Кіріспе
Ағылшын актері (1930–2011)
the English actor
Джон Вуд (5 шілде 1930 – 6 тамыз 2011) – ағылшын актері, Шекспир пьессаларындағы өнерлерімен және Том Стоппардпен ұзақ жылғы байланысымен танымал. 1976 жылы ол Стоппардтың «Травестиялар» пьессасындағы рөлі үшін «Тони» сыйлығының «Ең үздік актер» номинациясын жеңіп алды. «Шерлок Холмс» (1975) және «Розенкранц пен Гилденстерн өлі» (1968) спектакльдеріндегі рөлдері үшін ол тағы екі «Тони» сыйлығына үміткер болды. 2007 жылы Вуд Королеваның Жаңа жылдық құрмет көрсету тізімінде Британ империясы орденінің командирі дәрежесіне ие болды. Вуд сонымен қатар «WarGames», «Каирдің қызғылт розасы», «Ледихок», «Jumpin' Jack Flash», «Орландо», «Shadowlands», «Король Джорджтың ақымақтығы», «Ричард III», «Сабрина» және «Шоколад» фильмдерінде де ойнады.
Ерте өмір
Вуд 1930 жылғы 5 шілдеде Дербиширде дүниеге келген. Ол Бедфорд мектебінде білім алған. Ұлттық қызметін Корольдік артиллерияда лейтенант болып өткерді. Қызмет кезінде оқтан арқасы жараланып, мүгедек болып қайтарылды. Кейін қызметте жүргенде, джип апатында қалай болса солай көз жұмуға асығып қалды. Ол Оксфордтағы Иса колледжінде заң оқыды, онда Оксфорд университетінің драмалық қоғамының президенті болды. Питер Бруктың (1950) және Стратфорд-Апон-Авонның "Масса үшін өлшем" қойылымында Джон Гилгудты Анджело рөлінде көрген. Сол қойылымдарды көргеннен кейін Вуд: «Сол сәтте не істегім келетінін түсіндім» деді. Мансфилд колледжі бағындағы «Он екінші түн» қойылымында Виола рөлінде ойнаған Мэгги Смитпен бірге Малволио рөлін сомдады. «Оксфорд поштасы» оның өнерін «Дон Кихоттай арық, ұзын бойлы және мүсіндік» деп сипаттады. Ол студенттік «Ричард III» қойылымын режиссерлікке алып, актерлік шеберлігін көрсетіп, сол кездегі белгілі сыншылардың бірі Гарольд Хобсонды спектакльге шақырды. Вуд Хобсонға, «Оливьеден де жақсы» болған Ричард III-ті елемесе, «өзінің міндетін орындамаған болар еді» деді. Хобсон қызығушылықпен спектакльге барып, «көз жартылай қалғандай» бір нәрсені көргенін айтты. Хобсон Вудтың өнерін былай сипаттады: «Оның сарказмға толы, көңілді қарапайымдығы және жоғарылық сезімі байқалды», ал сыншы оған «үлкен болашақ» болжай білді. Вуд 1953 жылы Оксфордты бітірді.
Мансап
1954 жылы ол «Олд Вик» труппасына қосылып, екі жыл бойына бірнеше шағын рөлдерді орындады, компания Шекспирдің «Бірінші фолиосының» толық қойылымын сахналаған кезде. Вуд бұл рөлдерді «Шекспир костюмін сахнаға шығарудың ең арзан жолы» деп еске алды, бірақ Кеннет Тайнан оның Пол Роджерстің «Макбетіндегі» Ленноксын «фестианның сабындай өткір» болғанын айтты. Басқа рөлдердің ішінде «Ричард II» фильміндегі Буши мен Экстон, «Сен ұнасаң» фильміндегі сэр Оливер Мартекст, «Виндзордың қуанышты әйелдері» фильміндегі Пистол және «Тройл мен Крессида» фильміндегі Хеленус болды. Вуд «Вест-Эндтегі» дебютін Питер Холлдың Теннесси Уильямстың «Реалдың жолы» (Феникс, 1957) қойылымында Дон Кихот рөлінде жасады. Содан кейін ол Джордж Девайннің «Ағылшын сахналық компаниясына» қосылды, ол сол кезде «Корольдік сарайда» жаңа британдық драманың бағытын өзгертуге дайын тұрды. Вуд сценарийлерді оқыды, жексенбілік қойылымның режиссері болды және Найджел Деннистің «Му жасау» (1957) қойылымында ойнады. Вуд Питер Холлдың «Бруха» (Алдвич, 1958) қойылымында «Вест-Эндке» оралды, онда ол шағын рөлде ойнады; бірақ Питер Селлерстің дублері ретінде ол 15 рет басты рөлді сомдады. Ол 1960-жылдардың басында Холлдан бірнеше ұсынысты