс болғанымен, Браун мен Спрай темір жолдың жылдамдығының арқасында оған жетудің бұрынғы жеті қорымға қарағанда жылдам әрі тиімді екенін айтты, себебі оларға мәйітті және аза тұтушыларды Лондоннан жерлеу орнына жеткізу үшін баяу және қымбатқа соққан атпен жүретін табын қажет болатын. 1852 жылдың 30 маусымында Бруквуд жобасын ұсынғандар Парламенттен рұхсат алды және Лондон некрополі және Ұлттық мавзолей компаниясы (LNC) құрылды. Бруквудтағы Онслоу графына тиесілі бұрынғы Уокинг орманы жаңа қорым орны ретінде таңдалды. LSWR-дің қорымға қол жеткізудегі монополиялық құқығын пайдалануына жол бермеу үшін, Парламенттің жеке заңы LSWR-ді мәңгілікке мәйіттерді және аза тұтушыларды қорымға тасымалдауға міндеттеді, сондай-ақ жерлеу көлігі үшін ең жоғары бағаны белгіледі, бірақ жерлеу пойыздарының қалай жұмыс істейтінін егжей-тегжейлі сипаттамады. 1854 жылдың 7 қарашасында жаңа қорым ашылды және оңтүстік англикандық бөлігін Винчестер епископы Чарльз Самнер қасиеттеп берді. 13 қарашада Лондон Некрополі темір жолының алғашқы ресми пойзы жаңа Лондон Некрополі темір жол стансасынан қорымға бет алды, ал алғашқы жерлеу (Саутварк ауданы Эвер көшесінде тұратын Хоре мырза мен Хоре ханымның өлі туған егіздері) осы күні өтті.
Бірінші станция (1854-1902)
Лондонның соңғы бекетін Уотерлоо маңындағы жерге салуды сэр Ричард Браун ұсынған. Теңізге жақын орналасқандықтан, мәйіттерді Лондонның көп бөлігінен су арқылы аяқтау бекетіне арзан тасымалдауға болады, ал үш үлкен Теміз көпірінің жанында орналасқандықтан, аймаққа өзеннің солтүстігінен де, оңтүстігінен де оңай жетуге болады. LSWR-ді Уотерлоо көпірі станциясына (қазіргі Лондон Уотерлоо станциясы) алып баратын үлкен кірпіш виадуктінің аркалары оңай мәйітханаларға айналдырылды. Браун Лондоннан Уотерлоо көпіріне саяхаттау аза тұтқандар үшін аз қиын болады деп ойлады: Лондоннан шығатын темір жолдардың көпшілігі туннельдер мен терең кесулер арқылы немесе тығыз орналасқан аймақтар арқылы жүрсе, қазіргі оңтүстік Лондонның қалалық дамуы болмаған және LSWR бағыты толығымен саябақтар мен ауылдар арқылы өтті. LNC сондай-ақ Nine Elms темір жол станциясындағы LSWR-дің бұрынғы аялдамасын (бұл 1848 жылы әлдеқайда ыңғайлы Waterloo Bridge станциясын ашқаннан кейін тек жүк тасымалы, Солтүстік Америкаға көшіп-қонушыларды алып баратын чартерлік пойыздар және патша отбасының жеке пойыздары үшін пайдаланылған) негізгі немесе қосалқы аялдама ретінде алуды қарастырды. Жергілікті тұрғындардың көп өлген адамның көпшілігі тұрғын үй ауданында сақталуы мүмкін деген пікірлеріне қарамастан, 1854 жылы наурыз айында LNC Уотерлоодағы бір аялдамаға қоныстанды және Вестминстер Бридж Роуд пен Йорк көшесі (қазіргі Лейк көшесі) арасындағы жер учаскесін сатып алды. Архитектор Уильям Тайт пен инженер Уильям Кубитт станцияның жобасын жасады, ол 1854 жылдың маусым айында мақұлданды. Станция 1854 жылдың қазан айында аяқталды, жалпы құрылыс құны 23 231 14s 4d (сатып алу қуаты бойынша шамамен фунт стерлинг). 