Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Украиналық революционер және Кеңес Одағының командармы (1889–1938)
Ukrainian revolutionary and Soviet komandarm (1889–1938)
Павел Ефимович Дьбенко (Павел Ефимович Дыбенко; Павло Юхимович Дибенко; 16 ақпан 1889 – 29 шілде 1938) – большевиктік революционер және ірі Кеңес офицері және әскери қолбасшы. Ол Ұлы тазалау кезінде тұтқындалып, қиындыққа душар етіліп, атылды, кейін Хрущев саясаты кезінде ақталуға ие болды.
Pavel Efimovich Dybenko (Павел Ефимович Дыбенко; Павло Юхимович Дибенко; 16 February 1889 – 29 July 1938) was a Bolshevik revolutionary and a leading Soviet officer and military commander. He was arrested, tortured and executed during the Great Purge and subsequently rehabilitated during the Khrushchev Thaw.
Әскери қызметке дейінгі
Павел Дьбенко Людково ауылында, Новозыбков уездінде, Чернигов губерниясында, Ресей империясында (қазіргі Новозыбков, Брянск облысы, Ресей) украин шаруа отбасында дүниеге келген. Ол сегіз акрлық шаруа қожалығында өскен алты баланың бірі еді. Оның ата-анасының бір жылқысы мен бір сиыры болған. 1907 жылы ол жергілікті қазынашылық бөлімінде жұмыс істей бастады, бірақ саяси көзқарастарына байланысты "сенімсіз" деп жұмыстан шығарылды. 1907 жылдан бастап Дьбенко большевиктер тобында белсенділік танытып, "Халық газеті" және "Пролетариат" сияқты, патшаға қарсы көңіл-күйді білдіретін революциялық әдебиеттерді Новозыбков аймағында таратты. Ол Ригаға көшіп, портода жұмыс істеді. Әскерге шақырылудан қашуға тырысты, бірақ тұтқындалып, күштеп әскерге алынды.
Pavel Dybenko was born in Lyudkovo village, Novozybkov uyezd, Chernigov guberniya, Imperial Russia (now Novozybkov, Bryansk Oblast, Russia) into a Ukrainian peasant family. He was one of six children raised on an eight acre farm. His parents owned one horse and one cow. In 1907 he started working in the local Treasury department, but was fired as "untrustworthy" due to his political activities. From 1907 onward, Dybenko became active in a Bolshevik group, distributing revolutionary literature, such as the People’s Gazette and the Proletariat, which spoke to anti Tsar sympathies, throughout the Novozybkov region. He moved to Riga and worked as a port labourer. He tried to avoid enlisting, but was arrested and forcibly enlisted.
1917 жылғы қазан көтерілісіне қарай
1911 жылы қарашада ол Балтық флотына қосылды. Алғашқы алты айын "Двина" кемесінде қызмет етеді. "Двина" Кронштадт қаласындағы жаңа сарбаздарды оқыту үшін Әскери-теңіз күштері қолданған жаттығу кемесі болды. Бұрын "Памиат Азова" деп аталған, оның теңізшілері 1906 жылғы революциялық оқиғалардың қатысушылары еді. 1912 жылы ол Большевиктер партиясына мүше болды. 1915 жылы "Император Павел I" линкор кемесіндегі бүлікке қатысты. Ол алты айға түрмеге қамалып, Германия майданына жаяу әскер ретінде жіберілді. Ол соғысқа қарсы үгіт жүргізе берді және тағы алты айға түрмеге отырды. 1917 жылғы ақпан революциясынан кейін босатылып, Балтық флотына қайта оралды. 1917 жылғы сәуірде ол Центробальттың жетекшісі болды.
In November 1911, he joined the Baltic Fleet. The first six months he served on the ship "Dvina". The "Dvina" was used by the Navy as a training vessel for the new recruits at Kronstadt. Formerly known as the Pamiat Azova, its sailors were veterans of the 1906 revolutionary actions. In 1912 he joined the Bolshevik Party. In 1915, he participated in the mutiny on board of the battleship Emperor Paul I. He was imprisoned for six months and sent as an infantry soldier to the German front. There he went on with anti war propaganda, and was again imprisoned for six months. He was released after the February 1917 revolution and returned to the Baltic Fleet. In April 1917, he became the leader of the Tsentrobalt.