қабылдамай, жаңадан құрылған «Корольдік Шекспир компаниясына» қосылды, онда ол «Екі қаланың әңгімесі» және «Барнаби Рудж» сериалдарымен қатар теледидарда да ойнауға бел буды. Ол 1961 жылы «Аполло» театрында Бродвейден тыс «Фантастикс» мюзиклінде Генри Альбертсон рөлінде «Вест-Эндке» оралды. Алты жыл бойы әртүрлі фильмдер мен теледидар бағдарламаларында ойнады. Оның соңғы теледидарлық қойылымдары Том Стоппардтың «Отыз минуттық театр» үшін жазған қысқа пьесаларында болды: «Тістер» (1967 жылдың ақпаны) және «Ер деп аталатын басқа ай» (1967 жылдың 28 маусымы). Ол сондай-ақ «The Bird Who Knew Too Much» (1967 жылдың ақпаны) «Азаушылар» сериясының эпизодында (Вуд отыз жылдан кейін серияның сәтсіз фильм нұсқасында да пайда болды) ойнады. Стоппардпен байланысы оны сахнаға қайта әкелді. Нью-Йорктегі дебюті кезінде Вуд Бродвейде «Розенкранц пен Гилденстерн өлі» романының премьерасында Гилденстерн рөлін ойнады. Вуд Гилденстерн рөлін ойнағандықтан, «Тони» сыйлығына ұсынылды. Америкада жүргенде ол Джерри Льюис фильмдерінде: «Бір рет» және «Қай жолмен?» ойнады. Льюис туралы Вуд былай деп есіне алды: «Ол маған тәуекелге барудан ешқашан қорықпауға үйретті. Ең қорқынышты, қатыгез нәрсені елестетсең де, адамдар тек күлімсіреп қана қояды». Ол Англияға 1970 жылы Бирмингем театрында Ромул Линнидің «Фредерик қайғылары» атты туындысында Ұлы Фредерик рөлін ойнау үшін оралды. Сол жылы ол Гарольд Пинтердің Джеймс Джойстың «Қалған жерлер» романын қайта жаңғыртуында алғашқы лондондық табысына ие болды. Оның Ричард Роуэн рөлін сомдауы, өзін-өзі азаптап, әйелі алдап, 1970 жылы Банкрофт алтын медалімен ең үмітті актер сыйлығын жеңіп алды. Вуд 1971 жылы Питер Холлдың басшылығымен Олдвич театрында «Корольдік Шекспир компаниясына» қосылды, онда бірнеше маусым болды. 1971 жылы Максим Горькийдің «Дұшпандар» атты фильмінде Яков Бардин рөлін сомдады. 1972 жылы «Жулиус Цезарь» фильміндегі Брут рөлін сомдауы оның жетістігіне айналды. «RSC»-де ол Джордж Этержедің «Реставрация» комедиясында «Моданың адамы» сериалда сэр Фоплинг Флаттер, Жан Женедің «Балкон» ролінде Марк және Тит Андроник ролінде нарциссикалық Сатурнин рөлін ойнады. Екі римдік пьесадан кейін Вудты Шеридан Морли «Британиядағы ең интеллектуалды қызықты актер» деп атады. Ол «Джон Мортимердің серіктестері» (Гаррик, 1973) фильмінде Гленда Джексонмен бірге «жұртқа танымал, азғын және сәл маниялы күйеу» болды. «RSC»-ге оралғанда ол Уильям Жилеттің 1899 жылғы драмасында Шерлок Холмс ролін ойнады. «RSC» 1974 жылдың соңында Бродвейге алып барды, 1975 жылы екінші «Тони» номинациясын тартты. Бұл Лондон мен Нью-Йорк арасында жеті жылдық кезеңге бастау болды. Америкаға көшіп кетер алдында Вуд 1974 жылы Том Стоппардтың «Травести» фильмінің премьерасында дипломат Генри Карр рөлін сомдады. Стоппард Каррдың рөлін Вуд үшін арнайы жазды, яғни Тревор Нанн «Травестисті» «RSC» үшін қамтамасыз ете алды. Карр ретінде Вуд 1917 жылы Цюрихте Джеймс Джойс, Тристан Цара және Ленинмен кездесулерін еске түсіретін жас снобтық өзін және наразылық білдіретін қарт адамның қос рөлін алмастырды. Вуд «Evening Standard» журналының ең үздік актер сыйлығын алды. «Травеститтер» 1975 жылы Этель Бэрримор театрында Бродвейге көшірілді, ал Вуд 1976 жылы «Тони» сыйлығын және өзінің қойылымы үшін «Драмалық үстел» сыйлығын жеңіп алды. 1976 жылы «RSC»-де Том Конти, Боб Хоскинс, Т. П. Маккенна және Зои Ванамейкермен бірге ол Джордж Бернард Шоудың «Ібіліс шәкірті» фильмінде генерал Бугойн рөлін сомдады. Ол сондай-ақ Чеховтың «Иванов» рөліндегі атақты «өмірдің ортасынан өткен дағдарысқа тап болған» рөлді ойнады. 