Санчо Гарсес II: Памплона королі және Арагон графы

Кіріспе

Памплонаның патшасы 970 жылдан 994 жылға дейін.

Санчо Гарсес II (баск. Antso II. a Gartzez, шамамен 938 – 994), сондай-ақ Санчо II ретінде белгілі, 970 жылдан 994 жылы қайтыс болғанға дейін Памплона патшасы және Арагон графы болды. Ол Гарсия Санчес I Памплонаның және Андрегото Галиндестің үлкен ұлы еді. Өмір сүрген кезеңінде Вигера Корольдігін мойындады.

Есімдік

Кейде ол қазіргі заманғы дереккөздерде Санчо Абарка деп аталады. Бұл есімді алғаш рет Санчо II-ге одан бірнеше ғасыр өткен соң жазған тарихшылар қолданған, олар Памплона тағына кім мұрагерлік еткені туралы жаңылып, Санчо II мен оның әкесі Санчо I-нің өмірін біріктіріп, бір билеуші етіп көрсеткен. Барлық дәлелдер бұл лақаптың бастапқыда Санчо I-ге қатысты екенін көрсетеді.

Өмірбаян

Санчо Гарсес шамамен 938 жылы туған, Памплонаның I Гарсия Санчестің ұлы, Хименес әулетінен шыққан Памплонаның екінші патшасы, және оның бірінші әйелі Андрегото Галиндес, Арагон графы II Галиндо Азнарес қызы. Оның анасының әкесі заңды ер балалары болмағандықтан қайтыс болды, соның салдарынан Арагон графының құқықтары Санчоның анасына берілді, ол өз кезегінде оларды оған тапсырды, және ол 948 жылы, кәмілетке толмаған кезінде Арагон графы болды. Бастапқыда ол граф Фортун Хименестің қамқорлығында болды. 970 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол Памплона патшасы болды және Санчо II деп аталды. Ол 987 жылы Сан-Хуан-де-ла-Пенья монастырына сыйлық берген кезде айтылады, ол өзін «Наварра королі» деп атады, бұл атақты алғаш рет қолданған. Алайда, бұл атақ 11 ғасырдың соңында ғана кеңінен таралды. Санчоның билігінде патшалық алдыңғы билеушісінің кейбір табыстарын бекітті, бірақ сонымен қатар Омейяд әскерлерінен бірнеше маңызды әскери жеңілістерге ұшырады. Наварра Леон Корольдігімен және Кастилия графтығымен туыстық байланыстармен байланысты болды, және патшалықтар жиі бірлесіп жұмыс істеді, Наварра монархиясы Леонның жас Рамиро III-ін қолдады. 972 жылы ол Сан-Андрес-де-Сируэня монастырының негізін қалады. 976 жылы Альбельда монастырында, оның патшалығының мәдени және интеллектуалдық орталығында, Codex Vigilanus аяқталды. Бұл ортағасырлық Испанияның ең маңызды суреттелген қолжазбаларының бірі, онда Толедо кеңестерінің канондары, Liber Iudiciorum көшірмесі және араб цифрларының алғашқы батыс бейнесі және тағы да көптеген мәтіндер бар. 976 жылы Кордова халифасы II Аль-Хакам қайтыс болғаннан кейін және оның ұлы II Хишам билікке келгеннен кейін, христиан патшалықтарының болашағы күңгірт көрінді. Аль Мансур әскері христиандарды Сорияның оңтүстігіндегі Торревисентеде жеңді. Содан кейін мұсылмандар Осма маңындағы Таракуэнаға қайта оралды. 975 жылы Санчо Сан-Эстебан-де-Гормазда маврларға жеңіліп, сол жылы Эстеркуэль шайқасында тұтқынға алынған деген болжам бар. 981 жылы Тордесильястан он екі шақырым қашықтықтағы Руэда шайқасында христиандар тағы бір қорқынышты жеңіліске ұшырады. Аль Мансурды қарумен жеңе алмағандықтан, Санчо өз патшалығының елшісі ретінде Кордоваға барып, жеңімпаз Аль Мансурға көптеген сыйлықтар сыйлады, онымен келісім жасады және мұсылманға қызын беруге келісті. Бұл одақтан Аль Мансурдың екінші мұрагері, Кордова халифалығын Омейяд мұрагерінен тартып алуға тырысқан Абдул Рахман Санчуэло дүниеге келді. Ол 989, 991 және 992 жылдары Алманзордың шабуылдарына тап болды, соңғысы Кордовада екінші рет бағынуға әкелді, ал келесі жылы ол өзінің ұлы Гонзалоны Халифатқа елшілікке жіберіп, қарым-қатынасты нығайтты. 994 жылы, оның қайтыс болған жылы, патшалық тағы да халифат әскерінің шабуылына ұшырады. 994 жылы қайтыс болғаннан кейін ол Сан-Эстебан-де-Монжардинде жерленді, ал кейіннен Сан-Хуан-де-ла-Пенья монастырында қайта жерленді.

