Америкалық экспедициялық күш Солтүстік Ресейде: «Мұздық аюлар» жорығы
American Expeditionary Force, North Russia
Америкалық экспедициялық күш Солтүстік Ресейде (1918-1919) Ресей азамат соғысына қатысты. Чех легионына көмектесіп, большевиктерге қарсы күресті. Тарих, әскери операциялар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ресейдегі американдық экспедициялық күш (АЭК) (сонымен қатар «Мұздық аю экспедициясы» деп те аталады) – Ресейдің Азамат соғысына одақтас елдердің араласуының бір бөлігі ретінде Ресейдің Архангельск қаласына түскен, шамамен 5000 американдық әскерден құралған топ. Олар 1918 жылдың қыркүйегінен 1919 жылдың шілдесіне дейін айналасындағы аймақта Қызыл Армиямен күресті.
The American Expeditionary Force, North Russia (AEF in North Russia) (also known as the Polar Bear Expedition) was a contingent of about 5,000 United States Army troops that landed in Arkhangelsk, Russia as part of the Allied intervention in the Russian Civil War. It fought the Red Army in the surrounding region during the period of September 1918 through to July 1919.
Экспедиция
1918 жылы 2 тамызда Архангельскке келген одақтас әскердің британдық қолбасшылары, большевиктердің шегінуі кезінде әскери жабдықтарды Двина өзенімен жоғары қарай алып кеткенін анықтады. Сондықтан, бір айдан кейін американдық әскерлер келген кезде, олар дереу Чех легионына көмектесу үшін шабуылдық операцияларға жұмылдырылды. Британдық қолбасшылар 339-шы жаяу әскер батальонының бірінші бөлімін Двина өзені бойымен, ал үшінші бөлімін Вологда темір жолына жіберді. Олар келесі алты апта бойы большевиктерге қарсы күресіп, оларды кері тартты. Алайда, бұл екі майданның әрқайсысы жүздеген шақырымға созылып, өте тар болды және жабдықтау, күтіп ұстау және қорғау қиындықтар тудырды. 1918 жылдың қазан айының соңына қарай олар шабуылды жалғастыра алмады. Өздерінің осал жағдайын және қыстың тез басталуын мойындап, одақтастар қорғанысқа көшті. Одақтас әскер басшылары сондай-ақ, тиімді жергілікті антибольшевиктік күштерді ұйымдастыра алмайтындарын түсінді. Осылайша, олар Чех легионымен байланысу мақсатынан бас тартып, алдағы қыста қол жеткізгендерін сақтап қалуға бекінді. Сол қыста большевиктер шабуылға шықты, әсіресе Двина өзені бойындағы Вага өзенінің бөлігінде, одақтастарға шығын келтіріп, олардың едәуір қашықтыққа шегінуіне себеп болды. Солтүстік Ресейде болған уақытында американдық әскерлер 210-нан астам жарақат алды, оның ішінде кем дегенде 110-ы шайқаста қаза тапты, шамамен 30-ы жоғалып кетті, ал 70-і аурудан қайтыс болды, олардың 90%-ы испан қызбасынан болды. 1919 жылғы қазан айындағы есеп бойынша, шығын 553 адамды құрады: 109-ы шайқаста қаза тапқан; 35-і жарақатынан қайтыс болған; 81-і аурудан; 19-ы апаттан немесе басқа себептерден; 305-і жараланған және 4 әскери тұтқын (босатылған).
When the British commanders of the Allied Intervention arrived in Arkhangelsk on August 2, 1918, they discovered that the Allied war material had already been moved up the Dvina River by the retreating Bolshevik forces. Therefore, when the American troops arrived one month later, they were immediately used in offensive operations to aid in the rescue of the Czech Legion. The British commanders sent the First Battalion of the 339th Infantry up the Dvina River and the Third Battalion of the 339th up the Vologda Railroad where they engaged and pushed back the Bolshevik forces for the next six weeks. However, these two fronts each became hundreds of miles (kilometers) long and were extremely narrow and difficult to supply, maintain, and protect. By the end of October 1918, they were no longer able to maintain the offensive and acknowledging their fragile situation and the rapid onset of winter, the Allies began to adopt a defensive posture. The Allied commanders also soon realized they would be unable to raise an effective local force of anti Bolshevik soldiers. Thus they gave up the goal of linking up with the Czech Legion and settled in to hold their gains over the coming winter. During that winter, the Bolshevik army went on the offensive, especially along the Vaga River portion of the Dvina River Front, where they inflicted some casualties and caused the Allies to retreat a considerable distance. During their time in North Russia, the American forces suffered more than 210 casualties, including at least 110 deaths from battle, about 30 missing in action, and 70 deaths from disease, 90% of which were caused by the Spanish flu. An October 1919 report gives the casualties as 553: 109 killed in battle; 35 died of wounds; 81 from disease; 19 from accidents/other causes; 305 wounded and 4 POWS (released).