Азамат соғысы кезінде
Дьенко Мәскеуден кетті. Оны Балтық флотынан мүмкіндігінше алыс ұстау үшін Ленин оған Ресей мен Украина арасындағы "Ешкімнің жері" деп аталатын аймақта батальон командирі лауазымын берді. Украинаны Брест бейбіт шартының нәтижесінде неміс әскері басып алды, ал неміс әскері капитуляциялап, шегінгеннен кейін ахуал "бәрі бәріне қарсы соғыс" сипатына енді. 1918 жылдың қысында Дьбенконың әскерлері Ресей-Украина шекарасына жақын Харьков (қазіргі Харьков) облысындағы бірнеше қалаларды басып алды. Дьбенко сол кезде большевик емес, солшыл саяси күштермен, әсіресе Солшыл ССР-мен, сондай-ақ максималисттермен және анархистермен ынтымақтасуға тырысты, олардың барлығының әскери күштері болды. Бірақ бұл әрекет нәтижесіз аяқталды. Большевик емес әскерлер қарусыздандырылды. 1919 жылдың басында Дьбенко күтпеген жерден генерал шеніне көтеріліп, Украинаға басып кірген Қызыл Армия күштеріне, атап айтқанда 1-ші Транс-Днепр дивизиясына командир болып тағайындалды. Бұл дивизияда 10 мың сарбаз болды, оның ішінде Махно мен Григоровтың анархистік бригадалары да бар еді. Троцкий оны украиндық тегі мен шығу тегі үшін осы лауазымға таңдады. Бұл большевиктерге Украинадағы хаоста әрекет ететін тағы бір әскери күш ретінде көрінуге көмектесер еді, "ресми басып кіру" емес. 1919 жылдың көктемінде Дьбенконың әскерлері Украинадағы большевик емес барлық саяси күштерді талқандады. Екатеринославта (қазіргі Днепр) ол С.Р. белсенділерінің барлығын тұтқындап, өлім жазасын орындады. Запорожьеде ол жергілікті Совет мүшелерін – сайланған жергілікті билікті – атып тастады. Дьбенко әскерлері өздеріне қажетті заттарды жергілікті халықтан тонап алды, сондай-ақ Ресейге көмір мен азық-түлік тасымалдайтын пойызды да тонады. 1919 жылдың сәуір айында Дьбенко жоғары жақтағылардың бұйрықтарын елемеді және Шығыс Украинаға (Донбасқа) орналасудың орнына Қырымға басып кірді. Осы бағынбаушылықтың салдарынан Ақ әскер Донбасты басып алды, ал 1919 жылдың тамызынан желтоқсанына дейін Қырымнан басқа Украинаның барлық аймағын басып алды. Дьбенко өзінің "Қырымдық Кеңес Армиясы" деп атаған 9 мың адамнан тұратын әскерін құрды, ол Украина майданынан тәуелсіз болды. Ол Қырым КСР-ін құрды және Лениннің інісі Дмитрий Ульяновты премьер-министр болып тағайындады. Коллонтай да оған қосылды. Ол өзіне әскери және теңіз министрі лауазымын қалдырды. Дьбенконың Қырымда орнатқан режимін жетекші большевиктер "дьбенкизм" деп атады. "Дьбенкизм" деп олар анархия, зорлық-зомбылық және қарақшылықтың қосындысын түсіндірді. Троцкий сонда бүкіл Қырым армиясы "дьбенкизмге" ұқсап бара жатқанын және оған жабдықтауды тоқтатуға мәжбүр болғанын айтты. Ұзаққа соқпаған билігінің кезінде Дьбенко Қырымдағы ұлттық азшылықтарды қорқытты. Қырым КСР-і өте аз ғана уақытқа созылды. Көп ұзамай Крымды Деникин қайта басып алды. Дьенко Украинаға қашып кетіп, әскерін жоғалтты. Оның кейбір сарбаздары Махноның әскеріне қосылды, ал басқалары Қызыл Армия мен Ақ Армияға қарсы бірдей күрескен тәуелсіз отрядтарға айналды. 1919 жылдың қыркүйегінде Дьбенко Мәскеуде пайда болып, Қызыл Армия академиясына оқуға түсті. Бір айдан кейін ол 37-ші дивизияның командирі болып тағайындалды және Царицын мен Тула қалаларына қарсы күреске жіберілді. Ол өз сарбаздарын негіссіз жазалағаны үшін әскери сотқа берілді, бірақ кінәлі емес деп танылды. 1920 жылдың наурыз айында Дьбенко Кавказдық кавалерия дивизиясының командирі болып тағайындалды, ал 1920 жылдың мамырында Оңтүстік майданның 2-ші кавалерия дивизиясына берілді. Дьбенконың кавалерия соғысында тәжірибесі болмағандықтан, оның 2-ші дивизиясы генерал Иван Барбович (Барбович) басқарған Ақ гвардия кавалериясымен талқандалды. Осы оқиғадан кейін большевиктер оған кавалерияны сеніп тапсыра алмады және ол оқуын аяқтау үшін Мәскеуге қайтарылды.