1854 жылы 13 қарашада алғашқы пойыз Лондоннан жаңа Лондон некрополіне жол тартты. Тит пен Кубиттің дизайны LSWR-дің негізгі виадуктен LNC-нің қос темір жол желілерінің астынан жеке кіру жолымен бөлінген үш қабатты негізгі ғимаратқа негізделген. Жеке кіру жолы аза тұтқандардың кіруіне және кетуіне мүмкіндік беру және жерлеу рәсімдерінің қоғамдық жолда тоқтап қалу қажеттілігін болдырмау үшін жасалды. Жергілік қабатта бірінші және екінші сыныптағы жерлеу рәсіміне қатысқан аза тұтушылар үшін үлкен кіру залы мен баспалдақ, төменгі сыныптағы жерлеу рәсіміне қатысқандар үшін кіші кіру залы мен баспалдақ және қабаттың көп бөлігін алып жатқан екі мәйітхана болды. Мәйіттер қоймасына жақын орналасқан үлкен бөлмеде 300-ге жуық табыт сақталған. Көптеген аза тұтушылар өздерінің қораптарын тапсырған немесе қайтыс болған адам өмір бойы сатып алған қораптарды қолданған болар еді, бірақ LNC-тің бір өкілі (1898 жылы) қораптар қоры сақталған, сондықтан "мейрамханада қонақ қайтыс болса, үй иесі оны тыныш ұстағысы келсе, бізге хабарланады, ал түн ортасында біз мәйітті алып, оны дайын ағаш пальтолардың бірінде алып кетеміз". Бірінші қабатта LNC-нің мәжіліс залы, LNC-нің жерлеу цехтары, екінші және үшінші сыныптағы жерлеу рәсіміне қатысқандар үшін жеке күту бөлмелері және ғимараттың басты дәретханалары орналасқан. Екінші қабатта LSWR темір жолымен қатар екі жеке темір жол желісін және пойыздар тоқтаған бір платформаны қамтитын пойыз сарайы, бірінші сыныптағы аза тұтушылар үшін сегіз немесе тоғыз күту бөлмесі және оларды пайдалану үшін қосымша дәретханалар орналасқан. Бұл көпірдің алдындағы қабаттардағы табыттарды бумен жұмыс істейтін көтеру жүйесімен платформа деңгейіне дейін көтеріп әкелді. Пойыздар кетуге жоспарланған кезде платформада күтіп тұрған мәйіт көлігіне көлеңке түсірмеу үшін шыны шатыр орнатылды, ал LSWR стансасын пайдаланатын жолаушылар Некрополь стансасына қарай алмайтындай етіп, батыс қабырғасы терезесіз болды. Екі темір жолдың арасында орнатылған шыны панельдер күн сәулесінің төменгі жеке кіреберіс жолына түсуіне мүмкіндік берді. Сол кезеңдегі теміржол станцияларының көпшілігінен айырмашылығы, бірінші, екінші және үшінші сыныптағы күту бөлмелерінің дизайны тек қана үстінде ғана айырмашылықтар бар. Бастапқы аялдаманың жеке шіркеуі болмаса да, кейде аза тұтушылар Бруквудтағы рәсімге бара алмайтын немесе бара алмайтын, бірақ жеке немесе діни себептермен Лондон шіркеуінде жерлеу рәсімін өткізе алмады. Бұл жағдайда күту бөлмелерінің бірі уақытша жерлеу шіркеуі ретінде пайдаланылатын. Ең танымал жерлеу рәсімдерінің бірі - қазіргі коммунизмнің негізін қалаушы Карл Маркспен бірге 5 тамызда 1895 жылы Лондонда қайтыс болған Фридрих Энгельстің жерлеу рәсімі. Енгельс өзін өртеуді және күлін теңізге шашуды қалаған, бірақ Лондонда крематорий болмады. LNC Уокинг крематориімен келісімге келді, оған сәйкес Некрополь темір жол станциялары мен пойыздары Уокингтегі өртеу рәсіміне қатысушы аза тұтушылар үшін пайдаланылуы мүмкін. Енгельстің 10 тамыз 1895 жылғы жерлеу рәсіміне шамамен 150 адам LNC бекетінің күту бөлмесінде таңғы қызметке қатысты. Өртеу сағат 13:15-ке жоспарланған болса да, өлім туралы куәліктің кешігуімен байланысты кету кешіктірілді және арнайы пойыз бейіштің Солтүстік станциясына (бейіштің англикан емес бөлігіне арналған станция) сағат 16:00-ден кейін ғана жетті. Көптеген аза тұтушылар бейіштегі Солтүстік станциясында қалды, және тек 12 аза тұтушы ғана Уокингке табытпен бірге