Сопақ су тышқаны (Sorex bendirii) туралы мәліметтер

Кіріспе

Суқұйғыштардың түрлері

Батпақ суқұйғышы (Sorex bendirii), сондай-ақ Тынық мұхит суқұйғышы, Бендире суқұйғышы, Бендиренің суқұйғышы және Иса суқұйғышы деп те аталады, Солтүстік Америкадағы Sorex туысының (ұзын құйрықты суқұйғыштар) ең ірі өкілі болып табылады. Көбінесе қоңыр қара түсті жүнмен жабылған, ол Тынық мұхит жағалауындағы сулы орталарда Оңтүстік Британ Колумбиясынан Солтүстік Калифорнияға дейін таралған. Жүніндегі ауаның арқасында суға қалу қабілетіне ие, батпақ суқұйғыштары су бетінде үш-бес секундқа дейін жүгіре алады. Оның ұзындығы, ұзын құйрығын қоса есептегенде, ал салмағы шамамен 5-17 граммды құрайды. Батпақ суқұйғыштарының рационы негізінен жәндіктерден тұрады, оларды ол құрлықта да, суда да аулайды. Олар сирек кездеседі; олардың саны азайып барады деп саналады және олар таралым аймағының кейбір бөліктерінде қорғауға алынған түрлерге жатады.

Сипаттама

Бұл Солтүстік Америкадағы *Sorex* туысының ең ірі өкілі, және маммалог Давид Нагорсен оны «тартымды сүтқоректі» деп сипаттаған. Оның түгі негізінен қоңыр, құйрығы ұзын. Батпақ шыршасының түгі әдетте арқасы мен қарын жағында біркелкі қара болса да, Олимпиада түбегіндегі популяцияларда (*S. b. albiventer*) қарын түгі ақ болуы мүмкін. Батпақ шыршасының ұзындығы, құйрығын қоса есептегенде, шамамен алғанда, ал салмағы шамамен . Оның артқы аяқтары, саусақтарындағы қалың қылдармен сәл жиекті, шамамен өлшемелі.

The marsh shrew is the largest member of the genus Sorex in North America, and mammalogist David Nagorsen described it as "an attractive mammal". Its fur is primarily dark brown, and it has a long tail. Although the marsh shrew's fur is usually uniformly dark on its back and abdomen, the abdominal fur of populations (S. b. albiventer) on the Olympic Peninsula may be white. The marsh shrew is about in length, including a long tail, and weighs about Its hind feet, slightly fringed with coarse hairs on the toes, measure about
Although in some areas the marsh shrew is sympatric with other members of the genus Sorex, no other large, velvety, gray black shrew shares this geographic range. Its size distinguishes it from all but the American water shrew (Sorex palustris). Although the marsh shrew and the American water shrew (the two largest shrews in North America) share some features, the American water shrew has more dark grey to black fur on its back, a silver grey belly and a bi colored tail and the marsh shrew's fringed hairs are more distinct. The American water shrew has a smaller skull, without the marsh shrew's characteristic curvature, and its upper incisors have less distinct medial tines. The marsh shrew typically has a longer snout than that of the American water shrew, which is more streamlined when viewed from the side. The marsh shrew's skull is relatively large, and its condylobasal skull length is usually greater than There is a distinctive, downward sloping curve along the snout (rostrum). Its dental formula is incisors: 1/1; unicuspids: 5/1; premolars: 1/1; molars: 3/3. Of the five upper unicuspids the third is distinctly smaller than the fourth, and they have a pigmented ridge extending to the cingulum. There is a large medial tine on the large upper incisor, in the anterior pigmented region. The reddish pigmentation of the enamel, the result of iron deposits, is thought to be an adaptation strengthening the enamel. There are no known fossil remains. The marsh shrew's karyotype somatic number is 2n = 54, and its fundamental number = 70.

