Арчибальд Генри Моул Рамзи: Британ саяхатшысы және әскери шендісі
Archibald Maule Ramsay
Арчибальд Генри Моул Рамзи (1894-1955) – британдық саяхатшы, әскер офицері, және антисемит көзқарастарымен белгілі парламент депутаты. Тұтқынға алынған жалғыз депутат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1894–1955)
British politician (1894–1955)
Арчибальд Генри Моул Рамсей (4 мамыр 1894 – 11 наурыз 1955) – британдық армия офицері, кейіннен Шотландиялық консерватор партиясының парламент депутаты ретінде саясатқа қатысты. 1930 жылдардың соңынан бастап оның антисемиттік көзқарастары күшейе түсті. 1940 жылы АҚШ елшілігінде күдікті тыңшымен байланысы болғаннан кейін, ол «Қорғаныс ережесі 18Б» бойынша тұтқындалған жалғыз британдық депутат атанды.
Archibald Henry Maule Ramsay (4 May 1894 – 11 March 1955) was a British Army officer who later went into politics as a Scottish Unionist Member of Parliament (MP). From the late 1930s, he developed increasingly strident antisemitic views. In 1940, after his involvement with a suspected spy at the United States embassy, he became the only British MP to be interned under Defence Regulation 18B.
Отбасы және ерте өмірі
Рамзи шотланд аристократиялық отбасынан шыққан; оның әкесі – сэр Генри Рамзи, Джордж Рамзидің кіші інісі, 12-ші Далхаузи графы. Ол Итон колледжінде және Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алды, содан кейін 1913 жылдың қыркүйегінде Колдстрим гвардиясына офицер болып қабылданып, қызметке кірді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Рамзи екі жыл бойы Францияда қызмет етті, содан кейін ауыр бас жарақатын алғаннан кейін Лондонға Соғыс кеңсесіне ауыстырылды. Онда ол леди Исмай Крихтон Стюартпен танысып, 1917 жылдың 30 сәуірінде оған үйленді. Ол – Дженико Престонның жалғыз қызы, 14-ші виконт Горманстон және 1915 жылы әскери қызметте қаза тапқан лорд Ниниан Крихтон Стюарттың жесірі еді. Оның әйелінің үш баласы бар еді. Кейіннен олардың төрт ұлы болды, ең үлкені 1943 жылы әскери қызметте қаза тапты. Соғыс аяқталуға жақын Рамзи Париждегі британдық соғыс миссиясында қызмет етті. 1920 жылы ол «жарақаттар салдарынан денсаулығы нашарлауына байланысты» жартылай жалақыға шығарылды және 1922 жылы капитан шынжырлы дәрежесімен армиядан зейнеткерлікке шықты. 1920 жылдары Арброт, Ангуста компания директоры болып жұмыс істеді және Юнионист партиясының іріккен мүшесі болды. 1931 жылғы жалпы сайлауда Рамзи Пиблс және Оңтүстік Мидлотиан округінен парламент депутаты болып сайланды. Ол жоғары лауазымға үміткер деп есептелмеді; ол атқарған ең жоғары лауазым – Картопты сату жөніндегі кеңестің үкіметтік мүшесі болды. Рамзи сол кездегі Шотландияның ауылдық аймақтарында кең таралған «әдепті саясаткер» ретінде танылды, ол – шотланд аристократиясының ұрпағы, Итон мен Сандхерстті бітірген және британ армиясында қызмет еткен, қалада тұратын адам еді. Рамзи ауылдық округтің атынан парламентте өкілдік етті, ал 1937 жылға дейінгі парламенттегі барлық сұрақтары ауыл шаруашылығы мәселелеріне, әсіресе шотланд ауыл шаруашылығына қатысты болды. Рамзи Арчибальд немесе Арчи есімдерінің орнына көбінесе «Жок» деп аталды және ол сайлау округінде өте танымал болды.
Ramsay was from a Scottish aristocratic family; his grandfather was Sir Henry Ramsay, a younger brother of George Ramsay, 12th Earl of Dalhousie. He was educated at Eton College and the Royal Military College, Sandhurst, then in September 1913 was commissioned into the Coldstream Guards. After the outbreak of the First World War, Ramsey served in France for two years, then received a severe head injury and transferred to the War Office in London. Here he met and on 30 April 1917 married Lady Ismay Crichton Stuart, the only daughter of Jenico Preston, 14th Viscount Gormanston and widow of Lord Ninian Crichton Stuart MP, who had been killed on active service in 1915. His wife was the mother of three surviving children. The couple later had four sons together; the eldest died on active service in 1943. As the war was coming to an end, Ramsay served at the British War Mission in Paris. He was placed on the half pay list "on account of ill health, caused by wounds" in 1920 and retired from the Army in 1922 with the rank of captain. He spent the 1920s as a company director, near Arbroath, Angus, and became active in the Unionist Party. In the 1931 general election, Ramsay was elected as MP for Peebles and Southern Midlothian. He was not considered a potential candidate for high office; the most senior appointment he obtained was as a Government member of the Potato Marketing Board. Ramsay was regarded as a "gentleman politician" that was common in rural Scotland at the time, a scion of the Scottish aristocracy, a graduate of Eton and Sandhurst who had served in the British Army, and lived in a castle. Ramsay represented a rural constituency in the House of Commons, and almost all of his questions in the House of Commons prior to 1937 related to agricultural questions, especially Scottish agriculture. Ramsay was generally known as "Jock" instead of Archibald or "Archie", and was popular in his seat.