1977 жылы ол Том Стоппард пен Андре Превиннің саяси ораториясында «Кез келген жақсы жігіт лайық» рөлін ойнады, оркестрге ие екенін көріп тұратын ақылсыз Иванов рөлінде, Тревор Наннның режиссерлігімен «Корольдік фестиваль залында» қойылды. 1977 жылдың күзінде ол Ричард Уилбур аударған «Тартуф» Бродвей қойылымында бас рөлді ойнады. 1978 жылы Вуд Бродвейдегі сәтті «Өлім тұзағы» фильмінде Сидни Брул рөлін сомдады, ол өмір бойы ойнағаннан гөрі коммерциялық және заманауи рөл болды. Бұл рөлді қабылдау туралы шешімін түсіндіре келе, Вуд «Newsweek» журналына: «Мен қарапайым шалбарда сахнаға шығып, бір сөздік фразаларды айтқым келді» деді. Оның өнері 1978 жылғы «Outer Critics Circle» сыйлығымен марапатталды. Вуд 1979 жылы «Ұлттық театрдың» Шекспирдің «Ричард III» қойылымында Ричард III рөлінде Лондонға оралды, бірақ оның өнері ара-тұра мақтауға ие болды. «Ұлттық театрдың» сол уақыттағы қойылымында ол Артур Шницлердің «Ашылмаған ел» фильмінде де ойнады. Вуд 1981 жылдың қарашасында Иэн Маккелленнің «Амадей» фильміндегі Сальери рөлін ойнау үшін Бродвейге оралды, ол көктемге дейін сахнада болды. 1983 және 1986 жылдар аралығында ол «Соғыс ойындары» (1983), «Филадельфияның күлкілі гүлі» (1984), «Ледихок» (1985) және «Жақсы тірлік» (1986) сияқты Голливуд фильмдерінде ойнады. Содан кейін ол 1987 жылы Нью-Йоркте «Розенкранц пен Гилденстерн өлі» ромасының жаңа қойылымында Ойыншы рөлін ойнады. Вуд Англияға оралды және үш жыл бойы «RSC» үшін үш маңызды рөлді сомдады. 1988 жылы ол Николас Хайнердің «Темпест» қойылымында сәтті және мақтауға ие болған Просперо рөлін ойнады. Критик Ирвинг Уордл Вудтың «мәтінді электр дауылы сияқты жарықтандырғанын» және «сахнадағы жүйкелік энергияның көзі ретінде теңдессіз болғанын» айтты. Майкл Биллингтон Вудтың Просперосы «көргем ең жақсысы болды» деді. Оның Адриан Ноблдың 1989 жылғы «Ибсеннің «Шебер құрылысшы»» қойылымындағы Сольнес рөлі де сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Сол 1989 жылғы «RSC» маусымында ол Джин Сакстың режиссерлігімен «Кеңесші» (Гаррик, 1973) фильмінде Гленда Джексонмен бірге «сәл маниялы күйеу» рөлін ойнады. Оның 1990 жылы Николас Хитнердің «Король Лир» қойылымындағы Лир рөлі оның «бас жетістігі» деп аталды, Майкл Биллингтон «Ешбір актер Лирдің эмоционалдық хаосын осылай көрсеткен емес. Вудтың Гонерилге ең қорқынышты угрозаларын айтқаннан кейін, оны құшақтауға асыққан сәтін ешқашан ұмытпаймын» деді. Оның өнері 1991 жылғы «Evening Standard» сыйлығымен марапатталды. Сол «RSC» маусымында ол Терри Хэндстің «Махаббат еңбегі» қойылымында Дон Армадо рөлін ойнады. Содан кейін Вуд аз ғана пьесаларда ойнады, бірақ фильмдер мен теледидарда кейіпкерлік рөлдерді ойнауға қайта оралды. Олардың ішінде «Көлеңкелер елі» (1993), Николас Хитнердің «Жорж патшаның ақылы» (1994), «Сабрина» (1995) және Иэн Маккелленнің фашистік тақырыбындағы «Ричард III» (1995) фильмдері бар. Ол сондай-ақ Гарольд Пинтердің Марсель Прусттың «Уақытты іздеу» сценарийінің 1997 жылғы радиолық бейімдемесінде барон де Шарлюстың рөлін ойнады. 1994 жылы ол Филип Ридлидің «Жақсы орыннан келген қонақ» фильмінде Шығыс Лондондағы гангстер рөлін ойнады. Вуд 1997 жылы Ричард Эйрдің «Том Стоппардтың «Махаббаттың өнертабысы»» қойылымы үшін «Ұлттық театрға» оралды. Вуд қартайған классикалық ғалым рөлін ойнады...
