Кіріспе

1242 жылы Солтүстік крест жорықтарының шайқасы, мұз басып жатқан Пейпус көлінде

мұз үстіндегі басқа шайқастар

Мұз үстіндегі шайқас, сондай-ақ Пейпус көлінің шайқасы (Schlacht auf dem Peipussee; битва на Чудском озере) деп те аталады, 1242 жылдың 5 сәуірінде болды. Бұл шайқас негізінен мұз басып жатқан Пейпус көлінде Новгород Республикасы мен Владимир-Суздаль князьдығының біріккен әскерлері, Александр Невский бастауында, және Ливон ордені мен Дорпат епископтығының әскерлері, Дорпат епископы Герман бастауында, арасында өтті. Бұл шайқастың маңызы зор болды, себебі оның нәтижесі аймақта Батыс католицизмінің немесе Шығыс православиесінің үстемдік тануын анықтады. Нәтижесінде, бұл шайқас Солтүстік крест жорықтары кезінде католик әскерлерінің маңызды жеңілісі болды және келесі ғасыр бойы православие Новгород Республикасына және басқа орыс территорияларына қарсы жорықтарын тоқтатты. Шайқастың маңызы мен көлемі кейінгі орыс деректерінде асыра көрсетілді, ол орта ғасырлардағы ұлы орыс жеңістерінің бірі ретінде беделді болды. Сергей Эйзенштейннің "Александр Невский" (1938) тарихи фильмінде бейнеленген оқиға кейіннен шайқастың кең таралған, бірақ дәл емес бейнесін қалыптастырды. Бүгінде Новгород жеңісі Ресейде Әскери Даңқ күні ретінде тойланады.

Тарихи мұра

Бұл шайқастың маңызы мен шешушілігі Тевтон орденінің шығысқа қарай кеңеюін тоқтатып, Нарва өзені мен Пейпус көлі арқылы Шығыс православиесі мен Батыс католицизмін бөліп тұратын тұрақты шекараны орнатуында болды. Александрдың әскерімен жеңілгеннен кейін крестшілер шығыс крест жорығының маңызды бекінісі болған Псковті қайтарып алу мүмкіндігінен айырылды. Новгородтықтар орыс жерін қорғауға жетті, ал крестшілер енді шығысқа қарай маңызды шабуылдар жасаған жоқ. 1574 жылы Александр орыс православие шіркеуінде әулие деп қабылданды. Кейбір тарихшылар шығыс Балтық теңізіндегі науқандардың бір уақытта үйлестірілген жоспардың бөлігі болғанын айтады; фин тарихшысы Густав А. Доннер 1929 жылы Вильгельм Моденаның Рим Куриясынан бастау алған бірлескен науқанды ұйымдастырғанын дәлелдеді. Бұл пікірді орыс тарихшысы Игорь Павлович Шашкольский және көптеген батыс еуропалық тарихшылар қолдады. Соңғы кездегі тарихшылар шведтер, даттар және немістер арасындағы үйлестірілген шабуыл идеясын, сондай-ақ шешуші дәлелдердің жетіспеуіне байланысты папаның жоспарын қабылдамады. Кейбір ғалымдар шведтердің Нева өзеніне жасаған шабуылын Финляндия мен Карелиядағы үстемдік үшін орыстар мен шведтер арасындағы бәсекелестіктің жалғасы деп қарастырады. Анти Селарт 1240-1243 жылдардағы папалық бұйрықтарда ресейліктерге емес, христиан емес халықтарға қарсы соғыс туралы айтылғанын атап өтеді. Селарт сонымен қатар крест жорықтарының Ресейді жаулап алуға бағытталмағанын, бірақ Новгородтың аумағына және мүдделеріне жасалған шабуыл болғанын мәлімдейді. Бұл оқиға Сергей Эйзенштейннің 1938 жылы шыққан «Александр Невский» патриоттық тарихи фильмінде бейнеленді. Тевтон рыцарларын нацистік немістер ретінде көрсеткен, ал тевтон жаяу әскерінің Бірінші дүниежүзілік соғыстың неміс Stahlhelm қалқандарының өңделген нұсқаларын кигені, насихаттық аллегорияларға толы фильм шайқастың кең таралған бейнесін жасады, оны көбінесе нақты оқиғалармен шатастырады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Александр Невскийнің бейнесі неміс басқыншылығына қарсы күрестің ұлттық орыс символына айналды. Орыс тарихшысы Александр Ужанков Феннеллдің көптеген тарихи фактілер мен құжаттарды назарға алмау арқылы суретті бұрмалағанын айтты. Шайқастың маңыздылығын көрсету үшін ол 1233 және 1237 жылдары жарияланған Григорий IX-тың екі папалық бұйрығын келтіреді, онда Финляндиядағы христиандықты көршілерінен қорғау үшін крест жорығына шақырылған. Бірінші бұйрықта Ресей нақты айтылған. Швеция, Дания және Тевтон орденінің патшалықтары 1238 жылдың маусымында Дания королі Вальдемар II-нің қолдауымен одақ құрды. Олар сол кездегі ең ірі батыс атты әскерін жинады. Ужанковтың атап өткен тағы бір мәселесі – 1243 жылғы Новгород пен Тевтон ордені арасындағы келісім, онда рыцарлар орыс жерлеріне деген барлық талаптарынан бас тартты. Сондай-ақ, шайқастың ауқымына қатысты, Ужанков майдандағы әрбір рыцарға сегізден 30-ға дейін жауынгер, яғни қамқоршылар, садақшылар мен қызметшілер қарастырылғанын атап өтеді (бірақ оның көрсеткен қатынасы бойынша тевтондықтардың жоғалғандары ең көп дегенде бірнеше жүзге жетеді).