Кейбір аймақтарда батпақ шыршасы *Sorex* туысының басқа өкілдерімен бірге тіршілік етсе де, осы географиялық ареалда одан басқа үлкен, жұмсақ, күлгін-қара шырша жоқ. Оның мөлшері оны американдық су шыршасынан (*Sorex palustris*) басқа барлық түрлерден ерекшелейді. Батпақ шыршасы мен американдық су шыршасы (Солтүстік Америкадағы ең үлкен екі шырша) кейбір белгілерімен ортақ болғанымен, американдық су шыршасының арқасында қара сұрдан қараға дейінгі түк, күміс сұр қарын және екі түсті құйрығы болады, ал батпақ шыршасының жиекті қылдары айқынрақ. Америкалық су шыршасының бас сүйегі кішкентай, батпақ шыршасының сипаттамалық қисықтығы жоқ, ал оның жоғарғы тіс тістерінің медиалдық тістері аз көрінеді. Батпақ шыршасының мұрны американдық су шыршасынан ұзын, ал бүйірден қарағанда одан тік көрінеді. Батпақ шыршасының бас сүйегі салыстырмалы түрде үлкен, ал оның кондилобазалды бас сүйегінің ұзындығы әдетте одан үлкен. Мұрнында (рострум) ерекше, төмен қарай еңкейген қисық бар. Оның тіс формуласы: кескіш тістер: 1/1; бір түйіршікті тістер: 5/1; алдырғы тістер: 1/1; азу тістері: 3/3. Жоғарғы бес бір түйіршікті тістің үшіншісі төртіншісінен айқын кішірек, және олардың цингулумына дейін созылатын пигменттелген тізбегі бар. Үлкен жоғарғы кескіш тісінде, алдыңғы пигменттелген аймақта үлкен медиалдық тіс бар. Эмальдің қызыл пигментациясы, темір шөгінділерінің нәтижесінде, эмальді күшейтетін бейімделу деп саналады. Белгілі қазба қалдықтары жоқ. Батпақ шыршасының кариотипі соматикалық саны 2n = 54, ал негізгі саны = 70.

Таксономия және атау беру

Оны алғаш рет 1884 жылы ғылыми әдебиетте Клинтон Харт Мерриам бастапқы атауымен – Atophyrax bendirii (сол кездегі монотиптік таксон) деп сипаттады. Алғашқы нұсқасы Орегон штатының Кламат округіндегі Форт-Кламаттан оңтүстік-шығысқа қарай 18 миль (29 км) қашықтықта, Уильямсон өзенінен 1 миль (2 км) жерде табылған. Мерриам бұл нұсқаны Форт-Кламатта орналасқан орнитолог және армия капитаны Чарльз Бендирден алды. Шымшық шілде айының соңында немесе тамыздың басында лагерьдегі иттердің бірімен ұсталды, ал әскери қызметкер оны Бендирге тапсырды. Мерриам Бендирдің еңбегіне деген құрметтің нышаны ретінде оны Бендирдің шымшығы (Atophyrax bendirii) деп атады. Мерриамның сөзіне сүйенсек, бұл жануар «аномальды сорекс» деген грек сөзінен туындаған Atophyrax деген жаңа туысқа жатады. Кейіннен батпақ шымшығы Sorex туысына қайта жіктелді. Батпақ шымшығы мен американдық су шымшығының (Sorex palustris) көптеген физикалық ерекшеліктері ұқсас. Біріншісі солтүстік-батыс жағалаудан ішкі таулардың төменгі бөліктеріне дейін тар аумақта таралған. Ал американдық су шымшығы батыс тауларында, Канаданың субарктикалық аймақтарында және АҚШ-тың шығысында кеңінен таралған. Түрлердің ареалдары негізінен аллопатриялық, бірақ Тынық мұхитының солтүстік-батыс жағалауындағы аймақтарда олардың ареалдары жапсарласуы (симпатрия) мүмкін, бірақ биіктіктегі айырмашылықтар оларды бөліп тұрады. Ертедегі таксономистер осы сүтқоректілерді бөлек субтуыстарға жатқызды: Мерриам батпақ шымшығын Atophyrax туысына, ал Джексон (1928) Тынық мұхитының су шымшығын Neosorex туысына жатқызды. Финдли (1955) тіс құрылымын негізге алған жақын туыстық байланысты анықтады, екі түр де Otisorex субтуысына жатқызылды. Финдли плеистоценнің басында маскалы және көшпелі шымшықтардың (Sorex cinereus және Sorex vagrans) ата-бабаларының бөлінгенін болжады; Ярмут мұз аралық кезеңінде американдық су шымшығы мен батпақ шымшығы көшпелі шымшықтардың ата-бабаларынан бөлінді. Сангамония кезеңінде тағы үш Sorex түрі пайда болды: кішкентай шымшық (S. nanus), оңтүстік-шығыс шымшығы (Sorex longirostris) және әсем шымшық (Sorex ornatus). Финдлидің батпақ шымшығы мен американдық су шымшығын Otisorex туысына жатқызуын кейін биохимиялық және генетикалық зерттеулер растады. 2005 жылы (митохондриялық ДНК талдауына негізделген) зерттеулер жарияланды, олар батпақ шымшықтары, Тынық мұхитының су шымшықтары және олардың тиісті түрлері арасындағы қарым-қатынастың сипатын анықтады. Цитохром b митохондриялық ДНК тізбегінің өзгеруі бағаланды, ал 2005 жылғы батпақ шымшығының филогенезиясының нәтижелері төменде егжей-тегжейлі көрсетілген.