Wood made his West End debut as Don Quixote in Peter Hall's staging of Tennessee Williams's Camino Real (Phoenix, 1957). He then joined George Devine's English Stage Company, which at the time was about to change the course of new British drama at the Royal Court. Wood read scripts, co directed a Sunday production, and appeared in Nigel Dennis's The Making of Moo (1957). Wood returned to the West End in Peter Hall's production of The Brouhaha (Aldwych, 1958), in which he had only a small part; but as Peter Sellers's understudy he played a leading role 15 times. Despairing of a successful career, he rejected several offers from Hall in the early 1960s to join the newly formed Royal Shakespeare Company, where he chose to appear on television in A Tale of Two Cities and Barnaby Rudge, along with other production. He returned to the West End in 1961 as Henry Albertson in the whimsical off Broadway musical, The Fantasticks, at the Apollo. Most of the next six years were spent in a variety of films and TV programs. His last TV performances were in short plays written by Tom Stoppard for Thirty Minute Theatre: "Teeth" (February 1967) and "Another Moon Called Earth" (28 June 1967). He also appeared in "The Bird Who Knew Too Much" (February 1967), an episode of The Avengers (Wood also appeared in the ill fated film version of the series thirty years later). His association with Stoppard brought him back to the stage. In his New York debut Wood played Guildenstern in the Broadway premiere of Stoppard's Rosencrantz and Guildenstern Are Dead. Wood's performance as Guildenstern earned a Tony nomination. While in America, he starred in two Jerry Lewis films, One More Time and Which Way to the Front?. Wood recalled of Lewis: "He taught me never to be afraid to take a risk. There was only one response, laughter, to the most horrific, cruel thing you can imagine." He returned to England to play Frederick the Great in Romulus Linney's The Sorrows of Frederick at the Birmingham Rep in 1970. The same year he had his first real London success in Harold Pinter's revival of James Joyce's Exiles. His performance as Richard Rowan, a self tortured author with a need to be deceived by his wife, won the Bancroft Gold Medal award in 1970 for Most Promising Actor. Wood joined the Royal Shakespeare Company at the Aldwych Theatre in 1971 under Peter Hall, where he remained for several seasons. In 1971, he played Yakov Bardin in Maxim Gorky's Enemies. His 1972 performance as Brutus in Julius Caesar was his breakthrough performance. At the RSC he also played Sir Fopling Flutter in George Etherege's Restoration comedy The Man of Mode, Mark in Jean Genet's The Balcony, and a narcissistic Saturninus in Titus Andronicus. After the two Roman plays, Wood was acclaimed "the most intellectually exciting actor in Britain" by Sheridan Morley. He made a "spindly, lecherous and slightly manic husband" in John Mortimer's Collaborators (Garrick, 1973) alongside Glenda Jackson. Returning to the RSC he took the title role in William Gillette's 1899 drama Sherlock Holmes. The RSC took the production to Broadway in late 1974, attracting his second Tony nomination in 1975. It was the start of a seven year period alternating between London and New York City. Before transferring to America, Wood took on the role of the diplomat Henry Carr in the 1974 premiere of Tom Stoppard's Travesties. Stoppard wrote the part of Carr specifically for Wood, meaning Trevor Nunn was able to secure Travesties for the RSC. As Carr, Wood alternated between the dual roles of a querulous geriatric and his younger snobbish self remembering his encounters with James Joyce, Tristan Tzara, and Lenin in 1917 Zurich. Wood was awarded the Evening Standard Best Actor award. Travesties transferred to Broadway at the Ethel Barrymore Theatre in 1975, and Wood won a Tony Award in 1976 and a Drama Desk Award for his performance. At the RSC in 1976 with Tom Conti, Bob Hoskins, T. P. McKenna, and Zoë Wanamaker, he took the lead as General