Қайтарып алу
1918 жылғы 11 қарашада Германиямен одақтас күштердің келісіміне қол қойылғаннан кейін, AEF-тегі сарбаздардың туыстары мен достары газеттерге хаттар жазып, АҚШ Конгресіндегі өкілдеріне петициялар жіберді, Солтүстік Ресейден күштерді дереу қайтаруды талап етті. Газеттер өздерінің кері қайтарылуын қолдады, ал конгрессмендер бұл мәселені Вашингтон қаласында көтерді. Сол кезде американдық сарбаздар өздерінің миссиясының өзгергенін, Батыс майдандағы келісімді және Архангельск портының мұзданып, кеме қатынасы үшін жабық болғанын білді. Осының салдарынан сарбаздардың рухы құлдырады. Олар офицерлерінен Ресейде большевиктермен неге соғысып жатқанын сұрады, бірақ олар өмір үшін күресу керектігі және большевик әскерінің оларды Солтүстік Мұзды мұхитқа итеруінен сақтану керектігінен басқа нақты жауап алмады. 1919 жылдың басында одақтас әскер қатарында бүліктер туралы әңгімелер жиі айтыла бастады. 1919 жылғы 15 шілдеде «Аляска Daily Empire» газеті көтеріліс туралы хабарлардың «жалған» екенін және полк командирі майор Николс «полктің I ротасының көтеріліске түскені туралы әңгімеге себеп болған оқиға – ағылшын тілін жақсы түсінбеген сарбаздың бұйрықты дұрыс түсінбеуінен туды» деді. 1919 жылғы 16 ақпанда президент Уилсон Солтүстік Ресейдегі AEF күштерін Солтүстік Ресейден қайтаруды жоспарлауды бастау үшін Соғыс министрлігіне тапсырма берді. 1919 жылғы наурыз айында 339-шы жаяу әскердің B ротасындағы төрт американдық сарбаз Ресейде болуын протесттеген петиция жазып, оларға әскери сот процесі қозғалуы мүмкін екені туралы ескертілді. АҚШ армиясының бригадир генералы Уайлдс П. Ричардсон 1919 жылғы 17 сәуірде Архангельскке «Канада» мұзжару кемесімен келді, генерал Першингтен американдық әскерлерді «ең ерте уақытта» қайтаруды ұйымдастыру туралы бұйрық алды. 1919 жылғы 26 мамырда британдық Солтүстік Ресейлік көмекші күштерінің 8000 ерікті сарбазының жартысы американдық әскерлерді алмастыру үшін Архангельске келді. Маусымның басында Солтүстік Ресейдегі AEF күштерінің көп бөлігі Брестке (Франция), содан кейін Нью-Йоркке және үйлеріне – олардың үштен екісі Мичиган штатында болды – аттанды. Кері қайтарылғанда Солтүстік Ресейдегі AEF сарбаздары өздерін «Қарлы аюлар» деп атауға шешім қабылдады және сол жақ иығында «Қарлы аю» белгісін тағуға рұқсат алды. 1919 жылғы 15 шілдеде «Аляска Daily Empire» газеті «Қарлы аю» экспедициясының 46 офицері мен 1495 сарбазының Солтүстік Ресейдегі қызметтен үйге оралған алғашқы американдық әскерлері екенін хабарлады және олар «Von Steuben» кемесімен Нью-Джерси штатының Хобокен қаласына келді.
