Кіріспе
Христиандық тарихи кезеңдемесі ерте антикалық дәуірден бастау алады. Дүние жүзінің алты дәуірі (лат. *sex aetates mundi*), сондай-ақ сирек кездесетін Дүние жүзінің жеті дәуірі (лат. *septem aetates mundi*) – бұл христиандық тарихи кезеңдеме, алғаш рет шамамен 400 жылы Августин Гиппондықпен жазылған. Ол Адамның жаратылуынан Аян кітабындағы оқиғаларға дейінгі христиан діни оқиғаларына негізделген. Тарихтың алты дәуірі, әр дәуір (лат. *aetas*) шамамен 1000 жылға созылды, Орта ғасырларда кеңінен қабылданды және қолданылды. Ағарту дәуіріне дейін тарих жазу көбінесе осы кестеге сәйкес жүргізілді, оның толық немесе бір бөлігі толтырылды. Бұл кесте аптаның жеті күні сияқты жеті дәуірді қамтиды, онда жетінші дәуір – Ақырғы Соттан және Соңғы Заманнан кейінгі мәңгілік тыныштық, аптаның жетінші күні де тынығуға арналғандай. Бұл көбінесе Дүние жүзінің алты дәуірі деп аталды, себебі Августинның схемасында олар әлемнің, тарихтың дәуірлері болды, ал жетінші дәуір осы әлемге жатпады, бірақ кейінірек Бед жазғандай, әлемнің алты дәуірімен қатар жүрді. Августинның баяндамасы мыңжылдықтар идеясына қарсы тұрады, яғни жетінші дәуір, Келер Әлем, алтыншыдан кейін келеді деп есептеуге.
The Six Ages of the World (Latin: sex aetates mundi), also rarely Seven Ages of the World (Latin: septem aetates mundi), is a Christian historical periodization first written about by Augustine of Hippo c. 400. It is based upon Christian religious events, from the creation of Adam to the events of Revelation. The six ages of history, with each age (Latin: aetas) lasting approximately 1,000 years, were widely believed and in use throughout the Middle Ages, and until the Enlightenment, the writing of history was mostly the filling out of all or some part of this outline. The outline accounts for Seven Ages, just as there are seven days of the week, with the Seventh Age being eternal rest after the Final Judgement and End Times, just as the seventh day of the week is reserved for rest. It was normally called the Six Ages of the World because in Augustine's schema they were the ages of the world, of history, while the Seventh Age was not of this world but, as Bede later elaborated, ran parallel to the six ages of the world. Augustine's presentation deliberately counters chiliastic and millennial ideas that the Seventh Age, World to Come, would come after the sixth.
Теория
Әр дәуір 1000 жылға созылады деген идея Петірдің 2-хаты 3:8-дегі сөздерге негізделген: «Бірақ, жақын достарым, мынаны естен шығармаңдар: Құдай алдында бір күн мың жылдай, ал мың жыл бір күндей». Бұл түсінік адамзат 1000 жылдық алты кезеңді (немесе «күнді») бастан өткереді деп түсіндірілді, ал жетіншісі – көктегі мәңгілік өмір немесе Никеялық Символға сәйкес, Келер Әлем. Орта ғасырлық христиан ғалымдары Адам атадан бастап Иса пайғамбар заманына дейін әр ұрпақтың қанша өмір сүргенін санап, Киелі кітапта тіркелген дәуірлерге сүйене отырып, адамзат тарихының жалпы мерзімін анықтауға болатынына сенген. Жердің нақты жасы туралы Киелі кітапты түсіндіруде пікірталас болғанымен, адам соңғы мыңжылдықта, яғни алтыншы дәуірде екендігі және соңғы жетінші дәуір кез келген уақытта басталуы мүмкін деген келісімге келген. Әлем көне орын ретінде қарастырылды, оның өткені болашағынан ұзақ болды. Августин алғаш рет Алты дәуір туралы жазса, Августинге дейінгі ерте христиандар Ескі өсиеттегі еврей дәстүрлерінде көптеген дәлелдер тапты және бастапқыда әлемнің соңы 500 жылына белгіленді. Гипполиттің айтуынша, Келісім сандығының өлшемдері бес жарым шынтаққа тең, яғни бес жарым мың жылға. Иса пайғамбар «алтыншы сағатта», яғни күнің ортасында (немесе бір дәуірдің бес жүз жылында) дүниеге келді, Аян кітабына сәйкес бес патшалық (бес мың жыл) құлаған, сондай-ақ Исаның жарты күні (Исаның денесі еврейлердің сандығын алмастырды) болғандықтан, Иса дүниеге келгенде бес мың бес жүз жыл өткен, ал тағы 500 жыл өткен соң әлемнің соңы болады. Басқа да схемалар бойынша, 202 жыл әлемнің соңы деп белгіленген, бірақ бұл күнді ешқандай оқиғасыз өткізіп алғаннан кейін, адамдар 500 жылында соңын күтті. 3-ғасырға қарай, христиандардың көпшілігі «Дәуірлердің соңы» өмірлерінде болады деген сенімнен бас тарды, бұл ерте христиандар арасында кең таралған еді.