жүрді; қызмет Лондонда өткендіктен, Уокингке келгеннен кейін Енгельстің денесі тікелей мәйіттен пешке ауыстырылды. Енгельстің күлі (өрттен қалған қалдықтар) пештен алынып, Бруквуд бейістің жазылмаған жеріне ауыстырылды және 17 күннен кейін Бичи-Хедтен (Шығыс Сассекс) шашылды. Карл Маркстің қызы Элеонора Маркс 1898 жылы қайтыс болды және LNC-нің Лондон бекетінде (вероятно, үш жыл бұрын Енгельстің қызметі өткен бөлмеде) өткен қызметтен кейін Уокингте өртеуге жіберілді және Некрополь темір жолымен Солтүстік станциясына тасымалданды. 1885 жылы адамдарды өртеу үшін алғаш рет пайдаланылған Уокинг крематориі LNC-нің Бруквудта өз крематориін салуын болдырмауды үміттене отырып, LNC-мен тығыз қарым-қатынаста болды. LNC ешқашан өз крематориін салған жоқ, бірақ 1910 жылы Бруквуд бейістіне күл сақтауға арналған колимбарий (ғимарат) қосылды. Басқа да маңызды тұлғалардың, мысалы, үлкен жерлеу рәсімдері үшін LSWR Уотерлоодан Бруквуд станциясына бағыттарға қосымша пойыздарды ұсынды. Нортгемптон округінің парламент мүшесі Чарльз Брэдло, үнділік өзін-өзі басқарудың жақтасы және Лондондағы үнді қауымының арасында танымал тұлға болды, оның көптеген достары 3 ақпан 1891 жылы өткен жерлеу рәсіміне қатысты. 21 жасар Мохандас Ганди де бар болды, үш ұзын арнайы LSWR пойызында 5000-нан астам аза тұтушылар тасымалданды, олардың бірі 17 вагоннан тұрды. 1874 жылы Уотерлоо көпірі станциясы өте көңілді болғандықтан, LSWR LNC-нің екі темір жол желісінің бірін иеленуге тырысты. 1875 жылы LSWR мен LNC арасындағы келісім LSWR-ға платформаға қызмет көрсетілмейтін батыс жолын иеленуге рұқсат берді, LSWR-ден LNC-ге жалданған жерге жалдау шарттарын жақсарту және LSWR LNC желілерін қолдайтын құрылымды күтуді өз мойнына алу шартымен. 1876 және 1877 жылдары LNC пойыз сарайының шатыры мен батыс қабырғасы бұзылып, бір платформаның үстіне консольдік навеспен ауыстырылды; екінші жолдың жоғалуын өтеу үшін платформа кеңейтілді.
Ватерлоо кеңейту туралы ұсыныс
1889 жылы Ватерлоо станциясы (1886 жылы Ватерлоо көпірі станциясы деп қайта аталған) жаңа сигналдармен жабдықталды, бұл станцияға келетін барлық жолдарды қамтитын портал қажеттігін тудырды. LSWR Вестминстер көпір жолындағы LNC кіреберісін ақ глазурьдалған кірпішпен қаптағандығы үшін, LNC порталды тіреп тұрған тіреудің LNC платформасында орналасуына келісім берді, бірақ порталды алып тастау құқығын өзінде сақтап қалды. Осы уақытта LSWR сондай-ақ Вестминстер көпірінің батысындағы кіреберістің жанындағы кішкентай жер учаскесін жалға алды, ол Сирил Базетт Таббс жобалаған LNC-нің жаңа кеңселері орналасқан жер болды. Некрополь станциясының орны LSWR виадугінің аркаларына жанасатын етіп әдейі таңдалғандықтан, Ватерлоо станциясына қызмет ететін жолдар санын арттыруға кедергі келтірді. Қазіргі оңтүстік-батыс Лондонындағы қалалық өсім, Ватерлоодан пойыз қатынасы бар аймақта, станцияда тығырылуға әкелді, бұл LSWR-дің 1877 жылы батыс LNC жолын иеленуімен аздап жеңілдеді. 1890 жылдары жағдай төзелуге келмейтін болды, және LSWR магистральдық терминалды кеңейтуге мүмкіндік беру үшін LNC станциясын көшіру мүмкіндігін зерттеуге кірісті. 