Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
«Жобалы Антифашистік Қашқындар Комитеті» қарсы МакГрат, 341 АҚШ 123 (1951) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда топтар Бас Прокурордың бүлікшіл ұйымдар тізіміне енгізілуіне шағымдану үшін сотқа жүгінуге құқылы екендігі белгіленді. Шешімнің негіздемесі бөлінген, көпшілік құрамындағы әр судья жеке пікір білдірді.
Joint Anti Fascist Refugee Committee v. McGrath, 341 U. S. 123 (1951), was a United States Supreme Court case that held that groups could sue to challenge their inclusion on the Attorney General's List of Subversive Organizations. The decision was fractured on its reasoning, with each of the Justices in the majority writing separate opinions.
Өмірбаян
Бірлескен антифашистік босқындар комитеті Испания Азамат соғысының Линкольн батальонының ардагерлері Франко Испаниясынан босқындар ретінде келген испан лоялистеріне көмек көрсету үшін құрылды. 1942 жылы президент Франклин Д. Рузвельттің соғыс уақытындағы әкімшілігі Виши Франциясында комитетке рұхсат берді, содан кейін оған салықтан босатылған мәртебе тағайындалды. Дороти Паркер комитет үшін қаражат жинауды өз міндетіне алды, ол көп ұзамай Леонард Бернштейн, Альберт Эйнштейн, Лилиан Хеллман, Лэнгстон Хьюз және Орсон Уэллстің қолдауын тартты. 1946 жылы доктор Эдвард К. Барски және комитет басшылығының қалған бөлігі Америка Құрама Штаттарының әрекеттерін зерттеу комитетінен келген сотқа шақыруларды принцип бойынша орындамағандары үшін Конгресс тарапынан құрметсіздік танытқан деп танылды. 1947 жылдың 21 наурызында президент Гарри С. Трумэн 9835-ші жарлыққа қол қойды, ол Бас прокурор Том Кларкты Бас прокурордың бүлікшіл ұйымдар тізімін жариялауға итермеледі. Аудандық судья Джеймс Макферсон Проктор, судья Беннет Чамп Кларкпен бірге, аудандық сот шешімін растады, сонымен бірге антифашистерді бүлікшілер тізіміне енгізу оларға зиян келтірмегенін мәлімдеді. Ұзақ даулы пікірде апелляциялық судья Генри Уайт Эджертон бұл тізімнің «фактыға қайшы, рұхсатсыз және конституцияға қайшы» екенін жазды.
The Joint Anti Fascist Refugee Committee was formed by Lincoln Battalion veterans of the Spanish Civil War to provide aid to the Spanish Loyalists who were refugees from Francoist Spain. In 1942, it was licensed to do so in Vichy France by President Franklin D. Roosevelt's wartime administration and was then granted tax exempt status. Dorothy Parker took charge of fundraising for the committee, which soon attracted the support of Leonard Bernstein, Albert Einstein, Lillian Hellman, Langston Hughes, and Orson Welles. In 1946, Dr. Edward K. Barsky and the rest of the leadership of the committee were held in contempt of Congress after they on principle refused to comply with subpoenas from the House Un American Activities Committee. On March 21, 1947, President Harry S. Truman issued Executive Order 9835, which led Attorney General Tom C. Clark to publish the Attorney General's List of Subversive Organizations. Circuit Judge James McPherson Proctor, joined by Judge Bennett Champ Clark, affirmed the district court, while held that the Anti Fascists had not been injured by being included on the list of subversives. In a lengthy dissent, Circuit Judge Henry White Edgerton wrote that the listing was “contrary to fact, unauthorized and unconstitutional.”
Ауызша сөйлеу және қарастыру
1950 жылдың мамыр айында екіге бөлінген Жоғарғы Сот антифашистердің басшыларына қатысты сотқа бағынбау туралы айыптау үкімдерін күшінде қалдырды. Содан кейін Жоғарғы Сот аталған субверсивті ұйымдардың кассациялық шағымдарын қабылдады. Тексеруге рұқсат берілгеннен кейін де судьялар, жаңадан қабылданған МакКарран ішкі қауіпсіздік заңына сүйене отырып, істі қараудан жалтарту үшін өздерінің кеңсе қызметкерлерінің ұсыныстарын елемеді. Бас прокурор қызметін атқағанда субверсивтер тізімін жасауға бастама көтерген судья Том Кларк өзін істен шеттетіп алды. Сот көпшілік пікірін жариялаған жоқ, оның орнына 70 беттен тұратын алты түрлі пікір ұсынды. Көпшілікке кеңінен танымал болған сот процесінен кейін Нью-Йорк штатының сақтандыру департаменті 1954 жылы IWO ұйымын таратуға бұйрық берді және себебін "саяси тәуекел" деп көрсетті. 1954 жылдың сәуірінде АҚШ округтік судьясы Джеймс Уорд Моррис антифашистердің арызын қайтадан қабылдамады және жаңа 10450-ші атқарушы бұйрық дауды мәнсіз еткендігін анықтады. 1954 жылдың тамызында округтік сот бұл шешімді жойды және ұйымдарға әкімшілік тәртіппен қайта қарау мүмкіндігін берді. 1955 жылдың қарашасында округтік судья Лютер Янгдаль ұйымның арызын тағы да қабылдамады. Коммунистік партияға қарсы субверсивті қызметтерді бақылау жөніндегі кеңес (1961) бойынша соттың екінші шешімінен кейін Кеңес Достығы Кеңесі Бас прокурордың тізіміне наразылық білдіруді жалғастырды. 1963 жылдың мамырында ол, ақыры, сәттілікке жетті, себебі округтік сот Кеңеске қарсы ұсынылған дәлелдердің "мардымсыз" екендігіне тоқтады.
In May 1950, a divided Supreme Court upheld the contempt convictions of the anti fascists' leadership. The Supreme Court then granted the listed subversive organizations' petitions for writs of certiorari. Even after review had been granted, the Justices ignored arguments from their clerks to avoid hearing the case on the basis of the newly passed McCarran Internal Security Act. Justice Tom C. Clark, who had initiated the list of subversives when he was the Attorney General, recused himself from the case. The Court failed to produce a majority opinion and instead offered six different opinions totaling 70 pages. After a heavily publicized trial, the New York State Insurance Department ordered the IWO liquidated in 1954 and cited “political hazard.”
In April 1954, U. S. District Judge James Ward Morris dismissed the anti fascists lawsuit again and now found that the new Executive Order 10450 had made the controversy moot. In August 1954, the D. C. Circuit reversed that judgment and gave the groups the opportunity to pursue administrative review. In November 1955, District Judge Luther Youngdahl dismissed the group's lawsuit again. In February 1957, the D. C. Circuit affirmed by reasoning the group had failed to adequately seek administrative review. After the Court's second decision in Communist Party v. Subversive Activities Control Board (1961), the Soviet Friendship Council continued pursuing its challenge to the Attorney General's listing. In May 1963, it ultimately succeeded, when the D. C. Circuit concluded that the evidence proffered against the council had been “negligible.”