Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Джозеффо Гуами (27 қаңтар 1542 – 1611) (Джозеффо Джузеппе Гуами немесе Джозеффо да Лукка) – итальян композиторы, органшы, скрипкашы және кеш Ренессанс кезеңіндегі Венеция мектебінің әншісі. Ол мадригалдар мен аспаптық музыканы көптеп жазған композитор болды және 16 ғасырдың соңында Италиядағы ең көрнекті органшылардың бірі ретінде белгілі болды; сонымен қатар ол Адриано Банчиеридің бас ұстазы еді.
Gioseffo Guami (27 January 1542 – 1611) (Gioseffo Giuseppe Guami or Gioseffo da Lucca) was an Italian composer, organist, violinist and singer of the late Renaissance Venetian School. He was a prolific composer of madrigals and instrumental music, and was renowned as one of the finest organists in Italy in the late 16th century; he was also the principal teacher of Adriano Banchieri.
Өмір
Ол Луккада дүниеге келді және Франческо Гуамидің (1543 жылы туған) інісі болды. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол 1561 жылы Италиядағы ең беделді музыкалық оқу орындарының бірі – Венециядағы Сан-Маркоға келгендіктен, алдын ала музыкалық білім алған болуы керек; ол жерде ол Адриан Вилларт және Аннибале Падованодан сабақ алды, сонымен қатар әнші болып қызмет етті. 1568 жылы ол Венецияны тастап, Баварияға кетіп, Баварияның Альбрехт сарайында бірінші органшы болып жұмыс істеді, сол жерде танымал франко-фламанд композиторы Орландо ди Лассо да болды. 1570-ші жылдардың басында ол Италияға, кем дегенде уақытша, Лассомен бірге бір рет қайтып келді; ал 1579 жылы Луккада органшы болып жұмысқа орналасты, онда ол 1582 жылға дейін немесе одан кейін де қалды. 1585 жылы ол Генуяда капелла шебері (maestro di cappella) болып жұмыс істеді. Сан-Маркоға оралуына дейін оның қайда қозғалыс жасағаны туралы нақты мәліметтер белгісіз, бірақ ол осы жылдары композиторлықпен айналысып, органшы ретінде даңққа ие болғаны анық. 1588 жылы ол Сан-Марко шіркеуінде бірінші органшы болып тағайындалды (онда екі органшы болды, олар әдетте капелла шеберінің басшылығымен композиторлар ретінде де жұмыс істеді, сол кезде Джозеффо Зарлино басшылық етіп тұрды). Зарлино қайтыс болғаннан кейін Гуами Луккаға оралды, мүмкін ол Зарлиноның ізбасары болып тағайындалмағандықтан; Луккада ол соборда органшы болып жұмыс істеді және өмірінің соңына дейін сол жерде қалды.
He was born in Lucca, and was the brother of Francesco Guami (born 1543). Little is known about his early life, but he must have received some early training for he came to St. Mark's in Venice, one of the most prestigious musical institutions in Italy, in 1561; there he studied with Adrian Willaert and Annibale Padovano, and served as a singer. In 1568 he left Venice and went to Bavaria, serving as first organist at the court of Albrecht of Bavaria, the location of the famous Franco Flemish composer Orlande de Lassus. In the early 1570s he returned to Italy, at least temporarily, and accompanied by Lassus at least once; and he was hired as organist in Lucca in 1579, where he stayed until 1582 or later. In 1585 he was working as maestro di cappella in Genoa. Precise details of his movements are uncertain until his return to St. Mark's, but it is certain that he was composing and acquiring fame as an organist during these years. In 1588 he was appointed to the post of first organist at St. Mark's (there were two organists, who usually also served as composers, under the direction of the maestro di cappella, who at that time was Gioseffo Zarlino). When Zarlino died Guami returned to Lucca, possibly because he was not appointed as Zarlino's successor; in Lucca he was employed as the organist at the cathedral, where he stayed until he died.
Шығармалары мен ықпалы
Гуамидің қасиетті музыка стиліне ең үлкен әсерін оның Санкт-Марк қаласындағы ұстазы Вилларт, Сиприано де Роре және кейіннен Лассус көрсетті. Шындығында, екі композитор Мюнхенде бірге қызмет еткендіктен және, көрінеу, бірге саяхаттағандықтан дос болған болуы мүмкін. Әуе музыкасында ол өте прогрессивті болды, Никола Висентиноның ықпалымен, сөзсіз, көп мөлшерде хроматизм мен алыс тональдықтарға модуляция қолданды. Гуами көптеген аспаптық канзоналар жазды; ол, әдетте, қазір жоғалған орган музыкасын да жазған болуы мүмкін (тек бір шығарма ғана сақталған, ол Жироламо Дирутаның жинағында). Канзоналар заманауи венециандық стильде, антифоналды, әшекейленген және әртүрлі бөлімдерде өте ерекше тақырыптық материалдарды пайдаланады; алайда, олар бароккоға дейінгі музыка үшін ерекше мотивалық даму деңгейін қамтиды. Гуами сонымен қатар Адриано Банкиери сияқты композиторларға оқыту арқылы маңызды ұстаз болды, ол барокко стиліне өтудің негізгі тұлғаларының бірі еді. Прогрессивті музыка теоретигі, лютнист және астрономның әкесі Винченцо Галилей де Гуамидің музыкасы, таланты және даңқы туралы жазған.
The major influences on Guami's sacred music style are from Willaert, his teacher at St. Mark's, and Cipriano de Rore, and later from Lassus; indeed the two composers may have been friends since they served together in Munich and evidently traveled together. In his secular music he was most progressive, using an unusual amount of chromaticism and modulation to distant keys, undoubtedly influenced by Nicola Vicentino. Guami also wrote numerous instrumental canzonas; most likely he wrote organ music which has been lost (only one piece survives, in a collection by Girolamo Diruta). The canzonas are in the up to date Venetian style, antiphonal, ornamented, and using starkly different thematic material in different sections; however they contain an unusual level of motivic development for pre Baroque music. Guami was also important as a teacher, providing instruction to composers such as Adriano Banchieri, one of the key figures in the transition to the Baroque style. Vincenzo Galilei, the progressive music theorist, lutenist, and father of the astronomer, also wrote about Guami's music, talent and fame.
Анықтамалар және қосымша оқу
"Музыка және музыканттар туралы Нью-Гроув сөздігі", ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 ж. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 ж. Элеонора Селфридж Филд, "Венециялық аспаптық музыка: Габриелиден Вивальдиге дейін". Нью-Йорк, Dover Publications, 1994 ж.
The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. Eleanor Selfridge Field, Venetian Instrumental Music, from Gabrieli to Vivaldi. New York, Dover Publications, 1994.