Испаниядағы азаматтық соғыс
Испанияда азамат соғысы басталга́н соң Рамзи Франсиско Франко жақта́старының бе́лсенді қолдаушысы болды, көбіне испан республикашыларының дінге қарсы зұлымдығы мен Рим католик шіркеуіне жасаған шабуылдарына наразылық білдірді. Рамзи протестант болғанымен, діни ынтасы оны «құдайсыз» испан республикасына қарсы тұруға итермеледі. Соғыстың басында ол Парламентте BBC-нің Испания жаңалықтарындағы бейтараптыққа қатысты деп санайтын жағдайға қарсылық білдірді; ол испан республикашылары мен Кеңес Одағы арасындағы байланыстарды көрсетті. Британдық тарихшы Ричард Гриффитс Рамзидің 1937 жылға дейінгі мансабы «көңіл көтермейтін» болғанын айтты, ол консерваторлық депутаттың стандартты көзқарастарын ұстанатын парламент мүшесінің рөлін ойнады, бірақ испан азамат соғысы оны радикалдандырды. Кеңес Одағының Испания азамат соғысына испан республикашыларының жағында араласқаны туралы жаңалықты ол өзіне қарсы соғыс жариялау деп қабылдады және испан ұлтшылдарының «құдайсыз» испан республикашыларына қарсы жеңісіне бел буды. 1937 жылы Испания жағалауында ұлтшылдарды қолдаған Германияның «жеңіл шайқас кемесі» Deutschland советтік әуе шабуылынан зардап шекті. 1937 жылғы 4 маусымда Палатада сөйлеген сөзінде Рамзи Германияға жасалған әуе шабуылын «Еуропалық соғысқа мүмкіндігінше көп елді тарту мақсатымен халықаралық коммунистік агенттіктер ұйымдастырған» деді. 1937 жылғы шілдеде ол Францияны 1935 жылы Кеңес Одағымен әскери одаққа қол қойғаны үшін айыптады және Франко-Совет одағын «Советтік төңкеріс үгіт-насихаты» үшін мүмкіндік деп атады, ол Ұлыбританияға «Советтік армиясынан да қауіпті қару» болды. 1937 жылдың соңында Рамзи «Мәскеуден» келетін христиандыққа қарсы шабуылдармен күресу үшін «Біріккен христиандық фронт» құрды. Көптеген белгілі тұлғалар мен дін қызметкерлері қосылды, бірақ ұйымды The Times газетіне жазған хатында Уильям Темпл (Йорк архиепискобы) және Дональд Сопер сияқты жоғары діни лауазымдағы тұлғалар сынға алды. Олар христиандық бірлікті қолдайтындарын, бірақ Біріккен христиандық фронтты қолдамайтындарын айтты, өйткені ол негізінен Испания азамат соғысына қатысты және «бізге негізсіз көрінетін оған қатысты көзқарасты қабылдайды». Рамзи 1938 жылы Лондонда еркін ойлаушылардың халықаралық федерациясы ұйымдастырған конференция өткізу жоспарын білді. Парламенттегі жақтастарымен бірге ол бұл шараны Мәскеудегі ұйым ұйымдастырған «Құдайсыз конференция» деп айыптады. 1938 жылғы 28 маусымда ол конференцияға қатысушылардың Ұлыбританияға кіруіне тыйым салу үшін «Шетелдіктерді шектеу (Қарғыс сөз) туралы заң жобасын» жеке мүшелік заң жобасы ретінде енгізуге рұқсат сұрады; ол 165-ке 134 дауыспен жеңіске жетті, бірақ заң жобасы одан әрі жолға қойылмады. Рамзидің коммунизмге қарсылығы оны басқа елдерде үлгі іздеуге итермеледі. 1938 жылғы 13 қаңтарда ол Арброт бизнес клубында сөйлеген сөзінде Адольф Гитлердің еврейлерге деген жеккөрушілігі «Үшінші Интернационалдың артында тұрған нақты күш революциялық еврейлер тобын» білгенінен туындағанын айтты. Кейін 1938 жылы ол Ирландиядан келген реакциялық Рим-католик діни қызметкері Денис Фахидің «Ресей билеушілері» кітабын оқыды, онда 1935 жылы Кеңес Одағының Коммунистік партиясының Орталық комитетінің 59 мүшесінің 56-сы еврей, ал қалған үшеуі еврейлерге үйленген деп мәлімделді. Рамзи антисемиттік теорияларға сене бастады және еврейлерді ағылшын азамат соғысының артындағы жетекші күш деп санады, Оливер Кромвель король Чарльз I-ге қарсы олардың агенті ретінде әрекет етті. Рамзи француз революциясы, орыс революциясы және испан азамат соғысы үшін де еврейлерді кінәлады. Ол «большевизм еврейлік» және Гитлер әлемдегі жалғыз көшбасшы болғандықтан, нацистік Германия әлемнің жалғыз үміті екеніне сенімді болды, өйткені Гитлер «осы оқиғалардың мәнін толық түсінген және жергілікті хулигандардың артындағы дүниежүзілік еврейлердің ұйымын және қозғаушы күшін сезген» еді. Сонымен қатар, Рамзи Германияға деген ықыласы арта түсті; қыркүйек айында ол The Times газетіне Судеттер аймағының өзін-өзі анықтау құқығын қорғау үшін хат жазды. 1938 жылғы 15 қарашада Рамзи Лондондағы неміс елшілігінде өткен түскі асқа шақырылды, онда ол нацистік Германиямен байланысы бар британдықтармен, соның ішінде Барри Домвилмен кездесті. Желтоқсан айында ол «Компаниялар туралы заңға (1929) түзетулер енгізу туралы» заң жобасын ұсынды, ол жаңалықтар агенттіктері мен газеттердегі акциялар ашық түрде ұсталғанын және номиналды тұлғалар арқылы емес, талап ететін еді. Бұл заң жобасын жақтаған сөзінде Рамзи баспасөзді «жаһандық қаржыгерлер» манипуляциялап, басқарып отырғанын, олар елді соғысқа итергісі келеді деп мәлімдеді. Оның заң жобасын енгізуге 151-ге 104 дауыспен рұқсат берілді; бірақ ол одан әрі жолға қойылмады.
