Швейцарлық садақшылардың атты әскерге қарсы тактикасы

Кіріспе

Пикмендерге арналған кавалерияға қарсы қорғаныс пехоталық құралым. Пик алаңы (немісше: Gevierthaufen, сөздік мағынасы "квадраттық көпшілік" немесе Gewalthaufen, сөздік мағынасы "күшті топ") – 10 қатар және 10 бағаннан тұратын, соқа қолданатын әскери тактикалық құралым. Ол 14 ғасырда Швейцария Конфедерациясы өз жаяу әскері үшін жасаған.

Тарих

Пик-сквер 1477 жылы Нанси шайқасында Бургундияның Чарльз Батылына қарсы швейцариялықтар кіші, бірақ күшті бронекавалерия күшін жеңген кезде өте тиімді қолданылды. Бұл шайқас, әдетте, 16 ғасырдан бастап еуропалық соғыста жаяу әскерді басты күш ретінде орнатып, маңызды бетбұрыс болды. Бургундиялық ордонанс компаниясы – ауыр броня киген атты әскерлер, жаяу әскерлер, садақшылар мен арбалетшілер сияқты қашықтықтан шабуылдайтын әскерлер және алғашқы далалық артиллериядан құралған күшті күштердің үйлесімі болды. Бұл 15 ғасырдағы Еуропадағы ең қорқынышты және тиімді әскерлердің бірі еді, ол жүз жылдық соғыстың соңынан кейінгі династиялық қақтығыстарда француздарды жеңгеннен кейін танымал болды. Бургундиялық қатерге қарсы швейцариялықтар ұзын, болат ұшы бар найзаны ғана алып жүретін, жылдам және жеңіл қаруланған сарбаздар қолдана алатын тактиканы жасады. Алайда, бұл тактика жақсы жаттығудан өткен, үйлесімді қозғала алатын және жақын қашықтықта тұра алатын әскерлерге тәуелді болды. Найзаны атты әскерге қарсы пайдалану орта ғасырлар бойы кең таралған болса да, мұндай бекіністер көбінесе қозғалмайтын еді. Швейцариялық найзагерлер найза соғысына шабуылдық элементті қайта енгізу арқылы жаңа парадигманы ұсынды. Пик-сквер әдетте 10x10 формациядағы 100 шамасындағы сарбаздан тұратын. Жылжу кезінде найза тік ұсталатын. Бірақ, сарбаздар тұрғанда найзаларын кез келген бағытта бұруға жаттықтырылды, ал алдыңғы қатардағы сарбаздар ортадағы немесе артқы қатардағы сарбаздарға найзаларын бастарынан жоғары бағыттауға мүмкіндік беру үшін тізе бүгіп отыратын. Найзалардың саптары тұрғанда жерге тіреліп, шабуылға қарсы тұру үшін қолданылатын. Пик-скверлер жауынгерлік желі құру үшін біріктірілуі мүмкін еді. Қоршауға түскен жағдайда, найзалар барлық бағытта бағытталуы мүмкін. Жақсы жаттығудан өткен пик-сквер өте жылдам бағытын өзгерте алатын, бұл атты әскердің маневр жасауын қиындататын. Чарльз өзінің екі есе үлкен жаяу әскерінің, садақшыларсыз оған қауіп төндіре алмайды деп ойлады. Алайда, Чарльз бен оның әскерлері пик-скверге атпен кіру мүмкін емес екенін және жаяу жақындасу қауіпті екенін түсінді. Қауіп төнгенде, пик-сквер барлық найзаларын жауға бағыттап, нысанаға қарай жылжуға болатын. Бұл факторлардың бәрін ескерсек, швейцариялық пик-сквердің басты күші – оның атақты шабуылында, жауға қарсы найзамен және үйлесімді айқаймен шабуыл жасауында еді. Нансиде швейцариялықтар бургундтарды жеңіп, Чарльз шайқаста қаза тапты. Бұл сәттілік Италия соғыстарының алғашқы шайқастарында және басқа да еуропалық майдандарда қайталанды. Атақты тәртіптілігімен және жандарм сияқты ауыр атты әскермен үйлесімде, швейцариялық пик-скверлер орта ғасырдың соңындағы майданда жеңілмейтін болды. Таза пик-сквердің үстемдігі тек 15 ғасырдың соңында найза мен оқ ату формациясы енгізілген кезде аяқталды. Пик-сквер еуропалық майдандарда басымдық танытып, тактиканың дамуына 17 және 18 ғасырлардың басына дейін әсер етті. Мылтықтар кеңінен қолданыла бастаған кезде де, олардың атыс жылдамдығының төмендігі мылтықпен қаруланған сарбаздарды атты әскерге осал қылды. Осыған қарсы тұру үшін кейбір сарбаздар оқ ату қаруларының өнімділігін жақсартуға және штык қолдануға мүмкіндік бергенше найзаны алып жүруді жалғастырды. "Майкл Робертс көрсеткендей, 1560 және 1660 жылдар аралығында тактика, стратегия, әскерлердің мөлшері және әлеуметтік-саяси институттар салаларында маңызды өзгерістер болды. Тактикалық деңгейде, Нассаулық Мористің доктриналық жаңалықтары дәстүрлі 50 фут (15 метр) пик-скверді тек 10 фут тереңдіктегі мылтық желісіне айналдырды, бұл кіріс оттың әсерін азайтып, шығыс оттың тиімділігін арттырды."

