Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19-20 ғасырдағы британдық саясаткер Уильям Корт Гулли, 1-ші Селби виконты ПК, КК (29 тамыз 1835 – 6 қараша 1909) – британдық заңгер және либерал саясаткер. Ол 1895 жылдан 1905 жылға дейін Парламент палатасының спикері қызметін атқарды.
19th/20th century British politician
William Court Gully, 1st Viscount Selby PC, KC (29 August 18356 November 1909) was a British lawyer and Liberal politician. He served as Speaker of the House of Commons between 1895 and 1905.
Өмірбаян және білім
Галли – Малвернде тұратын, табысты дәрігер Джеймс Манби Галлидің ұлы болды. 1876 жылдың сәуір айында Чарльз Бравоның тағысы жоқ өліміне қатысқан дәрігер ол еді. Оның әкесі Дэниел Галли, ямайкалық кофе шаруасы болған. Ол Лондон университетінің мектебінде, содан кейін Кембридж университетінің Тринити колледжінде оқыды, онда студенттік одақтың төрағасы болды. 1860 жылы ол Ішкі храмда адвокаттыққа қабылданды, солтүстік аймағында жұмыс істеді және 1877 жылы жоғары дәрежелі адвокат атанды.
Gully was the son of James Manby Gully of Malvern, a successful physician who became involved in the mysterious death of Charles Bravo in April 1876. His grandfather was Daniel Gully, a Jamaican coffee planter. He was educated at University College School, London and then Trinity College, Cambridge, where he was president of the Union. He was called to the bar by the Inner Temple in 1860, went the northern circuit, and took silk in 1877.
Саяси мансап
1880 және 1883 жылдары Галли Уайтхейвен округінен либералдық партиядан сайлануға тырысып, сәтсіз аяқтады, бірақ 1886 жылы Карлайл округінен сайланды және оның пэрлік титул алғанға дейін сол округтің өкілі болды. 1895 жылдың сәуір айында ол 11 дауыспен спикер болып сайланды, бұл дауысқанадағы унионисттік үміткер Сэр Мэтью Уайт Ридлиден басым түсті. Галлидің таңдалуы Лорд Розбери кабинеті үшін күтпеген жағдай болды. Розбери Төменгі палатаның жаңа спикері ретінде унионистті қалаған жоқ, бірақ Ричард Холдейн мен Сэр Фрэнк Локвудтың екеуін де қабылдамады. Розбери кабинетінде Сэр Уильям Вернон Харкорттан және оппозициядан қарсылық келді, ал Харкорт либералды унионист Леонард Кортнидің спикер болуын қалады. Харкорт бұл мәселені Төменгі палатаның құзырына жатқызды (Розбери Лордтар палатасында отырғандықтан). Розбери үшін бұл шағын кабинеттік дағдарысқа айналды. Соңында Харкорт наразылық білдіріп, шешімді Розбериге жүктеді. Біраз уақыттан кейін, Галлиді жақсы білетін палатаның мүшелері, оның Сэр Уильям Гершельмен жақын байланыста болғандығын білгендіктен, оны қолдады. Харкорт осы ұсынысты Төменгі палатаға ұсынуға мәжбүр болды. Консерваторлар оның таңдалуына риза болмады және (оның әкесіне қатысты даулы оқиғаны еске түсіріп) оның палатаға келгенін «Браво, Галли!» деп шулап қарсы алды. 1905 жылы ол отставкаға кетті және Карлайл қаласының виконты Селби титулымен жұртына көтерілді, бұл атау оның әйелінің есімі болды (төменде қараңыз). 1909 жылдың қараша айында 74 жасында қайтыс болды, оның орнын ұлы Джеймс басты.
In 1880 and 1883 Gully unsuccessfully contested Whitehaven as a Liberal, but was elected for Carlisle in 1886, and continued to represent that constituency until his elevation to the peerage. In April 1895 he was elected Speaker by a majority of eleven votes over Sir Matthew White Ridley, the Unionist nominee. The choice of Gully was a surprise to Lord Rosebery's cabinet. Rosebery did not want a Unionist as the new Speaker of the House of Commons, but rejected the two alternatives of Richard Haldane and Sir Frank Lockwood. Rosebery faced hostility in his cabinet from Sir William Vernon Harcourt and from the opposition, and Harcourt wanted the Liberal Unionist Leonard Courtney as Speaker. Harcourt viewed this as purely a matter for the House of Commons (Rosebery being in the House of Lords). To Rosebery it became a minor cabinet crisis. Finally in disgust Harcourt placed the onus of the decision on Rosebery. Eventually the backbenchers of the Commons who knew Gully propelled him most likely because he was close to Sir William Herschell. Harcourt was forced to produce the name to the House of Commons. The Conservatives were not happy about his selection, and (recalling the scandal that engulfed his father) would greet his appearance in the House with cries of "Bravo, Gully!". In 1905 he resigned and was raised to the peerage with the title of Viscount Selby, of the City of Carlisle, the name being that of his wife (see below). He died in November 1909, aged 74, and was succeeded by his son, James.