Кіріспе
Жұмсақ тіндердің ісігінің түрі
Гломус ісігі бұрын (және қате) қазір параганглиома деп аталатын ісіктің есімі болған. Гломус ісігі (кейде «жалғыз гломус ісігі» деп те аталады) – гломус денесінен пайда болатын сирек ісік, көбінесе тырнақтың астында, саусақтың ұшында немесе аяқта кездеседі. Олар барлық жұмсақ тіндердің ісіктерінің 2%-дан азын құрайды. Гломус ісіктерінің көпшілігі қатерсіз, бірақ олар қатерлі белгілерді де көрсетуі мүмкін. Гломус ісіктерін алғаш 1877 жылы Хойер сипаттаған, ал толық клиникалық сипаттаманы 1924 жылы Массон берген. Гистологиялық тұрғыдан гломус ісіктері афференттік артериоладан, анастомоздық тамырдан және жинақтаушы венуладан тұрады. Гломус ісіктері – терідегі гломус денелерінің терморегуляциялық функциясын бақылайтын өзгертілген тегіс бұлшықет жасушалары. Жоғарыда айтылғандай, бұл зақымдануларды бұрын гломус ісігі деп аталған, қазір ескірген клиникалық қолданыста қолданылатын параганглиомалармен шатастыруға болмайды. Гломус ісіктері гломус жасушаларынан пайда болмайды, бірақ параганглиомалар пайда болады. Отбасылық гломангиомалар GLMN (гломулин) генінің әртүрлі жойылуларымен байланысты және толық емес экспрессиямен автосомалық-доминантты жолмен мұраға беріледі. Көптеген ісіктердің ауыруының ықтималдығы төмен. Бұл ісіктер көкшіл түсті болуы мүмкін, бірақ ақшыл түс те байқалуы мүмкін. Тырнақ төсегінің көтерілуі мүмкін. Сирек жағдайларда ісіктер денедегі басқа аймақтарда, мысалы, асқазанның антрумында немесе қапақшада пайда болуы мүмкін. Емдеу әдісі негізінен бірдей. Қатерлі гломус ісіктері немесе гломангиосаркомалар өте сирек кездеседі және әдетте жергілікті инфильтративті қатерлі ісікті білдіреді. Дегенмен, метастаздар дамиды және көбінесе өлімге әкеледі.
Glomus tumor was also the name formerly (and incorrectly) used for a tumor now called a paraganglioma. A glomus tumor (also known as a "solitary glomus tumor") is a rare neoplasm arising from the glomus body and mainly found under the nail, on the fingertip or in the foot. They account for less than 2% of all soft tissue tumors. The majority of glomus tumors are benign, but they can also show malignant features. Glomus tumors were first described by Hoyer in 1877 while the first complete clinical description was given by Masson in 1924. Histologically, glomus tumors are made up of an afferent arteriole, anastomotic vessel, and collecting venule. Glomus tumors are modified smooth muscle cells that control the thermoregulatory function of dermal glomus bodies. As stated above, these lesions should not be confused with paragangliomas, which were formerly also called glomus tumors in now antiquated clinical usage. Glomus tumors do not arise from glomus cells, but paragangliomas do. Familial glomangiomas have been associated with a variety of deletions in the GLMN (glomulin) gene, and are inherited in an autosomal dominant manner, with incomplete penetrance. Multiple tumors are less likely to be painful. These tumors tend to have a bluish discoloration, although a whitish appearance may also be noted. Elevation of the nail bed can occur. In rare cases, the tumors may present in other body areas, such as the gastric antrum or glans penis. Treatment is essentially the same. Malignant glomus tumors, or glomangiosarcomas, are extremely rare and usually represent a locally infiltrative malignancy. However, metastases do occur and are usually fatal.
Эпидемиология
Гломус ісіктерінің нақты жиілігі белгісіз. Көптеген түрі сирек кездеседі және барлық жағдайлардың 10% - дан кемін құрайды.
Жыныстық қатынас
Жалғыз glomus ісіктері, әсіресе тырнаусты зақымданулары, еркектерге қарағанда әйелдерде көбірек кездеседі. Көптеген зақымданулар еркектерде аздап жиі кездеседі.
Жасы
Ересектерде гломустың оқшау ісіктері басқа жастағы адамдарға қарағанда жиірек кездеседі. Көптеген гломус ісіктері жалғыз ісіктерге қарағанда 11–15 жыл ертерек дамиды; көптеген ісіктердің шамамен үштен бірі 20 жасқа дейінгілерде кездеседі. Туа біткен гломус ісіктері сирек кездеседі; олар ауру сияқты көрінеді және көптеген гломус ісіктерінің бір түрі саналады.