Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылғы жаңғыру – АҚШ Пресвитериан шіркеуінің (PC (АҚШ)) иман білдіруі. Ол Америка Құрама Штаттарының Біріккен Пресвитериан шіркеуі (UPCUSA), «солтүстік шіркеу» үшін иманның қазіргі заманғы тұжырымы ретінде жазылған, Вестминстерлік жаңғыру мен оның жаңа «Иман білдірулер кітабындағы» басқа тұжырымдамаларды толықтыру мақсатында жазылған. Бұл құжат Карл Барттың ықпалында болды, ол 20 ғасырдың ортасында басты протестанттық теологиялық мектептерде кең таралған Киелі кітап теологиясы қозғалысының Киелі кітапқа қатысты көзқарасын көрсетеді. Пресвитериялар оны қабылдау мәселесін қарастырған кезде, Вестминстерлік жаңғыру мен катехизистерге ғана қатаң бағынуды сақтауды қалаған консерваторлар оны қосуға қарсы күресті.
The Confession of 1967 is a confession of faith of the Presbyterian Church (U. S. A. ), abbreviated PC (USA). It was written as a modern statement of the faith for the United Presbyterian Church in the United States of America (UPCUSA), the "northern church", to supplement the Westminster Confession and the other statements of faith in its then new Book of Confessions. The document was influenced by Karl Barth, reflecting the view of Scripture espoused by the corresponding biblical theology movement prominent in mainline Protestant theological schools in the mid twentieth century. During the consideration of its adoption by the presbyteries, conservatives who desired the continuance of strict subscription to only the Westminster Confession of Faith and the Catechisms campaigned against its inclusion.
Тарихи контекст
1967 жылғы «Конфессия» 1950-1960 жылдардағы әлеуметтік қозғалыстардың қалыптастырған дәуірінде жазылып, талқыланды. Сексуалдық революция, әйелдердің бостандығы үшін күрес, азаматтық құқықтар қозғалысы және соғысқа қарсы күш-жігер институционалдық шіркеудің дәстүрлі құндылықтарымен қақтығысқандай болды. Руханиятқа қызығушылық артып, шығыс діндерінің практикасы кеңінен тарады. Америкалық жастардың аз бөлігі «Жүйенің» бір бөлігі ретінде әскери қызмет, үкімет және капитализммен бірге ұйымдасқан дінді қабылдамады. Көптеген ересектер жастық шағындағы діни құндылықтарын сақтап қалды, бірақ «бейбі бумерлердің» аз бөлігі олардан бас тартты. 1960 жылдардың ортасынан бастап контрмәдениет американдық мәдениет пен саясатта күшті күшке айналды, ең ескі бумерлер дауыс беруге және Америка қоғамына көптеген жолдармен белсенді әсер етуге жеткілікті жасқа жеткенде. Дегенмен, он жылдықтың әлеуметтік ортасы шіркеу мен оның мүшелеріне зор әсер етті. Шіркеу басшылары тарихындағыдай, әлеуметтік өзгерістер кезеңінде өзектілігін сақтау үшін реформалар мен қайта қараулар іздеді. Сондықтан комитет 1848 жылғы революцияларға дейінгі пікірталастарға сілтеме жасап, неміс теологы Петер Шаффтың 1844 жылы христиан дінінің мәні ақылға қарсы емес, ақылдан жоғары деген пікірін келтірді. UPCUSA-да заманауи әлеуметтік мәселелерді шешуге деген осындай ниет неоортодоксияның теологиялық салдарымен қатар келді, ол 1950 жылдардың соңында «либерализм мен фундаментализмге балама ретінде» «пресвитериан шіркеуіндегі теологиялық консенсус» ретінде қалыптасты. Арнайы комитеттің есебі алғаш рет 1965 жылы UPCUSA Бас Ассамблеясына ұсынылды. Комитетке Принстон теологиялық семинариясының профессоры Эдвард Доуи-кіші төрағалық етті, ал комитеттегі жалғыз лаик – Монмут колледжінің (Иллинойс штаты) американдық философы Сэмюэл Мартин Томпсон болды.
