Шотландиялық Маклейн тайпасының тарихы: ирландиялық Фицджеральдтардан бастау, викингтермен шайқас, және "Соққы Оқша" атымен белгілі Gillean na Taughe туралы аңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кланның шығу тегі
Локхбуидің Маклейн кланы гэль тілінде Mac'ill Eathain Locchabuide деп аударылады. Олар өз тегін Морис Фицджеральдтан шығарғанын айтады, ол англо-норманд, Ирландияға "Стронгбоу" атымен танымал Пемброктың 2-ші графы Ричард де Клэрмен бірге келген. Ирландиялық Фицджеральдтардың XIII ғасырда Шотландияға таралғаны айтылады. Фицджеральдтың екі туысы Маклин және Маккензи кландарын құрған, ал Маклин есімін XIII ғасырда өмір сүрген Жеңіс балтасының Гиллеан (Гиллеан на Тауге) таңбалаған. Ол және оның үш ұлы 1263 жылы Ларгс шайқасында викингтерге қарсы күрескен. Кейін Гиллеан 1296 жылы "Рагман ролл" кітабына "Гиллимор Макилеан" немесе "Гиллеан Ұлы, Гиллеанның ұлы" деп қол қойған. 14 ғасырда Гелл таулықтары Алатау монархиясынан бөлініп шыққанда, Маклиндер таулықтармен одақтасып, қолдауы үшін Аралдардың Лорды Джоннан жер алды. Лаклан Джонның қызына үйленді, ол ағасымен бірге Ішкі Гебридтердегі Мулл аралына көшіп, отбасының екі негізгі тармағы құрылды: Лохбуидің Маклейндері және Дюарттың Маклейндері (Лохбуидің Маклейндері 17 ғасырға дейін "Маклейн" жазуын қолданды). Лахлан Дюарт тармағының басшысы болды, ал Гектор Лохбуи тармағының басшысы еді. Лохбуидегі көптеген клан мүшелері Maclaine немесе MacLean сөзінің басқа жазылуын сақтады, мысалы Maclayne, McClain және McLain. Әртүрлі шағын отбасылар Маклейндермен араласып немесе бірігіп, олардың барлығы кланға қабылданды.
Clan Maclaine of Lochbuie is translated in Gaelic as Mac'ill Eathain Locchabuide. They claim descent from Maurice Fitzgerald, an Anglo Norman who moved to Ireland with Richard de Clare, 2nd Earl of Pembroke, known as "Strongbow." The Fitzgeralds of Ireland are said to have sent offshoots to Scotland in the thirteenth century. Two Fitzgerald cousins are said to have started both Clan Maclean and Clan Mackenzie, with the name MacLean being coined by Gillean na Taughe (Gillean of the Battle Axe), a fierce warrior who lived in the thirteenth century. He and his three sons were also said to have fought against the Vikings at the Battle of Largs in 1263. Later Gillean was said to have signed the Ragman Roll in 1296 as "Gilliemore Macilean" or "Gillean the Great, Son of Gillean." When the Gaelic Highlanders broke away from the Lowland monarchy in the 14th century, the MacLeans allied with the Highlanders receiving lands from John, Lord of the Isles, in exchange for their support. Lachlan married John's daughter, and he and his brother moved to the Isle of Mull in the Inner Hebrides, where the two dominant branches of the family were formed: the Maclaines of Lochbuie and the MacLeans of Duart (The Maclaines of Lochbuie used the "MacLean" spelling until the 17th century). Lachlan was the head of the Duart branch, with Hector being the head of the Lochbuie branch. Many of the clansmen at Lochbuie retained other spellings of Maclaine or MacLean, such as Maclayne, McClain, and McLain. Various smaller families intermarried or banded together with the Maclaines, and they were all accepted into the clan.
Жерлер
Гектор Маклейн 1350 жыл шамасында Аралдардың 1-ші лорды Джоннан Хебрид аралдарындағы жерлерін алды. Гектор Лохбуидің басында Мой қамалын салуды шешті. Мой қамалы – әдемі шотланд мұнаралы үйі болды және 1752 жылға дейін Маклейн басшыларының резиденциясы болып қызмет етті, содан кейін қамалдан көп алыс емес жерде Лохбуи үйі салынды. Лохбуи үйі – грузин стиліндегі үй, ол Мой қамалының артында, Лохбуиге қарай орналасқан. Мой қамалы мен Лохбуи үйі бүгінгі күнге дейін сақталған, ал Лохбуи үйі қазір Корбет отбасының меншігінде. Мой қамалының ескілігіне байланысты кіруге рұқсат жоқ, бірақ ол ежелгі ортағасырлық сәулеттің көрнекті үлгісі болып табылады. Лохбуи тармағы жылдар бойы Мулл, Скарба, Юра, Морверн, Лохейл және Тири аралдарында жерлерге иелік етті. Дюрор және Гленко жерлері де берілген, бірақ олар басып алынбады.
Hector Maclaine received his lands in the Hebrides from John, 1st Lord of the Isles around 1350. Hector chose to build his castle, Moy Castle, at the head of Lochbuie. Moy Castle was a beautiful Scottish towerhouse, and it remained the home of Maclaine chiefs until 1752, when Lochbuie House was built not far from the castle. Lochbuie House is a Georgian style house that sits just behind Moy Castle, overlooking Lochbuie. Moy Castle and Lochbuie House are still standing today, with Lochbuie House now owned by the Corbett family. Moy Castle is not accessible due to its old age, but remains a beautiful example of ancient medieval architecture. Over the years, the Lochbuie branch has held lands in Mull, Scarba, Jura, Morvern, Locheil, and Tiree. Lands were also granted in Duror and Glencoe but were never taken.
Бассыз атты (Еван Бассыз)
Алтыншы Лохбуи басшысының иелігіндегі жерлер 1542 жылы Мой барониясы ретінде біріктірілді. Америка революциясы кезінде Шотландияда көптеген таулы полктер құрылды, және олардың арасында Маклин немесе Маклейн болмаған полк кездеспеді деуге болады. Революцияға дейінгі отарлау кезеңінде көптеген Маклейндер мен Маклин Солтүстік Каролинаның шығысындағы құмды төбелерге қоныстанды, және осы қоныс аударушылардың көпшілігі соғыс кезінде британдықтарды қолдады.
The lands held by the sixth Lochbuie chief were united into the barony of Moy in 1542. During the American Revolution, many Highland regiments were raised in Scotland, and rarely one of them was formed that did not consist of a MacLean or a Maclaine. The period of colonization before the Revolution saw many Maclaines and MacLeans settle in the sandhills of eastern North Carolina, and these settlers were almost all British sympathizers during the war.
Кланның белгісі
Лавр бұтағы мен кипарис бұтағы диагональды түрде кесілісіп, үстінен соғыс балтасы орналасқан, бәрі өз түсімен. Девиз: "Vincere Vel Mori" – латын тілінде "Жеңіске жет немесе өл" деген мағынаны білдіреді.
A branch of laurel and a branch of cypress in saltire, surmounted of a battleaxe in pale, all proper. The motto reads: "Vincere Vel Mori," Latin for "Conquer or Die."