Dybenko left Moscow. In order to keep him as far as possible from the Baltic Navy, Lenin gave him a low rank military job, as a battalion commander, at the "No man's land" between Russia and Ukraine. Ukraine was occupied by the German army as the outcome of the Brest peace, and after the German capitulation and retreat of the German army, the situation there devolved into a chaotic "war of all against all". In the winter 1918, Dybenko's troops conquered some towns near the Russian Ukraine border in the Kharkov (now Kharkiv) district. Dybenko tried then to cooperate with non Bolshevik leftist political forces, especially with the Left SR, but also with Maximalists and Anarchists, all having some military forces. However, this attempt brought no results. The non Bolshevik troops were disarmed. In the beginning of 1919, Dybenko unexpectedly received a general rank appointment as the commander of the Red Army forces which invaded Ukraine, in particularly, the 1st Trans Dniepr division. This division had 10000 soldiers, and included the anarchist brigades of Makhno and Hryhoriv. Trotsky selected him for this role because of his Ukrainian name and origin. It could help the Bolsheviks to pretend it was just another military force acting in the Ukrainian chaos, rather than an "official invasion". During the spring of 1919, Dybenko's forces destroyed all non Bolshevik political forces in Ukraine. In Ekaterinoslav (current Dnipro), he arrested and executed all S. R. activists. In Zaporizhia he executed the members of the local Soviet, the elected local authority. The Dybenko troops supplied their own needs robbing both the local population, and the trains carrying coal and provisions to Russia. In April 1919 Dybenko disregarded the orders of his superiors and invaded Crimea, instead of moving his forces into the eastern Ukraine (Donbas). As a result of this insubordination, the White army conquered Donbas and later in August to December 1919 conquered the rest of Ukraine, other than Crimea. Dybenko created what he called "The Crimean Soviet Army", with 9000 men, independent from the Ukrainian Front. He created the Crimean Soviet Socialist Republic, and invited Lenin's brother Dmitry Ulianov, to be the prime minister there. Kollontai also joined him. For himself he reserved the appointment of the Army and Navy minister. The regime which Dybenko established in Crimea was called "Dybenkism" by the leading Bolsheviks. By "Dybenkism" they meant some combination of anarchy, tyranny, and banditry. Trotsky said then that the whole Crimean Army was infected by Dybenkism and stopped supplies to it. During his short reign, Dybenko terrorised national minorities in Crimea. The Crimean Soviet Socialist Republic was rather short lived. Soon Crimea was reoccupied by Denikin. Dybenko fled to Ukraine, losing his army. Some of his soldiers deserted to Makhno's forces, while others became independent bands fighting against the Red army and the White army simultaneously. In September 1919 Dybenko appeared in Moscow and entered the Red Army Academy. After one month he was appointed the commander of the Division No. 37, and sent to fight against the advancing white army at Tsaritsyn and Tula. He was court martialed for unjustified executions of soldiers of his, but was found not guilty. In March 1920 Dybenko was appointed commander of the Caucasian cavalry division, and in May 1920 given the Horseback division #2 of the Southern front. Due to Dybenko's lack of experience in cavalry warfare, his division #2 was crushed by the White Guard cavalry led by General Ivan Barbovich (Барбович). After this event, the Bolshevik command could not entrust any cavalry to him and he was recalled to Moscow to complete his studies.