1896 жылы LSWR LNC-ге жаңа станциямен қамтамасыз ету туралы ресми ұсыныс жасады. LNC ұсынысқа келісті, бірақ бірқатар шарттар қойды. LSWR жаңа станцияның дизайнын LNC-ге бақылауға беруге, жаңа станцияны LNC-ге мәңгілікке номиналды жалдауға беруге, жаңа құраманы (rolling stock) қамтамасыз етуге, Некрополь қызметін пайдаланатын жолаушылар санына шектеу қоймауға және зиратта пайдаланылатын машиналар мен жабдықтарды тегін тасымалдауға міндеттенді. LNC келіссөздерде өте күшті ұстанымда болды, өйткені олардың қазіргі орны Ватерлоо станциясын кеңейту үшін маңызды болды, сонымен қатар Ватерлоо сигналының порталын тіреп тұрған тіреуді алып тастауға заңды құқығы бар еді. LSWR олардың пікірінше, шарттар тым қатал болғанымен, бас тартуға мүмкіндігі болмады. 1899 жылдың мамырында компаниялар келісімге қол қойды, онда LSWR LNC-нің барлық талаптарына келісті. Сонымен қатар LSWR LNC станциясы мен кеңселерін көшірудің ыңғайсыздығы үшін 12 000 фунт стерлинг өтемақы төледі (тұтынушылардың сатып алу қабілетімен салыстырғанда шамамен £), және зираттан қайтып келетін аза тұтушылар Ватерлоо, Воксхолл немесе Клэпхэм тораптарына кез келген LSWR пойызбен бара алатынына келісті.
Екінші станция (19021941)
1896 жылы ауыстыратын терминалға арналған жер анықталды және ол 1899 жылы LSWR компаниясымен 5500 фунт стерлингке (тұтынушылардың сатып алу қабілетіне қарай шамамен £) сатып алынды. Қазіргі станциядан оңтүстікке қарай және Вестминстер көпір жолының қарсы бетінде орналасқан, оның басты кіреберісі Вестминстер көпір жолының 121 нөмірінде болды. Жер учаскесі шамамен S пішіндес болды: Вестминстер көпір жолынан кіреберіс тік бұрышта орналасқан жерге алып келіп, Вестминстер көпір жолындағы қолданыстағы ғимараттардың артында жатқан жерге жалғасты. Бұл өз кезегінде екі жаңа теміржол желісіне арналған орынға жеткізді, ол орталық жолаққа перпендикуляр (яғни кіреберіспен қатар) орналасқан. Жаңа станцияның құрылысы 1900 жылдың жазында басталды және 1902 жылдың 8 ақпанында аяқталды. Жер учаскесінің құнын есептемегенде, LSWR компаниясының жалпы құрылыс шығыны 43 494 фунт стерлингті құрады (тұтынушылардың сатып алу қабілетіне қарай шамамен £). Құрылыс кезінде бастапқы терминал пайдаланылуда болды, бірақ LSWR компаниясына станция арқылы өту құқығы берілді. 23 ақпанда Сауда кеңесінің майоры Дж.У. Прингл жаңа ғимаратты тексеріп, негізгі желіден станцияға кіретін пойыздың қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылық білдірді, себебі бұл LSWR компаниясының көптеген рельстерін кесіп өтуді талап етті. Ол сондай-ақ жаңадан орнатылған жолаушылар лифттеріне және жолаушылар терминалының аяқталмағандығына наразы болды, бірақ бұл тұрғысынан жерлеу пойыздары үшін жаңа станцияны шектеулі түрде пайдалануға рұқсат берді. LNC қызметтерін жаңа ғимаратқа көшіргеннен кейін, LSWR виадугі үлкендеген Ватерлоо станциясына қызмет ету үшін кеңейтілді, нәтижесінде LNC компаниясының бастапқы терминалының барлық іздері жойылды. Жаңа ғимараттың дизайнын Кирилл Базетт Таббс жасады, ол оны тартымды және заманауи етіп жасады, бұл жерлеу индустриясымен байланысты дәстүрлі қараңғы интерьерден өзгеше болды. Вестминстер көпір жолының 188 нөмірінде төрт қабатты кеңсе ғимараты орналасқан. Бірінші қабатта күту бөлмесіне, жалпы сұрақтарға арналған кеңсеге және станцияға апаратын ұзын жолға