The Confession of 1967 was written and debated in a denomination that found itself in an era shaped by the social movements of the 1950s and 1960s. The sexual revolution, woman's liberation, the civil rights movement, and the anti war effort seemed to clash with the traditional values of the institutionalized church. Spirituality was in vogue, and the popularity of Eastern religious practices grew. A vocal minority of young Americans rejected organized religion along with the military, government and capitalism as part of "The Establishment". Many adults retained the religious values of their youth, but a vocal minority of the baby boomers rejected them. The counterculture was a powerful force in American culture and politics from the mid 1960s, when the oldest boomers became old enough to vote and actively influence America's society in many ways. Nevertheless, the social environment of the decade greatly impacted the Church and its members. As the leaders of the Church had done throughout its history, they sought reform and revision to remain current and relevant in a period of social changes. Thus the committee referred to the debates before the revolutions of 1848 and quoted a German theologian, Peter Schaff, who claimed in 1844 that the nature of Christian faith is not against but above reason. In the UPCUSA, such a desire to address modern social issues intersected with the theological implications of neo orthodoxy, which was "well established as the working theological consensus in the Presbyterian Church" by the late 1950s as "an alternative both to liberalism and fundamentalism." The Special Committee's report was first presented to the UPCUSA's General Assembly in 1965. The committee was chaired by Edward Dowey Jr., professor at Princeton Theological Seminary and the single layman on the committee was the American philosopher Samuel Martin Thompson at Monmouth College (Illinois).
Теология
Мұңғылдың мәтінінің көп бөлігі кешірімге арналған. Ол үш бөлімнен тұрады, комитет төрағасы оларды христиан дәстүрінің имандылығын, махаббатын және үмітін көрсетеді деп атап көрсетеді. I бөлімнің мазмұны христиан дінінің орталық тұжырымы ретінде қарастырылады және, негізінен, имандылықты қайта бекітеді. Мұңғыл шіркеудің Құдаймен кешірілгенін мәлімдейді.
Much of the confession's text is dedicated to the subject of reconciliation. It is written in three parts which the committee's chair designates as representing the faith, the love, and the hope of the Christian tradition. Section I's message is seen as central to Christian doctrine and is essentially a reaffirmation of faith. The confession asserts that the Church has been reconciled to God.
Татуласу министрлігі
ІІ бөлімде шіркеудің Құдайдың рақымына қалай жауап беруі керектігі баяндалады және негізінен адамдар арасындағы келісімге келтіру туралы мәселелер қарастырылады. Доуи осы бөлімді христиандық махаббаттың білдірілісі деп атайды. Пайымдамада Құдаймен келісімге келген адамның Оның келісімшіл қауымы ретінде әлемге жіберілетіні айтылады. Құдай қауымға келісім туралы жаңалықты сеніп тапсырды және адамдарды Құдайдан және бір-бірінен бөлетін араздықтарды емдеу жұмысына да қатыстырады. Бұл бөлім үлкен шақыру ретінде жазылған және комитеттің адамзаттың ауыр күйзелісіне берген жауабы болып табылады. Олар тұтас бойына Киелі Рухпен жетелеме алған Пресвитериандық христиандарды іс-қимылға шақырады, бірақ оларды қарапайымдықпен әрекет етуге ескертеді, себебі барлық адамдар өз күнәларында зұлымдыққа бой ұсынады. Бұдан әрі, Пайымдама шіркеудің қазіргі замандағы дағдарыстармен күресуге арнайы шақырылған төрт салаға тоқталады.
Section II outlines how the Church should respond to God's grace and primarily deals with reconciliation between men. Dowey refers to this section as an expression of Christian love. The Confession states that to be reconciled to God is to be sent into the world as his reconciling community. The Church has been entrusted with God's message of reconciliation and it also shares his labor of healing the enmities which separate men from God and from each other. This part is written as a great call to action and is the committee's response to great human suffering. Throughout, they implore Presbyterian Christians, guided by the Holy Spirit, to act but cautions them to act with humility, for all men in their sin are compliant with evil. Furthermore, the confession points to four areas where it believes the Church has been specifically called to deal with crises in the modern era.