After the Spanish Civil War broke out, Ramsay became a strong supporter of the Nationalists under Francisco Franco, largely arising out of his opposition to the violent anti clericalism of the Spanish Republicans and their attacks on the Roman Catholic Church. Ramsay was a Protestant, but his religious zeal led him to side against the "godless" Spanish Republic. In the early months of the war, he objected in Parliament to what he saw as bias in BBC news reports on Spain; he pointed to links between Spanish Republicans and the Soviet Union. The British historian Richard Griffiths noted that Ramsay's career up to 1937 had been "fairly uneventful" with him playing the part of a Conservative backbencher holding the standard views associated with a Tory MP, but the Spanish Civil War radicalised him. The news that the Soviet Union had intervened in the Spanish Civil War on the side of the Spanish Republic was taken by him as a sort of declaration of war upon himself, and he committed himself to the victory of the Spanish Nationalists over the "godless" Spanish Republicans. In 1937, the German "pocket battleship" Deutschland which had been operating off the coast of Spain in support of the Nationalists was damaged in a Soviet air attack. In a speech in the House of Commons on 4 June 1937, Ramsay called the air attack on the Deutschland as having been "organised by international Communist agencies with the object of embroiling as many countries as possible in an European war". In July 1937, he denounced France for signing a military alliance with the Soviet Union in 1935, and called the Franco Soviet alliance an opportunity for "Soviet subversive propaganda", which was "a more formidable weapon than the Soviet Army" to threaten Great Britain. Late in 1937, Ramsay formed the 'United Christian Front' to combat attacks on Christianity "which emanate from Moscow". Many distinguished peers and churchmen joined, but the organisation was criticised in a letter to The Times by senior religious figures, including William Temple (Archbishop of York) and Donald Soper. The objectors said that while they supported Christian unity, they could not support the United Christian Front, as it was mainly concerned with the Spanish Civil War and "adopts a view of it which seems to us ill founded". Ramsay became aware of a plan to hold a conference of freethinkers in London in 1938, which was being organised by the International Federation of Freethinkers. Together with his supporters in Parliament, he denounced this as a "Godless Conference", organised by a Moscow based organisation. On 28 June 1938, he asked for permission to introduce as a Private Member's Bill the "Aliens Restriction (Blasphemy) Bill" to prohibit conference attendees from entering Britain; he won the vote by 165 to 134, but the bill went no further. Ramsay's opposition to communism led him to look to other countries for examples. On 13 January 1938, he had given a speech to the Arbroath Business Club in which he observed that Adolf Hitler's antipathy to Jews arose from his knowledge "that the real power behind the Third International is a group of revolutionary Jews". Some time later in 1938, he read The Rulers of Russia by a reactionary Roman Catholic priest from Ireland, Father Denis Fahey, which contended that of 59 members of the Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union in 1935, 56 were Jews, and the remaining three were married to Jews. Ramsay became a believer in anti Semitic conspiracy theories and credited the Jews with being the guiding force behind the English Civil War with Oliver Cromwell acting as their agent against King Charles I. Ramsay also blamed the Jews for the French Revolution, the Russian Revolution and the Spanish Civil War. He become convinced as he put it that "Bolshevism is Jewish" and that Nazi Germany was the world's only hope as Hitler was the only world leader "who grasped to the full the significance of these happenings and perceived behind the mobs of native hooligans the organisation and driving power of World Jewry". At the same time, Ramsay was becoming ever more sympathetic to Germany; in September, he wrote to The Times to defend the right of the Sudetenland to self determination. On 15 November 1938, Ramsay was invited to a luncheon party at the German Embassy in London, where he met British sympathisers with Nazi Germany, including Barry Domvile. In December he introduced another Private Member's Bill called the "Companies Act (1929) Amendment Bill", which would require shares in news agencies and newspapers to be held openly and not through nominees. In his speech promoting the Bill, Ramsay claimed the press was being manipulated and controlled by "international financiers" based in New York City who wanted to "thrust this country into a war". Ramsay was given permission to introduce his Bill by 151 to 104; again it went no further.