апаратын үлкен арка болды; одан жоғары LNC кеңселері мен кеңес бөлмелері орналасқан. Бірінші сыныптағы аза тұтушылар кеңсе ғимаратының астындағы жолмен кірді, ол Вестминстер көпір жолымен қатарлас шыны шатырдың астынан солға бұрылды; бұл бөлік ақ шыны кірпішпен қапталған және пальма мен лавр ағаштарымен безендірілген. Жол мәйітханалар мен қоймалардың басынан өтіп, лифттерге және платформаларға баспалдақтарға жеткізді, сондай-ақ Ньюнхам террасасындағы (Геркулес жолынан тыс) қосалқы кіреберіске де жеткізді. Мәйітханалар мен қоймалардың үстінде LNC шеберханалары орналасқан. Екі төменгі қабаттан екінші қабатқа лифттер мен әсем темір баспалдақтар салынған. Бұл жоғарғы қабатта Бруквудқа бара алмаған аза тұтушылар үшін арналған сәнді әсемдемелі панельдік шатыр орналасқан. Қысқа және кең жол бірінші сыныптық платформаға алып келіп, онда күту бөлмелері мен билет кассасы болды; бірінші сыныптық платформада әртүрлі жерлеу процестерінен келген аза тұтушыларды бөлек ұстау үшін бес жеке күту бөлмесімен жабдықталған. Бірінші сыныптық платформа мен қозғалыс аймағы үшінші сыныпты жолаушыларға арналған платформа мен қозғалыс аймағынан шыны қоршаумен бөлінген. Үшінші сынып бөліміне Ньюнхам террасасындағы екінші кіреберістен кірді, ол жабдықталуы жөнінен қарапайым болды және лифттері болмады. Ньюнхам террасасының кіреберісінен баспалдақтар бірінші қабаттағы жалғыз жалпы күту бөлмесіне және екінші қабаттағы үшінші сыныптық платформаға апарды, ол бірінші сыныптық платформадан әлдеқайда қысқа болды. Көптеген адамдарды тасымалдау мүмкіндігі әлі де сақталды. 1938 жылдың 25 шілдесінде үнді бизнесмені сэр Новроджи Саклатваланың жерлеу рәсіміне 155 аза тұтушы арнайы LNC пойзымен бірінші сыныпта саяхаттады.
Операциялар
Лондондық некрополистік компания үш түрлі жерлеу қызметін ұсынды. Бірінші сыныпты жерлеу қызметі жерлеу рәсімін сатып алушыға зираттың кез келген жерінде қабір орнын таңдауға мүмкіндік берді; ашылған кезде бірінші сыныпты бағалар арнайы табут талаптары жоқ қарапайым жер учаскесі үшін £2 10s (шамамен £) -тан басталады. LNC бірінші сыныпты қабірлерді пайдаланатындар жерлеуден кейін тұрақты ескерткіш орнатуын күтеді. Екінші сыныпты жерлеу қызметі £1 (шамамен £) тұрады және жерлеу орнына белгілі бір деңгейде бақылау мүмкіндігін береді. Тұрақты ескерткіш орнату құқығы қосымша 10 шиллингке (шамамен £) тұрады; егер тұрақты ескерткіш орнатылмаса, LNC болашақта қабірді қайта пайдалану құқығын өзінде сақтайды. Үшінші сыныпты жерлеу қызметтері кедейлерге арналған; сол шіркеудің қаражатында олардың жерленгендері үшін арналған зираттың бөлігінде жерленгендер. LNC-ге жаппай қабірлерді пайдалануға тыйым салынғандықтан (бір қабірге жақын туыстарын жерлеуден басқа), тіпті ең төменгі сыныпты жерлеу де марқұмға жеке қабір берді, бірақ үшінші сыныпты жерлеулерге сол жерде тұрақты ескерткіш орнату құқығы берілмеді. (Олар кейін ескерткіш орнатуды қаласа, жерленгендердің отбасылары үшінші сыныпты қабірді жоғары сыныпқа көтеру үшін ақы төлеуге құқылы болды, бірақ мұндай жағдай сирек кездесетін.) Дегенмен, Бруквудтағы кедейлер қабірлері сол кезеңдегі басқа зираттар мен бейіттерге қарағанда марқұмдарға көбірек құрмет көрсетті, олардың барлығы Бруквудтан басқа кедейлер