Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі қабатты автобус, 1978 мен 1984 жылдар аралығында жасалған, алдыңғы қозғалтқышты автобус.
Double deck bus, produced between 1978 and 1984
the earlier front engined bus
Лейланд B15 Титан – Лейланд компаниясы 1977 мен 1984 жылдар аралығында, негізінен Лондон көлігі үшін шығарған артқы қозғалтқышты екі қабатты автобус.
The Leyland B15 Titan is a rear engined double decker bus manufactured by Leyland between 1977 and 1984, primarily for London Transport.
Даму
Титан 1973 жылы B15 жобасы ретінде жоспарланды және Бристоль VRT, Daimler Fleetline және Leyland Atlantean көліктерін алмастыру мақсатында болды. Leyland National бір қабатты көлігінің сәттілігінен кейін, көліктің өте стандартты және интегралды құрылымды болуы басынан-ақ шешілді. Бұл механикалық компоненттерді орналастырудағы икемділікті арттырды және сатының биіктігін төмендетуге мүмкіндік берді. Шассиге орнатылатын конструкциядан бас тарту, бұрыннан-ақ Leyland National көлігіне нарықтық үлесін жоғалтқан корпус құрастырушыларды алаңдатты. Лицензиялық келісімдер туралы келіссөздер Александр және Солтүстік графтықтарымен жүргізілді, олар тиісінше жергілікті нарықтарына ірі жеткізушілер болды, бірақ келісімге қол жеткізілмеді. Leyland Лондондық көліктер (LT) компаниясын маңызды нарық деп қарады, сондықтан техникалық талаптары олардың пікірлерімен үлкен дәрежеде анықталды. LT Daimler/Leyland Fleetline бір жүргішпен басқарылатын екі қабатты автобустармен мәселелерге тап болды және дизайнға көбірек әсер етуді қалады. Leyland да Leyland National көлігімен салыстырғанда операторлардың көбірек қатысуын қамтамасыз етуді көздеді. 1975 және 1977 жылдар аралығында бес прототип (B15.01 – B15.05) құрастырылды, олардың екеуі Лондон қаласында сынақтан өтті.
The Titan was conceived in 1973 as project B15 and was intended as a replacement for the Bristol VRT, Daimler Fleetline and Leyland Atlantean. Following the success of the single decker Leyland National, it was decided, from the outset, that the vehicle would be very standardised and of integral construction. This allowed more flexibility in the location of mechanical components and allowed a reduced step height. The move away from body on chassis construction caused concern for the bodybuilders, who had already lost market share to the Leyland National. Talks regarding licensing agreements were held with Alexander and Northern Counties, both major suppliers to their respective local markets, but no agreements were reached. Leyland saw London Transport (LT) as a major market, so the specification was heavily influenced by their preferences. LT was suffering problems with its Daimler/Leyland Fleetline one person operated double deckers and wanted more input into the design. Leyland, too wanted to gain more operator input than had been the case with the Leyland National. Five prototypes (B15.01 B15.05) were constructed between 1975 and 1977, two of which were evaluated in London.
Ерекшеліктер
Титан ұзын, кең және биік болды. Негізгі корпус алюминийден жасалған, ал корпусы Leyland National-ға ұқсас Avdel "Avdelok" бұрандаларымен құрастырылған. Бір және екі есіктік схемалар ұсынылды, баспалдақ орналасуының бірнеше нұсқасы болды. Механикалық тұрғыдан, тәуелсіз алдыңғы серіппе және төмендетілген орталық артқы ось қолданылды, сондай-ақ стандартты түрде ауа серіппесі және гидравликалық тежегіштер орнатылған. Прототип қозғалтқышы Leyland 500 сериясының турбожүктемелі нұсқасы болды, бірақ тұтынушылардың пікірі және 500 сериясының отын экономиясы мен сенімділігіне қатысты алаңдаушылықтар нәтижесінде ол Gardner 6LXB-ге ауыстырылды. Кейінірек шығарылған нұсқаларда Leyland TL11 қозғалтқышы қолданылды. Қозғалтқыш артқы бөлігіне тік орнатылды, ал радиатор қозғалтқыштан жоғары бөлек бөлімде орналасқан. Бұл нәтижесінде ерекше пішіндес, ортадан ығысқан төртбұрышты артқы терезе пайда болды. Жалпы дизайн сол кездегі деңгейге сай дамыған және шу мен шығарындыларға қатысты талаптарды айтарлықтай жақсартты.
