Юлиус Вальдемар Гроссе: Неміс ақынының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Неміс ақыны (1828–1902)

Юлиус Вальдемар Гросс (25 сәуір 1828 – 9 мамыр 1902), неміс ақыны, әскери пастордың ұлы, Эрфурт қаласында дүниеге келді.

Өмірбаян

Ол алғашқы білімін Магдебургтегі гимназияда алған, мектепті бітірген соң дін қызметіне бейімділігі болмағандықтан, сәулетшінің кеңсесіне орналасқан. Бірақ оның ниеті әдебиетке қадалып, 1849 жылы Галле университетіне түсіп, заң студенті ретінде тіркелгенімен, өзін толығымен әдебиетке арнады. Оның алғашқы поэзиялық тәжірибесі – 1851 жылы жарық көрген «Кола ди Риенци» трагедиясы болды, одан кейін сол жылы сахнада қойылған «Шекспирдің бір түнгі ойыны» комедиясы келді. Осы екі алғашқы туындысының сәттілігі оны әдебиетті кәсіп етіп таңдауға ынталанды. 1852 жылы Мюнхенге көшіп, Пауль Хейзе мен Герман Линг (1820-1905) басқаратын жас ақындар тобына қосылды. Алты жыл бойы (1855-1861) «Neue Münchener Zeitung» газетінде драмалық сыншы болып жұмыс істеді, содан кейін қысқа мерзімге «Leipziger Illustrierte Zeitung» газетінің штатына кірді. Бірақ 1862 жылы «Bayrische Zeitung» газетінің редакторы болып Мюнхенге оралды, және газет тоқтағанға дейін, 1867 жылға дейін бұл қызметін атқарды. 1869 жылы Гросс Шиллер қорының хатшысы болып тағайындалды және келесі бірнеше жыл Ваймар, Дрезден және Мюнхен қалаларында кезекпен тұрды. 1890 жылы Ваймар қаласына тұрақты қоныстанды. Ол герцогтің кеңесшісі (Hofrat) атанды және профессор дәрежесін алды. 1902 жылдың 9 мамырында Гарда көліндегі Торболеде қайтыс болды. Гросс – роман, драма және өлеңдердің өнімді жазушысы болды. Лирикалық ақын ретінде, әсіресе «Gedichte» (1857) және «Aus bewegten Tagen» (1869) өлеңдер жинағында, ол романдарына қарағанда жақсырақ өзін көрсетті. Алайда, оның «Untreu aus Mitleid» (2 том, 1868); «Vox populi, vox dei» (1869); «Maria Mancini» (1871); «Neue Erzahlungen» (1875); «Sophie Monnier» (1876) және «Ein Frauenlos» (1888) романдары стильдің ерекше көркемдігімен ерекшеленеді. Оның «Die Ynglinger» (1858); «Tiberius» (180); «Johann von Schwaben» трагедиялары және «Die steinerne Braut» комедиясы сахнада үлкен жетістікке ие болды. Гросс-тың «Жалпы драмалық туындылары» 7 томдық болып Лейпцигте (1870) жарық көрді, ал «Эрзальден дихтанттары» Берлинде жарық көрді (6 томдық, 1871-1873). Сондай-ақ, оның өмірбаяны «Literarische Ursachen und Wirkungen» (1896); Р. Пруцтың «Замандас әдебиеті» (1859); J. Eth-тың «J. Grosse all epischer Dichter» (1872) еңбектерін қараңыз.

He received his early education at the gymnasium in Magdeburg, and on leaving school and showing disinclination for the ministry, entered an architect's office. But his mind was bent upon literature, and in 1849 he entered the university of Halle, where, although inscribed as a student of law, he devoted himself almost exclusively to letters. His first poetical essay was with the tragedy Cola di Rienzi (1851), followed in the same year by a comedy, Eine Nachtpartie Shakespeares, which was at once produced on the stage. The success of these first two pieces encouraged him to follow literature as a profession, and proceeding in 1852 to Munich, he joined the circle of young poets of whom Paul Heyse and Hermann Lingg (1820 1905) were the chief. For six years (1855–1861) he was dramatic critic of the Neue Münchener Zeitung, and was then for a while on the staff of the Leipziger Illustrierte Zeitung, but in 1862 he returned to Munich as editor of the Bayrische Zeitung, a post he retained until the paper ceased to exist in 1867. In 1869 Grosse was appointed secretary of the Schiller Stiftung, and lived for the next few years alternately in Weimar, Dresden and Munich, until, in 1890, he took up his permanent residence in Weimar. He was made Grand ducal Hofrat and had the title of professor. He died at Torbole on the Lago di Garda on 9 May 1902. Grosse was a most prolific writer of novels, dramas and poems. As a lyric poet, especially in Gedichte (1857) and Aus bewegten Tagen, a volume of poems (1869), he showed himself more to advantage than in his novels, of which latter, however, Untreu aus Mitleid (2 vols, 1868); Vox populi, vox dei (1869); Maria Mancini (1871); Neue Erzahlungen (1875); Sophie Monnier (1876), and Ein Frauenlos (1888) are remarkable for a certain elegance of style. His tragedies, Die Ynglinger (1858); Tiberius (180); Johann von Schwaben; and the comedy Die steinerne Braut, had considerable success on the stage. Grosse's Gesammelte dramatische Werke appeared in 7 vols in Leipzig (1870), while his Erzahlende Dichtungen were published at Berlin (6 vols, 1871–1873). See also his autobiography, Literarische Ursachen und Wirkungen (1896); R Prutz, Die Literatur der Gegenwart (1859); J Eth, J. Grosse all epischer Dichter (1872).