үшін жаппай қабірлерді пайдалануды жалғастырды. Бруквуд жексенбі күні жерлеуге рұқсат берген аз ғана зираттардың бірі болды, бұл оны кедейлер үшін танымал таңдауға айналдырды, себебі бұл адамдар жұмыстан демалыс алмастан жерлеу рәсіміне қатысуға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, сол кезде жексенбіде театрлық қойылымдарға тыйым салынғандықтан, Бруквуд актерлерді жерлеу үшін де танымал орын болды, сондықтан актерлерге станция кіреберісіне жақын зираттың арнайы бөлігі қарастырылды. Шіркеу қаражатында төленген үшінші сыныпты жерлеулер үшін екі үшінші сыныпты билет беріледі (баланың қайтысы болған жағдайда бір билет). Үшінші сыныпты жерлеуге қатысқан басқа аза тұтушылар некропольге өз билеттері үшін төлеуге міндетті болды. Аялдамаға келгеннен кейін аза тұтушылар бірінші және екінші сыныпты күту бөлмелерінің біріне (бірінші және екінші сыныпты жерлеулер үшін) немесе үшінші сыныпты күту бөлмесіне бағытталатын. Табут дискретті түрде көліктен түсіріліп, лифт арқылы платформа деңгейіне жіберілетін. Бірінші және екінші сыныпты жерлеуге қатысушыларға қалаған жағдайда табуттың пойызға тиелуін көруге рұқсат етілетін. (1902 жылы Лондонның жаңа аялдамасына көшірілгеннен кейін, кейбір жерлеу рәсімдері платформа деңгейіндегі Chapelle Ardente-де өткізілетін, егер аза тұтушылар Бруквудқа сапар шеге алмаса.) Күтіп тұрған пойыздың әр есігінде марқұмның аты жазылатын, барлық жолаушылардың дұрыс жерлеу тобымен саяхаттауын қамтамасыз ету үшін; пойызға тасымалданатын марқұмдардың есімдері кезекпен аталатын, ал сол адамның аза тұтушылары пойызға мінетін. Қызмет басталған кезде LNC пойыздары сыныпқа және дінге қарай бөлінетін, пойыздың жеке англикандық және конформисттік бөлімдері болды. Бұл айырмашылық тірі де, қайтыс болған жолаушыларға қатысты. Әр түрлі әлеуметтік топтан шыққан адамдардың араласуын және аза тұтушыларды мазалауын болдырмау және әртүрлі әлеуметтік топтан шыққан адамдардың денелерін бір купеде тасымалдауға жол бермеу үшін, барлық сыныптар мен діндер үшін арналған вагондар дизайны жағынан өте ұқсас болды, ал басты айырмашылық купе есіктеріндегі әртүрлі әшекейлер болды. 11.35-те (жексенбіде 11.20-да) пойыз Лондоннан Бруквудқа кететін, 12.25-те (жексенбіде 12.20-да) Некрополис торабына (басты LSWR желісінен зиратқа кіретін тармақ желісі) жететін. Пойыз тек Лондонның соңғы бекетінде табут немесе жолаушылар күтіп тұрған жағдайда ғана жүретін, ал Лондоннан Бруквудқа дейінгі сапар да, кейін қайту да, егер сол күні таңертең Лондоннан ешкім кетпесе, тоқтатылатын. Егер тек үшінші немесе екінші сыныпты табут болса, онда ол жұмыс істемейтін, ал мұндай жағдайларда табут пен жерлеу рәсімі келесі қызметке дейін сақталар еді. Жалпы, пойыздар Лондоннан зиратқа тікелей жүретін, тек кейде су қосып алу үшін тоқтаған. 1890 мен 1910 жылдар аралығында пойыздар кейде Воксхолл мен Клэпхэм тоғысында тоқтады, бұл Оңтүстік-Батыстан келген аза тұтушылар үшін болды, олар Уотерлоо бекеті арқылы саяхаттағысы келмеді, бірақ бұл аралық аялдамалар тоқтатылды және қайта жаңартылмады. 1900 жылдың 1 қазанынан бастап жексенбілік пойыздар тоқтатылды, ал 1902 жылдан бастап күнделікті пойыз қызметі тоқтатылды және пойыздар қажет болған жағдайда ғана жүрді.
