Ағылшын тілінің әліпбиін реформалау ұсыныстары

Кіріспе

Ағылшын тілінің әліпбисін реформалауға бағытталған ұсыныстар, оны дыбысталуға сәйкес етуді көздейді.

Ғасырлар бойы ағылшын тілінің әліпбисін реформалау қозғалыстары болған. Олар ағылшын тілінің орфографиясын өзгертуге тырысады, осылайша оны біркелкі етуге, айтылумен жақсы сәйкестікке және әліпбилік принципке бағындыруға ұмтылады. Әліпби реформасының басты себептері – оқуды жеделдету, оқу құнын төмендету және ағылшын тілін халықаралық қосымша тіл ретінде пайдалануға ыңғайлырақ ету. Реформа ұсыныстары лингвистикалық өзгерістердің тереңдігі және оларды іске асыру тәсілдері бойынша әртүрлі. Жазу жүйесі тұрғысынан қарағанда, көптеген әліпби реформасы ұсыныстары орташа болып табылады: олар дәстүрлі ағылшын әліпбиін пайдаланады, сөздердің таныс пішінін сақтауға және қалыпты қағидаларды (мысалы, үнсіз «е» әрпін) сақтауға тырысады. Көбірек радикалды ұсыныстар әріптер мен символдарды қосу немесе алып тастауды, тіпті жаңа әліпбилер жасауды қарастырады. Кейбір реформаторлар өзгерістерді кезең-кезеңмен, біртіндеп енгізуді ұсынады, ал басқалары бірден және толығымен реформа жасауды жақтайды. Кейбір әліпби реформасы ұсыныстары ішінара немесе уақытша қабылданды. Ноа Вебстер ұсынған әліпбилердің көптеген үлгілері Америка Құрама Штаттарында стандартқа айналды, бірақ басқа елдерде қабылданбады (америкалық және британдық ағылшын тілінің әліпбисінің айырмашылықтарын қараңыз).

Тарих

Современный английский правопис начал развиваться примерно с 1350 года, когда – после трех столетий нормандского французского правления – английский язык постепенно снова стал официальным языком Англии, хотя и сильно отличался от языка, существовавшего до 1066 года, включив в себя множество слов французского происхождения (battle, beef, button и т.д.). Первые писатели на этом новом английском языке, такие как Джеффри Чосер, придали ему довольно последовательную систему правописания, но вскоре она была размыта канцелярскими писарями, которые переписывали слова, основываясь на французской орфографии. Последовательность английского правописания получила еще один удар, когда Уильям Кэкстон в 1476 году привез в Лондон печатный станок. Прожив предыдущие 30 лет на континентальной Европе, он утратил уверенность в английской системе правописания. Бельгийские помощники, которых он привез, чтобы помочь ему организовать свой бизнес, владели ею еще хуже. С развитием печати типографы начали разрабатывать индивидуальные предпочтения или «домашние стили». Кроме того, наборщикам платили за строку, и они любили делать слова длиннее. Однако самое большое изменение в последовательности английского правописания произошло между 1525 годом, когда Уильям Тиндал впервые перевел Новый Завет, и 1539 годом, когда король Генрих VIII легализовал печать английских Библий в Англии. Многие издания этих Библий были напечатаны за пределами Англии людьми, которые мало или совсем не говорили по-английски. Они часто меняли правописание, чтобы оно соответствовало их голландской орфографии. Примеры включают немую «h» в слове ghost (соответствует голландскому gheest, который позже стал geest), aghast, ghastly и gherkin. Немя «h» в других словах – таких как ghospel, ghossip и ghizzard – была удалена позже в 1568 году сэром Томасом Смитом, государственным секретарем Эдуарда VI и Елизаветы I. «Орфография» в 1569 году Джона Харта, Честерского Геральда. «Книга о внесении поправок в английскую орфографию» в 1580 году Уильяма Буллокара. «Логономия Англика» в 1621 году Александра Гилла, директора школы Святого Павла в Лондоне. «Английская грамматика» в 1634 году Чарльза Батлера, викария Вуттон Сент-Лоуренс. Уильям Шекспир высмеивал несоответствие между английским правописанием и произношением. В своей пьесе «Бесплодные усилия любви» персонаж Холоферн – «педант», который настаивает на том, что произношение должно меняться в соответствии с правописанием, а не просто менять правописание в соответствии с произношением. Например, Холоферн настаивает на том, чтобы все произносили неисторическую «B» в словах, таких как doubt и debt.