Bugoyne, in George Bernard Shaw's The Devil's Disciple. He also had the title role in "the ideal midlife crisis play", as Chekhov's Ivanov. In 1977, he took the role of the lunatic Ivanov, who imagines he owns an orchestra, in Tom Stoppard and André Previn's political oratorio Every Good Boy Deserves Favour, directed by Trevor Nunn at the Royal Festival Hall. In autumn 1977 he played the title role in a Broadway production of Tartuffe (translated by Richard Wilbur) at Circle in the Square Theatre. In 1978, Wood was in the Broadway success, Deathtrap in which he originated the role of Sidney Bruhl, a murderous playwright. Explaining his decision to take the part (a more commercial and contemporary venture than he was normally associated with), Wood told Newsweek, "I just wanted to get onstage in ordinary pants and do one liners." His performance won the 1978 Outer Critics Circle Outstanding Actor in a Play award. Wood returned to London as Richard III in a 1979 National Theatre production of the Shakespeare play, but his performance received mixed reviews. At the National Theatre at the same time he was also in Arthur Schnitzler's Undiscovered Country. Wood returned to Broadway in November 1981, taking over for Ian McKellen as Salieri in Peter Shaffer's Amadeus until spring 1982. From 1983 and 1986, he acted in a variety of Hollywood films, including WarGames (1983), The Purple Rose of Cairo (1984), Ladyhawke (1985), and Jumpin' Jack Flash (1986). He then played the Player in the 1987 New York revival of Rosencrantz and Guildenstern Are Dead. Wood then returned to England and the RSC for three towering roles over the next three years. In 1988 he played an acclaimed a successful Prospero in Nicholas Hyner's production of The Tempest. The critic Irving Wardle said that Wood, "lit up the text like an electric storm, and simply had no rival as a source of nervous energy on a stage." Michael Billington wrote that Wood's Prospero "struck me as the best I had ever seen". His Solness in Adrian Noble's 1989 production of Ibsen's The Master Builder was as critically lauded. In the same 1989 RSC season he played Sheridan Whiteside in The Man Who Came to Dinner directed by Gene Saks. His King Lear in Nicholas Hytner's 1990 production was called his "crowning achievement" with one of his most compelling performances, in which Michael Billington claimed, "No actor has also brought out King Lear's emotional anarchy: I've never forgotten how Wood, having issued the most terrifying threats to Goneril, suddenly rushed up to embrace her.". His performance won the Evening Standard award for Best Actor of 1991. In that RSC season, he also played Don Armado in Terry Hands production of Love's Labour's Lost. Thereafter, Wood appeared in far fewer plays but returned to playing character roles in films and television. This included Shadowlands (1993), Nicholas Hytner's The Madness of King George (1994), Sabrina (1995), and Ian McKellen's fascist themed Richard III (1995). He also played Baron de Charlus in the 1997 radio adaptation of Harold Pinter's screenplay of Marcel Proust's A la Recherche du Temps Perdu. In 1994, he played the East End gangster in Philip Ridley's Ghost from a Perfect Place at the Hampstead theatre. Wood returned to the National Theatre in 1997 for Richard Eyre's production of The Invention of Love by Tom Stoppard. Wood played the aging classical scholar and poet A. E. Housman in a role written specifically for him by Stoppard, and for which he received a nomination for an Olivier Award. He played Spooner at the National Theatre in 2001 in Harold Pinter's, No Man's Land. He last appeared on stage in 2005 at the National Theatre in both parts of Henry IV. He was supposed to appear in the Robert Altman directed Resurrection Blues by Arthur Miller at the Old Vic but had to withdraw because of illness. Wood made his last television appearance guesting on Lewis in 2007.
Өлім
Вуд 6 тамыз 2011 жылы Глостерширде 81 жасында табиғи себептерден қайтыс болды.