It was first described in the scientific literature in 1884 by Clinton Hart Merriam with its original name, Atophyrax bendirii (a monotypic taxon at the time). The first specimen was obtained 18 mile (29 km) southeast of Fort Klamath in Klamath County, Oregon, at a location 1 mile (2 km) from the Williamson River. Merriam obtained the specimen from Charles Bendire, an ornithologist and army captain stationed at Fort Klamath. The shrew was caught in late July or early August by one of the dogs in the camp, and a soldier gave it to Bendire. Merriam named it Bendire's shrew (Atophyrax bendirii) in appreciation of Bendire's contribution. Merriam reported that the animal represented a new genus, Atophyrax, deriving from the Greek and meaning "anomalous sorex". The marsh shrew was later reclassified in the genus Sorex. The marsh shrew and the American water shrew (Sorex palustris) share many physical characteristics. The former is found in a narrower area from the northwest coast to the lower slopes of the inland mountains. The American water shrew is more widely distributed across the western mountains and through the subarctic regions of Canada and the eastern U. S. The species' ranges are primarily allopatric; although they may overlap (sympatry) in coastal regions of the Pacific Northwest, differences in elevation tend to separate them. Early taxonomists placed these mammals into separate subgenera; Merriam assigned the marsh shrew to Atophyrax, and Jackson (1928) assigned the Pacific water shrew to Neosorex. A closer, dentition based relationship was assigned by Findley (1955), with both species assigned to the subgenus Otisorex. Findley hypothesized that in the early Pleistocene, the ancestors of masked and vagrant shrews (Sorex cinereus and Sorex vagrans, respectively) diverged; during the Yarmouth interglacial, the American water shrew and marsh shrew diverged from their vagrant shrew ancestors. Three other Sorex species evolved during the Sangamonian Stage: the dwarf shrew (S. nanus), the southeastern shrew (Sorex longirostris) and the ornate shrew (Sorex ornatus). Findley's assignment of the marsh shrew and the American water shrew to Otisorex was later reinforced by biochemical and genetic studies. In 2005, findings were published (based on mitochondrial DNA analysis) which better defined the nature of the relationships between marsh shrews, Pacific water shrews and their respective subspecies. Variations in the sequencing of cytochrome b mitochondrial DNA were assessed, and the results of the 2005 phylogeny for the marsh shrew are shown below in detail.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Бұл құрттың таралу аймағы Британ Колумбиясының оңтүстік-батысынан АҚШ-тың Вашингтон және Орегон штаттарының батыс аймақтары арқылы, Калифорнияның солтүстік-батысынан Сан-Францисконың солтүстігіне дейін созылады. S. b. albiventer түршесі Олимпиада түбегінде кездеседі. S. b. palmeri батыс Орегоннан (Колумбия өзенінің оңтүстігінде) солтүстік-батыс Калифорнияға дейін таралған. S. b. bendirii диапазонының солтүстік бөлігінен (Олимпиада түбегінен басқа) шығысқа қарай, Калифорниядағы қалған таралу аймағына дейін кездеседі. Британдық Колумбияда шығыс шекарасы Чилливак өзені мен Агассиз қалалары, ал солтүстік шекарасы – Бэррард шығанағының солтүстік жағалауындағы төменгі биіктіктер. Батпақ тышқандары әдетте ылғалды жерлерде (мысалы, батпақтарда) тіршілік етеді, олардың мекендеу ортасына кең жапырақты орман және бұталар, түбірлер мен қалдықтардан жасалған жер жабыны кіреді; оларды өзендер мен ағыстар бойында да кездестіруге болады. Суық, жаңбырлы маусымда олар ылғалды жерлерден бір километрге дейін қорғаныш іздеп, жапырақты немесе қылқан жапырақты орманға қашады, онда құлаған ағаштар мен жер жамылғысы бар. Каскад тауларында теңіз деңгейінен 1328 метр биіктікке дейін батпақ тышқандары табылған. Олар қызыл шаған, үлкен жапырақты клен, батыс гемолока немесе қызыл кедр ормандарында, көбінесе батыс маскалы кәбіс өсетін батпақтардың жанында мекендейді. Британдық Колумбияда батпақ тышқандары көбінесе төменгі жазықтарда кездеседі, бірақ олар Сеймур тауының провинциялық паркінде де табылған. Британдық Колумбиядағы қоршаған ортаны қорғау органдары батпақ тышқандарын провинциядағы ең сирек кездесетін ұсақ сүтқоректілердің бірі деп санайды. 1992 жылы Карлос Галиндо Лиал мен Густаво Зулета Британдық Колумбияның оңтүстік-батысындағы үлкен аумақта 55 жерде 1000-нан астам ұсақ сүтқоректілерді аулап, олардың тек үшеуі ғана Тынық мұхитының сулы тышқандары болды. 1983 жылдың көктемі мен жазында Орегонның батысындағы биологтар өзендер мен жапырақты ормандардың жағалауындағы ұсақ сүтқоректілердің таралуын (соның ішінде батпақ тышқандарын) зерттеді. "Өзен жағалауы" – өзеннен кемінде 15–20 метр қашықтықтағы аймас ретінде анықталды. Солтүстік Америка бұғысы басқа сүтқоректілерге қарағанда көптеп ұсталды, ол барлық аулаудың шамамен 80% құрады. Зерттеуде 16 түр ұсталды, ал батпақ тышқандары ұсталған сүтқоректілердің 2 пайызынан да аз бөлігін құрады. Барлық батпақ тышқандары өзен жағасында ұсталды және қылқан жапырақты ормандардың барлық үш жас тобында табылған: ескі, жаңағы және жас өсімдіктер.