Modern English spelling developed from about 1350 onwards, when—after three centuries of Norman French rule—English gradually became the official language of England again, although very different from before 1066, having incorporated many words of French origin (battle, beef, button, etc.). Early writers of this new English, such as Geoffrey Chaucer, gave it a fairly consistent spelling system, but this was soon diluted by Chancery clerks who re spelled words based on French orthography. English spelling consistency was dealt a further blow when William Caxton brought the printing press to London in 1476. Having lived in mainland Europe for the preceding 30 years, his grasp of the English spelling system had become uncertain. The Belgian assistants whom he brought to help him set up his business had an even poorer command of it. As printing developed, printers began to develop individual preferences or "house styles". Furthermore, typesetters were paid by the line and were fond of making words longer. However, the biggest change in English spelling consistency occurred between 1525, when William Tyndale first translated the New Testament, and 1539, when King Henry VIII legalized the printing of English Bibles in England. The many editions of these Bibles were all printed outside England by people who spoke little or no English. They often changed spellings to match their Dutch orthography. Examples include the silent h in ghost (to match Dutch gheest, which later became geest), aghast, ghastly and gherkin. The silent h in other words—such as ghospel, ghossip and ghizzard—was later removed. in 1568 by Sir Thomas Smith, Secretary of State to Edward VI and Elizabeth I. An Orthographie in 1569 by John Hart, Chester Herald. Booke at Large for the Amendment of English Orthographie in 1580 by William Bullokar. Logonomia Anglica in 1621 by Alexander Gill, headmaster of St Paul's School in London. English Grammar in 1634 by Charles Butler, vicar of Wootton St Lawrence. William Shakespeare satirized the disparity between English spelling and pronunciation. In his play Love's Labour's Lost, the character Holofernes is "a pedant" who insists that pronunciation should change to match spelling, rather than simply changing spelling to match pronunciation. For example, Holofernes insists that everyone should pronounce the unhistorical B in words like doubt and debt.

19 ғасыр

Екінші кезең 19 ғасырда басталды және фонетиканың ғылым ретінде дамуымен бірге жүрді. Сол жылы Америка филологиялық қоғамы бірден қолдану үшін он бір реформаланған жазу тізімін қабылдады. Бұл: are→ar, give→giv, have→hav, live→liv, though→tho, through→thru, guard→gard, catalogue→catalog, (in)definite→(in)definit, wished→wisht. Бұл жаңа жазудың негізгі түрлері болды. Реформаланған жазуды қолдана бастаған Американың ірі газеттерінің бірі – «Чикаго Трибьюн» болды, оның редакторы және иесі Джозеф Медилл Орфографиялық реформа қауымдастығының кеңесінде отырды. Ол америкалық ағылшын тілінде жиі қолданылатын 157 жазуды қамтыды. 1906 жылдың тамызында Теодор Рузвельт SSB сөз тізімін қабылдап, Үкіметтік баспаханаға оларды дереу қолдануды тапсырды. Алайда, 1906 жылдың желтоқсанында АҚШ Конгресі резолюция қабылдап, ескі жазуды қайта енгізді. 1920 жылы SSB 25 орфографиялық реформа ережесін баяндаған «Жайлатылған орфография нұсқаулығын» жариялады. Нұсқаулықта қазіргі кезде кеңінен қолданылатын әрбір реформаланған жазудың бастапқыда бір жазушының бастамасы болғаны, ал оған бастапқыда аздаған адамдар ілескені айтылды. Сондықтан, адамдарды «жол көрсетуге» және «үлгі көрсетуге» шақырып, жаңа жазуды мүмкіндігінше қолдануға кеңес берілді. 1934 және 1975 жылдар аралығында Чикагоның ең ірі газеті «Чикаго Трибьюн» бірнеше реформаланған жазуды қолданды. 1934 жылы екі айдың ішінде ол 80 сөзді жаңаша жазып, соның ішінде tho, thru, thoro, agast, burocrat, frate, harth, herse, iland, rime, staf және telegraf сөздерін енгізді. 1934 жылдың наурыз айында жарияланған редакциондық мақалада оқырмандардың үштен екісі жаңа жазуды артық көретінін білдірді. Тағы бір мақалада «көңілкеспеушілік пен бәсекелестік» сөздік жасаушыларға мұндай жазуды тізімге енгізуге кедергі келтіріп отырғаны айтылды. Алайда, келесі 40 жыл ішінде газет бұл сөздерді бірте-бірте қолданудан алып тастады. 1950 жылға дейін Funk & Wagnalls сөздіктері SSB-нің 300 жазуымен қатар, көптеген реформаланған жазуларды дәстүрлі жазулармен бірге тізімдеді. Лордтар палатасының қарсылығына байланысты заң жобасы Білім министрі орфографиялық білімді жақсарту бойынша зерттеу жүргізілетініне уәде бергеннен кейін кері қайтарылды. 1961 жылы бұл Джеймс Питманның бастапқы оқыту алфавитіне әкелді, ол көптеген британдық мектептерде балалардың сауаттылығын арттыру мақсатымен енгізілді. Ол өз мақсатына жеткенімен, балалар дәстүрлі жазуға ауысқанда артықшылықтары жоғалды. Бірнеше онжылдықтан кейін тәжірибе тоқтатылды. Австралиялық тіл білімі маманы Гарри Линдгрен 1969 жылы «Орфографиялық реформа: жаңа көзқарас» атты кітабында реформаны кезең-кезеңмен жүзеге асыруды ұсынды. Бірінші қадам, Орфографиялық реформаның 1-қадамы (SR1), қысқа дыбысты (bet сөзіндегідей) әрқашан <e> әрпімен жазуды талап етті (мысалы, friend→frend, head→hed). Бұл реформа Австралияда белгілі бір танымалдылыққа ие болды. 2013 жылы Оксфорд университетінің ағылшын тілі профессоры Саймон Хоробин жазудың әртүрлілігін қабылдауды ұсынды. Мысалы, ол «қоныстану» және «ертең» сияқты сөздердің екі әріппен жазылуы маңызды емес деп санайды. Бұл ұсыныс, мысалы, Random House сөздігі қолданған орфографиялық реформаның анықтамасына сәйкес келмейді.

