Жаңамодернизм: Модернизм сынға және жаңа перспективаларға қарай
Neomodernism
Жаңамодернизм – модернизмге негіделген философиялық бағыт. Постмодернизм сынға жауап беріп, адам құқығы мен мәдениеттерді зерттейді. Хеллер, Грауэр, Эскуде еңбектері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
философиялық ағым
the philosophical movement
Неомодернизм – модернизмге негізделген философиялық ұстаным, ол постмодернизмнің модернизмге қатысты сын-ескертпелеріне жауап береді. Ол Хабермас постмодерн философиясына бағыттаған сынға қатысты, атап айтқанда, универсализм және сыни ойлау – адам құқықтарының екі маңызды құралы және адам құқықтары кейбір мәдениеттердің өзгелерден артық болуына себеп болады. Қазіргі кезде ол Агнес Хеллер, Виктор Грауэр және Карлос Эскуде еңбектерімен байланысты.
Neomodernism is a philosophical position based on modernism which addressess the critique of modernism by postmodernism. It is rooted in the criticisms which Habermas has leveled at postmodern philosophy, namely that universalism and critical thinking are the two essential elements of human rights and that human rights create a superiority of some cultures over others. It is currently associated with the works of Ágnes Heller, Victor Grauer and Carlos Escudé.
Агнес Хеллер
Агнес Хеллердің еңбегі «әдептік антропологиямен» және «көне теорияның өмірлік даналығын заманауи құндылықтармен үйлестіретін, қанаушыл емес гуманизмді іздеу арқылы қазіргі заманның тағдырын зерттеумен» байланысты. Неомодернизм постмодернизмнің модернизмге қатысты сын-ескертпелерінің кейбір тұстарын қабылдайды, атап айтқанда, модернизм үстем топтардың көзқарасын объективті шындық деңгейіне көтерді, соның салдарынан әйелдер мен этникалық азшылықтар сияқты «нақты айтылмаған топтардың» пікірлерін жеткізе алмады. Бірақ, оның ойынша, неомодернизм постмодернизмді:
Ágnes Heller's work is associated with Moral Anthropology and "probing modernity's destiny for a non predatory humanism that combines the existential wisdom of ancient theory with modern values." Neomodernism accepts some aspects of postmodernism's critique of modernism, notably that modernism elevated the world view of dominant groups to the status of objective fact, thereby failing to express the viewpoint of "subaltern groups," such as women and ethnic minorities. However, in her view, neomodernism rejects postmodernism as:
Ғылыми емес деп есептейді: ғылымның пайдалы білім тудыру мүмкіндігін «ғылымға табынушылық» деп қарауға болмайды. Журналистикалық: нәрсенің қалай және неліктен орын алғанын түсіндірмейді. Локальды: уақыт және кеңістікке тәуелсіз үлгілерді тануға қабілетсіз. Расталмаған: ешқандай тексеру процесі болмайды, сондықтан сән мен иерархияға бағынышты.
Unscientific: the ability of science to generate useful knowledge cannot be waved away as "scientism". Journalism: as not giving any explanation as to how or why things happen. Local: as being unable to recognize patterns that occur across time or location. Unverified: as lacking any validation process, and therefore proceeding by fad and hierarchy.
Виктор Грауер
1982 жылы Виктор Грауэр «жаңа культіне» қарсы шабуыл жасап, өнерде «неомодерн» қозғалысы пайда болғанын айтты. Бұл қозғалыс «плюрализмнің жарылысынан» емес, терең формальды қатаңдыққа негізделген. Оның пікірінше, постмодернизм – модернизмге жасалған теріс шабуыл ғана, ал модернизмнен бөлек оның болашағы жоқ. Көптеген модернизм зерттеушілері осы көзқараспен келіседі. Әлеуметтанушы доктор Росс Хонивилл «Being NEO» (2023) еңбегінде 1991 жылы постмодернизмнің аяқталып, неомодернизмнің пайда болғанын, оны әлеуметтік бифуркация немесе бөлініс деп атады. Неомодернистер, немесе NEO-лар, дәстүрлілікпен салыстырғанда жаңа болды, себебі дәстүрліліктің тарихы екі ғасырға жетеді. NEO-лар – әлеуметтік әділетке ұмтылған гуманистік көзқарастағы, жеке басымен ерекшеленетін, рухани құндылықтарға және сезімдерге мән беретін прогрессивті адамдар. Ал дәстүршілдер әлеуметтік және саяси тұрғыдан консервативті болып қала берді, олар рационалдылыққа, емес сезімге басымдық берді. Олар ауыр еңбек, тәртіп және міндет сезімін бағалады, бұл ерте индустриалды қоғамның этикасын – моральдық тазалықты, әлеуметтік иерархияны және гендерлік рөлдердің айқын бөлінуін көрсетеді. Ұрпақтан ұрпаққа жалғасқан осы көзқарас отбасы, әдептілік және қоғамдық бірлікке үлкен мән беруге әкелді. Honeywill Ross (2023)
In 1982, Victor Grauer attacked "the cult of the new," and proposed that there had arisen a "neo modern" movement in the arts which was based on deep formal rigor, rather than on "the explosion of pluralism." His argument was that post modernism was exclusively a negative attack on modernism, and had no future separate from modernism proper, a point of view which is held by many scholars of modernism. Social scientist Dr Ross Honeywill argues in Being NEO (2023) that 1991 saw the death of postmodernity and the emergence of neomodernity in what he calls the social bifurcation or split. Neomodernists, abbreviated to NEOs, were new, he argues, particularly compared to traditionalism’s two century lineage. NEOs were socially progressive individualists with a humanist leaning towards social justice and emotional experiences that touched their spirit. On the other hand, traditionalists continued being socially and politically conservative, more driven by the rational than the emotional. They valued hard work, discipline, and a strong sense of duty, mirroring the ethos of early industrial society – moral rectitude, social hierarchy, and a clear demarcation of gender roles. Their unbroken lineage produced a mindset where family, propriety, and community held significant importance. Honeywill Ross (2023)