The geographic range of the marsh shrew extends from southwest British Columbia, along the western regions of the U. S. states of Washington and Oregon and through northwestern California to the area north of San Francisco. The subspecies S. b. albiventer is found on the Olympic Peninsula. S. b. palmeri is found from western Oregon (south of the Columbia River) to extrema northwestern California. S. b. bendirii is found from the northern parts of the range (except for the Olympic Peninsula) south along the eastern range to the remaining range in California. In British Columbia the eastern limits are the Chilliwack River and Agassiz, and the northern limits are the low elevations on the north shore of Burrard Inlet. Marsh shrews typically live in wetlands (such as marshes), and their habitat includes extensive forest canopy and ground cover from shrubs, logs, and debris; they may also be found in riparian environments. During cold, rainy seasons, they may travel as much as a kilometer from wet areas to more sheltered habitats; these generally include mixed deciduous or coniferous forest with downed logs and surface cover. Marsh shrews have been collected from near sea level to as high as 4,356 feet (1328 m) in the Cascades. They may inhabit forests of red alder, bigleaf maple, western hemlock or redcedar, often near marshes with western skunk cabbage. In British Columbia the marsh shrew is generally found below , but it has been collected at in Mount Seymour Provincial Park. Environmental officials in British Columbia believe that marsh shrews are one of the rarest small mammals in the province. In 1992, Carlos Galindo Leal and Gustavo Zuleta trapped 1,000 small mammals at 55 locations in a large area of southwestern British Columbia; only three were Pacific water shrews. During spring and summer 1983, biologists in western Oregon studied small mammal distribution (including marsh shrews) near streams and along the riparian fringes of coniferous forests. "Riparian fringe" was defined as at least 15–20 m from a stream. The North American deermouse was caught in greater numbers than any other mammal, representing around 80% of all captures. Sixteen species were trapped, with the marsh shrew representing less than two percent of mammals captured in this study. All the marsh shrews were trapped at streamside, and were found in all three ages of coniferous forests: old growth, mature and young growth.