Жою
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ватерлоо станциясы және жақын маңдағы Темза көпірлері Остің бомбалаудың маңызды нысанасы болды, ал 1940–41 жылдардағы Лондон шабуылы кезінде Некрополь станциясына бірнеше рет жақыннан шабуыл жасалды. Некрополь пойзының қызметіне бірнеше кедергілер келгенімен, желінің басқа бөліктеріндегі жау әрекеттеріне байланысты Некрополь станциясы бомбалау науқанының алғашқы кезеңдерінде зақымданбады және қызмет әдеттегідей жалғасты. 1941 жылдың 16–17 сәуіріне қараған түні, Лондонға жасалған соңғы ірі әуе шабуылдарының бірінде, Ватерлоо ауданына бомбалар бірнеше рет түсті, және LNC нысандарына зақым келтірмеудің сәті аяқталды. Әуе шабуылының басында Некрополь станциясының тұрағында сақталған вагондар өртенді, ал Некрополь терминалын басты желімен байланыстырған теміржол аркасы зақымдалды, бірақ терминал ғимаратының өзі зақымданбады. Кешкі сағат 10:30-да терминал ғимаратының орталық бөлігіне бірнеше жарылғыш және отты бомбалар түсті. Офис ғимараты мен платформалар сақталғанмен, шеберханалар, кіреберіс жол және Chapelle Ardente, сондай-ақ үшінші сынып күту залы қирады. Оңтүстік теміржолының (1923 жылы Ұлыбритания теміржолдарының қайта құрылуы кезінде LSWR-ді сіңіріп алған SR) бас инженері 17 сәуірде сағат 14:00-де зақымды тексерді, және оның есебінде қарапайым түрде: «Некрополь және ғимараттар қиратылды» деп жазылған. 1941 жылдың 11 мамырында станса ресми түрде жабылды. Лондондық Некрополь теміржолында өткен соңғы жерлеу рәсімі 1941 жылдың 11 сәуірінде жерленген Челси зейнеткері Эдвард Айрштің (1868–1941) жерлеуі болды. SR, LNC-ге қызметті жалғастыру үшін Ватерлоо станциясының 11 немесе 12-платформасын уақытша пайдалануға ұсынды, бірақ сол күні жерлеуге қатысқандардан басқа зират станцияларына баратын және одан келетін жолаушыларға арзан билет сатуға рұқсат бермей, зиратқа барушылардың LNC-нің сирек және үзілісті пойыздарын таңдауға себебі болмады, себебі SR-дің Бруквуд теміржол стансасына жылдам және жиі қызмет көрсетуі бар еді. LNC, 11:57-де Бруквудқа (LNC-нің дәстүрлі кетіп қалу уақытына жақын SR қызметі) барушылардың зиратқа арзан бағамен саяхаттауына мүмкіндік беретін келісімге келуге тырысты, бірақ SR басшылығы (соғыс кезеңіндегі шектеулер мен зақымдануға байланысты қатты қаржылық қиындыққа тап болғандықтан) кез келген келісімге келуден бас тартты.