Дау
1939 жылғы 10 қаңтарда Исмай Рамзи Арброт бизнес клубында тағы бір сөз сөйледі, онда ол ұлттық баспасөздің "көп жағдайда еврейлердің бақылауында" екенін, "халықаралық еврейлер тобы әрбір елдегі әлемдік революцияның артында тұрғанын" және Гитлердің "не істегенінің себептерін білген болуы керек" деп мәлімдеді. Бұл сөздер жергілікті газетте жарияланып, Эдинбург еврей қауымының раввині Салис Дайчестің назарына ілікті. Дайчес "The Scotsman" газетіне хат жазып, Рамзи әйелге дәлелдер келтіруді талап етті. Рамзи оның атынан Фахир әкесінің кітапшасына сілтеме жасап жауап берді, нәтижесінде бір айға жуық хат алмасу болды, оның ішінде Пиблс округіндегі Шотландия шіркеуінің он бір пасторы өздерінің депутатының пікірлерін жоққа шығаратын хат та болды. Рамзидің Пиблздегі жергілікті унионисттік қауымдастығының кейбір мүшелері бұл оқиғаның олардың ойынша, жағымсыз жариялану тудырғанына риза болмады. Алайда Рамзи оларды Невилл Чемберленді және Ұлттық үкіметті қолдайтынын уәделеді. Рамзи көпшілік алдында емес, жеке кездесулерде даулы сөздер айтуға тырысты. 27 сәуірде ол (семитшіл) Нордикалық лиганың Лондонның Килберн қаласындағы филиалына сөз сөйлеп, Невилл Чемберленді "еврейлердің ықпалымен" әскери міндетті енгізгені үшін сынады және Консервативтік партияның "еврей ақшасына тәуелді" екенін мәлімдеді.
On 10 January 1939 Ismay Ramsay gave another speech to the Arbroath Business Club, at which she claimed the national press was "largely under Jewish control", that "an international group of Jews were behind world revolution in every single country" and that Hitler "must have had his reasons for what he did". The speech was reported in the local newspaper and attracted the attention of the rabbi of the Edinburgh Hebrew Congregation, Salis Daiches, who wrote to The Scotsman challenging Mrs Ramsay to produce evidence. Ramsay wrote on her behalf citing Father Fahey's booklet, and the resulting correspondence lasted for nearly a month—including a letter from eleven ministers of the Church of Scotland in the County of Peebles repudiating the views of their MP. Some members of Ramsay's local Unionist Association in Peebles were not pleased by what they considered negative publicity. However, Ramsay reassured them that he would continue to be a supporter of Neville Chamberlain and the National Government. Ramsay made attempts to make controversial speeches to private meetings rather than in public. On 27 April he spoke to a branch of the (antisemitic) Nordic League in Kilburn, London, attacking Neville Chamberlain for introducing conscription "at the instigation of the Jews" and claiming that the Conservative Party "relies on Jew money".
Дұрыс клуб
Г-жа Рамзидің қаңтарда сөйлеген сөзіне қатысты дау басылғаннан кейін, Рамзи басқаларды ықпал етуге шешім қабылдады, осылайша олар Консервативтік және Юнионисттік партияны күдікті еврей бақылауынан құтқарады. Осы мақсатта ол 1939 жылғы мамыр айында «Дұрыс клубты» құрды, оған қосылғандардың барлығын қызыл мүсіндік мұқабасы бар, құлыпталатын кітапшаға («Қызыл кітап») тіркеді. Ерлер тізімінде 135, ал әйелдер тізімінде 100 есім болды. «Дұрыс клубтың» мүшелеріне антисемиттік көзқарастары белгілі адамдардың кең спектрі кірді (соның ішінде Уильям Джойс және Парламент мүшесі Джон Гамильтон Макки), антисемитизммен белгілі бір дәрежеде байланысы бар адамдар, сондай-ақ Рамзидің достары, клубтың нақты мақсатын білмей қосылған болуы мүмкін. Рамзи 1952 жылы былай деп жазды: «Дұрыс клубтың басты мақсаты – 1938 жылы маған түскен мәліметтерге сүйене отырып, Ұйымдасқан еврейлердің қызметіне қарсы тұру және оларды әшкерелеу болды. Біздің үмітіміз соғысты болдырмау еді, оны біз негізінен Нью-Йоркте орналасқан еврейлердің қастандықтарының нәтижесі деп есептедік». «Дұрыс клубтың» 1939 жылғы мамыр айында құрылуы Германиямен соғыс қаупін тудырған Данциг дағдарысына тікелей жауап болды және Рамзи Чемберлен үкіметінің сыртқы саясатына наразы екенін көрсетті. Рамзи «Дұрыс клубтың» мүшелік тізімін құпия сақтады, бірақ «Дұрыс клубтың» белгілі мүшелеріне Уильям Джойс, адмирал Уилмот Николсон, Фрэнсис Эккерсли және Анна Волкофф кірді. Оның алғашқы отырыстарында 5-ші Веллингтон герцогы төрағалық етті. Рамзи «Дұрыс клубты» іске қосуға тырысқанда, ол «Вигмор Холлда» өткен «Солтүстік Лигасының» жиналысында сөз сөйледі, онда «Дейли Уоркер» газетінің тілшісі қатысып, Рамзи еврей бақылауын тоқтату қажеттігін айтқандығын хабарлады. «Егер біз мұны конституциялық жолмен істемесек, онда мырышпен істейміз» деген мәлімдемеге жиынға келгендер зор қошемет көрсетті. Танымал «Джон Булл» журналы бұл хабарды жариялап, Рамзиге оны жоққа шығаруды немесе түсіндіруді талап етті. Рамзидің жергілікті газеті «Пиблшир жарнамашысы» да осындай талап қойды, ал Рамзи сөзін айтқандығын мойындап, үш залдың жиналысты өткізуден бас тартқанын еврей бақылауының дәлелі ретінде келтірді. Данциг дағдарысы кезінде Рамзи нацистік Германияны қорғаған аз депутаттардың бірі болды, тіпті 1939 жылдың жазында дағдарыс ушыққанда Ұлыбритания Германиямен соғысқа жақындаған кезде де. Гриффитс бұрынғы дағдарыстан бұрын нацистік сезімдерін білдірген басқа депутаттар да болғанын атап өтті, бірақ олардың көпшілігі 1939 жылы келесі жалпы сайлауда орыннан айырылып қалмау үшін бұрынғы көзқарастарынан бас тартты, ал Рамзи мен Сирил Калвервелл сияқты «екцентрикалық» депутаттар осындай көзқарастарды білдіруді жалғастырды, бұл олардың қайта сайлану мүмкіндігіне зиян келтіретініне қарамастан.