Фильм
Жыл Атауы Рөл Ескертулер 1953 Саломе қылыш бишісі Аталмаған 1959 Парадтағы жұлдыз Джереми 1960 Екі жақты серуендеу капитаны 1960 Келіңіз, үйленейік мұз сатушы 1960 Шыншыл мектеп инспекторы 1961 Горго сэндвич тақтайшасы бар адам Аталмаған 1961 Көтерілісші ақын 1961 Өлімнің қанаттары Фотограф Қысқа метражды 1961 Инвазия квартеті Қызметші офицер Соғыс кеңсесі 1962 Пошташының қағылысы П. С. Вудс Джон Вудс 1962 Енді тіршілік кеш, кейін төле 1963 Тек көңіл көтеру үшін шенеунік 1963 Махаббат – доп Джулиан Соймс 1963 Айға сапар қылған шаруа 1963 Сол қыздың түрі Дәрігер 1965 Леди L Фотограф Аталмаған 1967 Әйел сияқты Джон Мартин 1970 Тағы бір рет Фигг 1970 Құдалық келісімшары жазушы 1970 Майданға қалай жетуге болады? Финкель 1971 Николай және Александра Полковник Кобилинский 1972 Қырғын үйі Бес ағылшын офицері Том Вуд 1978 Біреу оның күйеуін өлтірді Эрнест Ван Сантен 1983 Агент 000 және қауіпті қисықтар Агент 009 1983 Соғыс ойындары Доктор Стивен Фалькен 1985 Қаһиренің қызғылт розасы Джейсон 1985 Аквила епископы 1986 Леди Джейн Джон Дадли, Нортумберленд герцогы 1986 Жүрек ауруы Британдық модератор 1986 Шабыттанған Джек Флэш Джереми Талбот 1992 Орландо Архгерцог Гарри 1993 Жас американдықтар Ричард Доннелли 1993 Көлеңкелер елі Кристофер Райли 1994 Ашылған Цезар 1994 Король Жорждың ақымақтығы Тёрлоу 1995 Ричард III Король Эдуард IV 1995 Сабрина Том Фейрчайлд 1996 Джейн Эйр Мистер Броклхерст 1997 Метрополис Зейнеткерлікке шыққан жолаушы 1997 Құмар ойыншы Генерал 1998 Салалы жеңіс Полковник Маркус 1998 Корсактар Трюбшоу 1999 Ұлы күйеу Лорд Кавершем 1999 Венеция жобасы Виконт 1999 Жіті кірлер Алистер 2000 Кішкентай вампир Лорд МакАштон 2000 Шоколад Гийом Блеро 2001 Дене Кардинал Песи 2003 Аргентинаны қиялдау Амос Стернберг 2004 Ракеталық пошта Сер Уилсон Рамсей 2005 Ақ графиня Принц Петр Белинский
Теледидар
Жыл Атауы Рөл Ескертулер 1960 Барнаби Рудж Барнаби Рудж 12 эпизод 1962 Саки Мистер Бленкинтроп 1 эпизод 1964 Шпиондық Дуглас Эпизод: "Еркін агент" 1964 Және Бенбоудың аты Капитан Кирби Телефильм 1965 Екі қаланың әңгімесі Сидней Картон 8 эпизод 1966 Белгісізден тыс Бреннер Эпизод: "Көп аспазшы" 1967 Өкілдер Эдгар Твиттер Эпизод: "Көп білген құс" 1967 Хондо Гоя Эпизод: "Хондо және гладиаторлар" 1967 Армшель театры Брайан Эпизод: "Кедей Шерри" 1971 Қауіпсіздік Найджл Уоринг Эпизод: "Қателікке орын жоқ" 1991 Тэтчер: Соңғы күндер Майкл Хеселтин Телефильм 1993 Жас Индиана Джонс хроникасы Чарльз Вебстер Лидбитер Эпизод: "Бенарес, 1910 қаңтар" 1995 Азамат Х Прокурор Горбунов Телефильм 1997 Каванаг QC Мистер Әділет Уэй Эпизод: "Зұлымдық тыныштығы" 2000 Ұзындық Сер Эдмонд Халлей Телефильм 2000 Кентербери әңгімелері Шығармашылық дауыс, 2 эпизод 2001 Суық климаттағы махаббат Лорд Мерлин Телесериал 2001 Виктория және Альберт Веллингтон герцогі Телефильм 2002 Наполеон Папа Пий VII Эпизод: "1800-1807" 2004 Бидің оралуы Йонас Андерссон Телефильм 2004 Фойл соғысы Сер Майкл Уотерфорд Эпизод: "Дұшпанның атысы" 2007 Льюис Эдвард Ле Пласситер Эпизод: "Жазылу"