Азамат соғысынан кейін
1921 жылы наурыз айында Михаил Тухачевскийдің басшылығымен Дибенко Кронштадт теңіз көтерілісін басуға жетекшілік етті. Әскери қимылдардан кейін Дибенко әскери сот құрды, ол "әр адамның ісін жеке-жеке қарады". Осыдан кейін Дибенко алғашқы Қызыл Ту орденін, содан кейін КСРО-ның ең жоғары наградасын алды. Ол бейбіт уақытта тағы екі рет марапатталды (12.2.1922, 19.4.1922) шаруалардың көтерілісін басудағы ерен еңбегі үшін (біреуі Тамбов көтерілісі үшін, екіншісі белгісіз). Дибенко революцияға дейінгі және революциялық кезеңдердегі естеліктерінен тұратын бірнеше кітап жазды. Бұл кітаптардың жоғары сапасы оның төмен білімі мен сөздік қорының жеткіліксіздігімен үйлеспеді. Сондықтан кейбір тарихшылар оның оларды өзі жаза алмағанын күдіктендірді, ал оларды әйелі Александра Коллонтай жазған делінді. 1922 жылы Дибенко (сырттай оқумен) Бас штабтың әскери академиясын бітірді. Александра Коллонтай естеліктерінде оның үй жұмыстарын және дипломдық жұмысын өзі жазғанын мойындады. Ол Дибенко өзіне жатқызған әскер реформасы туралы да бірқатар идеялардың авторы болды. Бірақ көп ұзамай олардың некесі ажырасып, Дибенко өзін-өзі өлтіруге тырысты, ал Коллонтай одан мүмкіндігінше алыстау үшін дипломатиялық миссия ұйымдастырды. Дибенко тағы екі рет үйленді. Академияны бітіргеннен кейін Дибенко Қызыл Армияның 5-ші атқыштар корпусының, содан кейін 10-шы атқыштар корпусының командирі болып тағайындалды және Коммунистік партия мүшелігіне қайта қабылданды. 1925-1928 жылдары Қызыл Армия Бас штабының артиллерия және жабдықтау басқармаларын басқарды. 1928 жылы Орталық Азия әскери округінің командирі болып тағайындалды. Әскери істердегі біліміздігін жасыру үшін ол әрқашан "темір қару" әдісін қолданды. Ол шекара күзетін құрып, контрабандистермен күресті. Жергілікті ұлтшылдарды және мұсылман діншілдерін қатыгездікпен жазалады. Бейбіт уақытта бейбіт азаматтарға шабуыл жасаудан немесе тұтас ауылдарды өртеп жіберуден тартынбады. 1930 жылы Дибенко көптеген басқа генералдармен бірге Германияға жіберілді. 1933 жылы Дибенко Волга әскери округінің командирі болып тағайындалды. Сталиннің әдеттегі әдісімен, оның ескі қарсыласы, Азамат соғысының батыры, корпус командирі Иван Семенович Кутяков (ru) Дибенконың орынбасары болып тағайындалды. Олар бір-біріне көптеген жала жазды. Бұл жалалардың салдарынан 1937 жылы Кутяков жойылды. Кутяков Дибенконың кеңсесінде НКВД қызметкерлерімен, Дибенконың тікелей қатысуымен тұтқындалды және көп ұзамай атылып өлтірілді. Дибенконың өзі ешқандай зиян көрмеді. Кутяковтың шағымдарында Дибенконың қатыгездігі, маскүнемдігі және қабілетсіздігі туралы шындық айтылған. Бұл айыптаулар Совет Армиясының жоғары сатысындағыларға жақсы белгілі болды. Тухачевский мен Уборевич оны ашық сынады. Бірақ ол сол кездегі Қорғаныс министрі Ворошиловқа түсіндірме хат жазып, кешірім алды. Кейін 1937 жылы Дибенко НКВД-ға Тухачевскийді тұтқындауға көмектесті. Дибенко КСРО Жоғарғы Кеңесінің мүшесі болды, екінші сыныпты командарм ("Төрт ромб", сол кезде ол 4 жұлдызды генералға тең болды) атағына ие болды және Иона Якирдің құлауынан кейін Ленинград әскери округінің командирі болып тағайындалды. Ленинград әскери округі Киевтен кейін ең маңызды округтердің бірі болып саналды. 1935-1937 жылдары Волга әскери округінің командирі болып қызмет еткен кезде, Дибенко жергілікті совет билігінен Волга өзеніндегі 57 шаршы километрлік аралды әскери жаттығулар үшін аң аулауға пайдалануға рұқсат сұрады. Дибенко 1936-1937 жылдары Ленинград әскери округіндегі тазарту шараларын жеке басқарды. 1938 жылы ол Тухачевский тобының ісі бойынша сотта төреші ретінде қатысты.