After the controversy over Mrs Ramsay's January speech died down, Ramsay decided to influence others so that they would rid the Conservative and Unionist Party of its alleged Jewish control. To this end, he set up the Right Club in May 1939, noting down those who had joined in a red leather bound and lockable ledger (the "Red Book"). There were 135 names on the men's list and 100 on a separate ladies' list; the members of the Right Club include a broad spectrum of those known to be antisemitic (including William Joyce and the Member of Parliament John Hamilton Mackie), those who were in some respects "fellow travellers" with antisemitism, and some friends of Ramsay who may have joined without knowing the actual functions of the club. Ramsay wrote in 1952: "The main object of the Right Club was to oppose and expose the activities of Organised Jewry in the light of the evidence which came into my possession in 1938 Our hope was to avert war, which we considered to be mainly the work of Jewish intrigue centred in New York". The founding of the Right Club in May 1939 was a direct response to the Danzig crisis, which had threatened war with Germany, and reflected Ramsay's unhappiness over the foreign policy of the Chamberlain government. Ramsay kept the membership of the Right Club a secret, but known members of the Right Club included William Joyce, Admiral Wilmot Nicholson, Frances Eckersley and Anna Wolkoff. At its early meetings, the 5th Duke of Wellington took the chair. While Ramsay was attempting to launch the Right Club, he spoke at a meeting of the Nordic League at the Wigmore Hall at which a reporter from the Daily Worker was present and reported Ramsay as saying that they needed to end Jewish control, "and if we don't do it constitutionally, we'll do it with steel" – a statement greeted with wild applause. The popular magazine John Bull picked up on the report and challenged Ramsay to contradict it or explain himself. Ramsay's local newspaper, the Peeblesshire Advertiser, made the same challenge and Ramsay responded by admitting he had made the speech, citing the fact that three halls had refused to host the meeting as evidence of Jewish control. During the Danzig crisis, Ramsay was one of the few MPs who continued to defend Nazi Germany on the floor of the House of Commons even as Britain moved closer and closer to war with Germany as the crisis intensified in the summer of 1939. Griffiths noted that there had been other MPs who expressed pro Nazi feelings before the crisis, but almost all of them chose to distance themselves from their past views in 1939 lest they lose their seats in the next general election, and Ramsay along with Cyril Culverwell were 'eccentric' MPs who continued to express such views, regardless of the damage they were doing to their re election chances.
Соғыс басталды
Ұлыбритания үшін Екінші дүниежүзілік соғыстың екінші күні, 1939 жылдың 4 қыркүйегінде Рамзи Парламент кітапханасында «Үміт пен даңқ елі» атты пародия жазып отырды, бастапқы жолдары: «Есірткі мен яһудилер елі». Соғыс министрі Лесли Хоре Белиша (антисемитизмнің жиі нысаны болған) қызметтен алынған кезде Рамзи Парламентте «Truth» (Нэвилл Чемберленмен тығыз байланысты журнал) журналының көшірмелерін таратты, онда Хоре Белишаның кеткені үкімет үшін ешқандай шығын емес делінген. Ол сондай-ақ көптеген газеттердің Хоре Белишаның жұмыстан босатылуына өкініш білдіргенін, еврейлердің баспасөзді бақылауда ұстауының дәлелі ретінде көрсетіп, ұсыныс жасады. Рамзиге соғысқа қарсы оңшыл оппозицияның тактикасын талқылаған «Құпия кеңестерге» қатысуға шақырған. Бірақ, кеңестерге сэр Освальд Мосли мен оның жақтастары басымдық танытқаннан кейін Рамзи олардан бас тартты. Right Club жалған соғыс кезеңін листовкалар мен «жапсырмалы арқалар» (ұрандар жазылған желімделмелі таңбалар) түрінде үгіт таратумен өткізді, кейін Рамзи «жалған соғыс» деп аталған жағдайды сақтап, соғыстың бейбіт келісіммен аяқталуына мүмкіндік жасағысы келгенін түсіндірді. Рамзидің «Есірткі мен яһудилер елі» атты өлеңінен басқа, «Соғыс жұмысшыларды жояды» және «Бұл яһудилердің соғысы» сияқты ұрандар да болды. Кейбір листовкаларда «шын мәнінде, осы соғысты яһудилер әлемдік билік пен кек алу үшін жоспарлап, ұйымдастырған» делінген. Жалған соғыс кезінде Парламент ішінде де, сыртында да сөйлеген сөздерінде ол Германиямен келіссөздер арқылы бейбітшілік орнатуға шақырды және соғысты «біздің еврей баспасымызға» кінәлады.