Жабылу
1945 жылдың қыркүйегінде, жаулық әрекеттер аяқталғаннан кейін, LNC директорлары терминалды қайта жаңарту және Лондон некрополі теміржолын қайта ашу мүмкіндігін қарастырды. Уотерлоодан Бруквудқа дейінгі басты жол соғыс жылдарында қолданыста болып, жақсы күйде болғанмен, Бруквудтан зиратқа соққан тармақ желісі Лондон терминалы қирағаннан бері дерлік пайдаланылмады. Зират топырағының әсерінен тармақ желісі пайдалану кезінде де, тұрақты күтімге қарамастан, нашарлап, өте жағдайсыз болып қалды. Жобаның бастамашылары Бруквуд зиратының Лондонның басты немесе жалғыз зираты болады деп есептегенімен, жоба олар күткендей танымал болған жоқ. Алғашқы ұсыныста сэр Ричард Браун зираттың алғашқы 100 жыл ішінде жылына 50 мыңнан астам жерлеумен шамамен бес миллион жерлеуге дейін жететінін, олардың көп бөлігі теміржол арқылы жүзеге асырылатынын болжаған. Бірақ шындығында соңғы пойыз 1941 жылдың 11 сәуірінде, ашылғанына 87 жылдан кейін, зиратта бар болғаны 203 041 адам жерленген. Жаулық қимылдар басталғанға дейін, моторлы көліктің артуы LNC және SR үшін теміржолдың тиімділігіне кері әсер етті. Зиратқа соққан тармақты қайта жаңарту, Лондонның жаңа терминалын салу және әуе шабуылынан зақымданған немесе жойылған вагондарды ауыстыру шығындарымен бетпе-бет келген директорлар «өткен тәжірибе мен қазіргі өзгерген жағдайлар Некрополис жеке пойзының жұмысын қажетсіз етіп жіберді» деген қорытындыға келді. 1946 жылдың ортасында LNC ресми түрде SR-ға Вестминстер Бридж Роуд терминалы қайта ашылмайтынын хабарлады. Бұл шешім Лондондағы LNC нысандарының болашағы туралы SR-мен күрделі келіссөздерге әкелді. 1946 жылдың желтоқсан айында екі компанияның директорлары ақыры келісімге келді. LNC-ге қатысты теміржол бөліктері (күту залдары, қараушының пәтері және платформалар) SR-дің тікелей меншігіне өтеді, ал қалған жер учаскелері (Вестминстер Бридж Роудтағы кеңсе ғимараты, жол және қираған орталық бөлік) LNC-ге олар қажет деп тапқан жағдайда пайдалануға немесе сатуға беріледі. LNC 1947 жылдың мамырында бұл жерді 21 000 фунт стерлингке (тұтынушылардың сатып алу қабілетімен шамамен £) Британдық гуманитарлық қоғамына сатты, ал LNC кеңселері Бруквудтағы Басқарушы кеңсесіне көшірілді. SR өз учаскесінің қалған бөлігін тазалаудан бұрын, жолдың қалған бөліктерін 1950 жылдарға дейін кейде қосымша жол ретінде пайдалануды жалғастырды. LNC-нің бизнесінің көп бөлігі автомобиль көлігімен жүзеге асырылғандықтан, 1946 жылдың 13 мамырындағы келісім LNC-ге SR қызметтерін Уотерлоодан Бруквуд станциясына жерлеу рәсімдері үшін пайдалануға рұқсат берді, егер қызметке сұраныс жоғары болса, SR (1948 жылдан кейін Британ теміржолдары) кез келген пойызға жерлеу процессиясының санын шектеу құқығын өзінде сақтайды. LNC-ге қарасты мәйіт таситын вагондарының бірі бомбалаудан аман қалғанмен, оның пайдаланылмауы мүмкін, ал табыттар SR вагондарының жүк бөлімінде тасымалданды. Табыттар жерлеу рәсімінен бұрын Бруквудқа жеткізіліп, қолданыстан шыққан зират станцияларындағы мәйітханалардың біріне автокөлікпен жеткізілуі немесе сол SR пойзымен Бруквудқа жеткізіліп, Бруквуд станциясынан жерлеу орнына немесе шіркеуге автокөлікпен тасымалдануы мүмкін.
Қазіргі жері
Бірінші терминалдың орны 20-ғасырдың басында Ватерлооға виадуктың кеңейтілуі кезінде тазартылды және оның ешқандай іздері қалмады. Екінші станцияның көп бөлігі LNC компаниясы сатты және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейінгі жылдары жаңа кеңселер салынды, бірақ Вестминстер Бридж-роудтағы кеңсе ғимараты, бұрынғы станцияға кіреберіс жолының үстінде орналасқан, сыртқы түрінде көп өзгермеген, алайда кіреберіс жолының үстіндегі тасқа қашалған «Лондон некрополі» деген жазу жабылып қалған. 1980 жылдардағы жөндеу және тазалау жұмыстары ғимараттың фасадын құрылыс кезіндегідей көрініске келтірді. Ньюнхам террасасындағы бір кезде Некрополь теміржолының рельстерін тіреген темір бағаналардан және қазір автотұрақ ретінде пайдаланылатын ішкі кіреберіс жолының сақталған бөлігінен басқа, Вестминстер Бридж-роудтағы ғимарат – Лондондағы Лондон Некрополі теміржолының жалғыз сақталған бөлігі болып табылады.