In March 1921 Dybenko led, under the command of Mikhail Tukhachevsky, the suppression of the naval rebellion in Kronstadt. Following the military action, Dybenko created a court martial, that "Individually discussed each man's case". Dybenko won there his first Order of the Combat Red Banner, then the USSR's supreme decoration. He received two more, in peacetime, (12.2.1922, 19.4.22) for his excellency in suppression of peasants uprisings (One for the Tambov uprising, the second unclear). Dybenko wrote several books, all memoirs from the pre revolutionary and revolutionary eras. The high quality of these books was no match with his very low education and poor vocabulary. This led some historians to suspect he could not have written them, and they were indeed written by his wife Alexandra Kollontai. In 1922 Dybenko finished (as an extern) the General Staff Military Academy. Alexandra Kollontai admitted in her memoirs she wrote all his home assignments and his thesis. She also authored some army reform ideas, which Dybenko ascribed to himself. Soon their marriage collapsed, Dybenko attempted suicide, and Kollontai arranged a diplomatic mission for herself, just to be as far as possible from him. Dybenko was married twice more. After finishing the academy, Dybenko was appointed Commander of the 5th Rifle Corps of the Red Army, and then the 10th Rifle Corps and restored as a member of the Communist Party. Dybenko served between 1925 and 1928 as a head of the Artillery Directorate and the Supply Directorate of the General Staff of the Red Army. In 1928 he was sent to command the Central Asia Military District. To mask his ignorance in military matters, he always preferred "the Iron Fist method". He created a Border Guard and fought against smugglers. He suppressed the local nationalists and Muslim devotees with notable cruelty. He did not hesitate to attack civilians in the peacetime, or to set fire to entire populated villages. In 1930 Dybenko was sent, with a numerous group of other generals, to Germany. In 1933 Dybenko was appointed the Volga military district commander. According to Stalin's well known method, his enemy of old, corps commander Ivan Semenovich Kutyakov (ru), a renowned hero of the Civil War, was assigned as Dybenko's deputy. Both wrote many slanderous letters against each other. This slander caused the liquidation of Kutyakov in 1937. Kutyakov was arrested by NKVD men in Dybenko's office, with Dybenko's personal assistance, and soon was shot. Dybenko himself suffered no harm. Kutyakov's complaints contained mainly the truth about Dybenko's brutality, drunkenness and incompetence. These accusations were well known in the top level of the Soviet army. Tukhachevsky and Uborevich openly criticized him. But he wrote an explanatory letter to Voroshilov, then the Defence Minister, and was pardoned. Later in 1937, Dybenko assisted the NKVD in preparing Tukhachevsky's arrest. Dybenko became a member of the Supreme Soviet of the USSR, was promoted to Komandarm second class ("Four Rombs", at that time it was equivalent to a 4 star general), and appointed the Leningrad military district commander after Iona Yakir's downfall. The Leningrad military district was always one of the most important districts, second only to Kyiv. While serving in 1935–1937 as the Volga military district commander, Dybenko requested and obtained from the local Soviet authorities the allocation of an island on the Volga river, 57 square kilometers large, to be used for hunting as a form of military exercise by the soldiers. Dybenko personally led the purges in the Leningrad military district in 1936–1937. In 1938 he participated, as a judge, in the trial of the Tukhachevsky group.
