Кіріспе
Шуйскийлер әулеті (Боярлардың ресейлік ақсүйек әулеті) – Владимир Суздальдің ұлы князі Димитрий Константинович және Александр Невскийдің інісі князь Андрей Ярославичтен тараған Рюрик әулетінің боярлары. Тегі Шуя қаласынан шыққан, Шуйскийлер 1403 жылы осы қаланың иесі болған. 1606-1610 жылдары Василий Шуйский Ресейде Қиыншылық заманында патша болып билік жүргізді.
The House of Shuysky (Shuisky; Шуйские) was a Rurikid family of Boyars descending from Grand Duke Dimitri Konstantinovich of Vladimir Suzdal and Prince Andrey Yaroslavich, brother to Alexander Nevsky. The surname is derived from the town of Shuya, of which the Shuiskys gained ownership in 1403. From 1606 to 1610, Vasili Shuisky ruled as tsar over Russia during the Time of Troubles.
Московиядағы алғашқы қызмет
Олардың Мәскеу қызметіндегі ырыс-несібесінің негізін Иван III Псковті, содан кейін Нижний Новгородты басқаруға жіберген князь Василий Васильевич "Бледный" ("Сұр") қалады (1478-80). Келесі жылы ол Ливонияны қиратты және Новгородқа губернатор болып жіберілді. 1487 жылы ол Қазанға қарсы орыс жасағын басқарғаны тіркелген. Шуйскийлер Ұлы ұялы Всеволодтың ұрпақтарының ең көне тармағын құрады, сондықтан Мәскеудің билеуші князьдеріне, олар кіші тармақтан шыққан, үстемдікпен қарады.
Регенттік
Василий Бледныйдың шөбересі, князь Василий Васильевич "Немой" ("Сырт") – Ұлы князь Василий III-нің барлық әскери жорықтарында онымен бірге болған және Мәскеу саясатының көлеңкедегі тұлғасына айналған. 1517 жылы 4-ші Мәскеу-Литва соғысы аясында Константин Острогский басқаратын Польша және Литва әскерлерін жеңді. Алты жыл өткен соң Василий Немой Волга бойындағы орыс экспедициясын жетекшілік етіп, Қазанға шабуыл жасады. Василий III-нің әйелі Елена Глинская қайтыс болғаннан кейін, ол князь Иван Бельскийнің билігіне қарсы шығып, оны түрмеге қамады, Иван III-нің немересі Анастасия қазандыққа үйленді және өзін Василий III-нің мұрагері, жас Иван IV-нің регенті деп жариялады. Сол жылы Василий Немой қайтыс болды, ал регенттік билік оның кіші інісі, князь Иван Васильевич Шуйскийге көшті. Ол митрополит Даниилді қызметтен шеттету арқылы және Жоасаф Скрипицинды Ресей Православ шіркеуінің жаңа басшысы етіп сайлап, өзінің билігін бастады. Сонымен қатар, ол Василий III билігінде Югория мен Нижний Новгородты басқарған және мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен түрмеге қамалған князь Андрей Михайловичті босатып жіберді. Иван IV толыққанды билікке ие болғанға дейін Иван мен Андрей Ресейдің де-факто билеушілері болды. Олардың мақтаншылдығы мен тәртіпсіз мінез-құлқы жас ханның ашуын туғызып, оның болашақта Ресей ақсүйектеріне қарсы кең ауқымды шаралар қабылдауына себеп болды. Иван князь Курбскийге жазған хатында князь Андрей Шуйскийдің кір аяқкиімдерін төсегіне тастағанын азапты еске алады. Бұл оқиға Андрейдің ашқан иттілерге толы камераға тасталғанмен және олардың жеп қоюымен аяқталды (1543). 1540 жылы митрополит Иоасаф Иван Бельскийді жер аударылудан қайтарып алып, Шуйскийлерді сарайдан қууға көмектесті. Екі жылдан кейін Иван Шуйский әскери бүлік ұйымдастырып, қайтадан билікке келді. Ол Макарийді жаңа митрополит және регент етіп сайлады, бірақ Макарий оны Кремльден біртіндеп ығыстырып, билігінен бас тартуға көндірді. Иван Васильевич Шуйский 1546 жылы көпке танылмаған күйде қайтыс болды.
Әскери батырлар
Андрей Михайловичтің ағасы, князь Иван Михайлович Плетень 1531 жылдан 1559 жылы қайтыс болғанға дейін жетекші москвалық генералдардың бірі болды. Елена Глинскаяның регенттігі кезінде ол Мәскеу және Холмогор қалаларының басшысы болды. 1540 жылы ол Ливониядағы орыс әскеріне басшылық етуге тағайындалды. 1542 жылы Қырым татарларын жеңді. Екі жыл өткен соң ол Қазанға қарсы әрекеттер жасағаны тіркелді. 1540-шы жылдардың соңында патша сарайларын басқарды. 1553 жылы Иван Плетень Ұлы Литва княздығымен тыныштық шартына қол қойды. Иван IV билігінің соңғы жылдары Шуйскийлер Опричнинаның қатігез саясатынан алшақтап жүрді. Иванның ең дағдылы генералы князь Александр Борисович Горбатый Шуйский болды, ол 1550 жылдары патшаға әскери реформалар бойынша кеңес берді және 1552 жылы Қазанды қоршау мен жаулау кезінде орыс армиясына жетекшілік етті. 1565 жылдың ақпан айында жасалған жалған айыптаулар бойынша өлім жазасына кесілді. Отбасының тармақтарының бірінен шыққан князь Иван Петрович Шуйский, Стефан Баторийдің Псковты ұзақ қоршауы кезінде қаланың қорғанысын басқарды. Федор патша Иван Петровичті әскери кеңесшісі етіп тағайындағаннан кейін, Псков саудагерлерінен түскен үлкен кірістерді оған берді. Бірақ көп ұзамай, Псковтың батыры Борис Годуновқа қарсы құйрық сөздер айтқаны үшін кінәлі деп танылып, Белозерскке жер аударылды, ол 1588 жылдың 16 қарашасында қайтыс болды.
Шюискидің соңғысы
Ресейлік Шуйскийлердің соңғылары төрт ағайынды болды: Василий Иванович Шуйский (құтқарылған уақытқа дейін Ресей патшасы IV Василий), Дмитрий Иванович Шуйский (өзінің көрнекті туысы, князь Михаил Васильевич Скопин Шуйскийді улағаны үшін танымал), Александр Иванович Шуйский және Иван Иванович Шуйский "Пуговка" ("Түйме"). Төртеуі де Андрей Михайловичтің немерелері еді. Әулеттің соңғы өкілі Иван Пуговка, өзінің қайын інісі Василий IV билік құрған кезде Мәскеу соттарына жетекшілік етті. 1610 жылы Василий IV құлағаннан кейін Пуговка ағаларымен бірге Польшаға тұтқынға алынды, бірақ қайта оралып, патшайым Мария Долгорукованың қарындасына үйленді. Әулет жойылған-жойылмағаны белгісіз, соңғы жазбалар 1638 жылға дейін сақталған, егер жойылған болса, олар сол есімді сақтап, бірақ басқаша жазған болуы мүмкін. Иван Дмитриевич "Губка" (Сүңгі) Сзуйскийдің ұрпақтары Яснахородка иелігін (Макаривканың жанында) алды, ал Польшада әулеттің бір тармағы сақталған деген хабар бар, бірақ олар өз тақымын қолданбайды.