Нәсілдік кемсітушілік
Бұл мойындау барлық адамдардың нәсілдік теңдігін, Мәсіхтегі бауырластығын растайды және бір-біріне үстемдік ететіндерді немесе қамқорлық көрсететіндерді айыптайды. Онда: "Құдайдың татуластырушы сүйіспеншілігі нәсілдік немесе этникалық айырмашылыққа негізделген барлық кемсітушілікті жояды", - делінген. Сонымен қатар, конфессияда шіркеудің қоғамдағы осындай кемсітушілікті жою және жек көрушіліктің зардап шеккендеріне қамқорлық жасау міндеті бар деп мәлімделген. Көптеген қарсыластар бұл құжаттың авторлары Мәсіхтің барлық адамдар үшін емес, тек таңдалғандардың күнәлары үшін ғана өлгенін жоққа шығарады деп айтады, бұл бастапқы Вестминстерлік сенімге қайшы келеді. Оның орнына консерваторлар 1967 жылғы түзету универсализмді қолдайды деп санайды. Сонымен қатар, олар гуманистік теологияға қарсы шығып, адамның "өзін-өзі құтқаруға" деген қабілетіне көбірек көңіл бөледі, жеке адамдардың және бүкіл қоғамның құтқарылуындағы Құдайдың орталық рөлін азайтады. Кейбіреулер бұл сөз тіркесінің кейбіреулері адамның өзін-өзі асырауға қабілетті екенін білдіреді деп санайды. Протестанттық қоғамда Құдайдың егемендігі, Киелі жазбалар мен бостандық арасындағы пікірталастар ұзақ уақыттан бері жалғасып келеді, әр түрлі қауымдар құтқарылудағы адам мен Құдайдың рөлін әртүрлі бағалайды. Алайда, консервативтілер бұл мойындаудың барлығы Құдайдың рухын адамның адаммен татуласуына кедергі келтіреді деп айтады. Сондай-ақ, шіркеудің саяси салаға араласуына қатысты да наразылық болды. Пресвитериандық лайықты комитет рухани органның өздерінің тарихи шақыруынан бас тартып, зайырлы істерге араласуы орынсыз екендігі туралы алаңдаушылығын білдірді. АҚШ-тың қорғаныс министрі, пресвитериан ақсақал Роберт Макнамара, мойындаудан көрініп тұрған "құралсыздандыруға бейімділік" туралы алаңдаушылығын білдірді. Бұл мойындауды ақырында көптеген адамдар қолдады, оны пресвитериандықтар 90 пайызға жуық дауыспен мақұлдады.
The confession affirms the racial equality of all men, brothers in Christ, and condemns those who dominate or patronize one another. It states that "God's reconciling love breaks down every form of discrimination based on racial or ethnic difference." Additionally, the confession claims it is the work of the Church to abolish such discrimination in society and care for those whom hatred has harmed. Many opponents maintain that the authors of the document deny that Christ died only for the sins of the elect rather than for all people, contrary to the original Westminster Confession. In its place, conservatives believe that the 1967 modification supports universalism. Additionally, they take issue with the more humanistic theology, focusing more on man's ability to "save himself", trivializing the centrality of God in the salvation of both individuals and society as a whole. There are those who believe that some of the phraseology suggests that man has the capacity for self transcendence. In the Protestant community the debate between God's sovereignty, scripture and freedom is long standing, with different communities weighting the role of man and God in salvation differently. However, conservatives claim that the confession all together leaves out God's spirit in the reconciliation of man to man. There was also backlash relating to the Church's interference into the political sphere. The Presbyterian Lay Committee voiced their concerns about the inappropriateness of a spiritual body turning away from its purported historical call to enter into secular affairs. United States Defense Secretary Robert McNamara, a Presbyterian elder, expressed his concern about the "disarmament mentality" suggested by the confession. The confession ultimately had broad support, being approved by presbyteries by a nearly 90 percent margin.