The second period started in the 19th century and appears to coincide with the development of phonetics as a science. That year, the American Philological Society adopted a list of eleven reformed spellings for immediate use. These were are→ar, give→giv, have→hav, live→liv, though→tho, through→thru, guard→gard, catalogue→catalog, (in)definite→(in)definit, wished→wisht. One major American newspaper that began using reformed spellings was the Chicago Tribune, whose editor and owner, Joseph Medill, sat on the Council of the Spelling Reform Association. which included 157 spellings that were already in common use in American English. In August 1906, the SSB word list was adopted by Theodore Roosevelt, who ordered the Government Printing Office to start using them immediately. However, in December 1906, the U. S. Congress passed a resolution and the old spellings were reintroduced. In 1920, the SSB published its Handbook of Simplified Spelling, which set forth over 25 spelling reform rules. The handbook noted that every reformed spelling now in general use was originally the overt act of a lone writer, who was followed at first by a small minority. Thus, it encouraged people to "point the way" and "set the example" by using the reformed spellings whenever they could. Between 1934 and 1975, the Chicago Tribune, then Chicago's biggest newspaper, used a number of reformed spellings. Over a two month spell in 1934, it introduced 80 respelled words, including tho, thru, thoro, agast, burocrat, frate, harth, herse, iland, rime, staf and telegraf. A March 1934 editorial reported that two thirds of readers preferred the reformed spellings. Another claimed that "prejudice and competition" was preventing dictionary makers from listing such spellings. Over the next 40 years, however, the newspaper gradually phased out the respelled words. Until the 1950s, Funk & Wagnalls dictionaries listed many reformed spellings, including the SSB's 300, alongside the conventional spellings. Because of anticipated opposition from the House of Lords, the bill was withdrawn after assurances from the Minister of Education that research would be undertaken into improving spelling education. In 1961, this led to James Pitman's Initial Teaching Alphabet, introduced into many British schools in an attempt to improve child literacy. Although it succeeded in its own terms, the advantages were lost when children transferred to conventional spelling. After several decades, the experiment was discontinued. In his 1969 book Spelling Reform: A New Approach, the Australian linguist Harry Lindgren proposed a step by step reform. The first, Spelling Reform step 1 (SR1), called for the short sound (as in bet) to always be spelled with <e> (for example friend→frend, head→hed). This reform had some popularity in Australia. In 2013, University of Oxford Professor of English Simon Horobin proposed that variety in spelling be acceptable. For example, he believes that it does not matter whether words such as "accommodate" and "tomorrow" are spelled with double letters. This proposal does not fit within the definition of spelling reform used by, for example, Random House Dictionary.