On the second day of the Second World War for Britain, 4 September 1939, Ramsay sat in the library of the House of Commons writing a parody of Land of Hope and Glory, beginning: "Land of dope and Jewry". When the Secretary of State for War Leslie Hore Belisha (a frequent target of antisemitism) was forced out of office, Ramsay distributed in the House of Commons copies of Truth (a magazine closely connected to Neville Chamberlain) which argued that Hore Belisha was no loss to the government. He also put down a motion which cited the regretful reactions of many newspapers to Hore Belisha's sacking as evidence of Jewish control of the press. Privately, Ramsay had been invited to some of the "Secret Meetings" at which right wing opponents of the war discussed tactics. However, after they came to be dominated by Sir Oswald Mosley and his supporters, Ramsay withdrew. The Right Club spent the Phoney War period distributing propaganda in the form of leaflets and 'sticky backs' (adhesive labels containing slogans), with Ramsay later explaining that he wanted "to maintain the atmosphere in which the "Phoney War", as it was called, might be converted into an honourable negotiated peace." In addition to Ramsay's "Land of dope and Jewry"' rhyme, the slogans included "War destroys workers" and "This is a Jews' War". Some of the leaflets asserted "the stark truth is that this war was plotted and engineered by the Jews for world power and vengeance". In his speeches both inside and outside of the House of Commons throughout the Phoney War, he called for a negotiated peace with Germany and blamed the war on "our Jew ridden Press".
Төменгі палата
Парламентте Рамзи Қорғаныс ережесі 18В бойынша интернаттау тәртібіне шабуыл жасады және 1936 жылғы Қоғамдық тәртіп туралы заң бойынша антисемит спикер Ричард А. В. "Жок" Хьюстонның қамауға алынуына қарсылық білдірді. 1940 жылдың 20 наурызында ол Германия құрған, дәл толқын ұзындығын көрсеткен, оны одақтастары мен қарсыластары жарнамалаудың сымбатсыз тәсілі деп күдіктенген үгіт радиостанциясы туралы сұрақ қойды. 9 мамырда ол Ішкі істер министрінен "біздің еврейлерге толы баспасөздің қысымына ықпалданып, бас тартатынын" растауды сұрады. Оның ашық антисемитизмі Лейбористер партиясының мүшелері мен басқалар тарапынан көтеріліп, пікірсайыстарда талқыланды. Британдық барлау қызметінің хабарлауынша, Рамзи неміс басқыншылығы болған жағдайда фашистік төңкеріске қолдау көрсеткенін айтты: "Жеке менің ойымша, көшеде оқ атысып, азамат соғысы болғанын қалар едім".
In Parliament, Ramsay attacked the internment procedure of Defence Regulation 18B and opposed the arrest of antisemitic speaker Richard A. V. "Jock" Houston under the Public Order Act 1936. On 20 March 1940, he asked a question about a propaganda radio station set up by Germany which gave its precise wavelength, which was suspected by both his allies and opponents as a subtle way of advertising it. On 9 May he asked for an assurance from the Home Secretary "that he refuses to be stampeded by a ramp in our Jew ridden press?" His increasingly open antisemitism was picked up by Labour members and others and referred to in debate. According to informants to British intelligence, Ramsay said he would welcome a fascist coup in the case of a German invasion: "Personally, I should welcome a civil war with shots fired in the streets."
Интернаттау
Тайлер Кент, АҚШ-тың Лондон елшілігіндегі шифрлаушы, "Дұрыс клубқа" соңғы қосылған мүшелердің бірі болды. Рамзи Кентке "Дұрыс клуб" мүшелерінің тізімін сақтап қалу үшін тапсырды. Кент елшіліктен жоғары құпия құжаттар ұрлап, оларды Италия елшілігіне жіберіп тұрды және күдік тудырған еді. Соғыс басталғалы бері, президент Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі одақтас мемлекеттермен бейтарап қарым-қатынас сақтауды жақтады. Рузвельт 1939 жылдың қараша айында Конгрессті Бетараптық заңына түзетулер енгізуге көндірді, бұл АҚШ-қа Ұлыбритания мен Францияға қару-жарақ сатуға мүмкіндік берді. Кент, американ елшілігіндегі шифрлаушы ретінде жұмыс істейтін болғандықтан, АҚШ-тың соғысқа араласпай одақтастарға қалай көмектесе алатыны туралы құпия келіссөздердің барысы туралы білді. Ол Рузвельт АҚШ-ты соғысқа тартуды жоспарлап отыр деп сенді, себебі ол еврейлер үшін жұмыс істеді және Рамзиге бұл жоспарды қалай тоқтату керектігі туралы хабарласты, сондай-ақ Рузвельт пен Черчилль арасындағы хабарламалардың үзінділерін көрсетті. "Дұрыс клубтың" мүшесі Анна Волкофф, қазір Германияда "Лорд Хо-Хо" радиосында сөйлейтін Джойсқа Кенттен алынған ақпарат туралы хабарласуға тырысты. Кентті MI5 Камберленд қонақ үйінде Людвиг Маттиасқа, неміс барлау қызметіне жұмыс істейтін (кейін расталған) швед азаматына жұмбақ пакет тапсырып жатқанын байқады. Кенттің ағылшын-американдық дипломатиялық келіссөздердің ең құпия мәліметтеріне қол жеткізу қабілетіне байланысты, ол жоғары деңгейдегі қауіпсіздік қаупі деп есептелді және MI5 оны қатаң бақылауға алды. Бұл Рамзиге зиян келтірді, өйткені ол Кентпен үнемі байланыста болды. 20 мамырда, АҚШ елшісі Джозеф Кеннеди Кенттің дипломатиялық иммунитетін алып тастауға келіскеннен кейін, оның пәтері тінту жүргізіліп, ол тұтқындалды; құлыпталған Қызыл кітап күштеп ашылды. Рамзидің Кентпен байланысы билік органдарын алаңдатты, өйткені Рамзи парламенттік иммунитетке ие болды. Егер Кент ұрланған құжаттарды Рамзиге берсе және ол олар туралы парламентте сөйлесе, олардың жариялануын тоқтату мүмкін болмас еді. Кабинет қорғаныс саласындағы 18B ережесін кеңейту туралы шешім қабылдады, бұл адалсыздыққа күдік келген адамдарды ұстауға қосымша өкілеттік берді. Рамзи тұтқындалып, 1940 жылдың 23 мамырында 18B ережесі бойынша Брикстон түрмесіне қамалды. Ол өзінің абыройын қорғау үшін адвокаттармен (Освальд Хиксон, Коллиер және компания) жұмыс істеді. Лорд Марли Лордтар палатасында Рамзидің Шотландияға басып кірген жағдайда Гитлердің таңдаған Гауляйтері екенін айтқанда, Коллиер дереу наразылық хат жіберді. 18B бойынша ұсталған Рамзидің ұстауды шабуылдаудың жалғыз заңды жолы Норман Биркетт басқаратын Кеңес комитетіне шағымдану болды, бірақ ол оның ұстауын жалғастыруды ұсынды. Алайда, Рамзидің кейбір әріптестері оның Парламент мүшесі болғандықтан, оның ұсталуы парламенттік иммунитеттің бұзылуы болып табылады деп мәлімдеді. Ұстау мәселесі Артықшылықтар комитетіне жіберілді, бірақ 9 қазан күні комитет ұстаудың артықшылықтарды бұзбағанын хабарлады. Рамзи өзін британдық супер-патриот деп жариялауды ұнататын, бірақ оның соғыс кезіндегі әрекеттері оның есімін "сатқындықпен" байланыстырды және ол соғыс кезінде ең жек көрінетін депутаттардың біріне айналды.