The pike square was used to devastating effect at the Battle of Nancy against Charles the Bold of Burgundy in 1477, when the Swiss defeated a smaller but more powerful armored cavalry force. The battle is generally seen as one of the turning points that established the infantry as the primary fighting arm in European warfare from the 16th century onwards. The Burgundian compagnie d'ordonnance was a formidable combined arms force relying on close cooperation between heavily armored knights, dismounted men at arms, a variety of ranged troops including archers and crossbowmen, and an early form of field artillery. It was one of the most feared and most effective ground forces in 15th century Europe, fresh from its victory over the French in the dynastic conflicts that followed the end of the Hundred Years' War. In response to the Burgundian threat, the Swiss developed a tactic that could be used by mobile, lightly armored soldiers carrying only a long, steel tipped pike for defence. However, the tactic depended on well trained and drilled troops who could move in unison while in close formation. While the use of pikes to fend off cavalry was common throughout the Middle Ages, such barricades were usually fixed in position. The Swiss pikemen were to bring a change of paradigm by reintroducing the offensive element into pike warfare. A pike square generally consisted of about 100 men in a 10×10 formation. While on the move, the pike would be carried vertically. However, the troops were drilled to be able to point their pikes in any direction while stationary, with the men in the front of the formation kneeling to allow the men in the center or back to point their pikes over their heads. While stationary, the staff of each pike could be butted against the ground, giving it resistance against attack. Squares could be joined together to form a battle line. If surrounded, pikes could still be pointed in all directions. A well drilled square could change direction very quickly, making it difficult to outmaneuver on horseback. Charles did not believe that a force even twice his size on foot without archers could possibly pose him any threat. However, Charles and his forces found the pike square impossible to penetrate on horseback and dangerous to approach on foot. When threatened, the square could point all of the pikes at the enemy forces and merely move inexorably toward its target. All these considerations aside, the primary strength of the Swiss pike formation lay in its famous charge, a headlong rush against the enemy with leveled pikes and a coordinated battle cry. At Nancy, the Swiss routed the Burgundians, and Charles himself died in the battle. This success was repeated on various European battlefields, most remarkably in the early battles of the Italian Wars. With their famed discipline and in combination with heavy cavalry like the gendarme, the Swiss pike squares were almost invincible on the late medieval battlefield. The dominance of the pure pike formation only came to an end when the pike and shot formation was introduced at the end of the fifteenth century. The pike square dominated European battlefields and influenced the development of tactics well into the 17th and early 18th century. Even when muskets became common, their slow rate of fire meant that soldiers armed with them were vulnerable to cavalry; to combat this, some soldiers continued to carry pikes until the improving performance of firearms and the introduction of the bayonet allowed armies to drop the use of pikes. "As Michael Roberts has demonstrated, major changes occurred between 1560 and 1660 in four areas: tactics, strategy, size of armies, and sociopolitical institutions At the tactical level, Maurice of Nassau's doctrinal innovations changed the traditional 50 feet (15 m) pike square into a line of musketry only 10 feet deep, all of which minimized the effect of incoming fire while maximizing the outgoing fire effect."