Реформаның дәлелдері

Орфографиялық реформа ағылшын тілін оқуды (декодтауды), жазуды және айтылуын оңайлатуға, оны халықаралық қарым-қатынас үшін тиімдірек етуге, білім беру бюджетін қысқартуға (сауаттылық мұғалімдерінің санын азайту, оңалту шығындары мен сауаттылық бағдарламаларын төмендету) және/немесе мұғалімдер мен оқушыларға маңызды пәндерді оқуға немесе пәндерді кеңейтуге көбірек уақыт беруге мүмкіндік береді деп саналады. Тағы бір аргумент – қазіргі орфографияны пайдаланудың нәтижесінде ысырап болатын мол ресурстар. Мысалы, орфографиялық реформаның Cut Spelling жүйесі қазіргі орфографияға қарағанда 15%-ға дейін аз әріптерді қолданады. Cut Spelling жүйесімен жазылған кітаптарды аз бетке басып, қағаз бен сия сияқты ресурстарды үнемдеуге болады. Бұл күнделікті өмірдің барлық саласына қатысты: сауда чектарына, кеңсе құжаттарына, газет-журналдарға және интернет трафигіне. Жақтастары орфографиялық реформалардың бұрыннан жүріп келе жатқанын, бірақ баяу және көбінесе ұйымдасқан түрде емес екенін атап көрсетеді. Бұрын фонетикалық ережелерге сәйкес келмейтін, бірақ кейін реформаланған көптеген сөздер бар. Мысалы, «музыка» сөзі 1880 жылдарға дейін «musick» деп, ал «фантазия» сөзі 1920 жылдарға дейін «phantasy» деп жазылған. Ал бұрын «error» сияқты сөздердің соңы «our» (errour) деп, ал «member» сияқты сөздердің соңы «re» (membre) деп жазылатын. Америкалық орфографияда олардың көпшілігі қазір «or» және «er» қолданады, ал британдық орфографияда тек кейбіреулері ғана реформаланды. Соңғы 250 жылда, Сэмюэл Джонсон сөздерді қалай жазу керектігін белгілегеннен бері, жүздеген мың сөздің айтылуы (Маша Беллтің 7000 жиі қолданылатын сөзді зерттеуінен алынған мәліметтер бойынша) біртіндеп өзгерді, ал ағылшын тіліндегі әліпбилік принцип біртіндеп бұзылды. Жақтастары, егер ағылшын тілінің орфографиясын тұрақты ұстағымыз келсе, онда орфографияны өзгерістерге сәйкес түзету қажет деп санайды. Қазіргі уақытта қысқартылған орфография ресми емес интернет-платформаларда қолданылады және мәтіндік хабарламаларда жиі кездеседі. Ағылшын тілінде дауысты әріптердің қолданылуы олардың әдеттегі мағыналарына қарама-қайшы келеді. Мысалы, [əʊ] немесе [oʊ] дыбысын білдіруі тиіс «o» әрпі [ʌ] дыбысын, ал [ʌ] дыбысын білдіруі тиіс «u» әрпі [juː] дыбысын білдіруі мүмкін. Бұл ағылшын тілінің орфографиясын ана тілінің оқушыларына қарағанда шетелдік оқушылар үшін одан да интуитивті емес етеді, бұл халықаралық қосымша тіл үшін маңызды.

It is argued that spelling reform would make English easier to learn to read (decode), to spell, and to pronounce, making it more useful for international communication, reducing educational budgets (reducing literacy teachers, remediation costs, and literacy programs) and/or enabling teachers and learners to spend more time on more important subjects or expanding subjects. Another argument is the sheer amount of resources that are wasted using the current spelling. For example, the Cut Spelling system of spelling reform uses up to 15% fewer letters than current spelling. Books written with cut spelling could be printed on fewer pages, conserving resources such as paper and ink. This applies to all aspects of daily living including shopping receipts, office documents, newspapers and magazines, and internet traffic. Advocates note that spelling reforms have taken place already, just slowly and often not in an organized way. There are many words that were once spelled un phonetically but have since been reformed. For example, music was spelled musick until the 1880s, and fantasy was spelled phantasy until the 1920s. For a time, almost all words with the or ending (such as error) were once spelled our (errour), and almost all words with the er ending (such as member) were once spelled re (membre). In American spelling, most of them now use or and er, but in British spelling, only some have been reformed. In the last 250 years, since Samuel Johnson prescribed how words ought to be spelled, pronunciations of hundreds of thousands of words (as extrapolated from Masha Bell's research on 7000 common words) have gradually changed, and the alphabetic principle in English has gradually been corrupted. Advocates argue that if we wish to keep English spelling regular, then spelling needs to be amended to account for the changes. Reduced spelling is currently practiced on informal internet platforms and is common in text messaging. The way vowel letters are used in English spelling vastly contradicts their usual meanings. For example, ⟨o⟩, expected to represent [əʊ] or [oʊ], may stand for [ʌ], while ⟨u⟩, expected to represent [ʌ], may represent [juː]. This makes English spelling even less intuitive for foreign learners than it is for native speakers, which is of importance for an international auxiliary language.