One of the last members to join the Right Club was Tyler Kent, a cypher clerk at the Embassy of the United States in London. Ramsay gave Kent the ledger containing the list of Right Club members for safe keeping. Kent was stealing top secret documents from the embassy to pass on to the Italian embassy and had already fallen under suspicion. Right from the outset of the war, the administration of President Franklin D. Roosevelt had leaned in a pro Allied neutrality, and Roosevelt had persuaded Congress to amend the Neutrality Act in November 1939 to allow the United States to sell Britain and France weapons. Kent through his work as a cypher clerk at the American embassy in London, was aware of at least the Anglo American end of the secret talks about how the United States could aid the Allies without entering the war. He become convinced that Roosevelt was plotting to bring the United States into the war because he was working for the Jews and contacted Ramsay about how best to stop the alleged plot, showing him excerpts from messages to and from Roosevelt and Churchill. Anna Wolkoff of the Right Club had tried to contact Joyce who was now in Germany working as the 'Lord Haw Haw' radio speaker about the information received from Kent. Kent was observed by MI5 at the Cumberland Hotel handing over a mysterious package to Ludwig Matthias, a Swedish man suspected (correctly as it turned out) to be working for German intelligence. Kent was considered to be a high level security threat owing to his ability to access the most secret Anglo American diplomatic talks and placed under surveillance by MI5 as a major security threat, which proved damaging to Ramsay who was observed to be in constant contact with Kent. On 20 May, after the US ambassador Joseph Kennedy had agreed to waive Kent's diplomatic immunity, his flat was raided and he was arrested; the locked Red Book was forced open. Ramsay's involvement with Kent was worrying to the authorities, as Ramsay enjoyed parliamentary privilege; if Kent had given the stolen documents to Ramsay and he had spoken about them in Parliament, it would have been impossible to prevent their publication. The Cabinet decided to extend Defence Regulation 18B to give more power to detain people suspected of disloyalty. Ramsay was arrested and lodged in Brixton Prison on an order under Regulation 18B on 23 May 1940. He engaged solicitors (Oswald Hickson, Collier & Co.) through whom he attempted to defend his reputation. When Lord Marley said in the House of Lords that Ramsay was Hitler's chosen Gauleiter for Scotland in the event of an invasion, Oswald Hickson, Collier immediately sent off a letter of complaint. As an 18B detainee, Ramsay's only lawful method of challenging his detention was to appeal to the Advisory Committee under Norman Birkett, but that recommended his continued detention. However, some of Ramsay's colleagues argued that as he was a Member of Parliament his detention was a breach of parliamentary privilege. The detention was referred to the Committee of Privileges, but on 9 October the committee reported that the detention was not a breach of privilege. Ramsay liked to proclaim himself a British super patriot, but his wartime activities had made his "name synonymous with treason", and he become one of the most hated MPs during the war.
Жамандау туралы сот
1940 жылы шілдеде "Нью-Йорк Таймс" газеті "Британияның бесінші колоннасы" деген мақала жариялады, онда "хабардар американдық дереккөздер Тайлер Кент берген опасыз ақпаратты Дублиндегі неміс елшілігіне жібергенін айтты" делінген. Рамзи жала жабуға қарсы сотқа шағымданып, нәтижесінде 1941 жылдың шілдесінде сот отырысы өтті. Ол Британияға адал екенін мәлімдеді. Бірақ Рамзидің кейбір жауаптары оған зиян келтірді; мысалы, "Нацизм жеңілуіне қолдау көрсетсеңіз?" деген сұраққа ол "Нацизм" деген сөзді "Германия" деп ауыстырып, "Германия ғана емес, сонымен қатар еврей қаупі де" деп жауап берді. Сот қорытындысында судья Гитлер Рамзиді "дос" деп атайтынына көз жеткізгенін және Рамзи патшасына, үкіметіне және халқына жүрек-жанымен адал емес екенін айтты. Алайда, "Нью-Йорк Таймс" өз мәлімдемесін қорғай алмады, себебі Рамзидің неміс елшілігіне қандай да бір ақпарат жеткізгенін көрсететін ешқандай дәлел таба алмады, сондықтан ол кінәлі деп танылды. Судья, техникалық түрде істі жеңіп алған, бірақ өзіне қиындық тудырған жала жабу ісі бойынша әдеттегі өтемақы – бір фартинг (¼d) төлеуге міндеттеді. Егер жала жабу ісінде айыпталушы сотқа ақыры белгіленген өтемақыдан кем емес сома төлесе, ол сот шығындарын төлеуге міндетті емес; "Нью-Йорк Таймс" сотқа 75 фунт төлегендіктен, Рамзи айыптау және қорғану шығындарын төлеуге міндетті болды. Соттың тағы бір салдары – Рамзидің жергілікті Юнионисттік қауымдастығы одан бас тартып, Парламент депутаты Дэвид Робертсоннан Рамзидің сайлау округіндегі жұмысты жүргізуді сұрады.
