Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жердегі табиғаттан тыс құбылыстарға қатысты нанымдар спектрі. Кейбір сенушілер үшін Стоунхендж маңызды орын саналады. Қазіргі заманғы друидтар сияқты, тарихқа дейінгі ескерткіштер Жер құпияларына сенушілер үшін ерекше рухани маңызға ие, олар белгілі бір жерлерді қасиетті деп санайды және/немесе белсенді рухани энергияға толы деп есептейді. "Альтернативті археология" термині Жер құпияларына қатысты нанымдарды зерттеу үшін де қолданылған. Ал осымен байланысты түсініктер 1970-1980 жылдары Жаңа Эра қозғалысы және қазіргі заманғы жаңа діндер сияқты қозғалыстар тарапынан қабылданып, жаңаша түсіндірілді.
Range of beliefs regarding earthly supernatural phenomena
[[File:Stonehenge back wide. jpg|thumb|right|250px|Stonehenge is considered an important location by some believers in Earth mysteries. Similar to modern druidry, prehistoric monuments are of particular spiritual importance to believers in Earth mysteries who consider certain locations to be sacred and/or containing active spiritual energies. The term "alternative archaeology" has also been used to describe the study of Earth mystery beliefs. and the associated concepts have been embraced and reinvented by movements such as the New Age Movement and modern paganism during the 1970s to 1980s.
Тарих
Жердің құпиялары туралы түсінік екі 17 ғасырғы антиквар – Джон Обри мен Уильям Стуклиге дейін жетеді, екеуі де Стоунхендж друидтермен байланысты деп сенді. Стукли ежелгі ескерткіштер мен мифологияны табиғаттың идеалдастырылған бейнесіне біріктірді. Лей сызықтарын 1921 жылы Альфред Уоткинс Вулхоуп табиғаттанушылар клубындағы баяндамасында алғаш рет ұсынды, кейіннен «Ежелгі британдық жолдар» (1922) және «Ескі түзу жол» (1925) еңбектерінде жариялады. Уоткинс 1927 жылы «Ескі түзу жол» клубын құрды, ол 1935 жылға дейін белсенді болды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде таратылды. Бұл тақырыпқа қызығушылық 1960 жылдары қайта жанданды, қазір ол Викка сияқты неопагандық ағымдармен және уфологиямен байланысты. Уоткинстің «Түзу жол» клубы 1962 жылы Филип Хеслтон және басқалармен бірге «Лей саятшылары» клубы ретінде қайта құрылды. Жаңа клубтың журналы «The Ley Hunter» 1965 жылдан 1970 жылға дейін «Жер құпиялары журналы» деген тақырыппен шығарылды. 1970 жылдары жер құпиялары туралы көптеген кітаптар жарық көрді, онда лей сызықтары, жер энергиясы, астроархеология, қасиетті ландшафттар, мегалиттік ескерткіштер, шаманизм, пұтқа табынушылық, жосық және фольклор сияқты тақырыптар талқыланды. Британ жазушысы Джон Ивими 1975 жылы «Сфинкс пен мегалиттер» атты кітап жазды, онда ол египеттік Сфинксті британдық Стоунхендж және басқа мегалиттік құрылыстармен байланыстырып, олардың барлығын білікті мамандық алған элиталық топ салғанын жазды. 1980 жылдардағы «Жаңа дәуір» қозғалысы жер құпиялары саласының ауқымын британдық ландшафтан тысқары кеңейтті, ал 1990 жылдары ежелгі орындар мен ландшафттарды (археология, археоастрономия және лей сызықтары), қытай геомантиясы немесе фэн-шуй, батыс магикалық концепциялары мен жосықты зерттеуді қамтыды. 1970-2000 жылдары осы салаларды біріктірген маңызды жазушы Джон Мичелл болды. Мичеллдің «Атлантикаға қараған көрініс» кітабы лей сызықтарын фольклор мен археологиямен байланыстырды; бұл идеялар жер құпиялары ретінде кеңінен танымал болды. Жер құпиялары тақырыбындағы 1980 жылдардағы басқа авторларға Пол Деверо және Найджел Пенник кіреді.
The concept of Earth mysteries can be traced back to two 17th century antiquarians: John Aubrey and William Stukeley, who both believed that Stonehenge was associated with the druids. Stukeley mixed together ancient monuments and mythology towards an idealized vision of nature. Ley lines were postulated by Alfred Watkins in 1921 at a presentation at the Woolhope Naturalists' Field Club, later published in Early British Trackways (1922) and The Old Straight Track (1925). Watkins formed the Old Straight Track Club in 1927, which was active until 1935 but became defunct during the World War II period. A revival of interest in the topic began in the 1960s, now associated with neopagan currents like Wicca, and with ufology. Watkins' Straight Track Club was revived in 1962 by Philip Heselton and others as the Ley Hunters' Club. The new club's journal The Ley Hunter was issued from 1965 to 1970, subtitled "the Magazine of Earth Mysteries". More books on Earth mysteries appeared in the 1970s, discussing topics such as ley lines, earth energies, astro archaeology, sacred landscapes, megalithic monuments, shamanism, paganism, dowsing and folklore. British writer John Ivimy wrote a book in 1975 called The Sphinx and the Megaliths in which he linked the Egyptian Sphinx to the British Stonehenge and other megalithic structures, writing that they were all built by a group of elite trained people. The New Age boom of the 1980s expanded the scope of the Earth mysteries field beyond the British landscape, and by the 1990s could include the study of ancient sites and landscapes (including archaeology, archaeoastronomy, and ley lines), Chinese geomancy or feng shui, western magical concepts of gematria, and dowsing. An important writer combining these fields during the 1970s to 2000s was John Michell. Michell's book The View Over Atlantis mixed ley lines with folklore and archeology; these ideas became popularised as earth mysteries. Other 1980s authors on the subject of Earth mysteries include Paul Devereux and Nigel Pennick.
Қабылдау
Жер құпияларын жақтаушылар оларды ғылыми емес, қасиетті және миф жасаушы деп есептейді. Осыған байланысты, Жер құпиялары қозғалысымен байланысты туризм нарықтың ландшафттық мұра саласы ретінде танылады.
Proponents consider the Earth mysteries to be sacred and mythopoeic rather than scientific. Tourism associated with the Earth mysteries movement in this regard is known as the landscape heritage segment of the market.