Айқындық

Көптеген тілдерден айырмашылығы, ағылшын тілінде орфография жүйелі түрде жаңартылмаған. Сөйтіп, бүгінде ағылшын тіліндегі орфография әлі толыққанды әліпбилік принципке сай келмейді. Осының салдарынан, ағылшын тіліндегі орфография – көптеген ерекшеліктері мен түсініксіздіктері бар нашар ережелердің жүйесі. Ағылшын тіліндегі көптеген фонемалар бірнеше түрлі жазылу нұсқасына ие. Мысалы, “fr” және “pr” сөздері әртүрлі жазылу арқылы бірдей дыбысты білдіреді. Сол сияқты, ағылшын тіліндегі көптеген графемалардың бірнеше айтылуы мен түсіндірілуі бар, мысалы, “ough” әрпі “thr”, “th”, “tht”, “thor”, “t”, “tr” және “pl” сияқты сөздерде. Шва (ағылшын тіліндегі ең көп кездесетін фонема) 13 түрлі жолмен, ал және 11 түрлі жолмен жазылады. Мұндай үйлесімсіздіктерді ағылшын тілінің лексикасынан кездестіруге болады, тіпті олар диалектілер арасында да өзгешеліктерді көрсетеді. Маша Белл 7000 сөзді талдап, олардың шамамен жартысы орфографиялық және айтылу қиындықтарын, ал үштен бірі түсіндіру қиындықтарын тудыратынын анықтады. Мұндай екіұштылық, әсіресе, гетеронимдер (мағынасы бойынша өзгешеленетін, бірақ бірдей жазылатын сөздер) үшін қиындық тудырады, мысалы, “bow” (садақ/ию), “desert” (шөл/тастап кету), “live” (тірі/өмір сүру), “read” (оқы/оқылған), “tear” (жас/жырту), “wind” (жел/орау) және “wound” (жарақат/жаралау). Мұндай сөздерді оқығанда олардың қолданылған контекстін ескеру қажет, бұл ағылшын тілін оқу мен айтуды үйренуді қиындатады. Фонемалар мен жазу арасындағы тығыз байланыс көптеген ерекшеліктер мен түсініксіздіктерді жойып, тілді оңай және жылдам меңгеруге мүмкіндік берер еді.

Өзгерістерді жою

Кейбір ұсынылған оңайлатылған жазулар ескі әдебиеттерде стандартты немесе баламалы жазу ретінде-ақ бар. Бұрын айтқанымыздай, 16 ғасырда грек және латын әдебиетін зерттеген ғалымдар ағылшын сөздерін грек-латын тіліндегі әріптестеріне ұқсатуға тырысты, кейде тіпті жаңылысты. Олар бұл үшін дыбысталмаған әріптер қосып, det сөзін debt, dout сөзін doubt, sithe сөзін scythe, iland сөзін island, ake сөзін ache деп жазды, және т.б.

Артық әріптер

Ағылшын алфавитінде басқа жерде де кездесетін дыбыстары бар бірнеше әріп бар. Оларға "ks", "gz" немесе "z" деп айтылатын X; "J" деп айтылатын жұмсақ G; "K" деп айтылатын қатты C; "S" деп айтылатын жұмсақ C; және "kw" (немесе кейде тек K) деп айтылатын Q ("qu" немесе ) жатады. Дегенмен, мұндай жазу тәсілдері көбінесе латын тілінен шыққандығын көрсету үшін сақталады.

