Кіріспе

Солтүстік Еуропаның этникалық тобы

Вепс немесе Вепстер (Вепс: vepsläižed) – финн халқы, олар вепс тілінде сөйлейді, ол ural тілдерінің финн тармағына жатады. 2002 жылғы халық санауы бойынша Ресейде 8240 вепс тұрды. Украинадағы 281 вепстің 11-і вепс тілінде сөйлейді (Укр. Халық санауы 2001). Осы халықтың өзін-өзі атауы түрлі диалекттерде vepslaine, bepslaane және (Онега көлінің оңтүстік-батысындағы солтүстік диалекттерде) lüdinik және lüdilaine болып келеді. Вепстердің көбісі орыс тілін еркін меңгерген. Жас буын, әдетте, вепс тілінде сөйлемейді, бірақ олардың көпшілігі тілді түсінеді.

География

Қазіргі уақытта олар Ладога, Онега және Белое көлдері арасындағы аймақта – Ресейдің Карелия Республикасындағы бұрынғы Вэпс ұлттық округінде, Ленинград облысының Оят өзені бойындағы Подпорожский және Лодейнопольский аудандарында, одан оңтүстіске қарай Тихвинский және Бокситогорский аудандарында, сондай-ақ Вологда облысының Витегорский және Бабаевский аудандарында тұрады.

Тарихқа дейінгі дәуір

Археологиялық және лингвистикалық зерттеулер вепстер Шексна, Суда және Сиас өзендерінің аңғарларында мекендегенін көрсетеді. Калеви Викке сәйкес, олар Онега көлінің шығысындағы прото-вепс Каргополь мәдениетінен пайда болған. Олар, сондай-ақ, Шығыс Карелияда және Онега көлінің солтүстік жағалауында да тұрған болуы мүмкін. Вепстер туралы ең алғашқы деректер VI ғасырдағы гот тарихшысы Иорданның "Васина бронкас" деп аталатын халықты айтуымен байланысты болуы мүмкін. Викингтердің осы аймақ арқылы өткен шығыс жолдарының бірі болса, ал Викингтердің Ақ теңіз жағалауында тұратын "бьярм" деп атаған халқы – вепстер болған жатады. Қабірлерден табылған мәліметтер олардың Старая Ладога, Финляндия және меряндар, басқа да Волга фин тайпаларымен, сондай-ақ Новгород княздығы және басқа ресейлік мемлекеттермен байланыста болғанын көрсетеді. Кейіннен вепстер Онеганың батыс және шығыс жағалауларын да мекендеген.

Тарихи кезең

Киев Русінің ертедегі жылнамаларында оларды "Весь" (Ves) деп атаған, ал кейбір араб дереккөздерінде олар Вису деп аталады. Бжармиялықтар кем дегенде ішінара вепстер болған деп есептеледі. 12 ғасырдан бастап олардың тарихы алдымен Новгород княздығымен, содан кейін Мәскеу мемлекетімен байланысты. Орыс халқының қоныстануы Онега вепстеріне 14 немесе 15 ғасырда жетті. Шығыс вепстері Каргополь аймағындағы тілдерімен 20 ғасырға дейін орыс тілімен бірікті. Вепстердің бар екендігі 19 ғасырдың ортасына дейін кеңінен белгілі болған жоқ. Карел және фин тілдерімен тығыз байланысты болғанына қарамастан, вепс тілі соңғы танылған урал тілдерінің бірі болды. 1897 жылы вепстердің саны 25 607 адамды құрады. Олардың 7 300-і Шығыс Карелияда тұрды. 20 ғасырдың басында вепстер арасында ұлттық оянудың белгілері байқалды. Ертедегі кеңестік ұлттық саясат осы прогреске қолдау көрсетті және ұлттық ауылдық кеңестер мәртебесіне ие 24 әкімшілік бірлік құрылды. Әліпби және жазба тіл жасалды. Кейбір бастауыш мектептерде мұғалімдер вепс тілін оқытуды бастады. Кеңес үкіметі 1937 жылы вепс мәдениетін қысымға ала бастады. Барлық ұлттық іс-шаралар тоқтатылды және ұлттық аудандар жойылды. Финляндия Шығыс Карелияға басып кірген кезде, кейбір вепстер Фин армиясының "Туыс батальонына" қосылды. Бұл әскерлер соғыстан кейін Кеңес Одағына қайтарылды. Соғыстан кейінгі кезеңде көптеген вепстер тарихи ауылдарынан ірі қалаларға көшіп кетті. 1983 жылы ұлттық ғалымдардың бастамасымен жүргізілген зерттеуде Кеңес Одағында 13 000-ға жуық вепс бар екені анықталды, олардың 5 600-і Карелияда, 4 000-ы Ленинград облысында және 1 000-нан аспайтыны Вологда облысында тұрды. Дегенмен, мұны КСРО ыдырағаннан кейінгі иммиграция сияқты басқа факторларға да байланыстыруға болады немесе Ресей халқының қартаюы. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, 4 534 адам өзін вепс деп атады. Алайда, 16,5 миллион адам санақта ұлтын көрсетуден бас тартты, бұл кейбір адамдардың соңғы санақтың заңдылығына және Ресейдегі этникалық азшылықтардың жалпы санының дұрыстығына күмән келтірді. Халықтың өзгеруі (%) 1897 25 607 0% 1926 32 800 +28% 1937 29 500 10% 1939 31 500 +6,7% 1959 16 400 47,9% 1970 8 000 51,2% 1979 8 000 0% 1989 12 501 +56,2% 2002 8 240 34% 2010 5 936 27,9% 2021 4 534 23,6%