Төмендеу
Дибенко, әрине, Ұлы тазалау кезінде Сталиннің Қызыл Армияның жоғарғы қатарына шабуыл жасауын құптады, өйткені ол 1937 жылдың мамыр айында маршал Тухачевскийді және басқа да жоғары шенді офицерлерді күтпеген тұтқындаумен басталды. 1937 жылдың 1 маусымында Сталиннің қатысуымен өткен әскери кеңесте бұл мәселені талқылау барысында Дьбенко өзінің бұрынғы Тухачевскиймен болған қарым-қатынасы туралы мақтанышпен айтты: "Олар бізді сауатсыз деді. Мен Саяси бюроға әскери істе біз олардан да білімдіміз деп мәлімдеймін". 11 маусымда ол Тухачевский және басқалардың ісі бойынша сотқа қатысқан судьялардың бірі болып тағайындалды. Дьбенко 1936-1937 жылдары Ленинград әскери округіндегі тазалау шараларын жеке басқарды, бірақ 1938 жылы партиядан қуылған офицерлердің қатарында болды. Алдымен ол "сенімсіздік" көрсеткені үшін Ленинград әскери округінің басшылығынан ресми түрде алынып, оны ұстауға дайындық ретінде және оның жақтастарынан оқшаулау үшін Орман шаруашылығы өнеркәсібі халық комиссарының орынбасары болып тағайындалды. Бес күннен кейін тұтқындалып, Гитлершілдік құлақтандыру және Михаил Тухачевскиймен байланыста болды деген айып тағылды. Ол мемлекеттік қаражатты жыныстық және спирттік тойларды ұйымдастыруға жұмсағаны туралы айыптауларды жоққа шығармады. Эдвард Радзинский белгісіз НКВД қызметкеріне сілтеме жасап, НКВД Дьбенконы басына шегелер орнатылған қораппен азаптағанын мәлімдеді. Рой Медведев бұл мәлімдемені дәлелсіз қайталады. Шигин, Владимир Виленович бұл мәлімдемеге күмән келтіріп, Дьбенконың барлық бес тұтқындалуында (оның ішінде патшалық Ресейдегі тұтқындалуларында да) тез мойындап, жолдастарын сатқанын айтады. Сондықтан, қандай да бір азаптаудың қажеті болмады. Дьбенконың үшінші әйелі Зинаида Викторовна Дьбенко (Карпова) Зинаида Викторовна "ЧСИР" ("сатқын отбасының мүшесі") деп айыпталып тұтқындалды. Ол билік органдарына күйеуінің сатқын және тыңшы екенін мойындады. Ол "Отан сатқындарының әйелдері үшін Акмолинск лагері" (АЛЖИР) деп белгілі лагерде бес жылға сотталды. Дьбенко өлім жазасына кесіліп, атылды. Жиырма жылдан кейін, Сталиннің қайтыс болуынан кейін ол ақталуға ие болды.
Dybenko apparently welcomed the start of Stalin's assault on the high command of the Red Army during the Great Purge, because it began with the sudden arrests of Marshal Tukhachevsky and other senior officers in May 1937. When the Military Council to discuss the affair on 1 June 1937, with Stalin present, Dybenko boasted about his past conflict with Tukhachevsky and his fellow defendants, saying: "They declared that we were illiterate. I declare to the Politburo that we are more literate than them in military affairs." He was named as one of judges at the trial of Tukhachevsky and others on 11 June. Dybenko personally led the purges in the Leningrad military district in 1936–37, but was among the officers purged from the Party in 1938. At first, he was moved from his command of the Leningrad Military District officially for "lack of trust" and appointed Deputy People's Commissar of Forestry Industry, as a preparation for his arrest, in order to disconnect him from his followers. Five days later, he was arrested and accused of Hitlerite conspiracy and links with Mikhail Tukhachevsky. He did not deny the accusations of using state funds to organize sex and alcohol orgies. Edward Radzinsky citing an unknown NKVDist, claimed that NKVD tortured Dybenko by putting a box with nails over his head. Roy Medvedev repeated this claim without attribution. Шигин, Владимир ВиленовичUnreliable source: date=February 2024 questions this statement, claiming that contrary to the legend about a staunch revolutionary, Dybenko during all his five arrests (including the ones by Tsarist Russia) was quick to confess and betray his comrades. Therefore, any tortures were completely unnecessary. Zinaida Viktorovna Dybenko (Karpova) (Дыбенко (Карпова) Зинаида Викторовна), Dybenko's third wife, was arrested and charged with being a "ЧСИР" (ChSIR) "a member of traitor's family". She confessed to the authorities about her husband being a traitor and a spy. She was sentenced to five years in ALZhIR ("Akmolinsk camp for the wives of traitors to the Motherland"). Dybenko was sentenced to death, and shot. Twenty years later, following the death of Stalin, he was rehabilitated.