Реформаға қарсы дәлелдер

Орфографиялық реформа ағылшын тілі үшін реформаланған орфографияны әзірлеу және енгізуге қарсы көптеген аргументтерге тап болады. Қоғамдық қабылдау, кем дегенде 19 ғасырдың басынан бері, жазу реформасына қатысты төмен болып келді, сол кезде Самуэль Джонсонның (1755) және Ноа Вебстердің (1806) ықпалды ағылшын тілі сөздіктері жазу жүйесін қалыптастырды. «Are», «have», «done», «of», «would» сияқты өте көп қолданылатын сөздердің бұрыс жазылуы, ағылшын мәтінінің түріне ерекше өзгеріс енгізбей түзетуді қиындатады. Ағылшын тілі – әлемдегі ең ірі он тілдің ішінде орфографиялық өзгерістерді жариялау құқығы жоқ жалғыз тілі. Ағылшын тілі – батыс герман тілі, ол герман емес тілдерден көптеген сөздерді қабылдаған, ал сөздің жазылуы көбінесе оның шығу тегін көрсетеді. Бұл кейде сөздің мағынасын түсінуге көмектеседі. Олардың айтылуы түпнұсқадан ауытқыса да, жазылуы фонеманың жазбасы болып табылады. Бұл герман тілдерінің басқа тілдеріндегі туыс сөздердің қазіргі орфографиясы да оларға ұқсас. Мысалдар: «light» – неміс тілінде «Licht», «knight» – неміс тілінде «Knecht», «ocean» – француз тілінде «océan», «occasion» – француз тілінде «occasion». Сыншылар мұндай сөздерді қайта жазу осы байланысты жасыруы мүмкін деп санайды, бірақ барлық орфографиялық реформалар оларды маңызды түрде қайта жазуды талап етпейді. Тағы бір сын – реформа бір диалектті немесе айтылуын басқаларынан жоғары қоюы мүмкін, бұл стандартты тілді құруға әкелуі мүмкін. Кейбір сөздердің диалектке қарамастан бірнеше дұрыс айтылуы бар (мысалы, «economic», «either»). Кейбір аймақтық акценттердегі айырмашылықтар әлі де орфографияда сақталады. Мысалы, ирланд және шотланд ағылшын тілдерінде сақталған «fern», «fir» және «fur» ажыратуы немесе Англия мен Уэльстегі бірнеше аймақтық диалекттерде сақталған «toe» және «tow» арасындағы айырмашылықты атауға болады. Алайда, диалектілік акценттер тіпті испан тілі сияқты орфонемиялық деп аталатын тілдерде де кездеседі. Кейбір әріптердің аллофоникалық вариациясы бар, мысалы, қазіргі уақытта «bath» сөзіндегі «a» әрпі екі түрлі дыбыспен ([æ] және [ɑː]) айтылады және сөйлейтіндер оны өз диалектілеріне сәйкес айтады. Кейбір сөздер тек фонетикалық емес орфографиямен ерекшеленеді (мысалы, «knight» және «night»).

Spelling reform faces many arguments against the development and implementation of a reformed orthography for English. Public acceptance to spelling reform has been consistently low, at least since the early 19th century, when spelling was codified by the influential English dictionaries of Samuel Johnson (1755) and Noah Webster (1806). The irregular spelling of very common words, such as are, have, done, of, would makes it difficult to fix them without introducing a noticeable change to the appearance of English text. English is the only one of the top ten major languages with no associated worldwide regulatory body with the power to promulgate spelling changes. English is a West Germanic language that has borrowed many words from non Germanic languages, and the spelling of a word often reflects its origin. This sometimes gives a clue as to the meaning of the word. Even if their pronunciation has strayed from the original pronunciation, the spelling is a record of the phoneme. The same is true for words of Germanic origin whose current spelling still resembles their cognates in other Germanic languages. Examples include light, German Licht; knight, German Knecht; ocean, French océan; occasion, French occasion. Critics argue that re spelling such words could hide those links, although not all spelling reforms necessarily require significantly re spelling them. Another criticism is that a reform may favor one dialect or pronunciation over others, creating a standard language. Some words have more than one acceptable pronunciation, regardless of dialect (e. g. economic, either). Some distinctions in regional accents are still marked in spelling. Examples include the distinguishing of fern, fir and fur that is maintained in Irish and Scottish English or the distinction between toe and tow that is maintained in a few regional dialects in England and Wales. However, dialectal accents exist even in languages whose spelling is called phonemic, such as Spanish. Some letters have allophonic variation, such as how the letter a in bath currently stands for both and and speakers pronounce it as per their dialect. Some words are distinguished only by non phonetic spelling (as in knight and night).

Орфографиялық реформа ұсыныстары

Көптеген орфографиялық реформалар дыбыстық бейнелеуді жақсартуға ұмтылады, бірақ кейбіреулері нақты фонетикалық жазуға көшуге тырысады, әдетте ағылшын алфавитін өзгерту арқылы немесе жаңа алфавит жасау арқылы. Барлық орфографиялық реформалар жазудың үлгілі болуын арттыруға бағытталған.