Егемендік және экология

Саздық тышқан омыртқасыздармен қоректенеді, оның ішінде өрмекшілер, құрттар, шұжықтар, жүзқұйрықтар, термиттер және басқа да құрлықтағы және сулық буынтық аяқты жануарлар бар. Оны тұтқындықта алтын балықты қуғанда, өлтіргенде, бірақ жемегенін байқаған. Ал американдық су тышқаны балықтарды өлтіріп жегені байқалған. Орегон штатындағы саздық тышқандардың асқазан ішіндегілерді зерттеу көрсеткендей, олардың диетасының кем дегенде 25% -ы су омыртқасыздарынан тұрады, оның ішінде жәндік дернәсілдері, шұжықтар мен қабықшалылар, шырындар және басқа да анықталмаған омыртқасыздар кіреді. Басқа зерттеушілер олардың диетасында су жәндіктері (су қоңыздары және тасжазғыштар), жұлдызшалар, жер қоңыздары, өрмекшілер, жабайылар, жүзқаяқтар, құрттар, шұжықтар және кішкентай құрлықтағы қабықшалылар да болуы мүмкін екенін хабарлаған. Суда жүзіп, азық іздеп, қысқа суға батып, азықтанады. Тамақтанғаннан кейін ол құрлыққа қайта оралады. Оның терісіне сіңген ауа оған су бетінде қалуға көмектеседі, ал саздық тышқандар су бетінде 3-5 секундқа дейін жүгіре алады. Маммолог Дональд Паттидің айтуынша, олар "вирлгиг қоңыздары сияқты бетте жүзе алады". Терісіне сіңген ауа оған күміс жалтыр береді. Құрлықта оның алдыңғы және артқы аяқтары бір уақытта қозғалады. Ол жыл бойы, көбінесе түнде белсенді. Жүктілік шамамен үш аптаға созалады, ал аналық үш-төрт бала туады. Жабайыда, қиылған қабықтан жасалған ұялар, тоннельде немесе бұтақтардың астында салынған. Саздық тышқандар әдетте 18 айға жуық өмір сүреді, ал аталықтары алғашқы жазда жыныстық жетілмейді. Өмір сәулеті қысқа болғандықтан, олар көбінесе бір маусым ғана көбейеді. Британ Колумбиясы үшін көбейту туралы деректер болмаса да, басқа жерлерде көбейту маусымы қаңтардың соңынан тамыздың соңына дейін созылады; көптеген балалар наурыз айында туады. Аналықтың туатын балалар саны белгісіз. Саздық тышқандармен байланысты ерекше иіс (басқа ұзын құйрықты тышқандар сияқты) қарым-қатынас құралы болуы мүмкін. Басқа тышқандар сияқты, олардың да көру қабілеті нашар. Егер саздық тышқанды жаңа ортаға (мысалы, көтерілген беттің жиегіне) қойса, ол жиектен құлап, төмендегі бетке жеткеннен кейін де жүгіре береді. Суға түскенде, ол су астына сүңгіп кетеді. Саздық тышқандар суға батып кеткен банкаларға оңай түсіп қалады, мүмкін, беттердің шетін көре алмауынан. Тұтқындықта олар ығысқанда немесе қорадағы басқа жануарлармен шайқасқанда дауыстайды, тамақтанғанда немесе тамақ үшін жанжал кезінде (мысалы, құрт) ызылдап, қатты шырылдайды. Табиғатта тамақты жасырып сақтамайды деген деректер жоқ, бірақ тұтқындықта ол түн құрттарын кейінірек жеу үшін қораның бір бұрышына жинап қояды; басқа тағамдар осылай жиналмаған. Акарин паразитіне Glycyphagidae (Glycyphagus hypudaei және Orycteroxenus soricis); Laelapidae (Androlaelaps fahrenholzi, Echinonyssus obsoletus, Haemogamasus occidentalis және Haemogamasus reidi); Listrophoridae (Listrophorus mexicanus); Myobiidae (Amorphacarus hengererorum, Amorphacarus soricis, Protomyobia atophyra және Protomyobia brevisetosa) және Pygmephoridae (Pygmephorus horridus және Pygmephorus whitakeri) жатады. Ықтимал жыртқыштарға соулар, балықтар және Тынық мұхитының алып саламандрасы жатады.