Sancho Garcés was born circa 938, son of García Sánchez I of Pamplona, the second King of Pamplona from the Jiménez dynasty, and his first wife Andregoto Galíndez, daughter of Galindo Aznárez II, Count of Aragon. His maternal grandfather died without any legitimate male children, thus passing down the rights to the Count of Aragon to Sancho's mother who, in turn, passed them down to him and he became Count of Aragon, in 948, while still underage. He was initially under the guardianship of Count Fortún Jiménez. After the death of his father in 970, he became King of Pamplona and was known as Sancho II. He appears mentioned on the occasion of a donation to the monastery of San Juan de la Peña in 987, when he titled himself "king of Navarre", being the first to use said title. This title, however, did not come into common usage until the late eleventh century. Under Sancho, the kingdom solidified some of the gains of his predecessor, but also suffered several significant military setbacks at the hands of Umayyad troops. Navarre was linked with the Kingdom of León and the County of Castile by familial bonds, and the realms frequently worked in concert, with the Navarrese monarchy supporting the young Ramiro III of León. In 972, he founded the monastery of San Andrés de Cirueña. In 976, at the monastery of Albelda, the cultural and intellectual centre of his kingdom, the Codex Vigilanus was completed. It is one of the most important illuminated manuscripts of medieval Spain, containing the canons of the Councils of Toledo, a copy of the Liber Iudiciorum, and the first Western representation of the Arabic numerals, among many other texts. Upon the death of the Caliph of Cordoba, Al Hakam II, in 976, and the succession of his son Hisham II, who had been taught by Al Mansur Ibn Abi Aamir, the prospects of the Christian kingdoms seemed dim. The troops of Al Mansur defeated the Christians at Torrevicente, south of Soria. Afterwards, the Muslims returned to triumph at Taracueña, near Osma. In 975, Sancho was defeated by the Moors at San Esteban de Gormaz and it has been suggested that he was captured at the Battle of Estercuel that year. In 981 at the Battle of Rueda, a dozen kilometers from Tordesillas, the Christians suffered another humiliating defeat. Because he could not defeat Al Mansur by arms, Sancho went to Córdoba as an ambassador for his own kingdom, bringing many gifts for the victorious Al Mansur, making a pact with him and agreeing to give the Muslim his daughter. From this union was born Abd al Rahman Sanchuelo, the second successor of Al Mansur who tried to usurp the Caliphate of Córdoba from the Umayyad heir. He faced further incursions from Almanzor in 989, 991 and 992, the last of which resulted in a second submission at Córdoba, and the next year he sent his son Gonzalo on an embassy to the Caliphate to consolidate the rapprochement. In 994, the year of his death, the kingdom saw yet another incursion by a caliphate army. After his death in 994, he was buried in San Estebán de Monjardín and later, he was interred in the Monastery of San Juan de la Peña.

Неке және балалар

Санчо Гарсес Кастилия графы Фернан Гонсалестің қызы Уррака Фернандесқа үйленді. Олардың төрт баласы болды: 994 жылдан 1000 жылы қайтыс болғанға дейін Памплона королі және Арагон графы болған Гарсия Санчес, Леондық дворяндықтың жоғары дәрежелі өкілі Фернандо Бермудес де Сеаның қызы Химена Фернандесқа үйленген. Рамиро Санчес 992 жылы қайтыс болды, оның ата-анасы оның жаны үшін Сан-Милан-де-ла-Коголлаға қайырымдылық жасады. Гонсало Санческе оның ағасы Арагонда жер берді. Уррака немесе Санча Санчес, арабтарда Абда деп белгілі және "баск" деп аталды, оны әкесі Алманзорға берді, ол ислам дініне кіргеннен кейін оған үйленді. Абда мен Алманзордың жалғыз ұлы – Абд әл-Рахман Санчуэло.