Following the Allied Armistice with Germany on November 11, 1918, family members and friends of soldiers in the AEF began writing letters to newspapers and circulating petitions to their representatives in the U. S. Congress, asking for the immediate return of the force from North Russia. In turn, the newspapers editorialized for their withdrawal and their congressmen raised the issue in Washington, D. C. Meanwhile, aware of not only the change in their mission, but also of the Armistice on the Western Front and the fact that the port of Arkhangelsk was now frozen and closed to shipping, the morale of the American soldiers plummeted. They asked their officers why they were fighting Bolshevik soldiers in Russia and did not receive a clear answer, other than that they had to fight to survive and avoid the Bolshevik army pushing them into the Arctic Ocean. Early in 1919, instances of rumored and actual mutinies in the Allied ranks became frequent. On July 15, 1919, it was reported by the Alaska Daily Empire that rumors of mutiny were "bunk" and that commander Major Nichols reported “What gave rise to the story that Company I, of the regiment, had mutinied was an Incident (sic.) to which an order was misunderstood by a soldier who could not understand English well.” President Wilson directed the War Department on February 16, 1919, to begin planning the withdrawal of AEF in North Russia from Northern Russia. In March 1919, four American soldiers in Company B of the 339th Infantry drew up a petition protesting their continued presence in Russia and were threatened with court martial proceedings. U. S. Army Brigadier General Wilds P. Richardson arrived in Arkhangelsk aboard the icebreaker Canada on April 17, 1919, with orders from General Pershing to organize a coordinated withdrawal of American troops " at the earliest possible moment." On May 26, 1919, the first half of 8,000 volunteer members of the British North Russian Relief Force arrived in Arkhangelsk to relieve the American troops. In early June, the bulk of the AEF in North Russia sailed for Brest, France and then for New York City and home—which for two thirds of them was in the state of Michigan. During the withdrawal, the men of the AEF in North Russia decided to call themselves "Polar Bears" and were authorized to wear the Polar Bear insignia on their left sleeve. On July 15, 1919, it was reported by the Alaska Daily Empire that forty six officers and 1,495 men of the Polar Bear Expedition, were the first American troops to return home from service in Northern Russia, arrived in Hoboken, New Jersey aboard the Von Steuben.
Салдары
Экспедиция мүшелерінің барлығы үйлеріне оралғаннан кейін бір жыл өткен соң, 1920 жылы «Полярлық аю» ардагерлері өздерінің штаттық және федералдық үкіметтеріне қаражат алу және кем дегенде 125 американдық сарбаздың денелерін табу үшін қажетті мақұлдауларды алу мақсатында лоббилеуді бастады. Олардың денелері Ресейде жерленген деп есептелді және қалдырылған болатын. Ол кезде 112 сарбаздың сүйектері АҚШ-қа жеткізілген еді. 1929 жылға қарай қосымша зерттеулер 226 «Полярлық аю» сарбазының бастапқыда Солтүстік Ресейде жерленгенін көрсетті, ал сол кезде Солтүстік Ресейде шамамен 130 американдық сарбаздың сүйектері әлі де жерленген деп есептелді. АҚШ пен КСРО арасындағы дипломатиялық қатынастардың болмауынан қиындықтар туды, сондықтан рұқсат алу көп жылдарға созылды. «Шетелдегі соғыс ардагерлері» (VFW) ұйымының қолдауымен ұйымдастырылған экспедиция 1929 жылдың күзінде 86 американдық сарбаздың денелерін тауып, анықтап, елге әкеліп шығарды. 1934 жылы КСРО Солтүстік Ресейдегі 14 АЭФ сарбазының қалдықтарын АҚШ-қа жіберді, бұл Солтүстік Ресейде әлі жерленген американдық сарбаздардың санын шамамен 30-ға дейін азайтты. 1930 жылдың 30 мамырында Мичиган штатының Трой қаласындағы «Уайт-Чапл» мемориалдық зиратында мүсінші Леон Хермант салған «Полярлық аю» ескерткішінің айналасына АЭФ-тің 56 сарбазының сүйектері қайта жерленді. 1899 жылы туған Гарольд Ганнес 2003 жылдың 11 наурызында қайтыс болды. Ганнес Ақ теңіздегі Архангельск порты маңындағы Одақтас әскерлерінің араласуында соғысқан соңғы тірі американдық сарбаз деп есептеледі.
A year after all of the expedition members had returned home, in 1920 Polar Bear veterans began lobbying their state and Federal governments to obtain funds and the necessary approvals to retrieve the bodies of at least 125 of their fellow American soldiers which were then believed to have been buried in Russia and left behind. By that time, 112 sets of remains had already been transferred to the United States. By 1929, additional research found that 226 fallen Polar Bears had originally been buried in North Russia, with a total of approximately 130 sets of U. S. soldier remains then estimated to still be buried in North Russia. Hampered by the lack of diplomatic recognition between the United States and the Soviet Union, it took many years before they finally received permission. An expedition under the auspices of the Veterans of Foreign Wars (VFW) was successful in organizing and conducting a recovery mission in the autumn of 1929 that found, identified and brought out the remains of 86 U. S. soldiers. The remains of 14 AEF in North Russia soldiers were shipped by the Soviet Union to the U. S. in 1934, which reduced the number of U. S soldiers still buried in North Russia to about 30. The remains of 56 AEF soldiers were eventually re buried in plots surrounding the Polar Bear Memorial by sculptor Leon Hermant in White Chapel Memorial Cemetery, Troy, Michigan in a ceremony on May 30, 1930. Harold Gunnes, who was born in 1899, died on March 11, 2003. Gunnes was believed to have been the last living American to have fought in the Allied Intervention near the port of Arkhangelsk on the White Sea.