The marsh shrew eats invertebrates, including spiders, earthworms, sowbugs, centipedes, termites and other terrestrial and aquatic arthropods. It was observed in captivity pursuing and killing a goldfish, but not eating it. In contrast, the American water shrew has been observed killing and eating fish. A study of the gastric contents of marsh shrews in Oregon indicated that at least 25% of their diet is aquatic, including insect larvae, slugs and snails, mayfly naiads and other, unidentified invertebrates. Other researchers have reported that their diet may also include aquatic insects (water beetles and stonefly nymphs), craneflies, ground beetles, spiders, harvestmen, centipedes, earthworms, slugs and small terrestrial snails. The marsh shrew swims, making short dives in search of food; its mobile snout, whiskers and lips are used to find and capture underwater prey. Before eating, it returns to land. Air trapped in its fur provides buoyancy, and marsh shrews can run for as long as 3 to 5 seconds along the top of the water. According to mammalogist Donald Pattie, they can "scull on the surface like whirligig beetles". The air trapped in its fur gives it a silvery sheen. On land, its foreleg and opposite hind leg move at the same time. It is active throughout the year, primarily at night. Gestation is about three weeks, and the female has a litter of three or four young. Nests in the wild, built from shredded bark, are in a tunnel or under a log. Marsh shrews typically live about 18 months, and males are not thought to reach sexual maturity during their first summer. Since their lifespan is short, they apparently breed for only one season. Although no breeding data exist for British Columbia, the breeding season elsewhere is from late January to late August; most young are born in March. The number of litters a female rears is unknown. The strong odor associated with marsh shrews (in common with other long tailed shrews) may be a means of communication. Similar to other shrews, they have poor eyesight. If a marsh shrew is placed in a foreign environment (such as along an edge of a raised surface), it will run off the edge and continue to run after landing on the surface below. Landing in water, it dives beneath the surface. Marsh shrews are easily trapped in sunken cans, possibly due to their inability to see where the edges of surfaces drop. In captivity they vocalize when they are displaced or scuffle with other animals in their cage, twittering shrilly if disturbed while eating or in a confrontation over food (such as a worm). Although it is uncertain whether marsh shrews cache (or hoard) food in the wild, in captivity they set aside nightcrawlers in a corner of the cage for later consumption; no other food items were set aside in this fashion. Acarine parasites include the Glycyphagidae (Glycyphagus hypudaei and Orycteroxenus soricis); the Laelapidae (Androlaelaps fahrenholzi, Echinonyssus obsoletus, Haemogamasus occidentalis and Haemogamasus reidi); the Listrophoridae (Listrophorus mexicanus); the Myobiidae (Amorphacarus hengererorum, Amorphacarus soricis, Protomyobia atophyracis and Protomyobia brevisetosa), and the Pygmephoridae (Pygmephorus horridus and Pygmephorus whitakeri). Probable predators include owls, fish and the Pacific giant salamander.

Адаммен қарым-қатынас

Дональд Паттидің 1960 жылдардың соңындағы зерттеулеріне дейін, оның тобы батпақ шыршаларын тұтқындықта зерткенде, олардың мінез-құлқы туралы көп ештеңе белгілі болған жоқ. Осыған дейін батпақ шырша туралы ақпараттың көп бөлігі осы сүтқоректінің қоныс орындары және оны қалай ұстау туралы жазбалардан құралған. Әдебиеттегі оның сипаттамалары көбінесе мұражайдағы сақтау үлгілерін қарап шығу нәтижесінде алынған.

Қорғау мәртебесі

Канададағы құрып бара жатқан жабайы жануарлар мәртебесі жөніндегі комитет (COSEWIC) батпақ тышқанына "Құрып бара жатқан" статусын берді, олардың Британдық Колумбиядағы таралған жері төменгі Фрейзер аңғарымен шектелген. Аймақтағы экономикалық қызметтің салдарынан олардың қолайлы ортасы нашарлап келеді, бұл тенденцияның кері қайтуының аз мүмкіндігі бар, сондықтан олар Канаданың осы бөлігінде сирек кездеседі. COSEWIC 1994 жылдың сәуірінен 2000 жылдың мамырына дейін батпақ тышқанын "Қауіпті" деп белгіледі, ал 2006 жылдың сәуірінде оның статусын "Құрып бара жатқан" деп жаңартты. Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) мәліметінше, батпақ тышқаны консервация тұрғысынан "Ең аз уайым тудыратын" түрге жатады. Тышқан сирек кездесетін сүтқоректі деп есептелсе де және оның саны азайып барады деген болжам бар, қазіргі уақытта оның саны бойынша есептемелер жоқ және оның азаю қарқыны оны одан да қауіпті санатка енгізуге жеткілікті жылдам деп есептелмейді. Қолайлы сулы-батпақты орталар, негізінен, урбанизация мен ортаның ауыл шаруашылығына айналуы салдарынан азайып келеді, ал тышқанның кең географиялық ареалында қорғалатын орталар ұсынылатыны күтілуде.