The Titan was long, wide and high. The main body structure was aluminium and the body was assembled using Avdel 'Avdelok' rivets similar to the Leyland National. Single and dual door layouts were offered, with a number of options for the location of the staircase. Mechanically, independent front suspension and a drop centre rear axle were used, with air suspension and power hydraulic brakes as standard. The prototype engine was a turbocharged version of the Leyland 500 series, although this was changed to Gardner 6LXB for production, as a result of customer preference and concerns over fuel economy and reliability of the 500 series. The Leyland TL11 engine was available for later production versions. The engine was mounted vertically at the rear, with the radiator located separately in a compartment above the engine. This led to an unusual off centre square rear window. The overall design was advanced for the time and improved on noise and emission requirements by considerable margins.
Өндіріс
Titan атауы, бұрын алдыңғы қозғалтқышты қос қабатты автобус үшін қолданылған, 1977 жылдың маусымында қайта өндіріске енгізілді. Park Royal Vehicles компаниясы алғашқы 100 автобусты құрастыруы, содан кейін өндіріс Southall-дағы AEC зауытына көшірілуі жоспарланған. Бұл Park Royal-да өндірістік қатынастарда мәселе тудырды және шамамен 200 білікті жұмысшы кетіп қалды. Өндіріс өте баяу жүрді және алғашқы автобус 1978 жылдың тамызында ғана жеткізілді. 1978 жылдың қазан айында Leyland AEC зауытының жабылатынын, бірақ Titan өндірісін Park Royal-да сақтау ниетінде екенін мәлімдеді. Өндіріс қарқыны өте төмен болды, нәтижесінде бірқатар тапсырыстар тоқтатылды. Leyland кеткен білікті қызметкерлерді жартылай білікті жұмысшылармен алмастыруға тырысқандықтан, еңбек қатынастары проблемалары жалғасты. Соңында, 1979 жылдың қазан айында Leyland Park Royal зауытының 1980 жылдың мамырында жабылатынын хабарлады. Осы шешім қабылданғаннан кейін және өнімділікке байланысты жұмыстан босату туралы келісімге қол жеткеннен кейін өндіріс күрт өсті. Park Royal алғашқы 100 автобусты құрастыруға 14 ай жұмсаған болса, соңғы 150 автобусты құрастыруға бар болғаны жеті ай уақыт кетті. Өндірісті Lowestoft-тегі Eastern Coach Works зауытына көшіру әрекеттері қиын еңбек қатынастарына байланысты сәтсіз аяқталды, сондықтан өндіріс Leyland National автобустарын да құрастырған Workington-дағы кеңейтілген зауытта қайта бастау туралы шешім қабылданды. Зауытты кеңейтуге, Park Royal-дан құрал-жабдықтар мен жабдықты көшіруге және өндірісті қайта бастауға бір жылға жуық уақыт кетті. Өндірістік қиындықтардан басқа, Лондон Транспортының ықпалымен қалыптасқан Titan спецификациясының кейбір аспектілері де танымал болмады. Гидравликалық тежегіштер, 4 метрлік бекітілген биіктік және жергілікті шанақты таңдау мүмкіндігінің болмауы Titan-ның тартымдылығын шектеді. Ұзаққа созылған кешігулер мен танымал емес спецификация Titan-ға қосымша тапсырыстардың жоғалуына әкелді. Лондоннан тыс, Ұлыбританияның жолаушылар тасымалымен айналысатын екі компания ғана Titan автобустарын жеткізіп алды, бірақ олардың саны шектеулі болды. Олардың бірі – 1979 жылы 190 Titan автобусына тапсырыс берген, бірақ Park Royal зауытының жабылуына байланысты тек 15 автобус жеткізілген Greater Manchester Passenger Transport Executive компаниясы, қалғандарын 160 MCW Metrobuses автобусына тапсырыс беріп алмастырды. Екіншісі – желісінде сынақ жүргізу үшін бес Titan демонстрациялық үлгісін алған West Midlands Passenger Transport Executive компаниясы, кейіннен 80 өндірістік үлгіге тапсырыс берді, бірақ бұл тапсырысты тоқтатып, оның орнына 101 жергілікті MCW Metrobuses және 35 Leyland Nationals автобустарын сатып алды, ал бес демонстрациялық үлгісі кейіннен Лондон