The New York Times published an article on "Britain's Fifth Column" in July 1940 which claimed "informed American sources said that he had sent to the German legation in Dublin treasonable information given to him by Tyler Kent". Ramsay sued for libel, resulting in a trial in July 1941. He asserted his loyalty to Britain. However, some of Ramsay's answers did him damage; for example when asked if he wanted Nazism to be defeated, he replied, substituting "Germany" for "Nazism"; "Not only Germany, but also the Judaic menace". In summing up, the judge said he was convinced Hitler would call Ramsay "friend" and that Ramsay was disloyal in heart and soul to his King, his Government, and the people. However, The New York Times could not defend its story, having found no evidence that Ramsay had communicated anything to the German legation, and it was found liable. The judge awarded a farthing (¼d) in damages, the customary award for a libel plaintiff who technically won a case, but was adjudged to have brought his trouble on himself. If the defendant in a libel case pays into court beforehand a sum not less than the damages ultimately awarded, he is not liable for costs; as The New York Times had paid £75 into court, Ramsay became liable for both prosecution and defence costs. Another consequence of the trial was that Ramsay's local Unionist Association disowned him and asked another Member of Parliament, David Robertson, to undertake Ramsay's constituency work.
Кейінгі саяси қызметі
Рамзи түрмеде жазбаша парламенттік сауалдарын қоюды кейде жалғастырды, сондай-ақ 18B-дегі басқа тұтқындардың мәселелерімен де айналысты. Оның үлкен ұлы Алек Шотландия гвардиясында қызмет етіп, 1943 жылғы тамызда Оңтүстік Африкада пневмониядан қайтыс болды. Рамзи 1944 жылғы 26 қыркүйекте 18B тұтқындарының соңғыларының бірі болып босатылды. Ол Вестминстерге оралып, Парламенттегі өзінің орнын қайта иеленді, бұл кем дегенде бір депутаттың палатадан шығып кетуіне себеп болды. Парламенттің қалған бөлігіндегі оның маңызды әрекеті – король Эдуард I кезінде қабылданған 1275 жылғы еврейлер заңының күшіне енуін талап еткен ұсыныс болды. Ол 1945 жылғы жалпы сайлауда өзінің мандатын сақтап қалмады. Пиблс және Оңтүстік Мидлотиан округінен Лейборист партиясының үміткері Дэвид Прайд жеңіске жетті.
Ramsay continued occasionally to put down written parliamentary questions from jail, sometimes taking up the cases of fellow 18B internees. His eldest son Alec, serving in the Scots Guards, died of pneumonia on active service in South Africa in August 1943. Ramsay was released from detention on 26 September 1944, being one of the last few 18B detainees. He returned to Westminster to resume his seat in the Commons, causing at least one member to walk out of the chamber. His only significant action in the remainder of the parliament was a motion calling for the reinstatement of the 1275 Statute of the Jewry passed under King Edward I. He did not defend his seat in the 1945 general election. Peebles and Southern Midlothian was won by the Labour Party candidate David Pryde
1952 жылы Рамзи өзінің өмірбаяны және әрекеттерін ақтау үшін «Аты жоқ соғыс» атты кітап жазды. Кітаптың көп бөлігі ағылшын, француз, орыс және испан революцияларын еврейлердің әлемдік үстемдік үшін жүргізген науқанының бір бөлігі ретінде қарастыратын антисемиттік теорияларға негізделген. Ол «Сион ақсақалдарының хаттамаларынан» кеңінен цитата келтірді, оның нақтылығына Рамзи күмәнсіз сенді, сондай-ақ Кальвиннің нақты аты «Коэн» болған еврей екенін, Кромвельдің «еврейлердің жалдамалы адамы» болғанын және Англиядағы азамат соғысы мен I Чарльздың өлімі еврейлерге Англияға оралуға мүмкіндік беру үшін жасалғанын мәлімдеді. Рамзи кейбір оңшыл саяси жиналыстарға қатысты, бірақ көп назар аударған жоқ. Ол 1955 жылы қайтыс болды.
In 1952, Ramsay wrote The Nameless War as an autobiography and a plea to justify his actions. Much of the book consisted of an antisemitic conspiracy theory interpreting the English, French, Russian and Spanish Revolutions as part of a Jewish campaign for world domination. It quoted extensively from The Protocols of the Elders of Zion, the authenticity of which Ramsay took for granted, and added assertions including that Calvin had been a Jew whose real name was "Cohen", that Cromwell had been "a paid agent of the Jews" and that the entire English Civil War and the execution of Charles I were staged for the sole purpose of allowing Jews to return to England. Ramsay attended some far right political meetings but did not attract attention. He died in 1955.