Транспортына London Buses еншілес компаниясы Selkent пайдалануы үшін стандартты емес автобус ретінде сатылды. Әр операторға алғашқы жеткізілген автобустар 1978 жылғы Британдық автосалонында Birmingham қаласындағы Ұлттық көрме орталығында көрсетілді. Reading Transport 1979 жылы Лондон спецификациясына сәйкес екі Park Royal Titans автобусын жеткізіп алды, кейін 1983 жылы Workington-нан тағы он Titan автобусын жеткізіп алды, олардың бесеуі Лондонға экспресс бағыттары үшін жоғары қатынастағы артқы осьтерімен және жайлы орындықтарымен жабдықталған. Бұл кезде Leyland өзінің назарын Olympian автобусына аударған.
The Titan name, previously used for a front engined double decker, was revived for production in June 1977. It was intended that Park Royal Vehicles would build the first 100 vehicles, with production then transferring to AEC in Southall. This caused industrial relations problems at Park Royal and some 200 skilled craftspeople left. Production was very slow and the first vehicle was not delivered until August 1978. In October 1978, Leyland announced the AEC factory would close, with the intention of keeping Titan production at Park Royal. The very slow production rate continued, causing cancellation of a number of existing orders. The industrial relations problems continued, as Leyland sought to replace the skilled staff, who had left, with semi skilled workers. Finally, Leyland announced in October 1979 that Park Royal would close in May 1980. Once this decision had been made and a productivity related redundancy package negotiated, production increased dramatically. Whereas Park Royal had taken 14 months to build the first 100 vehicles, it took just seven months to build the final 150. Efforts to transfer production to Eastern Coach Works in Lowestoft failed, again due to difficult industrial relations, so it was finally decided that production would recommence at an expanded facility in Workington, which also built the Leyland National. It took almost a year to expand the facility, transfer the jigs and tooling from Park Royal and recommence production. As well as the production difficulties, other aspects of the Titan specification, which was strongly influenced by London Transport, were unpopular. Power hydraulic brakes, a fixed height of 14 feet (4 m) and an inability to specify local bodywork all limited the Titan's appeal. The continued delays and unpopular specification both caused the loss of further Titan orders. Outside London, only two of the passenger transport executives of the United Kingdom would ultimately take delivery of Titans, albeit in reduced numbers. These were the Greater Manchester Passenger Transport Executive, who ordered 190 Titans in 1979 but only took delivery of 15 of the type due to the closure of the Park Royal factory, replacing the remainder with an order for 160 MCW Metrobuses, and the West Midlands Passenger Transport Executive, who took delivery of five Titan demonstrators for use across its network and later ordered 80 production examples, later cancelling this order and purchasing 101 locally produced MCW Metrobuses as well as 35 Leyland Nationals to replace the order, while the five demonstrators were later sold to London Transport as non standard for use by London Buses subsidiary Selkent. The first deliveries for each operator were displayed at the 1978 British Motor Show at the National Exhibition Centre in Birmingham. Reading Transport took delivery of two Park Royal Titans to full London specification in 1979, later taking delivery of a further ten Titans from Workington in 1983, five of which had high ratio rear axles and coach seats for express services into London. with Leyland focusing on the Olympian.